27 Σεπ 2012

Pass2Day | Too old to rock'n'roll, too young to die | #21

Pass2Day. O Διονύσης Κούτρας επιμελείται τη μουσική στήλη του vakxikon.blogspot.com. Kάθε Πέμπτη στο blog γράφει για μουσική. Και κάθε Κυριακή στο Vakxikon Radio, 8-10 το βράδυ, παίζει μουσική και μιλάει γι' αυτήν. 


Eπιμέλεια: Διονύσης Κούτρας 

Eίχε ξημερώσει και ο Μορφέας δεν ερχόταν να με πάρει. Παρόλο που το αλκοόλ υπήρχε άφθονο όλο το βράδυ και η κούραση διακείχε όλο το κορμί μου, τα μάτια μου δεν έκλειναν. Ξαφνικά στο ράδιο άκουσα το εκπληκτικό κομμάτι "too old to rock’n’roll, too young to die". Άρχισα αμέσως να κρατάω σημειώσεις. Πολύ γέρος για να ροκάρει, πολύ νέος για να πεθάνει. Μια από τις φράσεις που έχουν μείνει σε αυτό που λέμε ιστορία της ροκ, ως απαύγασμα της φιλοσοφίας της. Πως η ροκ εξέγερση και πρόκληση είναι προνόμιο των νέων, γιατί χρειάζεται το σφρίγος και την καθαρή αντίληψη τους. Αν έχεις γεράσει δεν χρειάζεται βέβαια να πεθάνεις, πρέπει όμως να πας στην άκρη. Προς θεού όμως, μη δοκιμάσεις να ξαναασχοληθείς με τη ροκ, γιατί δεν είναι πια στα μέτρα σου. 

Προσωπική μου άποψη, το τραγούδι αυτό κρύβει ειρωνία. Αν μη τι άλλο ακούσαμε τους Jethro Tull να το τραγουδάνε 50 χρονών. Είναι γέροι, εξακολουθούν όμως να ροκάρουν. Να ροκάρουν; Ή μήπως να κάνουν αυτό που συνήθισαν να κάνουν όλα αυτά τα χρόνια. Είναι φορές που για να πεις κάτι ανατρεπτικό δεν χρειάζεται να ζεις ανατρεπτικά, φτάνει η πείρα σου και το μυαλό σου. Μπορεί να είσαι γέρος και να μιλάς νεανικά. Είτε υποκρινόμενος είτε όχι. Λέει ο Ian Anderson στο δίσκο του πως αυτή είναι η ρέγγε έκδοση του κομματιού μιας και μόλις επέστρεψαν από διακοπές στην Καραϊβική όπου είχαν πάει για να ξοδέψουν τα χρήματα των ακροατών τους. Σχόλιο αυτοκριτικής μα και κριτικής όλων αυτών που χτυπιούνται κάτω από τη σκηνή. Ίσως αυτό να είναι το πνεύμα της ροκ. Ίσως πάλι και να μην είναι. Καλύτερα όμως να το προσδιορίσουμε, προτού πούμε ποιος είναι γέρος γι' αυτό και ποιος δεν είναι. 

...Hey, hey my, my rock'n'roll will never die... (Neil Young) 

Η ροκ λοιπόν δε θα πεθάνει ποτέ, μπορεί να πεθάνουμε εμείς όμως αυτή θα μείνει. Μπορεί να μην μπορούμε να την ορίσουμε και να πούμε τι ακριβώς σημαίνει αυτή η μικρή λέξη, είμαι σίγουρος πως όλοι όσοι ακούμε αυτή τη μουσική και σε κάποια φάση της ζωής μας θελήσαμε να την κάνουμε κομμάτι της ζωής μας, αυτά που έλεγε ή που νομίζαμε πως έλεγε, είμαι σίγουρος πως καταλαβαίνουμε γιατί μιλάμε. Ροκ ήταν ο Σωκράτης που δεν αρνήθηκε το κώνειο και ο Διογένης ο Κυνικός που ζούσε στο πυθάρι. Ροκ ήταν ο Χριστός που τον σταύρωσαν επειδή αγάπησε πολύ. Ροκ ήταν ο Γαλιλαίος που θέλανε να τον κάψουν επειδή επέμενε πως η γη είναι στρογγυλή. Ροκ ήταν ο Σάκκο και ο Βανζέτι και ο Γκεβάρα που δώσαν τη ζωή τους για αυτά που πιστεύαν. Και βέβαια ήταν ένα εκατομμύριο φορές περισσότερο ροκ από τους ρόκερς. Το τραγούδι λέει "there's more to the picture than meets the eye". Υπάρχουν περισσότερα στην εικόνα από όσα συναντά το μάτι. 

Να γιατί η ροκ δε θα πεθάνει, γιατί με την αμεσότητα της μας κάνει να μπορούμε να δούμε την εικόνα με κλειστά τα μάτια και να διαβάσουμε όσα θα μπορούσαν να γραφτούν ανάμεσα στις σειρές. 

 Ακούστε εδώ το τραγούδι



Οι Killers ποτέ δεν ήταν αυτό που λέμε οι "χαϊδεμένοι" των κριτικών. Eκείνο που τους ανέβασε στην κορυφή από την αρχή της καριέρας τους δεν ήταν άλλο από την αγάπη του κοινού, το οποίο τους χάρισε εντυπωσιακές πωλήσεις για τα δεδομένα της ροκ στη δεκαετία των 00's. Δυστυχώς, είναι σαφές ότι με το νέο αυτό άλμπουμ η κατηφόρα των Killers συνεχίζεται, σε βαθμό που κινδυνεύουν να μπουν σε κάποια από τις τελευταίες κατηγορίες των alternative rock συγκροτημάτων. Στο Battle Born δεν υπάρχει τίποτα από την εκρηκτικότητα του Somebody Told Me, τίποτα από την εκκεντρικότητα του Bones, τίποτα από την indie μελαγχολία του Mr. Brightside, τίποτα από τη μεγαλειώδη μελωδία του When You Were Young, τίποτα έστω σαν το Read My Mind, που αν και πιο ελαφρύ και "ραδιοφωνικό", ήταν αναμφίβολα δυνατό κομμάτι και έχει αντέξει στο χρόνο. Στο Battle Born δεν υπάρχει τίποτα που να μην έχουμε ξανακούσει από τη μπάντα και μάλιστα σε πολύ καλύτερη εκδοχή. Τι υπάρχει στο Battle Born; Υπάρχουν τραγούδια φιλόδοξα, κομμένα και ραμμένα για μεγάλα στάδια. Τραγούδια που μοιάζουν μελετημένα για να έχουν επιβλητικά choruses. Μόνο που το αποτέλεσμα είναι στην καλύτερη περίπτωση απλά συμπαθές (στα λίγα κομμάτια όπου λειτούργησε η φόρμουλα της κατασκευής μελωδιών, γιατί καλλιτεχνική δημιουργία δεν το λες σε καμία περίπτωση) και στη χειρότερη (και συχνότερη) περίπτωση ανυπόφορο, τουλάχιστον για τον ακροατή που έχει ξεπεράσει το νηπιακό στάδιο της ροκ. Πίσω από την καλογυαλισμένη παραγωγή, ο δίσκος είναι εντυπωσιακά επιδερμικός και γεμάτος από μελωδίες τετριμμένες, που είναι αμφίβολο ότι θα μείνουν με το πέρασμα του χρόνου. Ούτε σε αυτό είναι καλοί πλέον... 

Ακούστε εδώ τραγούδι απ' το δίσκο