13 Σεπ 2012

Pass2Day | Ο απόηχος μιας υποσχόμενης βραδιάς | #19


Eπιμέλεια: Διονύσης Κούτρας 

Όταν ένα τόσο μεγάλο συγκρότημα σαν τους Red Hot Chili Peppers έρχεται στην Ελλάδα, σίγουρα είναι σπουδαίο. Μια τέτοια συναυλία δεν μπορεί παρά να αποτελεί μοναδική εμπειρία για όσους είχαν την ευκαιρία να είναι εκεί. Εγώ ήμουν από τους τυχερούς που βρέθηκαν στο ΟΑΚΑ. Το συγκρότημα πιστό στο ραντεβού του ξεκίνησε στις δέκα παρά τέταρτο (η συναυλiα ήταν προγραμματιμένη στις εννέα και μισή) με το Μοnarchy of Roses, ενώ το ρυθμό στο γήπεδο έδωσαν τα δημοφιλή Californication και Can’t stop. Το συγκρότημα έδωσε μια ζωντανή γεύση από πολλές επιτυχίες τους ενώ δεν παρέλειψαν τραγούδια από το πρόσφατο άλμπουμ τους. Από την άλλη πλευρά αν δούμε τα πράγματα λίγο πιο σφαιρικά θα έλεγα ότι αυτό που ακολούθησε δεν ήταν αρπαχτή, ούτε ξεπέτα, ούτε τίποτα τέτοιο. Ήταν μια «τίμια συναυλία». Μια επαγγελματική, ισορροπημένη και αξιοπρεπής εμφάνιση. Ο Anthony, o Flea και τα άλλα παιδιά δεν έπαιξαν διεκπεραιωτικά. Δεν θεωρώ όμως ότι έδωσαν και την ψυχή τους σε κομμάτια όπως το Scar Tissue. Ήταν μια συναυλία απλά «εντάξει». 

Το απίστευτο στριμωξίδι στην διαδρομή για την είσοδο, πολύ πριν τον έλεγχο των εισιτηρίων δεν το βρήκα απλώς πρωτόγνωρο αλλά και παντελώς άσκοπο. Θα μπορούσαν απλώς να είχαν ανοίξει λίγο περισσότερο τα προστατευτικά ώστε να μην αναγκάζεται τόσος κόσμος να μπαίνει από μια μικρή πόρτα. Αναμονή, στενοχώρια και νεύρα από αρκετους έβαλαν το πρώτο αρνητικό πρόσημο. Το μόνο που ευτυχώς υπήρχε εκείνη την στιγμή είναι εκείνο το συναίσθημα που μόνο στην αναμονή μιας μεγάλης συναυλίας μπορείς να νιώσεις. Σε καμμιά περίπτωση όμως δεν μπορώ να πω ότι με «έκλεψαν», μια αίσθηση που μου έχουν αφήσει αρκετές συναυλίες. 

Βέβαια, δεν έβλεπα την κατά γενική ομολογία χαμηλή σκηνή, το οποίο θα παρέβλεπα ευχαρίστως αν ο ήχος ήταν λίγο καλύτερος. Αλλά και για την επιλογή των κομματιών (υποκειμενικό τελείως θέμα για μια συναυλία) μπορεί να πει κανείς πολλά. Δεν ακούστηκαν κομμάτια όπως το My lovely Man, Blood Sugar Sex Magic, από μία μπάντα που την περιμέναμε πάνω από δεκαπέντε χρόνια για να την δούμε. Πραγματικά αισθάνθηκα πολύ άσχημα διότι για τα λεφτά που έδωσα δεν άκουσα σχεδόν τίποτα όπως και για το πολύ μικρό χρονικό διάστημα που διήρκεσε η συναυλία. Από την άλλη όμως, από τις καλύτερες στιγμές της βραδιάς ήταν το By The Way και το Can’t stop και ιδίως το Under the Bridge, με τα οποία γκρεμίστηκε το γήπεδο. 

Το βράδυ της 4ης Σεπτεμβρίου ήταν ένα ευχάριστο διάλειμμα από την σκληρή καθημερινότητα μας. 




Η επανένωση 

Οι Dead Can Dance -των Lisa Gerrard και Brendan Perry- είναι και πάλι μαζί και επανέρχονται στο προσκήνιο έπειτα από 16 χρόνια, με νέα δισκογραφική δουλειά που φέρει τον τίτλο «Anastasis». Το σημαντικό σύγχρονο συγκρότημα που δημιουργήθηκε στη Μελβούρνη της Αυστραλίας το 1981 και έχει επηρεάσει με τη μοναδικά επιβλητική και καθηλωτική μουσική του πάρα πολλούς μουσικούς και μπάντες σε όλο τον κόσμο, δίνει τέρμα στο μεγάλο διάστημα της σιωπής του ενώ παράλληλα ξεκινά και μια παγκόσμια περιοδεία. Για τον τίτλο «Anastasis», ο Perry -ως εμπνευστής- εξηγεί πως προέρχεται από τα αρχαία ελληνικά και συμβολίζει την αναγέννηση. Σε μία περίοδο που η χώρα μας βρίσκεται σε δύσκολη θέση, οι Dead Can Dance χρησιμοποιούν την ελληνική γλώσσα για να τιτλοφορήσουν την μετά από 16 χρόνια επιστροφή τους, ενώ επίσης χαρίζουν ελληνικές ονομασίες σε τρία από τα κομμάτια του άλμπουμ τους –τα «Anabasis», «Agape» και «Amnesia». Από την πρώτη κιόλας ακρόαση, το «Anastasis» μαγεύει και αποδεικνύει ότι η επανασύνδεση των δύο καλλιτεχνών δεν είχε σκοπό μόνο την συγκέντρωση χρημάτων αλλά και την δημιουργία ποιοτικής μουσικής. Ένα μουσικό ταξίδι στην Ανατολή μας πάει η Lisa Gerrard μέσω των «Anabasis» και «Agape», ενώ ο Brendan Perry στο «Amnesia» που ακολουθεί αναφέρεται στην κοινωνική αμνησία με στίχους όπως «History is never written by those who've lost». Οι Dead Can Dance έγιναν μία από τις πιο «ασυνήθιστες» μπάντες παγκοσμίως και το θριαμβευτικό τους επίτευγμα ήταν ότι ποτέ δεν εναρμονίστηκαν με κανένα συγκεκριμένο ύφος, απέχοντας από κάθε μουσική ταξινόμηση. Σε λίγες ημέρες θα έχουμε την τύχη να δούμε και πάλι τους Dead Can Dance ζωντανά στη Ελλάδα, αφού θα εμφανιστούν την Παρασκευή 21 Σεπτεμβρίου στο Θέατρο Γης, στη Θεσσαλονίκη και την Κυριακή 23 Σεπτεμβρίου στο Θέατρο Λυκαβηττού, στην Αθήνα.

Πηγή: kamarinia, tlife