2 Αυγ 2012

ΔΙΨΑ ΓΙΑ ΖΩΗ


Η στήλη HellasFilm βουτάει στα άδυτα του παλιού ελληνικού κινηματογράφου και μέχρι το τέλος Ιουνίου θα σου παρουσιάσει δυο εκ των 14 -μόλις- ταινιών ενός πραγματικού καλλιτέχνη, αθεράπευτα ρομαντικού με τον κινηματογράφο (γι’ αυτό άλλωστε και τον παράτησε, τουλάχιστον ως σκηνοθέτης, παρά το γεγονός ότι στα μέσα της δεκαετίας του 1960 ήταν ιδιαιτέρως δημοφιλής), λάτρη της ποίησης και μοναδικού μεταφραστή του Τζέιμς Τζόυς (το περίφημο βιβλίο “Οδυσσέας” εξακολουθεί να κυκλοφορεί σε δική του μετάφραση από τις Εκδόσεις Κέδρος). Ο λόγος για τον Σωκράτη Καψάσκη, έναν αυθεντικό άνθρωπο του πνεύματος στη μεταπολεμική Ελλάδα των ταραχών, της χούντας και της σοσιαλιστικής παπανδρεϊκής αποκατάστασης. Ο Καψάσκης, ο οποίος ως διευθυντής του σινεμά Studio στην Πλατεία Αμερικής μεγάλωσε γενιές και γενιές σινεφίλ στην περίοδο της Μεταπολίτευσης, σπούδασε σινεμά στο Παρίσι μετά τον Πόλεμο και επέστρεψε στην κινηματογραφική Ελλάδα τον μεγάλων στούντιο για να γυρίσει ορισμένες από τις καλύτερες ταινίες της περιόδου. Αρχικά θα καταπιαστούμε με ένα χαρακτηριστικό μελόδραμα του ελληνικού κινηματογράφου, πραγματικό προπομπό της φωσκολικής λαίλαπας τόσο στο σινεμά όσο και στην τηλεόραση αργότερα. Η “Δίψα για ζωή” ήταν μια παραγωγή της εταιρείας του Λαζαρίδη και στηρίχτηκε στο σενάριο του Γιώργου Παπακυριάκη. Ο Καψάσκης έβαλε τη δική του σκηνοθετική πινελιά, χειριζόμενος ένα υπέρλαμπρο καστ: Φόνσου, Κούρκουλος, Βούρτση, Ξανθόπουλος, Λιβυκού, Καρράς, Κωτσόπουλος, Σειληνός κ.ά, συμμετείχαν ως επί των πλείστων σε μικρούς ρόλους. Η ιστορία θέλει την τραγικά πλούσια και μοναχοκόρη Κατερίνα (Άννα Φόνσου) να συμπεριφέρεται κακομαθημένα στους άντρες. Τους πουλάει έρωτα και μετά τους παρατάει. Πρώτα ένας μπουζουξής (Νίκος Ξανθόπουλος) πέφτει στον έρωτα της μα τον αφήνει. Στη συνέχεια ένα άλλο πλουσιόπαιδο (Κώστας Καρράς), που αφού είδε και αποείδε φεύγει τρέχοντας με το κορίτσι που “έφτυνε” καιρό. Μετά ένας επαγγελματίας ζιγκολό (Βαγγέλης Σειληνός) που την ερωτεύεται αλλά… προλαβαίνει η αστυνομία και τον μαζεύει. Τέλος, ένας γοητευτικός πολιτικός μηχανικός (Νίκος Κούρκουλος)... Εδώ τα πράγματα είναι διαφορετικά. Για τη στάση βέβαια της Κατερίνας υπάρχει εξήγηση: η συμπεριφορά του πατέρα της (απιστία, οικογενειακή βία), η πειθήνια στάση της μητέρας της κι όλη αυτή η τραγικότητα φέρνουν ψυχολογική και σωματική κατάρρευση στη νεαρά ενζενί. Και φυσικά, όπως συνέβαινε σε πολλές ταινίες της περιόδου, μόνο μια κλινική στην Ελβετία μπορεί να τη σώσει. Δεν θα σου αποκαλύψω την εξέλιξη της ιστορίας. Άλλωστε πρόκειται για ένα αρχετυπικό μελόδραμα, το οποίο παρά τα κλισέ του φέρει και συνεχείς ανατροπές, οι οποίες σίγουρα είναι απρόβλεπτες. Εν γένει, η ταινία του Καψάσκη σηματοδοτεί το μελόδραμα της εποχής, συγκεντρώνοντας τόσο τους αστέρες του (Ξανθόπουλος, Βούρτση) όσο και γνωστούς ηθοποιούς που περάσανε από πολλά είδη σινεμά της περιόδου. Η ταινία ήταν μεγάλη εισπρακτική επιτυχία το 1964-65. Στα σκηνικά συναντάμε τον Βασίλη Φωτόπουλο, στη μουσική τον Κώστα Καπνίση και στο μπουζούκι τον Γιώργο Ζαμπέτα. 

Σημείωση: Ένα σύντομο αλλά περιεκτικό αφιέρωμα στον καλλιτέχνη Σωκράτη Καψάσκη έχει επιμεληθεί ο καλός φίλος Φώτης Μπατσίλας στο blog oxy-moron. 

*Tα παραπάνω κείμενα δημοσιεύτηκαν στην στήλη HellasFilm του Νέστορα Πουλάκου, από 20 Ιουνίου έως 1 Αυγούστου, στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr.