27 Αυγ 2012

(Υπόλοιπες) Ταινίες 2-8-12


Του Νέστορα Πουλάκου 

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες τέσσερις ταινίες, χωρίς και πάλι να ξεχωρίζει σαφώς καμία. Το έχω ξαναγράψει: οι πρώτες προβολές του καλοκαιριού ενδείκνυνται συνήθως για να ξεσκονίσουν οι εταιρείες διανομής την αποθήκη τους από ξεχασμένες κόπιες του χειμώνα. Προβάλλεται ακόμη η ελληνοαμερικανική παραγωγή “Χωρίς Σύνορα”, δυο περίπου χρόνια μετά το βίαιο, είναι η αλήθεια, κατέβασμα της από τις αίθουσες. Μόλις λίγες ημέρες από την πρεμιέρα της, είχε καταθέσει μήνυση ο συνθέτης Αντώνης Μιντζέλος στον συνθέτη της ταινίας Γιώργο Θεοφάνους για αντιγραφή (το δικαστήριο αποφάνθηκε υπέρ του δεύτερου –βέβαια η ταινία “χάθηκε” οριστικά τόσο καιρό μετά!). Η συντακτική ομάδα του SevenArt σου εύχεται καλή ξεκούραση για το υπόλοιπο του καλοκαιριού σου. Από αύριο 3 Αυγούστου, που δημοσιεύεται το καλοκαιρινό αφιέρωμα μας, το ενημερωτικό πόρταλ για τον κινηματογράφο πάει διακοπές, θα σε ενημερώσει όμως κανονικά για τις πρώτες προβολές της 9ης και της 16ης Αυγούστου. Επιστρέφουμε καθημερινά, από την Δευτέρα 20 Αυγούστου. Ταινία της εβδομάδας (μπορεί και να) είναι το “Magic Mike” του Στήβεν Σόντερμπεργκ, το έσχατο στριπτήζ του αμερικανικού ονείρου. Χαμηλόφωνη δραμεντί, που διαθέτει νεανικό παλμό, περνώντας ταυτόχρονα και το ηθικολογικό μήνυμα της περί ζωής. Βία, βία και πάλι βία. Αυτό διατείνεται, υπερτονίζει και αυτό διαθέτει σε αφθονία η “Επιχείρηση: Χάος” από την Ινδονησία. Η χώρα κάνει αίσθηση παγκοσμίως με αυτή την υπερβίαιη μάχη κακοποιών-αστυνομίας. Μιλάμε για λουτρό αίματος κανονικό. Επιστροφή στις καλές ερμηνείες για τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο, ο οποίος χάρη στην δραματική ταινία “Άλλη μια Νύχτα” θυμίζει τον ρόλο του στον θρυλικό “Ταξιτζή” του Μάρτιν Σκορσέζε, τον οποίον βέβαια θυμηθήκαμε στη χώρα μας λίαν προσφάτως. Την κριτική γράφει η Καλάγκα. Γαλλικές προβολές εν αφθονία… Η πρόταση της χώρας του Ολάντ γι’ αυτή την εβδομάδα είναι “Η Ζωή μιας Άλλης”, με την “χαμένη” Ζυλιέτ Μπινός να ξυπνάει ένα πρωί έχοντας… ξεχάσει τα τελευταία 15 χρόνια της ζωής της. Γλυκές τυχαιότητες και σκηνοθετικές αστοχίες ταυτοχρόνως. Με κριτική του Πετιμεζά από τότε (Οκτώβριος 2010) και κριτική της Καλάγκα από τώρα, μπορείς να ξαναθυμηθείς τι ακριβώς γίνεται στη μελοδραματική και φυσικά χιλιοταλαιπωρημένη ελληνοαμερικανική ταινία “Χωρίς Σύνορα”. Η επανέκδοση της εβδομάδας είναι το all time classic masterpiece “Όλα για την Εύα”, ένα καυστικό και συνάμα τραγικό σχόλιο στην αμερικανική κοινωνία του θεάματος από τον Τζόσεφ Μανκίεβιτς. 

Επιχείρηση: Χάος (5/10) 

Δυο τα τινά γι’ αυτή την ταινία από την Ινδονησία. Αφενός ότι σκάει σαν εξωτικό φρούτο στη χώρα μας, ένα χρόνο μετά την προβολή της σε πολλές άλλες χώρες παγκοσμίως, ανακαλύπτοντας ξαφνικά ότι η βία των χολιγουντιανών ταινιών ωχριά μπρος σε αυτό τον καταιγισμό πυροβολισμού, ξύλου, μαχαιριάς και καράτε. Αφετέρου ότι τόσο ξύλο στο σινεμά αμφιβάλλω αν έχω ξαναδεί τα τελευταία χρόνια. Στην ταινία αυτή, του σκηνοθέτη Γκάρεθ Έβανς, Ουαλού που έχει λατρέψει την Ανατολή και κάνει ταινίες εκεί, οι διάλογοι είναι περιττοί. Άπαντες υποκλίνονται στις εξαιρετικά -είναι η αλήθεια- σκηνοθετημένες σκηνές βίας, οι οποίες σε διασκεδάζουν και σου ανεβάζουν την αδρεναλίνη, αν είσαι και κάπως μαζοχιστής είναι η άλλη αλήθεια. Αμφιταλαντεύομαι γι' αυτό το ινδονησιακό “διαμάντι”. Καθότι ναι μεν έχουμε να κάνουμε με μια περιπέτεια των άκρων, η οποία βάζει τα γυαλιά σε πολλούς Αμερικανούς και Ευρωπαίους σκηνοθέτες και παραγωγούς. Οι ταινίες που κάνουν οι τελευταίοι μοιάζουν με νηπιαγωγεία και παιδικές χαρές μπρος σε αυτό το υπερθέαμα υπερβίαιης… βίας, αυτό το λουτρό αίματος που περιβάλλει το αμαρτωλό κτίριο των κακοποιών, και σκοπό έχει να καθαρίσει μια για πάντα η αστυνομία. Από την άλλη μεριά όμως, προβληματίζομαι με τη βία αυτή καθ’ αυτή ως διασκέδαση. Δεν νομίζω ότι αξίζει (όχι ότι μπορεί) από μόνη της να σε βγάλει από τη μιζέρια σου και να σε διασκεδάσει. Η βία ως διασκέδαση καθαρή είναι μια απλοϊκή αντιμετώπιση, είναι μια ανήθικη στάση, είναι ένα επικίνδυνο συστατικό για να γίνει η κινηματογραφική βία όπλο κανονικό. Μην τα ξαναλέμε, σάλος έχει γίνει από το μακελειό του Ντένβερ και μετά. 

Η Ζωή μιας Άλλης (4/10) 

Στα σίγουρα η “Ζωή μιας άλλης” είναι μια γαλλική παραγωγή που δεν καταφέρνει να ξεπεράσει τα στεγανά των μπαναλιτέ γαλλικών ταινιών, που βλέπουμε κάθε χρόνο στην Ελλάδα. Αν και βασισμένη στο πολύ έξυπνο σεναριακό τρυκ, σύμφωνα με το οποίο η ηρωίδα της ιστορίας ξυπνάει με ένα κενό μνήμης 15 χρόνων και προσπαθεί μέσα σε τέσσερις μέρες να σώσει τον γάμο της, εντούτοις η σκηνοθετική απειρία της βραβευμένης ηθοποιού Συλβί Τεστί φέρνει τούμπα τις καλές προθέσεις που φαίνεται ότι έχει. Κι αυτό το αντιλαμβάνεσαι πρωτίστως παρατηρώντας τον χαοτικό τρόπο που κινηματογραφεί το… χάος της Μπινός, η οποία πασχίζει να βηματίσει στη νέα της ζωή προσπαθώντας να καταλάβει τι συμβαίνει γύρω της. Αλλά και στον τρόπο που χειρίζεται τους ηθοποιούς της: Η μεν Μπινός αλλού πατάει και αλλού βρίσκεται, σε έναν ρόλο που μπορεί να της πηγαίνει γάντι αλλά δεν αποδίδει τα αναμενόμενα στην οθόνη. Ο δε Κασοβίτς περνάει εντελώς απαρατήρητος. Ίσως πρόκειται για τον πιο αδιάφορο ρόλο της ερμηνευτικής καριέρας του. Εντέλει, αυτό που σου μένει από την “Ζωή μιας άλλης” είναι το χαλαρό και ευχάριστο κλίμα της, που κινείται στα όρια του ανάλαφρου, μια και σου δίνει την δυνατότητα να παρακολουθήσεις μια sci-fi ιστορία, όπως αυτή προκύπτει από τις μικρές τυχαιότητες της, άλλωστε, σύντομης ζωής σου. 

Όλα για την Εύα (8/10) 

Πρόκειται για ένα ατόφιο κινηματογραφικό διαμάντι, συνώνυμο της χρυσής εποχής του Χόλυγουντ. Το αριστούργημα του Τζόσεφ Μανκίεβιτζ παραμένει αξεπέραστο και διαχρονικό, αποτελεί άλλωστε ένα τραγικό και ιδιαιτέρως καυστικό σχόλιο στην κοινωνία του θεάματος, και δη στο Μπρόντγουει και στο Χόλυγουντ της εποχής, για τον τρόπο που έχτιζαν και γκρέμιζαν σε μια νύχτα είδωλα-ηθοποιούς. Η ζωή κύκλους κάνει και ότι κακό επιχειρήσεις αυτό θα λάβεις πίσω. Σε αυτήν την πρόταση βασίζεται και το σχόλιο του Μανκίεβιτζ όταν πέφτει η αυλαία με τη νέα “Εύα” της ιστορίας, έπειτα από 140 λεπτά ψυχικών συγκρούσεων και μαχών του ασυνείδητου. Η Μαργκό, το αστέρι του θεάτρου που την πάτησε γιατί εμπιστεύτηκε τη νεαρή Εύα για βοηθό της και εκείνη την αντέγραψε, την καπάκωσε, της έβαλε τρικλοποδιές και εντέλει την κατέστρεψε, είναι το χαρακτηριστικό παράδειγμα προς αποφυγή κάθε ματαιόδοξου σταρ. Η ταινία “Όλα για την Εύα” των έξι Όσκαρ και των αμέτρητων βραβείων στις Χρυσές Σφαίρες, τα βρετανικά BAFTA και το Φεστιβάλ Καννών, είναι ένα κλασικό, διαχρονικό masterpiece, από αυτά που όσο θα υπάρχει σινεμά θα σε συγκινούν και θα σε προβληματίζουν όλο και περισσότερο. Τι κι αν έχουν περάσει 62 χρόνια από την πρώτη προβολή της; Παραμένει μια επίκαιρη, συγκλονιστική ταινία… 

*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (2-8-12)