25 Οκτ 2012

Pass2Day | Sex, drugs and rock&roll | #25

Pass2Day. O Διονύσης Κούτρας επιμελείται τη μουσική στήλη του vakxikon.blogspot.com. Kάθε Πέμπτη στο blog γράφει για μουσική. Και κάθε Κυριακή στο Vakxikon Radio, 8-10 το βράδυ, παίζει μουσική και μιλάει γι' αυτήν. 


Eπιμέλεια: Διονύσης Κούτρας 

Κάθε Σαββάτο, σχεδόν, κανονίζουμε με τα ρεμάλια να βγαίνουμε έξω, να πίνουμε, και φυσικά να γυρνάμε σπίτι το πρωί, σκατά από τα «ξύδια». Πριν από δύo εβδομάδες, όμως, έκανα την διαφορά. Ήμουν καλεσμένος από ένα πλάσμα -γυναικείο- για φαγητό στο σπίτι της. Το μενού είχε γαριδομακαρονάδα και κόκκινο κρασί. Όταν τελειώσαμε το φαγητό, το πλάσμα με ρώτησε τι ταινία θα ήθελα να δούμε. Άρχισε να μου διαβάζει τίτλους από ταινίες και ξαφνικά ακούω τον τίτλο "Sex and drugs and rock&roll". Χωρίς να το σκεφτώ, της λέω να φέρει την ταινία αυτή. Προσπαθούσα να βρω τον χρόνο να την δω αλλά δεν τα είχα καταφέρει. Αυτή ήταν η κατάλληλη στιγμή. 

Η ταινία καταγράφει την πολυτάραχη ζωή του Ίαν Ντιούρι από την δύσκολη παιδική ηλικία του καθώς και τον αγώνα του ενάντια στην πολυμυελίτιδα και την ανάδειξή του σε είδωλο της Βρετανίας. Εκτός του ότι αφηγείται την ιστορία ενός ανθρώπου που υποφέρει απο την αρρώστια και παλεύει να ακουστεί η φωνή του, ακολουθώντας τον δρόμο της πανκ ιδεολογίας, είναι και μια ταινία για την οικογένεια του και τις σχέσεις ανάμεσα στον ίδιο και τους άλλους. Αυτός είναι ένας μικρός πρόλογος εξ αφορμής αυτού του άρθρου. 

Πρώτη φορά άκουσα ροκ μουσική όταν πήγαινα στο γυμνάσιο και αμέσως ένιωσα ότι μου ταιριάζει. Η μουσική αυτή ανέκαθεν με ξεσήκωνε και πολλές φορές με έκανε να θυμώνω πιο πολύ, ανάλογα με την διάθεση μου. Ναρκωτικά έχω δοκιμάσει, κάποιες φορές επειδή ήθελα πργματικά να νιώσω αυτό το «κάτι». Το σεξ, όπως σε κάθε φυσιολογικό άνθρωπο, μου αρέσει πολύ, αναλόγως βέβαια και την στιγμή, το μέρος και αυτήν με την οποία επιλέγεις να μοιραστείς το κορμί σου. Το τρίπτυχο αυτό μεγάλωσε και συνεχίζει να μεγαλώνει γενιές και γενιές. Υπάρχουν άνθρωποι που ακούνε ροκ μουσική και τους γίνεται τρόπος ζωής, και έτσι κάνουν και σεξ και ναρκωτικά υπό τους ήχους αυτής της μουσικής. Δεν μπορώ να τους κρίνω βέβαια, έχω μάθει να ζω με τις ανωμαλίες μου αλλά και να δέχομαι τις ανωμαλίες των άλλων με το ίδιο πάθος που αγαπώ τις δικές μου. Μουσικοί όπως ο Τζιμ Μόρισον, ο Τζίμι Χέντριξ, η Τζάνις Τσόπλιν και πολλοί άλλοι τα έκαναν όλα αυτά και άφησαν πίσω τους ένα έργο διόλου ευκαταφρόνητο στην ιστορία της μουσικής. Πέθαναν μεν απο την περιέργειά τους να εξερευνήσουν τα δικά τους όρια, αλλά γράφανε δε και εντελώς τρελά τραγούδια, οπότε ας πούμε ότι θυσιάστηκαν για την τέχνη. 


Για ένα φεγγάρι, στη μικρή μου ζωή, έζησα και εγώ αυτό το τρίπτυχο. Τότε μου άρεσε πολύ η νύχτα, το ουίσκι, τα κορίτσια με τα περίεργα μαλλιά, και οι μπύρες μετά το πλύσιμο των δοντιών. Επίσης για κάποιο περίεργο λόγο μισούσα το φως της μέρας και περίμενα με κλεισμένες τις κουρτίνες να σκοτεινιάσει για να ξεκινήσει μια ακόμη βραδιά ατελείωτης μαλακίας και σπατάλης χρόνου. Μου άρεσε που ξυπνούσα το πρωί λίγο ζαλισμένος και με τρεμάμενα πόδια από το ποτό. Ίσως και να ένιωθα λιγάκι ροκ σταρ, ποιός ξέρει... 

 Σε αυτές τις περιπτώσεις πιστεύω ότι συνέρχεσαι απότομα. Και άμα δεν γίνει νωρίς και κυρίως απότομα κινδυνεύεις να γίνεις ο τρελός ζητιάνος με το τεράστιο καπέλο και τα μαλλιά άχυρομ που μιλά μόνος του ή με το ούζο που πίνει, καταραμένος για πάντα μες στην αιωνιότητα να μην έχεις ούτε ένα ραδιοφωνάκι για να ακούσεις τον Τζιμ Μορισον να ουρλιάζει με πάθος τα ποιήματά του. Ένα τέτοιο καταραμένο πρωί, σηκώθηκα και εγώ απο το κρεβάτι μου και ξαφνικά μου γεννήθηκε η επιθυμία να πιω φρεσκοστυμμένο χυμό πορτοκάλι και να φάω μια μπανάνα και μετά να πάω για ψώνια στο σουπερ μαρκετ. Άνοιξα όλα τα παράθυρα να μπει μέσα το φως, έδιωξα την γκόμενα απο το κρεβάτι γιατί πλέον μου φαινόταν βρωμιάρα και πήγα να πάρω καφέ χωρίς γυαλιά και μαντίλι στο κεφάλι. Αγόρασα ένα ποδήλατο μεταχειρισμένο και άρχισα να κόβω βόλτες στην πόλη, να τρώω μαρούλια και να φυτεύω ματζουράνες στο μπαλκόνι. Και χωρίς ναρκωτικά πάλι τρελός ένιωθα, αλλά δεν ξέρω και κανέναν που να είναι εντελώς στα καλά του. 

Πρέπει να φροντίζουμε να δημιουργούμε κάτι μοναδικό για να αφήσουμε πίσω μας, κάτι για το οποίο να αξίζει να μας θυμούνται, όπως εμείς σήμερα θυμόμαστε τον Ίαν Ντιούρι.

Πηγή: pinkchocofreta

Ακούστε Ίαν Ντιούρι