11 Νοε 2012

Οι Ταινίες της 1ης Νοεμβρίου 2012 στο SevenArt.gr


Του Νέστορα Πουλάκου 

Επτά ψυχοπαθείς (6/10) 

Αυτή και αν είναι μια άκρως ιδιαίτερη εγγλέζικη ταινία, που κινείται στα όρια της μαύρης κωμωδίας και της γκανγκστερικής τρέλας. Ο Μάρτιν ΜακΝτόνα μας είχε έτσι κι αλλιώς προετοιμάσει το έδαφος: η προ τετραετίας “Αποστολή στη Μπριζ” μας είχε αφήσει ξερούς από τα γέλια μια και το έξυπνο χιούμορ ανακατευόταν με την ιδιοσυγκρασία των ανθρώπων και του τόπου, ενώ η παρωδία κατείχε (όπως και τώρα) κυριαρχικό ρόλο στην εξέλιξη της περιπέτειας παρανόμων. Μια ακόμη ταινία που θυμόμαστε είναι η περυσινή, επίσης εγγλέζικη, “Εκτός νόμου και χρόνου”. Κωμωδία, εγγλέζικης παραγωγής του 2012, σε σκηνοθεσία Μάρτιν ΜακΝτόνα, με τους Κόλιν Φάρελ, Μάικλ Πιτ, Σαμ Ρόκγουελ. Ο Μάρτι, ένας συγγραφέας που προσπαθεί να βγάλει τα προς το ζην, ονειρεύεται πως μια μέρα θα τελειώσει το σενάριο που γράφει. Το μόνο που χρειάζεται είναι αυτοσυγκέντρωση και έμπνευση. Ο καλύτερος του φίλος, ο Μπίλι, ένας άνεργος ηθοποιός και ενίοτε κλέφτης σκυλιών, θέλει να τον βοηθήσει με οποιονδήποτε τρόπο. Ο Χανς είναι ο συνεργός του Μπίλι, ένας θρήσκος με βίαιο παρελθόν. Ο Τσάρλι είναι ένας ψυχοπαθής γκάνγκστερ, του οποίου το σκυλί έκλεψαν ο Μπίλι με τον Χανς. Με τέτοιους χαρακτήρες να τον περιτριγυρίζουν, ο Μάρτι πρόκειται να αποκτήσει την έμπνευση που χρειάζεται, αλλά για να γράψει το σενάριο, πρέπει πρώτα να κατορθώσει να μείνει ζωντανός. Είναι η νέα στροφή του βρετανικού σινεμά, φυσικό επακόλουθο της σχολής του Γκάι Ρίτσι και του “Trainspotting”. Όλη αυτή η έκρηξη της βίας όπως αναδευόταν από τα σπλάχνα της εγγλέζικης κοινωνίας και αποτυπώθηκε στη μεγάλη οθόνη, ήταν αναπόφευκτο να τελματώσει, να εκραγεί και φυσικά να μετατραπεί σε μια παρωδία άνευ προηγουμένου. Το αντίδοτο λοιπόν στον Γκάι Ρίτσι ακούει στο όνομα Μάρτιν ΜακΝτόνα. Ο ταλαντούχος σκηνοθέτης αρπάζει τους αρχετυπικούς χαρακτήρες που έχει συνθέσει όλα τα προηγούμενα χρόνια ο Ρίτσι, τους αποδομεί και στη συνέχεια τους παρωδεί. Η πλάκα είναι άνευ προηγουμένου. Στους “Επτά ψυχοπαθείς” πιάνει το νήμα από τη συγγραφή ενός σεναρίου για τον κινηματογράφο, και το προεκτείνει μέχρι τα έγκατα της παρανομίας και της ψυχοπάθειας για εμμονή στον θάνατο των ανθρώπων που βρίσκονται σε αυτή. Με πάντοτε οδηγό του το υποδόριο χιούμορ, τη μαύρη πλάκα και τη διάθεση για πείραγμα, ο σκηνοθέτης ξεφτιλίζει τους γκάνγκστερ βάζοντας δίπλα τους ένα… σκυλάκι και τοποθετεί όπλα σε… εμπλοκή ώστε να στρέψει τη σφαίρα, μέσω της πλάκας φυσικά, στον ηθικό αυτουργό, στον ίδιο τον γκάνγκστερ δηλαδή. Εν ολίγοις, και για να μη μακρηγορώ, οι… ψυχοπαθείς ταινίες του ΜακΝτόνα ως αντιστάθμισμα στις όντως ψυχοπαθείς, ούλτρα βίαιες ταινίες του εγγλέζικου σινεμά της δεκαετίας του 1990, φέρνουν γέλιο, περνούν κοινωνικό μήνυμα και στρέφουν τον κόσμο ώστε να σιγάζει τη βία που κρύβει μέσα του και βγάζει με κάθε τρόπο έξω του. 

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην εβδομαδιαία πολιτική εφημερίδα Δρόμος (φύλλο 10-11-12). 

Το Μεγάλο Ταξίδι της Ζαράφα (5/10) 

Από τα καλύτερα ευρωπαϊκά κινούμενα σχέδια της χρονιάς, που μπαίνει και στις υποψηφιότητες για Όσκαρ animation, είναι το “Zarafa” των Λίε και Μπεζανσόν (ο οποίος έχει ήδη δυο πετυχημένες ταινίες μυθοπλασίας στη φιλμογραφία του). Αν και εντυπωσιακά σχεδιασμένο και μελετημένο και στην παραμικρή λεπτομέρεια του, εκεί που χάνει είναι στην παιδική (αν και ενδιαφέρουσα είναι η αλήθεια) ιστορία του. Μια αφήγηση εκατό τοις εκατό κομμένη και ραμμένη για παιδιά, γι’ αυτό άλλωστε η ταινία παρουσιάζεται στο ελληνικό κοινό μεταγλωττισμένη. Χαλαρή αφήγηση, χαριτωμένη ατμόσφαιρα και μια γλυκύτητα και μια ζωντάνια αναδύονται από αυτό το γαλλικό κινούμενο σχέδιο, το οποίο βάζει κάτω και παίζει στα ίσια τις αντίστοιχες εντυπωσιακές και πανάκριβες παραγωγές στο Χόλιγουντ. Παρολαυτά, τα είπαμε, απευθύνεται κυρίως στο παιδικό κοινό μ’ αποτέλεσμα όλη αυτή η δουλειά να μη λαμβάνει τις διαστάσεις που πιθανώς να της αναλογούσαν. 

J.A.C.E. (4/10) 

Συμπαραγωγή ακόμη τεσσάρων χωρών (Πορτογαλία, Ολλανδία, Σκόπια, Τουρκία) το "J.A.C.E." είναι η δεύτερη μόλις ταινία που λεπτοδουλευόταν για χρόνια από τον Μενέλαο Καραμαγγιώλη. Φιλόδοξη παραγωγή, χωρισμένη σε 15 κεφάλαια, ιδιαίτερα ακριβή και φροντισμένη, με άψογη φωτογραφία, μουσική και εν γένει ατμόσφαιρα, ο Καραμαγγιώλης όπως και στην πρώτη του ταινία φλυαρεί. Στη διάρκεια των 2,5 ωρών αμφιταλαντευόμουν αν η ταινία που βλέπω είναι μια ξεχωριστή περίπτωση που θα εντυπωσιάσει ή όχι, Νομίζω πώς όχι. Ο Καραμαγγιώλης θέλει να πει πολλά, να τα χωρέσει όλα σε μια ταινία, θέλει και να εντυπωσιάσει. Σαν άλλος Αλμοδόβαρ αναπτύσσει ένα σκασμό χαρακτήρες χωρίς και να υπάρχει ουσιαστικός λόγος. Στην ιστορία της οδύσσειας και της ταλαιπωρίας ενός πιτσιρικά βορειοηπειρώτη από… πριν γεννηθεί μέχρι και τη νεαρή ηλικία του (κάπου στα 30) μπλέκεται η κακή πολιτική, η κοινωνική σαπίλα και ο πόλεμος των τάξεων, το ρομάντζο, η διαφθορά στην αστυνομία, ο έρωτας και η αγάπη, η οικογένεια και η πατρίδα, η ανθρώπινη ύπαρξη και η αδυναμία της ψυχής, η σεξουαλικότητα, η ζωή και ο θάνατος. Μέσα σε όλα αυτά συναντά κανείς και πολύ καλές ερμηνείες όπως αυτές του Χατζησάββα και του Καλετσάνου, της Γουλιώτη και του Τσορτέκη. Ένα μόνο θέλει το J(ust).A(nother).C(onfused).E(lephant): αφαίρεση.