4 Νοε 2012

Οι Ταινίες της 1ης Νοεμβρίου 2012 στο SevenArt.gr


Του Νέστορα Πουλάκου 

Η Πόλη των Παιδιών (7/10) 

Μια ταινία που έλαβε τα σημαντικά βραβεία της Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου και της Διεθνούς Ομοσπονδίας Κριτικών Κινηματογράφου (FIPRESCI) στο περυσινό Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, είναι το ντεμπούτο του Γιώργου Γκικαπέππα, ο οποίος ένα χρόνο μετά προβάλλει την ταινία του στις αίθουσες. Στο μεταξύ έχει βραβευτεί από την Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου και από τις Νύχτες Πρεμιέρας, ένω έχει προβληθεί σε διάφορα φεστιβάλ του εξωτερικού. Χωρίς ουσιαστική κρατική στήριξη και μόνο χορηγό του τη Nova, ο Γκικαπέππας φτιάχνει μια σύγχρονη αστική ιστορία εντελώς ανθρωποκεντρική, που εστιάζει στην παιδικότητα των ενηλίκων και την αμφιλεγόμενη σχέση τους με τα παιδιά. Ως άλλος Ιναρίτου, ο Γκικαπέππας σκηνοθετεί τέσσερις παράλληλες ιστορίες που στο τέλος διαπλέκονται τραγικά. Ένα σύγχρονο ροκ ζευγάρι και η απρόσμενη εγκυμοσύνη της κοπέλας, ένα αντρόγυνο που έχει ήδη ένα γιο στην εφηβεία και αντιμετωπίζει προβλήματα επαγγελματικά, οικογενειακά καθώς και την επίσης απρόσμενη εγκυμοσύνη της συζύγου του στα 40 κάτι της, μια μετανάστρια που είναι έγκυος μα λαμβάνει την αδιαφορία των δικών της αλλά και την αγάπη του Έλληνα γείτονα της, καθώς και η ιστορία ενός σχετικά νέου ζευγαριού που θέλει αλλά δυσκολεύεται να κάνει παιδί. Με κριτική ματιά και στοχαστική διάθεση ο πρωτοεμφανιζόμενος σκηνοθέτης κινηματογραφεί εξαιρετικά ένα δύσκολο και υπαρκτό θέμα. Οι δόσεις πεσιμισμού, οι στιγμές προβληματισμού, και η διάθεση ταυτόχρονου σχολιασμού της οικονομικής, πολιτικής και κοινωνικής πραγματικότητας της Ελλάδας συνθέτουν ακόμη μια ζωντανή ιστορία που σκοπό έχει να σε ξυπνήσει από τον λήθαργο. Μπράβο στον Γιώργο Γκικαπέππα. 

Skyfall (7/10) 

Είναι η 23η περιπέτεια του Τζέιμς Μποντ στα 50 χρόνια παρουσίας του στον κινηματογράφο. Ο ήρωας του Ίαν Φλέμινγκ βρίσκεται στα καλύτερα του, πιο δυνατός, πιο έξυπνος και πιο ήρεμος από ποτέ. Χωρίς να πολυχρησιμοποιεί όπλα ή τα γνωστά κόλπα των κατασκόπων, μόνο με τα χέρια, τα πόδια και την εξυπνάδα του ταξιδεύει στον κόσμο απ’ άκρη σ’ άκρη μόνο και μόνο για να σώσει τη γυναίκα που τον “έπλασε” και φυσικά… το τομάρι του. Περιπέτεια, αμερικανικής παραγωγής, που αγγίζει τις δυόμισι ώρες σε διάρκεια, σε σκηνοθεσία του οσκαρικού Σαμ Μέντες, με τους Ντάνιελ Κρεγκ, Χαβιέ Μπαρδέμ, Τζούντι Ντεντς και Ρέιφ Φάινς στους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Στο "Skyfall", η πίστη του Μποντ στην Μ δοκιμάζεται, καθώς το σκοτεινό παρελθόν της M επιστρέφει για να την καταδιώξει. Ενώ τα κεντρικά γραφεία της ΜΙ6 δέχονται επίθεση, ο πράκτορας 007 καλείται όχι μόνο να εντοπίσει, αλλά και να εξοντώσει την απειλή που ενσαρκώνει ο Σίλβα, με όποιο τίμημα, ακόμα και προσωπικό. Πρώτα απ’ όλα να ξεκαθαρίσω ότι οι προπαγανδιστικοί Μποντ αλά Κόνερι και Ρότζερ Μουρ έχουν λάβει τέλος. Το ίδιο συμβαίνει και με τις νερόβραστες ιστορίες αλά Πιρς Μπρόσναν, όπου το μπουμπουνητό και το τρεχαλητό είχαν περισσότερη “ουσία” από την οποιαδήποτε ιστορία. Πλέον, ο Μποντ του Ντάνιελ Κρεγκ, όπως τον σκηνοθετεί ο Σαμ Μέντες του “American Beauty”, είναι περισσότερο επικεντρωμένος στην ανθρώπινη διάσταση του θέματος. Η πίστη, η αφοσίωση, η πατρίδα, η φιλία και η συνεργασία είναι για εκείνον τα σημαντικότερα αγαθά σε αυτή τη ζωή. Βέβαια, ξεχνάει να πει όχι και σε ένα καλό ποτό, μια όμορφη γυναίκα και ένα μέρος του πλανήτη, όπου θα νιώθει ήρεμος και χαλαρός, μακριά από τα κρατικά μυστικά, τις ύποπτες συνομωσίες και τις κρυφές δολοπλοκίες κάθε είδους. Στον αντίποδα, ο εξαιρετικός στην ερμηνεία του –για μια ακόμη φορά- Ντάνιελ Κρεγκ έχει απέναντι του τον απόλυτο κακό. Ο ξανθός, βαθιά πληγωμένος από την Αγγλία και με πολύ μίσος μέσα του Χαβιέ Μπαρδέμ, είναι ο πρώην πράκτορας που ένιωσε στο πετσί του την αδικία και τη βαναυσότητα των μυστικών υπηρεσιών. Τώρα, πια, σαν άλλος Anonymous -αλλά στο πιο επικίνδυνο του είναι η αλήθεια- θέλει να ρίξει στα τάρταρα ολόκληρο το βρετανικό κράτος. Εν ολίγοις, ο νέος Μποντ των Μέντες/ Κρεγκ είναι απολύτως πετυχημένος, κάτι που δείχνει ότι αυτό το φραντσάιζ έχει πολύ μέλλον μπροστά του. Πρόκειται για μια ιστορία που σε κάνει να γελάς, σου “πειράζει” την αδρεναλίνη και, εν ολίγοις, προσφέρει διασκέδαση, μακριά από προπαγανδιστικά μηνύματα και άλλα τινά. Ούτε σε προσβάλλει ούτε σε τσαντίζει. Είναι μια ταινία για τα μάτια σου μόνο, για να δανειστώ και το γνωστό και χιλιοειπωμένο μότο του άλλοτε διάσημου ψυχροπολεμικού πράκτορα της Αυτού Μεγαλειότητος. 

Banksy: Η Τέχνη στο Δρόμο (5/10) 

Είναι ένα ανατρεπτικό ντοκιμαντέρ μεν, περιορισμένου κοινού δε. Καθότι πόσο κοντά σου μπορείς να νιώσεις την street art και την κουλτούρα των γκράφιτι στην Ελλάδα; Ναι, προφανώς, σε αυτούς τους λίγους εκλεκτούς η ταινία θα πει πολλά, μια και θα δουν ανθρώπους και καλλιτέχνες που γουστάρουν και βρίσκονται μακριά από εδώ. Και κυρίως τον εξής ένα, με το όνομα Banksy. Για εμένα τώρα, που έχω βαθιά μεσάνυχτα με τους street artists, τους γκραφιτάδες και όλη αυτή τη μεγάλη παρέα των… δρόμων, και με μια κάποια γνώση περί Banksy, ομολογώ ότι με συγκίνησε μόνο η όλη δομή του ντοκιμαντέρ. Κάτι μεταξύ ντοκιουντράμα και κανονικού ντοκιμαντέρ, τη μια βλέπεις τον τρελάρα Τιερί να παίζει τον σκηνοθέτη και την άλλη τον θεόμουρλο και ανατρεπτικό Banksy να παίζει τον ίδιο ρόλο… Μπερδέματα και ιστορίες για το αλατοπίπερο. Δεν έφτασε άδικα μέχρι τα Όσκαρ και δεν έχει γεμίσει από το πουθενά αίθουσες σε όλο τον κόσμο. Είναι ένα ντοκιμαντέρ που ξεχωρίζει αν και για τους φαν των γκράφιτι, το τονίζω. 

Encardia: Η Πέτρα που Χορεύει (5/10) 

Από την πρώτη στιγμή που είδα υλικό του ντοκιμαντέρ των Άγγελου Κοβότσου και Γιώργου Πουλίδη μού κίνησε το ενδιαφέρον η δύναμη της ψυχής και η διονυσιακή έκσταση που προκαλούν οι encardia με τη μουσική τους. Για το συγκρότημα καθώς και για το ντοκιμαντέρ που γυρίστηκε (αλλά δεν είχε ολοκληρωθεί ακόμη τότε) μου είχε μιλήσει ο Γιώργος Πουλίδης στο περυσινό Φεστιβάλ Δράμας, τακτικός θαμώνας της διοργάνωσης των μικρομηκάδων καθότι επιμελείται (μαζί με τον Α. Κοβότσο) τα σεμινάρια και τις ταινίες των Δήμων Αθήνας και Κηφισιάς που έχουν γεμίσει με βραβεία τα τελευταία χρόνια. Για να σου φρεσκάρω τη μνήμη, το SevenArt είχε δημοσιεύσει τον Οκτώβριο του 2011 το -έως τότε- ανέκδοτο υλικό του ντοκιμαντέρ "encardia, η πέτρα που χορεύει". Ενδιαφέρον μεγάλο υπήρξε και πολλά θετικά μηνύματα έφτασαν στο σάιτ. Τα αποκαλυπτήρια της ταινίας πραγματοποιήθηκαν στο περυσινό Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, όπου η ταινία κέρδισε το σημαντικότατο Βραβείο Κοινού του φεστιβάλ. Πριν λίγους μήνες, αυτή η "ελληνοϊταλική συμμαχία" κέρδισε τις διακρίσεις της και στην Ιταλία, τον κύριο τόπο γυρισμάτων της άλλωστε. Βραβείο και τιμητική διάκριση για τη σκηνοθεσία του Κοβότσου, της απονεμήθηκαν στο Φεστιβάλ Cinema del Reale, στην πόλη της Σπέκια της Κάτω Ιταλίας, στη καρδιά του Σαλέντο, κέντρο των εννέα ελληνόφωνων χωριών της γειτονικής χώρας. Η ταινία "encardia, η πέτρα που χορεύει" έχει γυριστεί στην Ελλάδα (Μήλο, Αθήνα, Πάτρα, Ναύπακτος κλπ.) αλλά κυρίως στα ελληνόφωνα χωριά της Κάτω Ιταλίας, με πρωταγωνιστές εκτός από το ελληνικό μουσικό συγκρότημα encardia, μουσικούς, ποιητές επώνυμους και ανώνυμους καλλιτέχνες της περιοχής του Σαλέντο. Ουσιαστικά πρόκειται για ένα οδοιπορικό του συγκροτήματος και την επαφή του με το κοινό, ειδικώς το ελληνόφωνο της Κάτω Ιταλίας, μέσω της μουσικής του. Μια αξιοπρόσεχτη δουλειά που παρουσιάζει ενδιαφέρον ειδικώς για τους λάτρεις και τους μελετητές της μουσικής. 

Τίνκερμπελ: Το Μυστικό των Νεραϊδοφτερών (4/10) 

Ένα ακόμη πολύχρωμο, έντονο, φανταχτερό επεισόδιο του γνωστού φραντσάιζ, που πάντα με την εγγύηση της Disney απευθύνεται σε παιδιά και κυρίως κορίτσια σχολικής ηλικίας. Προβάλλεται και μεταγλωττισμένο στα ελληνικά και σε 3D. Ένα πακέτο δηλαδή για τα μικρά παιδιά μπας και τα πάνε οι γονείς τους να δούνε κινηματογράφο. Πάντως, το τελευταίο επεισόδιο της Μπάρμπι δεν πήγε καλά και αυτό έχει κιόλας αρχίσει να προβληματίζει τους διανομείς. Για να δούμε και με αυτό της Τίνκερμπελ… Όπως καταλαβαίνεις, η ταινία δεν ενδείκνυται για κριτική. Έχει συγκεκριμένο στάτους και σαφή προσανατολισμό. Τα υπόλοιπα περιττεύουν. The Dinosaur Project (2/10) Ή μια ταινία άνευ λόγου και αιτίας, επίσης. Ειλικρινά, τελειώνοντας το “The Dinosaur Project” δεν κατάλαβα γιατί το είδα όλο αυτό ή τι ήθελε να πει ο ποιητής της εικόνας; Κάτι μεταξύ “The Blair Witch Project” και… “Jurassic Park”, και με την κάμερα ανά χείρας σου δείχνει ο σκηνοθέτης τι μπορεί να συμβεί αν είσαι περίεργος και τρέξεις μέχρι τη ζούγκλα του Κονγκό. Νεανική περιπέτεια εξερεύνησης, τιγκαρισμένη στα κλισέ, που βασίζεται στην περιέργεια (;) περί ύπαρξης δεινοσαύρων αλλά και στην τεχνική του πως η κάμερα καταγράφει ζωντανά τα πάντα, χωρίς να είναι στημένη. Αστεία πράγματα, για να είμαι ειλικρινής, όπως και η ένδειξη ότι αυτό που βλέπουμε είναι πέρα για πέρα αληθινό. Κουραφέξαλα. Ούτε να το διανοηθείς…

Ο Άγνωστος (7/10) 

Τα κέφια του δαιμόνιου Όρσον Γουέλς, πριν κατρακυλήσει και εκμεταλλευτεί μόνο την πρώιμη δόξα του, αποτυπώνονται σε αυτό το όψιμο μεταπολεμικό φιλμ, το οποίο λειτουργεί στον απόηχο της ναζιστικής θηριωδίας και της μανίας για παγκόσμια καταδίωξη των όπου γης και πατρίς ανθρώπων του ναζισμού. Χωρίς να έχει το βάθος και την ουσία των πρώτων ταινιών του, ο Γουέλς κατασκευάζει ένα φιλμ νουάρ καταδίωξης που σημείωσε μεγάλη επιτυχία, παίζοντας με τα σύμβολα και τις έννοιες του ναζισμού, της εκδίκησης και της τιμωρίας, του έρωτα αλλά και της μικροαστικής εμπιστοσύνης… Ο ήρωας του Γουέλς βρίσκεται, τεχνηέντως, χαμένος σε μια ασήμαντη κωμόπολη των Η.Π.Α. Οι διώκτες του όμως τον ανακαλύπτουν. Και θα τον αναγκάσουν να πληρώσει για την ψυχασθένεια του να λάβει μέρος στο εβραϊκό ολοκαύτωμα. Ταινία που σηματοδοτεί τη νουάρ δεκαετία του 1940 (το δεύτερο μισό της, κυρίως). Απολαυστική, διαχρονική, σημαντική.