19 Νοε 2012

Πόσο ‘Χρυσή Αυγή’ είσαι;


Του Νέστορα Πουλάκου 

Στην επικίνδυνη πια αυτή χώρα, οι καταγγελίες, οι διαμαρτυρίες, οι επιστολές, οι παρεμβάσεις, η γόνιμη κριτική και οι διεκδικήσεις των δικαιωμάτων μας θεωρούνται παρωχημένες, παλιακές, ξεπερασμένες. Στη σαπίλα που μαστίζει τη μικρή κοινότητα που λέγεται Ελλάδα, απόρροια όλης της νέο-πασοκικής, δήθεν εκσυγχρονιστικής και σίγουρα μνημονιακής αντίληψης των πραγμάτων, ο αφελληνισμός ονομάζεται λιτότητα και η λογοκρισία, η φίμωση και η απαγόρευση των ανθρώπων που στηρίζουν το ελληνικό σινεμά, επιτακτική ανάγκη. 

Θλίβομαι γιατί (δήθεν) πολέμιοι της Χρυσής Αυγής, κατά τα λοιπά (δήθεν και πάλι) νεωτερικοί και ανοιχτόμυαλοι άνθρωποι του σινεμά βρήκαν το βήμα και πλέον το θράσος για να πολεμήσουν αυτούς που τους έστρωσαν το χαλί ώστε να κάνουν τώρα τις -μεταξύ φίλων- φιέστες τους αλλά και να φτύσουν αυτούς που μέχρι πρότινος έγλειφαν και πάσχιζαν για να τους αποδεχτούν. 

Λυπάμαι, ακόμη, τους νέους σκηνοθέτες που παίρνουν μέρος ή υποστηρίζουν όλους αυτούς που τους οδήγησαν στο αδιέξοδο και την ανυπαρξία στην κινηματογραφική παραγωγή. Άλλωστε, τα αποτελέσματα των “επαναστατών” της Ομίχλης, ή αλλιώς των γνωστών “γερουλανικών”, τα βλέπουμε, τα βιώνουμε, τα νιώθουμε. Όμως, ο Έλληνας ως γνήσιος και διαχρονικός βλαξ δεν διδάσκεται από τα λάθη του. 

Τέλος, θυμίζω ότι “κριτικός κινηματογράφου” σημαίνει κάνω κριτική σε ταινίες, φεστιβάλ, θεσμούς. Υπάρχουν και άλλες ερμηνείες. Σίγουρα όμως δεν σημαίνει “φερέφωνο” και “παπαγαλάκι” οποιουδήποτε γραφείου τύπου ή διευθυντή. 

Γράφω τα παραπάνω γιατί δεν βρίσκω πλέον δόκιμο τρόπο να σας παρουσιάσω αναλυτικά, με γεγονότα, στοιχεία και αποδείξεις το τι πραγματικά συνέβη στο “πρωτοποριακό” και “με επίκεντρο τον άνθρωπο” (γέλια, όπως έγραφε και ο Λάλας) Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης αναφορικά με τον αποκλεισμό της Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου απ' το να δώσει τα -από το 1976- καθιερωμένα βραβεία της. Καθότι περί φίμωσης, αν και ερασιτεχνικού σχεδιασμού, μιλάμε. Στα σίγουρα δεν είναι γεγονός απλό, δεν έχει πλάκα και δεν πρόκειται για παρεξήγηση. Αν κάποιος δεν μπορεί να μιλήσει καθαρά και μασάει τα λόγια του, ας κάτσει σπίτι του. 

Άλλωστε, δεν περιμένω κάτι καλύτερο από την “ελίτ” του ελληνικού κινηματογράφου που βρέθηκε στο Ολύμπιον, το Σάββατο το βράδυ, και δυσανασχετούσε και δυσφορούσε για τη διαμαρτυρία των υπαλλήλων του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, οι οποίοι είναι απλήρωτοι και πεινάνε. Βέβαια αργότερα χειροκροτούσε τα βραβεία που δόθηκαν (μεταξύ άλλων της επιτροπής FIPRESCI, με μέλος της Π.Ε.Κ.Κ. σε αυτήν) στην ταινία “Αγόρι τρώει το φαγητό του πουλιού”, μια ιστορία για τον σύγχρονο άνθρωπο που φτάνει τα όρια της ασιτίας. 

Κουνηθείτε λίγο από τις θέσεις σας, ρίξτε ένα βλέμμα στο διπλανό σας και ας μην τον ξέρετε, βοηθήστε τον εαυτό σας και τον κόσμο γύρω σας. Μη γίνεστε αυτιστικοί. Καταπολεμήστε τις ματαιοδοξίες σας. Μη γίνεστε φασίστες. Όταν κόβονται έθιμα και παραδόσεις δεκαετιών (όπως και μισθοί, επιδόματα και εργασιακά κεκτημένα), και μάλιστα με ουσία και αποτελέσματα, μόνο κακό μας κάνουν, μόνο πίσω μας πάνε. 

Άλλωστε το σινεμά, τα φεστιβάλ και οι θεσμοί θα υπάρχουν και μετά από εσάς. 

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (12-11-12).