2 Αυγ 2012

Ο ΨΥΛΛΟΣ


Το τελευταίο κείμενο της σεζόν για την στήλη HellasFilm είναι μια ταινία για παιδιά, αλλά όχι παιδική, μια ταινία που αναδεικνύει την αθωότητα αλλά και την φαντασία, το όνειρο μιας καλύτερης ζωής και το όραμα για ένα αξιοπρεπές μέλλον. Πρόκειται για μια ταινία καλοκαιρινή, που κινηματογραφεί στιγμές και γωνιές της άγνωστης αλλά πανέμορφης ελληνικής επαρχίας, όλο έντονα χρώματα και με έναν αέρα απελευθερωτικό από τα συντηρητικά στεγανά της οπισθοδρομικής κοινωνίας του 1960, όπως και νοσταλγικό για τις εικόνες που έχουν αλλάξει ολοκληρωτικά. Ο “Ψύλλος” του Δημήτρη Σπύρου επανέρχεται στην επικαιρότητα μια και προβλήθηκε την περασμένη Παρασκευή στην Εβδομάδα Κινηματογραφικής Δημιουργίας στην Ικαρία, στον Δημοτικό Κινηματογράφο Αγίου Κήρυκου ΡΕΞ. Αλλά και για ένα λόγο προσωπικό: αυτές τις ημέρες, στην μετακόμιση που κάνω, βρήκα εκείνα τα φύλλα και μου ήρθαν αμέσως οι μνήμες της εφημερίδας που κυκλοφορούσα όταν βρισκόμουν στο δημοτικό σχολείο, κολλημένος από τότε με το μικρόβιο της δημοσιογραφίας. Μάλιστα, εκείνη τη χρονιά, υπήρχε και ανταγωνισμός στην τάξη, μια και ήμασταν δυο οι εκδότες-διευθυντές σύνταξης-ρεπόρτερ των εβδομαδιαίων τετρασέλιδων, καλή ώρα όπως η εφημερίδα του Ψύλλου της ιστορίας του Σπύρου, τα οποία γράφονταν στο χέρι και τυπώνονταν σε φωτοτυπικό μηχάνημα, κατόπιν χορηγίας των πατεράδων μας φυσικά. Ο Ψύλλος, όμως, της ιστορίας της Σπύρου ήταν ουσιαστικά μόνος και αβοήθητος. Οι γονείς του αν και τον πίστευαν και τον στήριζαν, ήταν φτωχοί χωρικοί, με ελάχιστα χρήματα στην τσέπη και με τους συγχωριανούς να τους βάζουν λόγια για την αρνητική “πρόοδο” του παιδιού. Μάλιστα, ο δάσκαλος του χωριού ήταν και ο φανατικός πολέμιος Ψύλλου, ο “άνθρωπος των γραμμάτων” που έβαζε πάντοτε τρικλοποδιές στον μικρό Ψύλλο, χωρίς να μπορεί να καταλάβει το πάθος για εξωστρέφεια αυτού του παιδιού. Ο Δημήτρης Σπύρου, καλλιτεχνικός διευθυντής του πετυχημένου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για Παιδιά και Νέους που το στηρίζει έμπρακτα το SevenArt κάθε χρόνο, πραγματοποίησε το σκηνοθετικό του ντεμπούτο το 1990 με τον “Ψύλλο”. Με πολλά βιογραφικά στοιχεία, καθότι η ταινία αφιερώνεται στον αληθινό Ψύλλο ενός χωριού της ορεινής Ολυμπίας, πατρίδας άλλωστε του σκηνοθέτη, και η ιστορία τοποθετείται στα μέσα της δεκαετίας του 1960 όταν ο Σπύρου βρισκόταν στην ηλικία του ήρωα της ταινίας, αποτυπώνεται με πλήρη σαφήνεια η παιδική αθωότητα, η ενήλικη κακεντρέχεια καθώς και τα κούφια μυαλά της ελληνικής κοινωνίας, που μπορεί τα χρόνια να έχουν περάσει όμως παραμένουν ίδια και απαράλλαχτα όπως και τότε. Ο Σπύρου πραγματοποίησε μεγάλη επιτυχία με τον “Ψύλλο”. Η ταινία του βραβεύτηκε σε πολλά φεστιβάλ, μεταξύ των οποίων στο Φεστιβάλ Βερολίνου αλλά και σε εκείνα του Σικάγο, του Μπέλφαστ, της Σόφια, της Χάβρης κ.ά. Η σημαντικότερη επιτυχία όμως της ταινίας είναι ότι μπήκε στα ελληνικά σχολεία, άνοιξε τα μάτια και τέντωσε τ’ αυτιά των μικρών μαθητών, και στα σίγουρα άλλαξε τα μυαλά των εκπαιδευτικών, ενώ πήγε ένα βήμα παραπέρα το “αμαρτωλό” σύστημα παιδείας της χώρας, με την είσοδο του κινηματογράφου στα σχολεία από τότε. *Μπορείς να δεις την ταινία ολόκληρη παρακάτω: