19 Νοε 2012

Οι ταινίες της εβδομάδας 15/11/2012


Του Νέστορα Πουλάκου 

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες όλες κι όλες δυο ταινίες, με το τελευταίο επεισόδιο του φραντσάιζ "Λυκόφως" να ανοίγει κι από χθες μάλιστα. Και ένα ντοκιμαντέρ-φιλοσοφικό παραλήρημα του Σλαβόι Ζίζεκ να το συνοδεύει. Αναπόφευκτα, το κινηματογραφικό γεγονός της εβδομάδας είναι το 25ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου, που θα διεξαχθεί μέχρι τις 25 Νοεμβρίου στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας και το Τιτάνια Cinemax, παρά τις οικονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίζει. Οι κινηματογραφικές πρεμιέρες της εβδομάδας 


[Οδηγός Ιδεολογίας για Διεστραμμένους] 

Ταινία της εβδομάδας (μπορεί και να) είναι το ντοκιμαντέρ "Οδηγός Ιδεολογίας για Διεστραμμένους" ***** (5/10), με τον Σλοβένο φιλόσοφο Σλαβόι Ζίζεκ σε ένα ανεπανάληπτο one man show 135 λεπτών! 

[Χαραυγή: Μέρος 2ο] 

Το τελευταίο μέρος του φραντσάιζ "Λυκόφως" που ξεκίνησε το 2008, είναι η "Χαραυγή: Μέρος 2ο" *** (3/10), ένα ακόμη μπαναλιτέ ρομάντζο με βαμπίρ / λυκανθρώπους / θνητούς, που υπόσχεται ότι θα κόψει και πάλι ένα σκασμό εισιτήρια. 

Οδηγός Ιδεολογίας για Διεστραμμένους (5/10) 

Αν και σχεδόν “επική”, αυτή η φιλοσοφική ελεγεία του Σλαβόι Ζίζεκ καταφέρνει να σου ανοίξει έναν κόσμο πίσω από τον κόσμο, που φυσικά ως απλός άνθρωπος που είσαι αγνοείς. Δεν ξέρω βέβαια κατά πόσο δικαιολογούνται τα 135 λεπτά (!) αυτής της ντοκιμαντερίστικης και μακρόσυρτης πολυλογίας του Ζίζεκ αναφορικά με τον υπαρκτό κόσμο και τη φαντασία που πρέπει να έχει αλλά και που τον υπερβαίνει. Το σίγουρο είναι ότι διαθέτει ένα υλικό αρκετά ενδιαφέρον και αρκούντως φροντισμένο, το οποίο σε συνδυασμό με το μπόλικο χιούμορ που παρεμβάλλεται αλλά και την καρικατουρίστικη φιγούρα του ίδιου του Ζίζεκ (προσωπικά όταν τον βλέπω να μιλάει, γονατίζω απ’ τα γέλια), συντελούν σε ένα φιλμικό διαμαντάκι για όποιον αντέξει. Άλλωστε πρέπει να σε ενδιαφέρει κάπως όλο αυτό το φιλοσοφικό παραλήρημα και η συνωμοσιολογική και behind the lines κατάθεση ψυχής. Πάντως, ο Ζίζεκ με αυτό το ψεύδισμά και αυτή τη διαρκή κινησιολογία με τα χέρια, είναι κυριολεκτικά “όλα τα λεφτά”. 

Χαραυγή: Μέρος 2ο (3/10) 

Η αλήθεια είναι ότι με το “Λυκόφως”, την πρώτη ταινία του φραντσάιζ που πια φτάνει στο τέλος του, είχα έναν κάποιο ενθουσιασμό. Χωρίς να ξέρω το μπεστ σέλερ, βρέθηκα μπροστά σε ένα νέο σινεμά, που ξεπερνούσε τις αγκυλώσεις του παρελθόντος αναφορικά με τα βαμπίρ, τα εξανθρώπισε και τους έβαλε συναισθήματα, ξεκινώντας ταυτόχρονα και ένα νεανικό love story που φαινόταν ότι θα κρατήσει χρόνια. Στην πορεία βέβαια οι ταινίες που ακολούθησαν ήταν πολύ κατώτερες, δυστυχώς τυποποιήθηκαν ώστε να καταφέρνουν να ικανοποιούν τους εκατομμύρια φαν της σειράς. Έβλεπες πια ένα κλασικότατο χολιγουντιανό love story, με χιλιάδες κλισέ, σκηνές και ατάκες μπαναλιτέ και φυσικά μια ιστορία που τραβήχτηκε από τα μαλλιά ώστε να βγαίνουν τα εκατομμύρια (δολάρια αυτή τη φορά) με το τσουβάλι τόσο από τις πωλήσεις των βιβλίων όσο και από τα εισιτήρια της ταινίας. Αυτή η τελευταία ταινία δεν προσθέτει ουσιαστικά τίποτα παραπάνω σε ότι έχεις δει μέχρι σήμερα. Εντυπωσιακές σκηνές δράσεις και φροντισμένες σεκάνς, νερόβραστα ρομάντζα και κακοσκηνοθετημένοι/γραμμένοι διάλογοι ρομαντίλας και γλυκανάλατης καθημερινότητας απέναντι σε ότι κακό μας περιβάλλει. Δεν υπάρχει ούτε επικό φινάλε ούτε γκράντε στιγμές που θα ολοκληρώσουν το δράμα που έγινε πια “χαρωπά τα δυο μου χέρια να χτυπώ”. Απλώς, ένα ακόμη πετυχημένο (εισπρακτικά) αν και υπερτιμημένο (ποιοτικά) φραντσάιζ πέντε ταινιών τελειώνει, περιμένοντας όπως επιτάσσει η ιστορία του σινεμά να το ξαναδούμε μπροστά μας σε ένα άλλο πλαίσιο υποθέτω. 

*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (15-11-12).