26 Νοε 2012

Tαινίες 22 Νοεμβρίου 2012


Του Νέστορα Πουλάκου 

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες επτά ταινίες, ένα κινηματογραφικό μωσαϊκό που περιλαμβάνει ό,τι πιο ετερόκλητο έχετε δει τον τελευταίο καιρό στη μεγάλη οθόνη. Γι’ αυτό άλλωστε και ξεχωρίζουν τα πιο παράξενα φιλμικά διαμαντάκια της χρονιάς αυτής. Στην τελική ευθεία βρίσκεται και το 25ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου, που διεξάγεται επιτυχώς στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας και στο Τιτάνια Cinemax, και κορυφώνεται την Δευτέρα 26 Νοεμβρίου με το χολιγουντιανό "The Paperboy" στο Odeon Όπερα. 

Οι κινηματογραφικές πρεμιέρες της εβδομάδας 

Ταινία της εβδομάδας είναι η πιο σουρεαλιστική κινηματογραφική στιγμή του 2012, το "Holy Motors" ******* (7/10) του Λεός Καράξ. Το κακό παιδί του γαλλικού σινεμά επιστρέφει με άγριες διαθέσεις σοκάροντας αρχικά το Φεστιβάλ Καννών (ανταπόκριση του Ι. Γωγάκη) και στη συνέχεια τις αίθουσες όπου κι αν προβάλλεται. Δανέζικη κωμωδία με… αργεντίνικο αέρα είναι το "Μπουένος Άιρες Σ’ Αγαπώ" ****** (6/10) του Όλε Κρίστιαν Μάντσεν, τιμώμενο πρόσωπο του 52ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, όπου τον συνάντησε ο Γ. Δηράκης αλλά και είδε την ταινία, γελώντας και ξανά γελώντας με την κόντρα Δανών και Αργεντινών. Το "Frankenweenie" ****** (6/10) είναι το νέο, άψογα φιλοτεχνημένο παραμύθι του Τιμ Μπάρτον, που θα απολαύσετε μεν χωρίς να έχετε δει και κάτι το ξεχωριστό δε. Σύντομα πάντως θα διαβάσετε και ένα πλήρες αφιέρωμα στη φιλμογραφία του Μπάρτον από τη συντακτική ομάδα του SevenArt. Επικό μεν, φλύαρο και μακροσκελές δε είναι το πόνημα… ζωής των Τομ Τίκβερ και Άντι και Λάνα Γουαντσόφσκι, "Cloud Atlas" ***** (5/10). Μια ελεγεία για τη ζωή και τον άνθρωπο δια μέσου των αιώνων. Οπλιστείτε με υπομονή, ποιητική διάθεση και τρεις ώρες ελεύθερου χρόνου. Από αυτή την εβδομάδα δεν θα μπορούσε να λείπει και μια ρομαντική κωμωδία, χολιγουντιανής κοπής. "Ποτέ δεν είναι αργά" **** (4/10) ο τίτλος της, φυσικά με την Μέριλ Στριπ και, ως είθισται, πραγματεύεται τις σχέσεις της μέσης ηλικίας. Πάντως, ξεπερνά το μέσο όρο των ταινιών αυτών και βλέπεται ευχάριστα. Εν είδει ταινιοθήκης, μπορείτε να φρεσκάρετε τις σινεφίλ γνώσεις σας βλέποντας ξανά το κλασικό "Νοσφεράτου" ********** (10/10) του Φρίντριχ Μουρνάου, αποκλειστικά στον Capitol Ζέφυρο. Άνευ κριτικής είναι το πόνημα, παραγωγής 2003, "Το Δάσος" του Ούγγρου Μπένεντεκ Φλιγκάουφ, που εντυπωσίασε φέτος στη Μπερλινάλε με τη νέα ταινία του “Just the wind”. Θα επανέλθω σύντομα με σχετικό κείμενο. Αποκλειστικά στο Τιτάνια Cinemax. 

Holy Motors (7/10) 

Στα σίγουρα δεν θα μπορούσες να περιμένεις τίποτε λιγότερο από τον Καράξ. Είναι το κακό, το πιο τρελό, το άτακτο, το ατίθασο, το πλέον σουρεαλιστικό (που έρχεται κατευθείαν από τη δεκαετία του 1920), το θεόμουρλο παιδί του γαλλικού κινηματογράφου, εξαφανισμένο από το 1999 και το “Pola X”. Ο Καράξ δικαίως θεωρείται ο ταραχοποιός του 2012. Αμφιταλαντεύτηκα όταν είδα την ταινία. Όμως εντέλει κατέληξα ότι αυτό το ακραία σινεφίλ φιλμ είναι μια τρέλα, ένα -ήδη- καλτ διαμάντι που θα βλέπεται και θα ξαναβλέπεται ως η απόλυτη παράνοια επί της κινηματογραφικής οθόνης. Ο πρώιμος Μπουνιουέλ, ο Νταλί, οι εκπρόσωποι των αβάν-γκαρντ κινημάτων των αρχών του 20ου αιώνα, θα τον αγαπούσαν έτσι και έβλεπαν το “Holy Motors”, θα τον βάφτιζαν σίγουρα άξιο συνεχιστή τους. Μια ταινία για μυημένους, μα ναι, υπάρχει και αυτός ο όρος, πώς να το κάνουμε. Μια ιστορία που αναμειγνύει τις κοινωνικές τάξεις, τη σεξουαλικότητα, την εργασία, την έκσταση της διασκέδασης… Από την Κάιλι Μινόνγκ στον Ντενί Λαβάντ. Και από την Εύα Μέντες στον Μισέλ Πικολί. Μόνο ο Καράξ μπορεί να συνδυάσει όλους αυτούς. Μόνο ο Καράξ μπορεί να ενώσει κομμάτια ενός παζλ του μυαλού και της καρδιάς, της ψυχής και των υγρών του σώματος. Ένας άντρας που μεταμορφώνεται, που παίρνει χίλια πρόσωπα. Από τέρας, γιάπης. Από ζητιάνος, χορευτής των πιο ακραίων κινήσεων. Το “Holy Motors” είναι ένα οπτικοακουστικό παραλήρημα ζωής και θανάτου, που έτσι και μπεις στο σύμπαν του, στα σίγουρα δεν θα γυρίσεις ποτέ ξανά πίσω σώος και (ψυχικά) αβλαβής. 

Frankenweenie (6/10) 

Εδώ και χρόνια μάστορας των παραμυθιών και των πιο σκοτεινών και περίπλοκων ιστοριών, ο Τιμ Μπάρτον σκηνοθετεί τη δεύτερη ταινία του μες στο 2012, αυτή τη φορά διασκευάζοντας μια παλιά μικρού μήκους παραγωγή του, από το μακρινό κάπως 1984. Το “Frankenweenie” είναι ένα έξυπνο, διασκεδαστικό, καλοδουλεμένο αν και κάπως πιο παιδικό απ’ ότι το περίμενα κινούμενο σχέδιο που κινείται στο σύνηθες τέμπο του γνωστού σκηνοθέτη-παραμυθά. Σκοτεινό, με μαύρο χιούμορ και ευφυείς στιγμές, παραμένει απολαυστικό παρόλο που δεν το συγκαταλέγεις στις καλύτερες στιγμές του Μπάρτον. Κούκλες και κουκλάκια, σκύλοι και ανθρωποειδή, πλάσματα από τον ουρανό και… τέρατα, ο Μπάρτον παρουσιάζει μια διαφορετική εκδοχή του μύθου του Φράνκενσταιν σε… σκύλο, και με ένα παιδάκι ως κεντρικό ήρωα να μάχεται μες στην κοινωνία την οποία ζει. Θα περάσεις καλά και θα το διασκεδάσεις, πέραν τούτου όμως μην περιμένεις τίποτε το περισσότερο και σίγουρα δεν θα βρεις το “βάθος” παλιότερων ταινιών του Αμερικανού σκηνοθέτη. 

Cloud Atlas (5/10) 

Μπορείς να το χαρακτηρίσεις και υπερφίαλο μα και μεγαλειώδες. Περνάει από τα μάτια σου σίγουρα κάτι το πομπώδες αλλά και ένα επικό σχόλιο για τη ζωή και εν γένει τον άνθρωπο δια μέσου των δεκαετιών και των αιώνων. Ο στόμφος της σύλληψης εύκολα εξανεμίζεται μπρος στην ποιητικότητα της εικόνας. Ότι και να γράψεις για το “Cloud Atlas” είναι τόσο λίγο μπρος σε αυτό το ευφυές κατασκεύασμα των αδελφών Γουαντσόφσκι και του Τομ Τίκβερ. Η κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου του Μίτσελ αγγίζει τις τρεις ώρες και χωρίζεται σε κεφάλαια-ύμνους ή σχόλια στην ανθρώπινη φύση και τα πεπραγμένα της. Ο άνθρωπος είναι εντέλει το πιο έξυπνο ζώο ή μια μεγάλη απάτη –απότοκος ενός τυφλού θεού; Είναι έπος μα είναι και φλύαρο. Είναι αριστούργημα αλλά και ταυτόχρονα τόσο κουραστικό και εντελώς ανούσια παρατραβηγμένο, που δεν ξέρεις τελικά που να γείρεις. Παρά μόνο η μέση σε σώζει. Πρόκειται για μια ταινία ζωής, που μιλάει για το θαύμα της ζωής, αλλά σου βγάζει την ψυχή για να την αντέξεις. Τελικά ποιο είναι το αποτέλεσμα; Οπλίσου με ποιητική διάθεση και υπομονή, έχε άπλετο ελεύθερο χρόνο, βυθίσου στην καρέκλα του σινεμά και επέστρεψε τότε στο SevenArt για να μου πεις τη γνώμη σου. Μια κουβέντα χρειάζεται πάνω σε αυτό το οπτικοακουστικό σόου και μόνο. 

Ποτέ δεν είναι αργά (4/10) 

Η μια αλήθεια λέει ότι είναι ένα ακόμη επεισόδιο από τη σειρά ταινιών με τη Μέριλ Στριπ που εξετάζει την κρίση, τις σχέσεις και εν γένει τη ζωή στη μέση ηλικία. Ή αλλιώς, λέει ο παραγωγός, θέλω τη Μέριλ Στριπ πρωταγωνίστρια και κάντε μια ταινία που να της ταιριάζει ηλιακά. Μετρήστε μόνο πόσες τέτοιες ιστορίες έχει γυρίσει η σπουδαία ηθοποιός τα τελευταία χρόνια. Η άλλη αλήθεια λέει ότι πρόκειται για μια καλογυρισμένη κομεντί που τουλάχιστον σέβεται τον θεατή. Δεν είναι μπαλαφάρα, δεν είναι μπαναλιτέ. Εξετάζει όντως υπαρκτά ζητήματα της μέσης ηλικίας με τον πλέον μεστό, γλυκό και όμορφο τρόπο. Οι ερμηνείες των Στριπ και Τζόουνς είναι απλές και απέριττες. Εν ολίγοις, δεν θα δεις τίποτε περισσότερο από μια τυπική χολιγουντιανή κομεντί, που όμως κινείται αξιοπρεπώς και σου εγγυάται τουλάχιστον ένα όμορφο, άνευρο και χαμογελαστό βράδυ. 

*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (22-11-12).