13 Σεπ 2012

Η Αγελάδα που έπεσε από τον Ουρανό


Tου Νέστορα Πουλάκου 

Η ευχάριστη, σινεφίλ έκπληξη αυτής της εβδομάδας πρώτων προβολών είναι μια ταινία αργεντίνικης παραγωγής, που προσπαθεί να φέρει κοντά τις κουλτούρες δυο εντελώς διαφορετικών λαών: των Κινέζων και των Αργεντινών. Αιτία αυτής της τυχαίας και απρόοπτης “ένωσης” υπήρξε, όντως, μια… αγελάδα που έπεσε από τον ουρανό. 

Δραμεντί, σε σκηνοθεσία Σεμπάστιαν Μπόρενσταιν, "Η Αγελάδα που Έπεσε από τον Ουρανό", μιλάει για τη ζωή του Ρομπέρτο που έχει μείνει στάσιμη εδώ και είκοσι χρόνια εξαιτίας ενός σκληρού παιχνιδιού της μοίρας. Από τότε ζει απομονωμένος και πικραμένος, έχοντας ως μοναδικό του σύνδεσμο με τον έξω κόσμο, το μαγαζί του με σιδερικά. Ένα απρόσμενο γεγονός, όμως, θα τον ξυπνήσει και θα τον φέρει πίσω στη ζωή. 

Ο Ρομπέρτο συναντά τον Γιουν στους δρόμους του Μπουένος Άιρες και από τότε ξεκινά μια παράξενη συμβίωση των δύο τους, καθώς ο Ρομπέρτο δεν μιλά κινέζικα και ο Γιουν ούτε λέξη ισπανικά. Ο ερημίτης σιδεράς επιχειρεί να τον αφήσει πρώτα στο αστυνομικό τμήμα και μετά στην κινέζικη πρεσβεία, κανείς ωστόσο δεν θέλει να τον βοηθήσει και έτσι το μόνο που του μένει είναι να τον φέρει στο σπίτι του, καθώς παρότι ζει αποκομμένος από τους άλλους, η συνείδησή του δεν τον αφήνει να εγκαταλείψει έναν άνθρωπο στον δρόμο. 

Η ταινία είναι σε όλη τη διάρκεια της ένας κλαυσίγελος. Άφθονο και έξυπνο χιούμορ αλλά και έντονες δραματικές, κυρίως βαθιά υπαρξιακές και ανθρώπινες στιγμές και καταστάσεις, εναλλάσσονται και προβληματίζουν. Δεν πρόκειται δηλαδή για μια τυπική κωμωδία τυχαιοτήτων και παιχνιδιών της μοίρας, αλλά για ένα χαμηλόφωνο δράμα που το κωμικό στοιχείο ενυπάρχει χωρίς να χαλάει και τη μαγιά της αλληλοκατανόησης των δυο αντρών (και λαών). 

Ο μεν Ρομπέρτο, χτυπημένος από τη μοίρα της συντροφικότητας και της οικογένειας, ζει αποκομμένος στο Μπουένος Άιρες. Ο δε Γιουν, χτυπημένος από μια… αγελάδα, τη στιγμή που έκανε πρόταση γάμου στην αγαπημένη του, ορφανός και ανεπάγγελτος, ψάχνει τη δική του Γη της Επαγγελίας στην Αργεντινή, κοντά στον αγαπημένο του θείο που, όμως, έχει να τον δει χρόνια. Αυτοί οι δυο άνθρωποι, ένα τόσο αταίριαστο δίδυμο, θ’ αγκομαχήσουν μα θα προσπαθήσουν ν’ ανακαλύψουν το μυστικό της ζωής που θα τους κάνει ευτυχισμένους και γεμάτους άνθρωπους. 

Εισπρακτική επιτυχία στην Αργεντινή το 2011, έλαβε πολλά βραβεία σε διάφορα φεστιβάλ ανά την υφήλιο, βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα (!) και προσπαθεί να αποτυπώσει μια ηδύτητα και έναν προβληματισμό περί ζωής, δομώντας και αποδομώντας δυο, κάπως, ασυνήθιστες περιπτώσεις ανθρώπων της διπλανής πόρτας. Έτσι κι αλλιώς, όμως, παραμένει μια γλυκιά, σινεφίλ πρόταση γι’ αυτές τις ημέρες. 

* Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην εβδομαδιαία πολιτική εφημερίδα Δρόμος (φύλλο 130, 8-9-12).


 (Υπόλοιπες) Ταινίες 6-9-12 

Στη Ρώμη με Αγάπη (6/10) 

Προφανώς και πρόκειται για το ετήσιο κείμενο σε αλεν-ική ταινία. Δαιμονισμένος με το σινεμά και όχι δαιμόνιος είναι ο Γούντι Άλεν, ο οποίος πιστός στο ραντεβού του, ανοίγει ένα ακόμη φθινόπωρο με ταινία του. Και πιστός, επίσης, στην ευρωπαϊκή περιοδεία του, σε ξεναγεί στη Ρώμη εν είδει τουριστικού οδηγού που μπολιάζεται με ιστορίες τρέλας. Ο Γούντι Άλεν λέει ότι μεταφέρει το Δεκαήμερο του Βοκάκιου στη σύγχρονη Ρώμη, ο δε Χαβιέ Τζιανολί λέει ότι του έκλεψε την ιδέα (που παρουσιάζεται αυτές τις ημέρες στο Φεστιβάλ Βενετίας) μιας εκ των ιστοριών: εκείνης που ο Μπενίνι ξυπνάει ένα πρωί και είναι διάσημος! Βέβαια, ο Άλεν και να κλέψει… κάπως χλωμό. Πάντως, ο Νεοϋορκέζος σκηνοθέτης με αυτή την, κάπως, σπονδυλωτή ταινία του σε εκπλήσσει: υπάρχουν ιστορίες που τις λατρεύεις αμέσως, όπως αυτή που πρωταγωνιστεί ο ίδιος αλλά κι εκείνη με τον Μπενίνι. Υπάρχουν βέβαια και οι ιστορίες που σε κάνουν να πλήττεις αφόρητα μια και διακρίνονται από έλλειψη φαντασίας. Εν γένει, η ταινία “Στη Ρώμη με Αγάπη” είναι εντελώς άνιση αν και ευχάριστη και όπως πάντοτε καλοφτιαγμένη. Δεν πιάνει τα στάνταρντς των εγγλέζικων ταινιών του, ενώ βρίσκεται σίγουρα ένα σκαλί παρακάτω από το “Μεσάνυχτα στο Παρίσι”, αν και με το τελευταίο μοιάζουν στη διάθεση εξωραϊσμού αλά ΕΟΤ των δυο μεγαλουπόλεων. 

Ολική Επαναφορά (4/10) 

Όσο και να μη θέλεις, δεν γίνεται να μη συγκρίνεις αυτή την ταινία με την πρώτη, την αυθεντική, αυτό το καλτ διαμάντι του Βερχόφεν, με πρωταγωνιστή τον Σβαρτζενέγκερ. Εντάξει, η ταινία του 1990 ήταν ένα σκουπίδι ολκής, στο στυλ του “Εξολοθρευτή”, που ταίριαζε στα δεδομένα της βίντεο-εποχής εκείνη. Αυτή εδώ τώρα, με πρωταγωνιστή τον Φάρελ, που ουδεμία σχέση έχει με τον Σβαρτζενέγκερ, είναι ένα κλασικό sci-fi δράμα της εποχής μας. Εντυπωσιακά εφέ, εξαίσια σκηνικά (αν και θυμίζουν μέχρι και το… “Metropolis” του Φριτζ Λανγκ), και μια απλή ιστορία που πρέπει να δικαιολογήσει αυτό το ποδοβολητό μπρουταλίνης και sci-fi ουτοπίας που είχε γράψει ο Φίλιπ Ντικ. Εν ολίγοις, δεν νομίζω ότι έχουν καμία σχέση οι δυο ταινίες. Η συνισταμένη είναι μεν κοινή, οι διαφορές τους όμως είναι τεράστιες και χαώδεις. Για να καταλάβεις, αν δεν ήξερα ότι πρόκειται για ριμέικ, τότε είναι σαν να έβλεπα μια ακόμη sci-fi ιστορία που βγάζει κάθε χρόνο με το τσουβάλι το Χόλυγουντ. 

Μην Εμπιστεύεσαι Κανέναν (3/10) 

Ή αλλιώς μην εμπιστεύεσαι και πολύ τον Μπρους Γουίλις. Ο οποίος τα τελευταία χρόνια παίζει ότι να ‘ναι… Από αστυνομικά του σωρού όπως αυτό εδώ μέχρι Γουές Άντερσον. Δηλαδή, λογική δεν θα βρεις στις επιλογές του, και αν το ψάξεις και πολύ μπορεί και να τρελαθείς. Κατά τα λοιπά, δεν χρειάζεται να σου πω ότι πρόκειται για μια ταινία straight-to-dvd. Από αυτές που έκαναν κάποτε τους βιντεάδες πλούσιους. Κούφιο σενάριο, απλοϊκή ιστορία, άρρυθμη αφήγηση αλλά το ξύλο και η δράση αγγίζουν τον υπέρτατο βαθμό. Δυστυχώς, ούτε και η Σιγκούρνι Γουίβερ επιβιώνει από τον όλεθρο. Είναι εκτός τόπου και χρόνου εντελώς. Ούτε όμως και ο νεαρός πρωταγωνιστής, ο Χένρι Κάβιλ αναδεικνύεται. Ψάχνει ακόμη τον δρόμο του ο περιβόητος Θησέας των “Αθάνατων”. 

Νινότσκα (6/10) 

 Μεσοπολεμικό δράμα χαριτωμενιάς και έντονου φλερτ, πάντοτε στο απόηχο των μεγάλων πολέμων, και με τις πολιτικές συνθήκες αποτυπωμένες εντελώς στην ιστορία του. Γάλλος κόμης και Σοβιετική της επαναστάσεως του Στάλιν και του Λένιν ερωτεύονται κεραυνοβόλα, έχοντας όμως ανάμεσα τους τα κοσμήματα της πρώην τσαρίνας και την αυστηρότητα του Κόμματος, πίσω στη Μόσχα. Μεγάλη επιτυχία έκανε την εποχή εκείνη αυτή η ταινία του Λιούμπιτς, ο οποίος προβάλλεται για δεύτερη συνεχή εβδομάδα στα ελληνικά θερινά σινεμά. Σαφώς κατώτερη από τη ρομαντική κομεντί “Το Μαγαζί της Γωνίας”, αυτή η χαριτωμένη εμφάνιση της Γκρέτα Γκάρμπο έμεινε στην ιστορία καθότι ήταν ο πρώτος αμιγώς κωμικός ρόλος της σπουδαίας ηθοποιού. Η “Νινότσκα” μυρίζει παλιό, καλό και κλασικό Χόλυγουντ. Χωρίς να πρόκειται για μια σπουδαία ταινία, εντούτοις σε διασκεδάζει με τις θανατηφόρες ατάκες της (στο σενάριο συνεργάστηκε ο Μπίλι Γουάιλντερ) και σε βάζει στον ψυχισμό των ανθρώπων εκείνων των ταραγμένων χρόνων, λίγο πριν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. 

*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (6-9-12).