1 Σεπ 2012

(Υπόλοιπες) Ταινίες 30-8-12


Του Νέστορα Πουλάκου 

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες τέσσερις ταινίες, εντελώς άνισες και διαφορετικές μεταξύ τους. Εντέλει, τις εντυπώσεις κερδίζει ένα κινούμενο σχέδιο, σαφώς ανανεωμένο και αναζωογονημένο. Ο χορός των επανεκδόσεων συνεχίζεται: ξεχωρίζει σαφώς η ρομαντική κομεντί του Λιούμπιτς από το 1940, ενώ δυο χρόνια μετά την πρώτη επανέκδοση του επαναπροβάλλεται “Το Τελευταίο Κύμα” του Πήτερ Γουΐρ, το οποίο παρεμπιπτόντως δίνεται και σε dvd με κινηματογραφικό περιοδικό τον Σεπτέμβριο. Κατά τα λοιπά, τα βλέμματα όλων είναι στραμμένα στο Φεστιβάλ Βενετίας, που ξεκίνησε χθες, και στη μοναδική ελληνική συμμετοχή, τη μικρού μήκους ταινία “Τίτλοι Τέλους” του Γιώργου Ζώη. Ενώ, στην Αθήνα, στο Σινέ Τριανόν συγκεκριμένα, ξεκινάει από σήμερα το πολύ ενδιαφέρον Φεστιβάλ Σεργκέι Παρατζάνωφ, που φέρνει στο μυαλό μας τις θρυλικές εποχές του Studio της Πλατείας Αμερικής επί Σωκράτη Καψάσκη. Ταινία της εβδομάδας είναι η “Μαδαγασκάρη 3: Οι Φυγάδες της Ευρώπης”, το δεύτερο σίκουελ της γνωστής σειράς κινουμένων σχεδίων της DreamWorks, που ανανεώνει την ιστορία των κατοίκων του ζωολογικού κήπου. Είναι μια καλή πρόταση για σινεμά “Ο Χορός των Κατασκόπων”, μια ιδιαίτερη ταινία έντασης και δράσης που αναδεικνύει την Άντρεα Ράιζμποροου σε σύγχρονη femme fatale. Μετά από ένα ολόκληρο χρόνο βγαίνει στις αίθουσες το “Επικίνδυνο Πάθος”, η γαλλική ταινία εποχής με πρωταγωνιστή τον Ρόμπερτ Πάτινσον. Την κριτική γράφει ο Γωγάκης καθώς την είδε στη φετινή Μπερλινάλε. Άλλο να στο γράφω μα εσύ μην κάνεις ούτε τον κόπο να δεις ένα ακόμη κακέκτυπο του “The Hangover”, το αυστραλέζικο “Οι Κουμπάρoι και το Κριάρι”. Δυο χρόνια μετά την πρώτη επανέκδοση του, μπορείς να ξαναδείς το ατμοσφαιρικό “Τελευταίο Κύμα” του Πήτερ Γουΐρ, μια εντελώς διαφορετική πρόταση από την Αυστραλία αυτή τη φορά. Μια ρομαντική κομεντί, που παρά τις γνωστές χολιγουντιανές αγκυλώσεις της μιλάει τόσο δυνατά για τα εργασιακά θέματα που μας ταλανίζουν αυτή την περίοδο, είναι το “Μαγαζί της Γωνίας” του Έρνστ Λιούμπιτς. 

Μαδαγασκάρη 3: Οι Φυγάδες της Ευρώπης (6/10) 

Αυτή κι αν είναι μια έκπληξη. Όχι ότι δεν περίμενα να δω καλή ταινία από τη σειρά κινουμένων σχεδίων “Μαδαγασκάρη” αλλά να, το προηγούμενο σίκουελ είχε ρίξει κάπως τα στάνταρ του φραντσάιζ με αποτέλεσμα να έχω τις αμφιβολίες μου αναφορικά με την ποιότητα της διασκέδασης αυτής της ταινίας. Πάντως, οι υπεύθυνοι της DreamWorks με αποζημιώσανε κι πιστεύω ότι αυτό το δεύτερο σίκουελ είναι ένα σοβαρό (φυσικά και ενήλικο) κινούμενο σχέδιο που προσφέρει εγγυημένη διασκέδαση χάρη στα πολλά ξεκαρδιστικά γκαγκ και φυσικά γέλιο όσο δεν πάει άλλο. Ενδείκνυται και για εσένα αλλά και για τους μικρούς σου φίλους. Εν γένει, η τρίτη “Μαδαγασκάρη” είναι από εκείνα τα καλά κινούμενα σχέδια που ανοίγουν τη σεζόν με όρεξη για ποιότητα και γέλιο, αναμένοντας βέβαια κι αυτή να έχει την καλοκαιρινή επιτυχία του “Ice Age 4”, που αν μη τι άλλο έσωσε την παρτίδα μιας κακής εισπρακτικά θερινής σεζόν. Οι περιπέτειες της παρέας των ζώων στη Νέα Υόρκη είναι περισσότερο κι από απολαυστικές. 

Ο Χορός των Κατασκόπων (5/10) 

Περίεργη και συνάμα ιδιαίτερη η ταινία αυτή. Μετεωρίστηκα με το τέλος της. Πράγματι αναπάντεχο, σώζει όλη την ταινία και αναδεικνύει –μέσα από το ρόλο της- την Άντρεα Ράιζμποροου σε σύγχρονη femme fatale, που παλεύει για την ευτυχία της, το παιδί της, την τιμή της οικογένειας της, την ιδεολογία της. Αν και αδιάφορος ο Κλάιβ Όουεν και κάπως άνευρη η σκηνοθεσία του Τζέιμς Μαρς, από τον οποίο περίμενα πολλά περισσότερα μετά και το εξαιρετικό ντοκιμαντέρ του “Σε Τεντωμένο Σχοινί”, η νεαρή ενζενί ηθοποιός είναι η αποκάλυψη μιας ταινίας που παίζει με τα ψυχικά παιδικά τραύματα, τις βαθιές κοινωνικοπολιτικές διαφορές που χωρίζουν δεκαετίες τώρα τον κόσμο στο Νησί, και στο παρά πέντε δεν γίνεται μια ακόμη ταινία με επίκεντρο τον ΙΡΑ. Σου προτείνω να τη δεις: αφενός για τη δύναμη και το πάθος της ερμηνείας της Ράιζμποροου και αφετέρου για να εμπεδώσεις, ίσως με λίγο διαφορετικότερο τρόπο από τις άλλες ταινίες, ποια είναι αυτά που ουσιαστικά χωρίζουν τους Ιρλανδούς με τους Εγγλέζους. 

Οι Κουμπάροι και το Κριάρι (2/10) 

Δεν ξέρω κατά πόσο αντέχω να ασχοληθώ με αυτό το buddy movie από την Αυστραλία, ένα κακέκτυπο του “The Hangover”, το οποίο πολύ θέλω να μη δημιουργήσει μια ακόμη σχολή ταινιών που θα μας πήξει στη σαχλαμάρα, τα σεξιστικά αστεία, το ναρκοχιούμορ και άλλα πολλά. Από την άλλη σκέφτομαι ότι καλό είναι η ασχολία μου με αυτή την ταινία που βρήκε ως προφάσεις ένα κριάρι και ένα γάμο για να παιχτεί στα σινεμά, να περιοριστεί στη μιάμιση ώρα που έχασα για να τη δω και στα μερικά λεπτά για να γράψω αυτές τις αράδες. Κατά τα λοιπά, σου συστήνω να μην περάσεις ούτε έξω από την αίθουσα. Προφυλάξου από τις “ρουκέτες” και φόρα παλτό γιατί τα κρύα αστεία… παγώνουν χιλιόμετρα μακριά! 

Το Τελευταίο Κύμα (6/10) 

Αναμφίβολα πρόκειται για ένα από τα ξεχασμένα "διαμάντια" του αυστραλέζικου κινηματογράφου, βασικό συστατικό του κινήματος του Νέου Κύματος της δεκαετίας του 1970, μια και ο Γουίρ ("Ο Κύκλος των Χαμένων Ποιητών", "Truman show") ήταν από τους πρωτοστάτες του. Πετυχημένος λευκός δικηγόρος αναλαμβάνει την υπεράσπιση μιας ομάδας Ιθαγενών, μετά τον θάνατο συμπολίτη τους. Σύντομα, όμως, μαγεύεται από την περιοχή και το περιστατικό, με αποτέλεσμα να μπλέξει σε μια ακραία περιπέτεια. Δυο χρόνια μετά το εκστατικό θρίλερ "Πικνίκ στο βράχο των κρεμασμένων" (που επαναπροβλήθηκε στη χώρα μας το καλοκαίρι του 2008), ο Αυστραλός σκηνοθέτης δομεί ένα στέρεο ψυχολογικό θρίλερ, που βασίζεται σε μύθους και αρχαίες δοξασίες των Αβοριγίνων ιθαγενών της Αυστραλίας. Mε την κινηματογράφηση του παρασύρει τον θεατή σε μυστηριακές καταστάσεις με έντονα ψήγματα τρόμου, θυμίζοντας έντονα τον "Δαιμονισμένο άγγελο" του Άλαν Πάρκερ. 

*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (30-8-12).