30 Σεπ 2012

Οι Ταινίες της 27ης Σεπτεμβρίου 2012 στο SevenArt.gr


Του Νέστορα Πουλάκου 

Η Αδελφή μου (6/10) 

Συγκαταλέγεται στις ταινίες που εντυπωσίασαν στο φετινό Φεστιβάλ Βερολίνου, απ’ το οποίο δυστυχώς έφυγε μόνο με μια Ειδική Μνεία δυσαρεστώντας τη δημιουργό της αλλά και το κοινό της Μπερλινάλε. Την Ούρσουλα Μέγιερ πάντως, την ξέρουμε καλά και ειδικώς στην Ελλάδα, άρα μόνο εντύπωση δεν μας προκάλεσε "Η Αδελφή μου", η οποία θεωρείται η κορυφαία ελβετική ταινία της χρονιάς, διεκδικώντας διακρίσεις στην Ευρωπαϊκή Ακαδημία Κινηματογράφου και στην κούρσα για το Όσκαρ ξένης ταινίας. Δραματική, ελβετικής και γαλλικής παραγωγής "Η Αδελφή μου", σε σκηνοθεσία Ούρσουλα Μέγιερ, σε μεταφέρει στη βιομηχανική κοιλάδα, κάτω από ένα πολυτελές θέρετρο της Ελβετίας, όπου το σκι είναι η βασική ατραξιόν. Εκεί ζει ο 12χρονος Σιμόν με την άνεργη αδελφή του, Λουίζ. Κάθε ημέρα, παίρνει το τελεφερίκ για το θέρετρο για να κλέψει πράγματα από τους πλούσιους επισκέπτες, ώστε να τα μοιραστεί με τους φίλους του. Όταν, όμως, οι "συνέταιροι" του χάνουν τα όρια τους, αυτό επηρεάζει και την αδελφή του. Ένα θαμμένο μυστικό τους απειλείται να βγει στην επιφάνεια και η μόνη διέξοδος είναι εκεί ψηλά. Όταν έγραφα πριν ότι ξέρουμε την Ούρσουλα Μέγιερ εννοούσα την πρώτη σκηνοθετική δουλειά της, το "Σπίτι με θέα", στο οποίο και πάλι η Ελβετή δημιουργός αναμείχθηκε με τον θεσμό της οικογένειας θέλοντας να μεταφέρει την παράνοια και τους άρρωστους δεσμούς που τη συνοδεύουν. Φαίνεται ότι είναι ένα θέμα που την απασχολεί πολύ. Στο "Σπίτι με θέα", που είχε παιχτεί στο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου Αθήνας του 2009 κερδίζοντας το πρώτο βραβείο, αποτύπωσε μια οικογένεια να κινείται στα όρια, πλάι σε έναν αυτοκινητόδρομο μεγάλης κυκλοφορίας, μεταφέροντας τις έντονες και ακατανόητες, ως ένα βαθμό, εσωτερικές της σχέσης. Στην "Αδελφή μου", ένα καλά κρυμμένο μυστικό υποβόσκει στην καθημερινότητα του Σιμόν και της αδελφής του. Είναι προφανές ότι έτσι και βγει στην επιφάνεια θα προκαλέσει έκρηξη, θα διαταραχθούν οι ισορροπίες, οι οποίες έτσι κι αλλιώς κρέμονται από μια κλωστή. Ο μεν Σιμόν σπαταλάει το χρόνο του κατακλέβοντας τους πλούσιους θαμώνες του γειτονικού σαλέ. Δεν πηγαίνει σχολείο. Η δε αδελφή του αντί να βρει μια δουλειά, βολοδέρνει από δω και από κει ερωτοτροπώντας παντοιοτρόπως. Το σημείο καμπής στη σχέση τους έρχεται, αρχικά, όταν ένας από τους εραστές της αδελφής του Σιμόν ανακατεύεται περισσότερο στα οικογενειακά τους. Το ξέσπασμα του νεαρού είναι σίγουρο. Θα ερχόταν μια κάποια στιγμή. Τότε, ο εραστής τρομάζει και η πραγματικότητα γύρω τους κλονίζεται. Το σιωπηρό δράμα της Μέγιερ, όπως ακριβώς έγινε και στο Σπίτι με θέα, εκρήγνυται. Η σύγκρουση και η εσωτερική αναστάτωση του πιτσιρικά είναι βέβαιη. Η Μέγιερ είναι μια σκηνοθέτις που κυριολεκτικά ήρθε για να μείνει στο ευρωπαϊκό σινεμά. Με το χαμηλόφωνο, αρκούντως εσωτερικό και αριστοτεχνικά δομημένα δραματικό κινηματογράφο που κάνει σε οδηγεί στην εξερεύνηση των πιο μύχιων μυστικών της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης, τα οποία φυσικά αντικατοπτρίζουν το εσωτερικό παράλογο που κυοφορεί ο καθείς μέσα του. 

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην εβδομαδιαία πολιτική εφημερίδα Δρόμος (φύλλο 29-9-13). 

Η Αξέχαστη Πόλη (5/10) 

Πριν ένα μήνα σου έγραφα για την Αβάνα, τώρα ήρθε η σειρά της Κωνσταντινούπολης, σε μια σπονδυλωτή ταινία λιγότερo τουριστική (αν έλειπαν και τα πλάνα του Βόσπορου δεν θα είχαμε πάρει μυρωδιά τουρκικού ΕΟΤ) από την κουβανέζικη εκδοχή και περισσότερο έθνικ και ουμανιστική στην ουσία της. Προσπερνώντας τις σκηνές με τον Πέτρο Μάρκαρη και τον Χουσείν Καράμπεϊ, τους δυο εμπνευστές τους πρότζεκτ που όμως δεν είχαν λόγο να μπουν μπροστά από την κάμερα, οι έξι ιστορίες που αποτυπώνονται στο πανί έχουν στιβαρό λόγο και άποψη για την πόλη, με εξαίρεση δυο πολύ κραυγαλέες ταινίες: Την ιστορία του Ομάρ Σαργκάουι με το ζευγάρι του Παλαιστίνιου και της Ισραηλινής και την ιστορία της Άιντα Μπέγκιτς στο ξενοδοχείο. Νομίζω ότι αμφότερες όχι μόνο είναι ξένες από το σώμα της ταινίας αλλά και δεν αντικατοπτρίζουν την Πόλη –θα μπορούσαν να είχαν γυριστεί σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου. Σαφώς και τις πλέον δυνατές συγκινήσεις προσφέρουν οι ιστορίες του Χανί Αμπού-Ασάντ και του δικού μας Στέργιου Νιζήρη. Πρόκειται για δυο ταινίες μέσα από τις οποίες αναδεικνύεται η Πόλη, αφού οι ήρωες τους ανακατεύονται με τις μυρωδιές και τους ήχους της, μπλέκονται στα σοκάκια της και ανακαλύπτουν τις ομορφιές της μέσα από θύμησες, σκέψεις και σχέσεις κάθε είδους. Κατά τα λοιπά, αυτό το νοσταλγικό και ευδιάθετο κινηματογραφικό πρότζεκτ είναι σίγουρα μια πρόταση για να δεις καλό σινεμά. 

Looper: Αντιμέτωποι με το Χρόνο (5/10) 

Αυτό κι αν είναι ένα sci-fi δράμα υψηλών ταχυτήτων που όμως χάνεται στη μετάφραση και κάνει το μυαλό σου σούπα. Ομολογώ ότι κατάφερα να παρακολουθήσω έως ένα σημείο το δράμα με τον Τζόσεφ Γκόρντον-Λέβιτ, καθότι μετά το χάος της ιστορίας με παρέσυρε σε βαθιά περισυλλογή. Παιχνίδια με το χωροχρόνο, μαφιόζοι και ηγέτες του χάους, διαλυμένες οικογένειες και ανομολόγητες αγάπες, δυο εαυτοί σε δυο χαρακτήρες που είναι ένας. Ο Ράιαν Τζόνσον, που με είχε εκπλήξει με το “Έγκλημα στο Κολλέγιο” το 2005, ανακατεύει όλα τα παραπάνω στοιχεία μες στο καζάνι του και σου προσφέρει μια αλά Ντόνι Ντάρκο ιστορία φαντασίας. Τιθασεύει την ριτσαρντκελική σκηνοθετική ματιά του χωρίς όμως να αποφεύγει να σε περιπλέξει από το χαώδες του σεναρίου μια και θέλει να τα πει όλα με τον πλέον πλάγιο τρόπο. Εντέλει η ταινία του είναι ένα αξιοπρόσεκτο μπερδεψουά δράμα που θα σου προσφέρει συγκινήσεις και όρεξη για να δουλεύει η φαντασία σου στο κόκκινο.