27 Αυγ 2012

(Υπόλοιπες) Ταινίες 23-8-12


Του Νέστορα Πουλάκου 

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες τέσσερις ταινίες, που όλες τους κινούνται σε καλά επίπεδα. Σαφώς και ξεχωρίζει η τελευταία ταινία της τριλογίας Μπάτμαν, “Ο Σκοτεινός Ιππότης: Η Επιστροφή”, δια χειρός του σύγχρονου σκηνοθέτη / θαυματοποιού Κρίστοφερ Νόλαν. Η εβδομάδα αυτή διαθέτει και μία επανεκδόση, όχι και τόσο κλασική. Με την Μπριζίτ Μπαρντό να καταφτάνει για να δροσίσει τις σινεφίλ κάψες, που ενδεχομένως έχεις λόγω του νέου καύσωνα. Στο μεταξύ, συνεχίζονται οι προβολές του 2ου Athens Open Air Film Festival, μέχρι να μπούμε στον φεστιβαλικό Σεπτέμβριο, οπότε οι διοργανώσεις Νύχτες Πρεμιέρας και Φεστιβάλ Δράμας θα μας υποδεχτούν με φρέσκες κινηματογραφικές προτάσεις. Ταινία της εβδομάδας είναι, προφανώς, “Ο Σκοτεινός Ιππότης: Η Επιστροφή”, η τελευταία ταινία της τριλογίας Μπάτμαν του Κρίστοφερ Νόλαν. Μια επικών διαστάσεων ταινία που θα λατρέψετε, πάρα τα όποια αρνητικά που έχει σε αφθονία. Το “Δικό μας Βαλς”, με την Μισέλ Γουίλιαμς, κινείται στην πεπατημένη του “Blue Valentine”, διερευνώντας τις εκτραχυμένες σύγχρονες σχέσεις των δυο φύλων. Μια χαμηλών τόνων μα καλή πρόταση γι’ αυτή την εβδομάδα. Αμερικανικό χιούμορ τύπου “Family Guy” διαθέτει σε ποσότητα το “Ted” του Σεθ ΜακΦερλέιν, εμπνευστή της τηλεοπτικής σειράς που προανέφερα αλλά και του αρκούδου που κυριολεκτικά “τα σπάει” σε αυτή την ιδιαίτερη κωμωδία. Δεν γίνεται νέα εβδομάδα προβολών χωρίς γαλλική κομεντί. “Για όλα φταίει τ’ όνομα σου” ο τίτλος της, και η Σοφία Καλάγκα σου εξηγεί τι ακριβώς είδε σε αυτό το θεατρόμορφο γαϊτανάκι σχέσεων. Πρόφαση έψαχνε ο Ροζέρ Βαντίμ για να κινηματογραφήσει τα κάλλη της… καλής του Μπριζίτ Μπαρντό και τη μαγεία του τουριστικού θερέτρου Σαν Τροπέ. Η αλήθεια είναι ότι τα κατάφερε μια χαρά. Την ουσία της ταινίας “Και ο Θεός έπλασε τη Γυναίκα” ψάχνω μόνο. 

Το Δικό μας Βαλς (5/10) 

Γλυκόπικρη κομεντί από τον Καναδά, σε σκηνοθεσία της ηθοποιού Σάρα Πόλεϊ, η οποία ήδη διανύει μια αξιόλογη σκηνοθετική καριέρα. Η ταινία κινείται στα μονοπάτια του “Blue Valentine” και άλλων ιστοριών του σύγχρονου αμερικανικού σινεμά, που εξερευνούν τις σημερινές σχέσεις των δυο φύλων, τις αμαρτίες τους και τα εξωτερικά ερεθίσματα που τις ταρακουνούν για τα καλά. Κοίταξε, η ταινία είναι μια κομεντί που και σε ενδιαφέρει και σε ιντριγκάρει με τον τρόπο που χειρίζεται το θέμα της. Χαμηλών τόνων, κινείται σε αργούς ρυθμούς, παίζει με το συναίσθημα, τονίζει το ρομαντικό στοιχείο, αν και προς το τέλος το σεξουαλικό παραλήρημα και το ερωτικό μπέρδεμα δίνουν και παίρνουν. Ναι, και οι παντρεμένοι έχουν ψυχή, όπως έλεγε το παλιό αθάνατο ελληνικό σήριαλ, όμως η ιστορία της Πόλεϊ το παρακάνει λίγο. Δεν πρόκειται για εξωπραγματική ιστορία. Άλλωστε, στο μεγαλύτερο μέρος της κινείται σε απολύτως ρεαλιστικά επίπεδα. Παρολαυτά, υπάρχουν στιγμές που όλο αυτό το γλυκανάλατο, εν συνεχεία η τροπή που παίρνει η πλοκή, και δη, η τυποποίηση της Μισέλ Γουίλιαμς σε τέτοιους είδους ρόλους (ας όψεται η επιτυχία της στο “Blue Valentine”) σα να σε ξενίζουν. Εντέλει, η ταινία αυτή αποτελεί μια πρόταση διερεύνησης των πιο μύχιων μυστικών του ανθρώπινου μυαλού, όταν ο χρόνος περνάει και οι σχέσεις δοκιμάζονται σε κάθε βηματισμό τους, σε κάθε λεπτό της ώρας που περνάει. 

Ted (4/10) 

Αμερικανική σάτιρα με μπόλικες κινηματογραφοφιλικές αναφορές από την αρχή μέχρι το τέλος της. Το έξυπνο αρκουδάκι του Σεθ ΜακΦερλέιν, ο στιβαρός ρόλος του Μαρκ Γουόλμπεργκ και οι κουκλάρες που κάνουν την εμφάνιση τους σε όλη τη διάρκεια της ταινίας, είναι τα στοιχεία που σε αποζημιώνουν και με το παραπάνω. Υπάρχει βέβαια και η εντελώς αδιάφορη (αν και πανέμορφη) Μίλα Κούνις που μπορείς να της προσπεράσεις (και να κλείσεις κάπως τα μάτια σου) με μεγάλη ευκολία. Όπως επίσης και το χιούμορ του ΜακΦερλέιν, βασικό συστατικό άλλωστε της ταινίας. Κοίταξε, η σάτιρα και τα αστεία του δημιουργού της πετυχημένης τηλεοπτικής σειράς “Family Guy” είναι ιδιαίτερα, και νομίζω ότι απευθύνονται σε συγκεκριμένο κοινό. Με άλλα λόγια, δεν έχουμε να κάνουμε με κλασική κωμωδία, παρόλο που το χοντροκομμένο και “σκατολογικό” χιούμορ που, δυστυχώς, εμφανίζεται στο σύνολο των αμερικανικών ταινιών του είδους είναι πανομοιότυπο. Και φυσικά υπάρχει ανάγλυφο και στην περίπτωση του “Ted”. Από την άλλη μεριά, σε αντίθεση με τον αρκούδο της ταινίας της Τζόντι Φόστερ “Ο Άλλος μου Εαυτός”, το αρκουδάκι Ted είναι το κλου της ιστορίας και ο βασικότερος λόγος για να δεις την ταινία. Εν ολίγοις, πρόκειται για μια κωμωδία που δεν σε εντυπωσιάζει και σίγουρα κινείται στα όρια του καλού γέλιου. 

Και ο Θεός έπλασε τη Γυναίκα (5/10) 

Την ίδια εβδομάδα, Μάρλην Ντίτρηχ και Μπριζίτ Μπαρντό τραβούν τα βλέμματα των σινεφίλ μόνο και μόνο για την εντυπωσιακή παρουσία τους σε “κούφιες” ταινίες. Στην περίπτωση μάλιστα της γαλλίδας σταρ, τα πράγματα είναι ακόμη πιο απλά: Ο τότε σύζυγος της Ροζέρ Βαντίμ, και οι παραγωγοί που πολύ έξυπνα τον στήριξαν οικονομικά, έφτιαξε ένα προσχηματικό ερωτικό γαϊτανάκι μπλεξιμάτων και ανατροπών ώστε να κινηματογραφήσει τα κάλλη της Μπαρντό και να την αναδείξει σε απόλυτη Ευρωπαία σταρ της εποχής. Και από την άλλη μεριά, για να τονώσει ακόμη περισσότερο το τουριστικό στάτους του Σαν Τροπέ, ώστε το ηλιόλουστο και εξωτικό θέρετρο να είναι γίνει πια must. Εν ολίγοις, η καυτή άμμος, ο ήλιος που στέκεται εκεί ψηλά και οι αθάνατες πόζες της Μπε-Μπε είναι τα στοιχεία που σου μένουν από αυτή την ταινία. Καμία άλλη λογική εξήγηση δεν έχει η επανέκδοση της, 56 χρόνια μετά. 

*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (23-8-12).