3 Δεκ 2012

Ταινίες 29 Νοεμβρίου 2012


Του Νέστορα Πουλάκου 

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες μόλις τρεις ταινίες, με το "Σώμα με Σώμα" του Ζακ Οντιάρ να ξεχωρίζει σαφώς από ένα παιδικό 3D αλλά και το ελληνικό μπλοκμπάστερ του Χριστόφορου Παπακαλιάτη. Εν γένει, πρόκειται για μια πολύ μέτρια εβδομάδα. Το ενδιαφέρον των σινεφίλ στρέφεται αφενός στην Πελοπόννησο, όπου από την 1η Δεκεμβρίου διεξάγονται παράλληλα το 15ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου για παιδιά και νέους Ολυμπίας και το 3ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Πελοποννήσου (στο Λουτράκι και την Κόρινθο). Το SevenArt θα δώσει το παρών και στις δυο διοργανώσεις. Αφετέρου παραμένει και στην Αθήνα, όπου διεξάγονται όχι ένα ούτε δυο αλλά συνολικά… τέσσερα κινηματογραφικά αφιερώματα και φεστιβάλ ταινιών από όλο τον κόσμο. Σημείωση: Μπορείς να στέλνεις τις εκδηλώσεις σου στο poulakos@sevenart.gr για την κινηματογραφική ατζέντα του SevenArt, Κάθε Μέρα Σινεμά! Οι κινηματογραφικές πρεμιέρες της εβδομάδας Ταινία της εβδομάδας είναι το ερωτικό και κοινωνικό δράμα "Σώμα με Σώμα" ****** (6/10) του Ζακ Οντιάρ ("Προφήτης"), που τράβηξε το ενδιαφέρον στο περσινό Φεστιβάλ Καννών και πολυσυζητήθηκε (μπορείτε να διαβάσετε και την ανταπόκριση του απεσταλμένου μας Ι. Γωγάκη). Κατά τη μετάβαση του από την τηλεόραση στον κινηματογράφο, ο απόλυτος tv σταρ των ‘00s Χριστόφορος Παπακαλιάτης κάνει το ντεμπούτο του στη μεγάλη οθόνη με το δραματικό "Αν…" **** (4/10). "Οι Πέντε Θρύλοι" **** (4/10) είναι το νέο animation - επίτευγμα της Dreamworks, και προσφέρεται σε 3D και μεταγλωττισμένο στα ελληνικά για το παιδικό κοινό της χώρας μας. ΟΙ 

ΚΡΙΤΙΚΕΣ 

Σώμα με Σώμα 

Από τις πολυαναμενόμενες ταινίες, που έλαβαν μεγάλη δημοφιλία στο περσινό Φεστιβάλ Καννών, και κατά πολλούς αδικήθηκε κυρίως όσον αφορά την ερμηνεία της Μαριόν Κοτιγιάρ. Η γοητευτική Γαλλίδα ηθοποιός δίνει όντως μια ερμηνεία καριέρας καθώς στην ιστορία της ταινίας μένει ανάπηρη μετά από ατύχημα στη δουλειά της. Ο μελαγχολικός ρόλος της συγκινεί, σε σφίγγει στην καρδιά αλλά και προβληματίζει σε κοινωνικό επίπεδο. Με μια δυνατή έναρξη, όπου ο Ζακ Οντιάρ σου συνθέτει τους δυο πρωταγωνιστικούς χαρακτήρες των οποίων οι μοίρες αναπόφευκτα θα συνδεθούν στο εγγύς μέλλον, στη συνέχεια δεν αποφεύγει τις μελοδραματικές παγίδες και τις άρρυθμες στιγμές μέχρι να κορυφώσει το δράμα ή αλλιώς αυτό το ιδιότυπο love story, που ποντάρει βέβαια στην αναπηρία και σε αυτή τη συμβίωση, τη σχέση, αναπτύσσοντας παραπλεύρως και τα υπόλοιπα κομμάτια ενός βαθιά ανθρώπινου παζλ. Ο Οντιάρ κινηματογραφεί με λούμπεν κανόνες σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας του, καθότι οι ήρωες του είναι χαμένα κορμιά, απόκληροι της κοινωνίας και περιθωριοποιημένοι, οι οποίοι βρίσκουν απάγκιο στη ζεστασιά του έρωτα και τη θαλπωρή μιας σχέσης αγάπης, έντονης μα και τρυφερής συνάμα. Εντέλει, το “Σώμα με Σώμα” συνθέτει ένα σύγχρονο αστικό δράμα, που παίζει με τα έντονα συναισθήματα σου, παραμένοντας όμως άνισο και στιγμές-στιγμές εμφανώς προβλέψιμο. 

Aν...

Αναπόφευκτη η μετάβαση του Χριστόφορου Παπακαλιάτη από την τηλεόραση στη μεγάλη οθόνη ώστε να μεταφέρει ταυτόχρονα και το άστρο του για επιτυχία και πολλά εισιτήρια. Παρολαυτά οι διαφορές είναι ελάχιστες. Και αυτό διότι, αν θυμάστε, όλοι μιλούσαν για κινηματογραφική δουλειά του Παπακαλιάτη στην τηλεόραση. Επομένως η τηλεοπτική αισθητική του “Αν…" είναι μάλλον ένας άστοχος χαρακτηρισμός. Και παρόλο που ο κύριος AGB πρόσεξε την παραγωγή του, εξαιρώντας δυο-τρία αφελή και φτηνιάρικα κολπάκια, δεν πέτυχε καθόλου διάνα στα υπόλοιπα. Το “Αν…” είναι μια ταινία με σκηνοθετικά και σεναριακά σκαμπανεβάσματα καθότι, είναι η αλήθεια, ο πολυπράγμων Παπακαλιάτης δεν μπορεί (και δεν ξέρει) να χειριστεί το βαρύ φορτίο των δυο εκδοχών στο ίδιο θέμα. Ακόμη, δεν μπορεί να χειριστεί και την τελεία στην… ταινία του. Όλο και αργεί να τελειώσει τις ιστορίες του, όλο και τραβάει την εξέλιξη από τα μαλλιά προκειμένου να τα πει όλα, με τη μία και μονοκοπανιά. Το ίδιο συμβαίνει και με τις ερμηνείες: το κεντρικό πρωταγωνιστικό δίδυμο είναι άρρυθμο και αποπνέει μια ψύχρα και μια κρυάδα. Ενώ, όλοι οι περιφερειακοί χαρακτήρες της ταινίας είναι καλοδουλεμένοι και έξυπνα αναπτυγμένοι. Εν ολίγοις, ο Παπακαλιάτης γύρισε μια κινηματογραφική βερσιόν των τηλεοπτικών του δουλειών χωρίς να είναι φτηνιάρης αλλά και χωρίς να αποφεύγει τις ευκολίες, τα κλισέ και τα εμπορικά τερτίπια. Δεν μπόρεσε να πάει παραπέρα το ταλέντο του, μένοντας προσκολλημένος σε αυτά τα στοιχεία που τον έχουν κάνει πετυχημένο τόσα και τόσα χρόνια. 

Οι Πέντε Θρύλοι

Κινούμενο σχέδιο της Dreamworks, που προσπαθεί κατά κάποιο τρόπο να θυμίσει Μπάρτον αλλά προφανώς και δεν τα καταφέρνει. Προβάλλεται μεταγλωττισμένο στα ελληνικά και σε 3D, αφενός για να πιάσει το παιδικό κοινό στο οποίο κυρίως (αν όχι μόνο) απευθύνεται και αφετέρου για να γίνει εντυπωσιακό (και φυσικά πιο ακριβό) στη θέαση του. Η αλήθεια είναι ότι οι συντελεστές της Dreamworks με αυτή τη συνένωση διαφόρων ευγενών ηρώων παιδικών κινουμένων σχεδίων και με τη λεπτοδουλειά που έχουν ρίξει στην παραγωγή, καταφέρνουν ένα άρτιο αποτέλεσμα που σε αποζημιώνει, σε διασκεδάζει και εν γένει σε μαγεύει ώστε να κάτσεις και τα 100 περίπου λεπτά για να δεις τη μάχη ενάντια στο κακό. Πολύ παιδική για τα δικά μου γούστα η συγκεκριμένη ταινία, το ζήτημα είναι παρολαυτά να πάει καλά γιατί και το παιδικό κοινό χρειάζεται καλή διασκέδαση και όμορφες εικόνες για να βλέπει, γεγονός που παρέχει απλόχερα και χωρίς φειδώ αυτή η νέα παραγωγή των μαστόρων της Dreamworks. Επιμένω όμως, μόνο για παιδιά. 

*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (29-11-12).