30 Οκτ 2012

100 χρόνια Θεσσαλονίκη λοιπόν... Προχείρως και συνειρμικά!


Τι δε θα θελα να ξεχάσω: Όλους (σχεδόν) τους λογοτέχνες, το Κρατικό Θέατρο, το ελληνικό ροκ, τη μαγεία του μπασκετικού Παοκ-Άρης των 80s, το υπέροχο φαγητό, τον Εξώστη, τις κινηματογραφικές ομάδες του Α.Π.Θ., το λουνα παρκ της Σαλαμίνας που βρήκα ανοιχτό, ολοφώτιστο και παντελώς άδειο σαν πόλη φάντασμα έναν Σεπτέμβρη, τη μουσική του Ανατολικού και του Έκφραση, την τυχαία συνάντηση με τον Παπάζογλου στο λιμανάκι της Κρήνης, τα δυο πρώτα βιβλία που μου χάρισαν στην έκθεση βιβλίου της παραλίας (ξέρει ποιος), τους Άγαμους Θύτες, τα live μπαρ της Βύρωνος, το φεστιβάλ Κινηματογράφου, την ομιλία του Βασίλη Λεβέντη στην Αγίας Σοφίας, τον Φιλόλογο του Χρήστου Τσολάκη, την πλατεία Ελευθερίας, την ετ3, την (καλώς εννοούμενη) έντεχνη σκηνή, μια έκθεση εικαστικών που δούλεψα πρωτοετής φοιτητής και δε μπορώ να θυμηθώ με τίποτα λεπτομέρειες για αυτήν, το παγωτό που μου κέρασε η ξαδέρφη μου πιτσιρίκι σε μια ΔΕΘ, την έναρξη του Μεγάρου, τους έξω καρδιά μαγαζάτορες που απορείς πως κρατάνε μαγαζί, το Φεστιβάλ Ντοκυμαντέρ, τα χαμόγελα στη γειτονιά της γιαγιάς μου, τον ανεκπλήρωτο εφηβικό μου έρωτα για μια ξανθιά τουμπιώτισσα που έχασα στην περιφορά της Μεγάλης Παρασκευής. 

Τι θα θελα να ξεχάσω: την αθρόα παραγωγή σκυλάδικου, το πανώ για τον Ξηροκώστα, τον Ψωμιάδη, τη μανία με το Cosmos, όσους διαπόμπευαν τον Νικο-Αλέξη Ασλάνογλου, τις κοιλιές των επισήμων κάθε Σεπτέμβρη στη ΔΕΘ, τον Ατσαλάκωτο, τον σεισμό του 78, τις κλίκες, την Καρφίτσα, τη μαζοποίηση της Βαλαωρίτου (και παλαιότερα του Μπιτ Παζαρ), το ποιους έχει τιμήσει ο Σύνδεσμος Εκδοτών Βορείου Ελλάδος, τη Βουγιουκλάκη στο φεστιβάλ Κινηματογράφου, το μποτιλιάρισμα του 'Χαλκιδική Πάση Θυσία' (μεγαλύτερο κι απ του Γκοντάρ στο Week-End), την κραυγή του Παγκρατίδη, τους τηλεπλασιέ, τους κουτοπόνηρους μαγαζάτορες, τα μπάχαλα στα πανεπιστήμια, το θράσος ορισμένων 'πνευματικών παραγόντων', τον βασανιστή του Νάντη, τα εγκαίνια του νέου Δημαρχείου, τα γυαλιά ηλίου και το ύφος των τρέντηδων της παραλιακής, την τρύπα του Κούβελα, την Πολιτιστική Πρωτεύουσα, όσους με πλήγωσαν και θα τους το κρατάω μια ζωή, μια άλλη ξανθιά που δεν ήρθε ποτέ στην ώρα της σε κανένα ραντεβού. 

Εν τέλει σε αυτή την πόλη μια ζωή παλεύει η αισθητική με την υποκουλτούρα, το δίκιο με το άδικο, η εφυία με την ανοησία, γενικώς το 'Καλό' με το Κακό' στα μαρμαρένια αλώνια ένα πράγμα. Προτιμώ λοιπόν να κρατήσω τα όμορφα, και από τα άσχημα μόνο τη φαιδρή τους όψη... 

Ioρδάνης Κουμασίδης