27 Αυγ 2012

Ταινίες 9-8-12


Του Νέστορα Πουλάκου 

Χάρηκα που σε γνώρισα (5/10) 

Μια indie αμερικανική κομεντί, με τον περίεργο αγγλικό τίτλο και τον άσχετο (με τον πρωτότυπο) ελληνικό, είναι αυτή η ταινία που θα σε συντροφεύσει στα μέσα Αυγούστου, μπας και δεις και εσύ το τέλος του κόσμου ώστε να ξυπνήσεις και βρεις την αγάπη σου, αναθεωρήσεις τη ζωή και τις ιδέες σου, μάθεις από τα λάθη σου και κυνηγήσεις την διαβολεμένη τύχη σου. Χαμηλόφωνη ταινία, με συμπαθητικές ερμηνείες από τους δυο αστέρες, Στηβ Κάρελ και Κίρα Νάιτλι, δεν πρόκειται να κάνει ποτέ την υπέρβαση της και ως εκ τούτου να σε απογειώσει και εσένα μέχρι τα άστρα ή τον αστεροειδή που απειλεί την Γη, παρεμπιπτόντως. Η ταινία της Σκαφάρια είναι ένα γλυκύτατο road movie, που πατάει στα κλισέ της ανεξάρτητης αμερικανικής κινηματογραφικής βιομηχανίας. Είναι η πρόταση της εβδομάδας αυτής, που οι περισσότεροι θα κάνουν τα μπάνια τους και εσύ θα έχεις ξεμείνει στην πόλη για τους χίλιους δυο προσωπικούς σου λόγους. Ελλείψει καλών προτάσεων αυτή την περίοδο, το συγκεκριμένο αμερικανικό indie δράμα ξεχωρίζει από το συφερτό του είδους (βγαίνουν και τέτοιες ταινίες με το τσουβάλι). Χάσου, λοιπόν, στους νωχελικούς ρυθμούς του, ονειρέψου, στοχάσου, μαλάκωσε και που ξέρεις, μπορεί αυτός ο αστεροειδής να χτυπήσει και το δικό σου κεφάλι μια μέρα του Αυγούστου. 

Ειδικές Δυνάμεις (3/10) 

Αυτή κι αν είναι μια ταινία – χαρακτηριστικό παράδειγμα αυγουστιάτικης πρώτης προβολής, που αράχνιασε στην αποθήκη και βγαίνει στα μέσα των διακοπών για να μαζέψει μερικές εκατοντάδες εισιτήρια και να “τρέξει” γρήγορα στην αγορά του dvd. Για γαλλική περιπέτεια δράσης πρόκειται, που αντιγράφει εκατό τοις εκατό αντίστοιχες αμερικανικές παραγωγές (δεν είναι και η πρώτη φορά άλλωστε). Προπαγανδιστικού τύπου ταινία, σε πάει χρόνια πίσω μια και θυμίζει Τζον Ράμπο κι όλα εκείνα τα “διαμάντια” του ψυχρού πολέμου που έβγαζαν με το τσουβάλι και Αμερικανοί και Σοβιετικοί, οι Γάλλοι παραγωγοί ζήλεψαν τους συναδέλφους τους στις Η.Π.Α. και αποφάσισαν να ασχοληθούν κι αυτοί με το Αφγανιστάν, κατακεραυνώνοντας τους κακούς και τρομοκράτες Άραβες που απαγάγουν δυτικούς δημοσιογράφους για το γούστο τους. Η ταινία έχει και εντυπωσιακές σκηνές δράσης όπως και μια αξιόλογη Ντάιαν Κρούγκερ, που φυσικά στο τέλος σώζεται για ν’ αναδειχθεί και η αξία των γαλλικών ειδικών δυνάμεων. Η ταινία είναι προφανώς ένα σκουπίδι ολκής. Μια σημείωση μόνο: Αγαπητή Ντάιαν, πρόσεχε που παίζεις εφεξής, καθότι θα διολισθήσεις σε επικίνδυνα μονοπάτια, που ακόμη και ολόκληρο Ντε Νίρο μπορούν να καταπιούν. 

Ατίθαση Συντροφιά (3/10) 

Μια all star cast ταινία ενός σκηνοθέτη με φθίνουσα καριέρα (για την ακρίβεια, σε κάθετη πτώση βρίσκεται), η οποία και είναι προφανώς ένα λάιτ οικογενειακό δράμα ενηλίκων που ψάχνουν την ευτυχία τους σε έναν σκύλο, για παράδειγμα, όταν οι ίδιοι δεν μπορούν να κάνουν (;) τίποτε άλλο ώστε να σώσουν τον διαλυμένο γάμο τους ή οτιδήποτε άλλο τους απασχολεί. Γλυκιά ταινία είναι αυτή, με την πάντοτε γοητευτική Νταιάν Κήτον να ξεχωρίζει καθότι αστράφτει από χιλιόμετρα μακριά, πέραν τούτου όμως δεν βλέπεις ούτε κάποια άλλη αξιόλογη ερμηνεία (ο Κέβιν Κλάιν είναι επιεικώς αδιάφορος) αλλά και εν γένει ένα θέμα που δεν σε εξιτάρει ούτε στο ελάχιστο. Πιο πολύ μου κάνει για οικογενειακή ταινία σαββατοκύριακου στα ιδιωτικά κανάλια με το ψηφιακό σήμα πια, καθότι αν περιμένεις από την ΕΡΤ του αναλογικού, εκείνες τις ώρες μόνο εκπομπές λόγου και κουλτούρας θα δεις. 

Νιαγάρας (5/10) 

Εντάξει, έχουμε πει ότι ταιριάζουν στα θερινά της χώρας οι αμερικανικές ταινίες του μεταπολεμικού Χόλυγουντ, όμως μην το λυσσάξουμε κιόλας και προβάλλουμε με το τσουβάλι ότι βρίσκουμε. Το “Νiagara” είναι ένα από τα πλέον μέτρια φιλμ νουάρ της εποχής, που αφενός δεν έκανε ιδιαίτερη αίσθηση, αφετέρου συγκαταλέγεται στο σωρό των ταινιών της περιόδου. Καθότι, περισσότερο για τουριστική ατραξιόν μου μοιάζει παρά για νουάρ έντασης και δράσης, που προσπαθεί να αναπαράγει εναγωνίως κλισέ από ταινίες του Μπόγκαρτ, όπως π.χ. το “Key Largo”, για να αντιπαραβάλλω και την τελευταία σκηνή της ιστορίας. Επομένως, ψυχραιμία συνιστώ στους απανταχού σινεφίλ. Μια και πρόκειται για ένα αξιοπρεπές φιλμ νουάρ, που πατάει στα στεγανά του είδους, χωρίς να εκπλήσσει. Και όταν έγραφα πριν για ατραξιόν, αναφέρομαι φυσικά στα εξής δυο στοιχεία που τονίζονται στο φιλμ: την ομορφιά του τοπίου –οι καταρράκτες του Νιαγάρα ζουν τον δικό τους κινηματογραφικό μύθο ως το άγριο φόντο μιας περιπέτειας προδοσίας (μάλλον ανεπιτυχώς). Και η ομορφιά της Μονρόε, που ήταν μάλλον παράταιρη με την ιστορία γι’ αυτό και η εκρηκτική Μέριλιν έκανε περισσότερο καριέρα σε ρομαντικές κομεντί και μιούζικαλ παρά σε νουάρ (πόσες Λωρίν Μπακόλ πια θα έβγαζε το Χόλυγουντ;). 

*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (9-8-12).