5 Ιουλ 2012

Ταινίες 5ης Ιουλίου 2012


Του Νέστορα Πουλάκου

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες τρεις ταινίες, από τις οποίες σαφώς και ξεχωρίζει το τρίτο σίκουελ της πετυχημένης σειράς κινουμένων σχεδίων “Η Εποχή των Παγετώνων”. Πρόκειται για μια άκρως καλοκαιρινή ταινία, που προσφέρει άφθονο γέλιο. Επίσης, προβάλλονται και δυο επανεκδόσεις κλασικών ταινιών: ο “Ταξιτζής” του Μάρτιν Σκορσέζε, σε ψηφιακά αποκατεστημένη κόπια, παίζεται στη θερινή αίθουσα της Ταινιοθήκης της Ελλάδας. Και η περίφημη “Τζίλντα” ανοίγει αποκλειστικά στο Σινέ Ψυρρή. Ταινία της εβδομάδας είναι “Η Εποχή των Παγετώνων 4: Ο Χορός των Ηπείρων 3D”, μια απολαυστική κωμωδία κινουμένων σχεδίων που πραγματικά σε δροσίζει αυτές τις καυτές καλοκαιρινές νύχτες. Η Οντρέι Τοτού κοπιάρει τον εαυτό της στην “Επιστροφή στον Έρωτα”, μια χαζορομαντική κομεντί, που αποτυπώνει εκατό τοις εκατό την μπανάλ γαλλική προέλευση της. Στην… απίθανη ταινία “Ψαρεύοντας Σολομούς στην Υεμένη” πρωταγωνιστούν πολλά αστέρια του βρετανικού σινεμά, προφανώς αμφιβάλλοντας και εκείνοι για το τι ακριβώς κάνουν σε αυτή την ιστορία και τι θέλει να πει ο ποιητής. Η πρώτη επανέκδοση της εβδομάδας είναι η αισθησιακή “Τζίλντα” με την υπέροχη Ρίτα Χέιγουορθ, και το παρ’ ολίγο στριπτίζ της. Ή αλλιώς, η απάντηση στην “Καζαμπλάνκα”. Με ψηφιακά αποκατεστημένη κόπια, προβάλλεται ο θρυλικός “Ταξιτζής”, με την απίθανη ερμηνεία του Ρόμπερτ Ντε Νίρο να εξακολουθεί να στοιχειώνει το σύγχρονο σινεμά. 

Η Εποχή των Παγετώνων 4: Ο Χορός των Ηπείρων 3D (6/10) 

Πιθανότατα η τετραλογία αυτή, που ξεκίνησε το 2002 με μεγάλη επιτυχία, να κλείνει (;) με τον καλύτερο τρόπο. Προφανώς και η σειρά ταινιών “Η Εποχή των Παγετώνων” γνώρισε τη συνήθη καμπή της, παρολαυτά το τέταρτο επεισόδιο θα αποζημιώσει τους λάτρεις της σειράς καθώς και σίγουρα τους μικρούς νέους φίλους που θα κάνει. Δεν ξέρω αν πρέπει να μιλήσω για ενήλικη διασκέδαση. Προσωπικά ξεκαρδίστηκα στα γέλια. Τόσο με τη μικρού μήκους ως intro της κύριας ταινίας, όπως και με τη βασική ιστορία των ζώων της Αρκτικής. Μπορεί το σινεμά να είναι παιδικό και όλα τους τα όπλα να μοιάζουν κλισέ όμως το κλίμα της ταινίας το λες φρέσκο, το γέλιο της αυθόρμητο και τους χαρακτήρες της ζωντανούς και σπιρτόζους. Εν γένει, πρόκειται για μια άκρως καλοκαιρινή ταινία που αξίζει τα λεφτά της και εγγυάται τη διασκέδαση σου (ίσως και μαζί με τα παιδιά σου) στα θερινά της πόλης. 

Επιστροφή στον Έρωτα (3/10) 

Τα ‘χω ξαναγράψει για τις μπαναλαρίες του γαλλικού σινεμά και τις κοπιώδεις απόπειρες αντιγραφής του “αδελφού” αμερικανικού. Μπορείς με μια ιστορία απώλειας που μετατρέπεται σε ένα ρομαντικό γαϊτανάκι -υποτίθεται- κωμικού έρωτα και με το σφυρηλατημένο αλά Αμελί μουτράκι της Οντρέι Τοτού να κάνεις επιτυχία; Σύμφωνα με τη γαλλική συνταγή γίνεται, και καταπώς φαίνεται στην πατρίδα του Ολάντ (κι όχι του Σαρκοζί πια) αυτή η μίξη πιάνει και κάνει εισιτήρια. Για τις υπόλοιπες χώρες και το κοινό τους αμφιβάλω. Και η εξήγηση είναι η εξής μια: έχοντας χωνέψει τόσο Χόλυγουντ γιατί να θες να δεις και το κακέκτυπο του; Δεν σου αρκεί το πρωτότυπο; Εν προκειμένω, έχουμε την ιστορία της Ναταλί που χάνει τον μεγάλο έρωτα της σε τροχαίο και τον… ξαναβρίσκει στο πρόσωπο του πιο άσχημου άντρα της εταιρείας που εργάζεται, παρόλο που την πολιορκούν το γοητευτικό αφεντικό της και όλοι οι υπόλοιποι. Αυτά. Κατά τα λοιπά παρακολουθείς το one woman show της Τοτού χωρίς να συγκινείσαι και ιδιαίτερα. 

Ψαρεύοντας Σολομoύς στην Υεμένη (3/10) 

Υπάρχουν και μερικές ταινίες που ειλικρινά σε κάνουν να απορείς. Για παράδειγμα αυτή η παραγωγή του εντελώς άνισου Σουηδού Λάσε Χάλστρομ (από το “Chocolat” στο… “Αγαπημένε μου Τζον”) που μαζεύει μερικά από τα καλά ονόματα του βρετανικού σινεμά για να κάνει εντέλει μια πατάτα. Βασισμένος στο ομώνυμο βιβλίο (για όποιον “καίγεται” κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις Εκδόσεις Μίνωας), ο Χάλστρομ συνθέτει μια εντελώς sci-fi ιστορία, μπολιάζοντας την με βρετανικό φλεγματικό χιούμορ (δεν είναι κακό πάντως), φυσικά ρομαντζάδα στις ερήμους της Υεμένης και στο τέλος-τέλος βάζει και πολιτικά και κοινωνικά μηνύματα. Αυτός ο αχταρμάς που όταν τελειώνει δεν σου αφήνει ειλικρινά τίποτα, παρά μια απορία του τι είδες, τι θέλει να πει ο “ποιητής”, και εντέλει γιατί κάποιος να θέλει να γυρίσει μια τέτοια ιστορία (άντε να την γράψει με το ζόρι το καταλαβαίνω), δεν καταφέρνει να αγγίξει, ευτυχώς, τις καλές ερμηνείες των ηθοποιών και κυρίως της Κριστίν Σκοτ Τόμας. Οι ηθοποιοί κάνουν αυτό που ξέρουν, να παίξουν δηλαδή καλά, σε μια ιστορία όμως που, βάζω στοίχημα, ούτε εκείνοι κατάλαβαν γιατί έγινε ταινία. 

Τζίλντα (7/10) 

Από τα πιο κλασικά φιλμ νουάρ του μεταπολεμικού αμερικανικού κινηματογράφου, που δεν συγκαταλέγεται στα σκληροπυρηνικά αλλά, αν μου επιτρέπεις τον χαρακτηρισμό, στα πιο λάιτ που ακολούθησαν τη μόδα της αθάνατης “Καζαμπλάνκα”. Άλλωστε, έτσι και μελετήσεις προσεκτικά τις δυο ταινίες θα παρατηρήσεις εμφανείς επιρροές της ταινίας του Βίντορ από εκείνης του Κέρτιζ. Καζίνο στο Μπουένος Άιρες που μετατρέπεται σε κέντρο διασκέδασης, με τη μυρωδιά του πολέμου να υπάρχει, τον τυχοδιωκτισμό να εμφανίζεται παντού, τα όπλα, τους τσαμπουκάδες και τους τραμπουκισμούς πάντοτε να βρίσκονται σε πρώτο πλάνο. Σκληροτράχηλοι άνδρες, πρώην μικροαπατεώνες, μοναχικοί και φοβικοί επιχειρηματίες, μοιραίες, σέξι και εύθραυστες γυναίκες. Όλα τα κλισέ του νουάρ βρίσκονται εδώ. Ο έρωτας του Τζόνι και της ερωτικής Τζίλντα θα μείνει στην ιστορία του σινεμά, όχι στον ίδιο βαθμό βέβαια όπως εκείνου στην “Καζαμπλάνκα”. Όμως κι εδώ, η μουσική παίζει ρόλο και μένει στο αυτί σου γλυκά, όπως και ο σέξι χορός-εν μέρει στριπτίζ της Ρίτα Χέιγουορθ, της γυναίκας-φωτιά του Χόλυγουντ της εποχής. Η “Τζίλντα” είναι μια κλασική ταινία, φυσικά κι όχι η καλύτερη στο είδος της, που σου εγγυάται όμως τη διασκέδαση που αποζητάς. 

*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (5-7-12).