28 Σεπ 2012

Συνέντευξη του Χρήστου Ν. Καρακάση


Στην Εύα Πετροπούλου-Λιανού

Με την ευκαιρία των νέων δουλειών του σκηνοθέτη Χρήστου Ν Καρακάση, "Μορφογένεση" και "Η Γέννεση μιας ιδέας", τον ρωτήσαμε τη γνώμη του για την ελληνική πραγματικότητα στον τομέα του. Τι σημαίνει για τον ίδιο "κάνω τέχνη στην Ελλαδα" και ποια είναι τα μελλόντικα του σχεδια. Ας τον απολαύσουμε.

Πόσο σημαντικός είναι ο ρόλος ενός σκηνοθετη;  Το καλοκαίρι σκηνοθετήσατε το έργο "Οι Συνένοχοι".

Η σκηνοθεσία σε οποιοδήποτε έργο παίζει έναν πολύ σημαντικό ρόλο, και ιδιαίτερα σε εργα όπως "Οι Συνένοχοι. Το στοιχείο του παραλόγου συνδέεται και αναπτύσσεται παράλληλα με τα πρόσωπα του έργου, με φόντο τη νεοελληνική ψυχοσύνθεση και την ευρωπαϊκή καταστροφολογία. Οι ήρωες είναι αθώοι και ταυτόχρονα ένοχοι, αστείοι αλλά γεμάτοι αληθινό πάθος, κωμικοί δίχως όμως να το θέλουν. Η βαθύτερη ανάγκη τους για έρωτα, εξουσία, όνειρο τους οδηγεί να ξεγυμνωθούν. Όσα τους συμβαίνουν είναι συγκλονιστικά και μη αναστρέψιμα σύντομα όμως θα ανακαλύψουμε ότι όλα είναι μια πλάνη. Τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται, ούτε ο χώρος ούτε οι άνθρωποι
 
Είστε αυστηρός κριτής;
 
Ναι είμαι πολύ αυστηρός κριτής, δεν θα μπορούσα να μην είμαι, μόνο έτσι μπορείς να σκηνοθετήσεις.
 
Ασχολείστε με τον κινηματογράφο και συγκεκριμένα έχετε σκηνοθετήσει ένα ντοκυμαντέρ "Αναμεσα σε δυο Πατρίδες", που εξιστορείτε τη ζωή ενός Έλληνα μετανάστη στη Φινλανδία.
 
Ασχολούμε με το θέατρο και τον κινηματογράφο πάνω από 15 χρόνια. Η ιδέα να κάνω ένα ντοκιμαντέρ για ανθρώπους που έχουν βρει μια άλλη πατρίδα ξεκίνησε πριν από πολλά χρόνια. Όταν γνώρισα τον Ηλία Μισύρη, αμέσως θέλησα να κάνω ένα ντοκιμαντέρ με αφορμή την ζωή του. Με συγκίνησε το γεγονός ότι το ταξίδι που ξεκίνησε ο Ηλίας άρχισε στα 7 του χρόνια. Το ντοκιμαντέρ πραγματεύεται την ιστορία του, και πώς βρέθηκε στη Φινλανδία για να ανακαλύψει σε ξένο τόπο την ίδια του την πατρίδα. Η οικογένειά του, εγκατεστημένη στο Ξυλόκαστρο, εκδιώχθηκε στη διάρκεια της δικτατορίας, εξόριστη επί εφτά χρόνια στα βουνά της Τρίπολης. Τα χρόνια αυτά τον καθόρισαν σημαντικά. Εγκατέλειψε τις σπουδές του και ταξίδεψε εκτός Ελλάδας, βρίσκοντας στη Φινλανδία μια δεύτερη πατρίδα. Εκεί βίωσε έντονα τα φιλελληνικά αισθήματα του φινλανδικού λαού, ενώ ταυτόχρονα ανακάλυψε τον πολιτισμό της χώρας που τον "υιοθέτησε". Όπως σημειώνει χαρακτηριστικά και ο ίδιος ο Ηλίας Μισύρης, "από ένα σημείο και μετά επήλθε η ανοστιά. Όχι ανοσία, αλλά ανοστιά. Δεν υπήρχε ο νόστος. Ο νόστος που έχεις ως ξένος σε ξένη χώρα. Υπήρχε κάτι το οποίο σε έκανε να σου λείπει η Ελλάδα όταν είσαι στη Φινλανδία και να σου λείπει η Φινλανδία όταν είσαι στην Ελλάδα". Κατάφερε αυτή την αρνητική συγκυρία να την μετατρέψει σε θετική θέση στην ζωή του! Η αλήθεια είναι ότι κατά την διάρκεια την κινηματογραφικής διαδικασίας μπήκαμε όλοι οι συντελεστές σε ένα εσωτερικό ταξίδι. Το εξαίρετο κείμενο της συγγραφέως Βασιλικής Κάππα το οποίο συνοδεύει το ντοκιμαντέρ γεννήθηκε μέσα από μια σύνθεση λυρικότητας και φιλοσοφικής θεώρησης. Η Βασιλική ακολούθησε όπως όλοι μας αυτό το ταξίδι αυτογνωσίας και ουσιαστικά πετύχαμε αυτό που ένα έργο το κάνει ξεχωριστό. Να είναι απλό, να αφορά την ανθρώπινη φύση και να μας δίνει την δυνατότητα να σκεφτόμαστε το αύριο κτίζοντας το παρόν ζώντας στο σήμερα, και αναπολώντας και κρίνοντας το χτές.
 
Ποιά ειναι η διαφορά μεταξύ του θεάτρου και του κινηματογράφου;
 
Για μένα που εχω ασχοληθεί πολλά χρόνια και με τα δύο, η διαφορά είναι καθαρα ο τρόπος παρουσίασης μιας δουλειας. Οι τεχνικές διαφορές θα μπορούσε να πει καποιος, τα διαφορετικά εργαλεία που εχει η κάθε τέχνη. Ο ηθοποιός στο θέατρο είναι η διαφορά. Αυτό αλλωστε με ελκύει, η ζωντανή παρουσία, η διαφοροποίηση της παράστασης κάθε μέρα, οι νέες γραμμές υποκριτικής που αναπτύσονται. Στον κινηματογράφο τα τελευταίο χρόνια με τα νέα ψηφιακά μέσα βρίσκω την καλλιτεχνική μου φόρμα (camerastylo). Κινηματογραφώ, μονταρω, σκέφτομαι, νιώθω πάρα πολύ ελεύθερος. Έτσι γεννήθηκε και η ιδέα για το Φεστιβάλ Ψηφιακού Κινηματογράφου Αθήνας.

Μιλήστε μας για το φεστιβάλ Ψηφιακού Κινηματογράφου; Πως ξεκίνησε η ιδέα;
 
Το Φεστιβάλ Ψηφιακού Κινηματογράφου Αθήνας φιλοδοξεί να καθιερώσει έναν τόπο συνάντησης των δημιουργών και των θεατών του κινηματογράφου, με προβολές και άλλες εκδηλώσεις, σε χώρους που δεν είναι κατ’ ανάγκην κινηματογραφικές αίθουσες, αλλά που προσφέρονται για το διάλογο του κοινού με νέους δημιουργούς και όχι μόνο, απ’ όλη την Ελλάδα.Το 1o Φεστιβάλ προωθώντας την ιδέα του ψηφιακού κινηματογράφου περιελάμβανε ταινίες μυθοπλασίας, τεκμηρίωσης, κινουμένων σχεδίων πειραματικές, video art, που δημιουργήθηκαν με την χρήση των νέων ψηφιακών μέσων. Το 2o Φεστιβάλ Ψηφιακού Κινηματογράφου Αθήνας απλώνει τις φτερούγες του πάνω από την πόλη ξεκινώντας στις 25 Μαίου το κινηματογραφικό του ταξίδι προβάλοντας ταινίες και αφιερώματα σε φεστιβάλ της Ελλάδας, της Ευρώπης και της Κίνας. Οι συμμετοχές μας ξεπέρασαν τις 200 δείχνοντας ότι σε μια εποχή κρίσης οι δημιουργοί προσπαθούν και θέλουν να αλλάξουν το αύριο της χώρας μας
 
Ποιά είναι τα σχέδια σας για το μέλλον;
 
Να συνεχίσω στην Ελλάδα να κάνω τέχνη. Να μου επιτρέψει η χώρα μου να το κάνω αυτό. Να βελτιωθούν τα πράγματα και οι αντιλήψεις. Να βοηθήσω οσο μπορώ πάνω σε αυτό.

Ο παραγωγός, σεναριογράφος και σκηνοθέτης Χρήστος Ν. Καρακάσης γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε Μουσική, Πληροφορική και Σκηνοθεσία Θεάτρου, Κινηματογράφου, Τηλεόρασης. Είναι ιδρυτής της Εταιρείας Παραγωγής Kουίντα Production  και της Πολιτιστικής Εταιρείας  Κουίντα. Εχει επιμεληθεί οπτικοακουστικά, καλλιτεχνικά, οργανωτικά και σε τεχνικό επίπεδο πολλές εκδηλώσεις παρουσιάσεις, διαφημίσεις, video art, φεστιβάλ. Ως σκηνοθέτης-παραγωγός έχει παρουσία από το 1992. Οι ταινίες του έχουν προβληθεί στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών, της Ενωσης Σκηνοθετών Παραγωγών Κινηματογράφου. Ιδρυτικό Μέλος του Δικτύου Ελληνικού Ντοκιμαντέρ και της Κίνησης Docfriends. Καλλιτεχνικός Διεθυντής του Φεστιβάλ Ψηφιακού Κινηματογράφου Αθήνας.