23 Δεκ 2012

Η Ζωή του Πι: Μαγεία, ποίηση, συγκίνηση

 
Του Νέστορα Πουλάκου 

Αυτή την εβδομάδα ξεχωρίζει η νέα σκηνοθετική δουλειά του Ταϊβανέζου Ανγκ Λι, ο οποίος τα τελευταία χρόνια κάνει καριέρα στο Χόλιγουντ. “Η Ζωή του Πι” είναι ένα ελεγειακό παραμύθι για την ίδια τη ζωή. Μιλάει για την περιπέτεια του Ινδού Πι Μολιτόρ Πατέλ, ο οποίος όταν ήταν σε νεαρή ηλικία και ενώ ταξίδευε με την οικογένεια του προς τον Καναδά ναυάγησε με μόνη του συντροφιά μια ζέβρα, μια ύαινα, έναν ουρακοτάγκο και μια τεράστια βασιλική τίγρη της Βεγγάλης. Η ταινία του Ανγκ Λι περιγράφει σε μια δίωρη επική ταινία τον αγώνα για επιβίωση του μικρού Πι και των αγαπημένων ζώων του. Σε αντίθεση με άλλες παραγωγές, το 3D στη συγκεκριμένη ταινία επιτείνει τη φαντασμαγορία της εικόνας και την αγωνία για το δράμα του ήρωα. Η ταινία του Ανγκ Λι, που βασίστηκε στο ομώνυμο μπεστ σέλερ του Γιαν Μαρτέλ (κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις Εκδόσεις Ψυχογιός, σε μετάφραση Μπελίκας Κουμπαρέλη) έχει προταθεί ήδη για τρεις Χρυσές Σφαίρες και αναμένεται να συμπεριληφθεί σε αρκετές κατηγορίες των βραβείων Όσκαρ. Με μια πιο ανάλαφρη ιστορία αλλά εξίσου έντονα κοινωνική επανέρχεται ο Κεν Λόουτς, ο πολυβραβευμένος Βρετανός σκηνοθέτης. “Το Μερίδιο των Αγγέλων” καλείται και ουσιαστικά εισχωρεί στα χαμηλά κοινωνικά στρώματα των εγγλέζικων πόλεων, όπου έχει ως επίκεντρο μια ομάδα νέων που απασχολούν συνεχώς την αστυνομία, είναι άνεργοι και προκαλούν φασαρίες και καβγάδες. Σκοπός τους τώρα είναι να κλέψουν ένα ανεκτίμητης αξίας ουίσκι ώστε να πιάσουν την καλή και να ζήσουν πιο άνετα μελλοντικά. Βρετανικό χιούμορ με σαφές κοινωνικό μήνυμα – απόρροια του καπιταλισμού και των ανισοτήτων που επικρατούν στη χώρα. Η ταινία έλαβε το Βραβείο της Επιτροπής στο τελευταίο Φεστιβάλ Καννών. Προβάλλονται ακόμη: το βελγικό κινούμενο σχέδιο “Σάμμυ 2”, συνέχεια ενός πολύ πετυχημένου πρώτου μέρους, η εγγλέζικη παραγωγή “Παπαδόπουλος και Σία” με τον Γιώργο Χωραφά και με σαφείς ελληνικές αναφορές. Από την Τρίτη 25 Δεκεμβρίου προβάλλονται: το αξιόλογο κινούμενο σχέδιο “Ραλφ, η επόμενη πίστα” και η κομεντί “Εντιμότατοι απατεώνες” με τους Κόλιν Φερθ και Κάμερον Ντίαζ. 

Μια κακή εμπορική χρονιά για το ελληνικό σινεμά 

Σε λίγες ημέρες εκπνέει το 2012 και μια αποτίμηση του μας προτρέπει να κοιτάξουμε ξανά λάθη και παραλείψεις που έγιναν. Ας καταπιαστούμε με τα εισιτήρια που έκοψαν οι ελληνικές ταινίες φέτος, βέβαια όλες κι όλες 27 προβλήθηκαν στο εμπορικό κύκλωμα της χώρας. Από τις μεγάλες παραγωγές, μόνο δυο έσωσαν την παρτίδα: το “Αν…” του Χριστόφορου Παπακαλιάτη έχει κόψει 350 χιλιάδες εισιτήρια και συνεχίζει έχοντας μεγαλύτερη προσέλευση τις γιορτές. Η ταινία του Γιάννη Σμαραγδή “Ο Θεός αγαπάει το Χαβιάρι” έφτασε τα 300 χιλιάδες εισιτήρια σώζοντας κι αυτή την εταιρεία παραγωγής της από ενδεχόμενη καταστροφή. Αντιθέτως, το “Poker Face” του Χρήστου Δήμα και το “Λάρισα Εμπιστευτικό” του Στράτου Μαρκίδη δεν πήγαν όπως αναμενόταν και “έκλεισαν” σχετικά νωρίς. Η εισπρακτική τραγωδία έγκειται κυρίως στο επανομαζόμενο arthouse κύκλωμα. Σε αντίθεση με άλλα χρόνια δεν υπήρξε ούτε μια ταινία να κάνει τη διαφορά και να τη δει ο κόσμος. Αν και αξιόλογες δουλειές οι περισσότερες, δεν έκοψαν όλες μαζί ούτε 15 χιλιάδες εισιτήρια! Έχουμε και λέμε: “Άδικος Κόσμος” του Φίλιππου Τσίτου, “Παράδεισος” του Παναγιώτη Φαφούτη, “Κόρη” του Θάνου Αναστόπουλου, “Η Πόλη των Παιδιών” του Γιώργου Γκικαπέππα, “Δεσμά Αίματος” του Νίκου Παναγιωτόπουλου, “J.A.C.E.” του Μενέλαου Καραμαγγιώλη κ.ά. Το σίγουρο είναι ότι ολοένα και συρρικνώνεται η διάθεση διανομέων και αιθουσαρχών να παίξουν ελληνική ταινία μια και η πιθανότητα να τους βγει και να αποκομίσουν χρήματα ώστε να καλυφθούν έξοδα και να υπάρξει κέρδος είναι πολύ μικρή. Οι πάντες, κινηματογραφιστές και επαγγελματίες, είναι προβληματισμένοι αφού δεν είναι τυχαίο ότι κάθε χρονιά που περνάει όλο και μειώνονται οι ταινίες Ελλήνων σκηνοθετών που προβάλλονται στις αίθουσες. 

*Η στήλη Στοπ Καρέ δημοσιεύτηκε στην εβδομαδιαία πολιτική εφημερίδα Το Χωνί (αρ. φύλλου 39, 23-12-12). 

Οι κριτικές της εβδομάδας (13-12-12) στο SevenArt.gr 

Η Ζωή του Πι (7/10) 

Σαν όνειρο κυλάει αυτή η ταινία του Ανγκ Λι. Ουσιαστικά βλέπεις ένα παραμύθι αλλά αυτό δεν σε ξενίζει, μια και ο Ταϊβανέζος σκηνοθέτης το προσφέρει στο κοινό με τέτοιο περίτεχνο τρόπο ώστε σε συνεπαίρνει η ιστορία και τα απρόοπτα της, η φαντασμαγορία της εικόνας και η σκηνοθετική δεξιοτεχνία. Μάλιστα, είναι από τις λίγες φορές που δεν βλαστήμησα γι’ αυτό το αναθεματισμένο 3D. Ταιριάζει τόσο πολύ σε αυτή την ταινία, μια και εξάγει ένα αποτέλεσμα σχεδόν ελεγειακό: ποίηση, μαγεία, συγκίνηση. Τα πλάνα, τα τοπία, τα ζώα, η θάλασσα και τα μυστήρια της, η φύση και τα σκοτεινά σημεία της, όλα λειτουργούν με τέτοιο τρόπο ώστε από τη μια μεριά να σου προκαλούν το θαυμασμό και από την άλλη να σου κόβουν την ανάσα. Η ταινία ουσιαστικά διηγείται την απίθανη περιπέτεια του κυρίου Πι, ο οποίος βρέθηκε από τα πούπουλα της Ινδίας να θαλασσοδέρνεται στον Ειρηνικό Ωκεανό και εντέλει να επιβιώνει από θαύμα. Τώρα, πια εγκατεστημένος στον Καναδά έχει φτιάξει τη δική του οικογένεια και κοινοποιεί την προσωπική περιπέτεια του σε έναν συγγραφέα. Ο Ανγκ Λι πειραματίζεται με την εικόνα και χειρίζεται τόσο άψογα και έξυπνα το υλικό του, ώστε σε κάνει να σκέφτεσαι ότι στα χέρια ενός χολιγουντιανού σκηνοθέτη της σειράς θα γινόταν μια ακόμη νερόβραστη μπαλαφάρα. Όμως ο Ασιάτης που θέλει να επιστρέψει στις μεγάλες επιτυχίες, ξέρει πως στα χέρια του έχει μια ιστορία που ενδείκνυται για ένα αγωνιώδες εικονοπλαστικό κινηματογραφικό θαυμασμό. Και τα καταφέρνει περίφημα είναι η αλήθεια! 

Παπαδόπουλος & Σία (4/10) 

Φολκλορική κομεντί με έντονο το ελληνικό στοιχείο και όλα εκείνα τα αρχέτυπα των Ελλήνων του εξωτερικού που νοσταλγούν τη μαμά πατρίδα. Ευτυχώς δεν ξεπέφτει στα επίπεδα του “Έρωτας αλά Ελληνικά” ούτε αναδεικνύεται μια νέα Νία Βαρντάλος (η οποία σαν να χάθηκε, μου φαίνεται). Αντιθέτως, η παραγωγή του Μάρκου είναι αξιοπρόσεχτη, φροντισμένη, και αν είχε ένα καλύτερο, χωρίς τόσους νεκρούς χρόνους, σενάριο θα την αποκαλούσες και ολοκληρωμένη. Έλληνας δεύτερης γενιάς ζει στο Λονδίνο μια πλουσιοπάροχη ζωή χάρη στην πετυχημένη βιομηχανία παραγωγής ελληνικών προϊόντων που διευθύνει. Όμως η οικονομική κρίση του χτυπάει την πόρτα και τα χάνει όλα… Τότε ξαναβρίσκεται με τον “άσωτο” αδελφό του και συστήνουν και πάλι ώστε να σωθούν (ο καθένας για τους δικούς του λόγους) την παλιά επιχείρηση fish ‘n’ chips, που είχαν όταν ήταν ακόμη νέοι. Χωρίς να ξεχωρίζει καμία ερμηνεία ιδιαιτέρως, ο Μάρκου έχει φτιάξει μια ώριμη ιστορία που αρέσει στο κοινό μια και βασίζεται στα πεπατημένα: αποτυχία, επιστροφή στην οικογένεια, χαμένες αξίες, νοσταλγία για την πατρίδα, οικογενειακή επιχείρηση, χαμηλό προφίλ και πιο προσγειωμένος τρόπος ζωής, επανάκαμψη, ευτυχία. Εάν έλειπαν το συρτάκι, το ούζο και η πατροπαράδοτη ελληνική μαγκιά τότε θα βλέπαμε σαφώς μια πιο ενδιαφέρουσα ταινία. 

Σάμμυ 2 (3/10) 

Πετυχημένο παιδικό κινούμενο σχέδιο, βελγικής παραγωγής, που βγάζει το πρώτο σίκουελ του. Εντυπωσιακά γραφικά, ειδικώς στις υποθαλάσσιες λήψεις, όμορφα χρώματα και υπέροχες, γλυκές και χαριτωμένες μικρές και μεγάλες θαλάσσιες χελώνες πρωταγωνιστούν στη συνέχεια των ιστοριών του “Σάμμυ”. Μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζει αυτή η ιστορία εκμετάλλευσης των θαλάσσιων ζώων από τον άνθρωπο. Βέβαια, αυτό το animation απευθύνεται μόνο σε παιδιά και κυρίως μικρών ηλικιών (προσχολικής ηλικίας και μέχρι τα μέσα του δημοτικού), δεν έχει κανένα ενδιαφέρον για μεγαλύτερες ηλικίες πόσω μάλλον για ενήλικες. Άρα, ορθώς βγαίνει αυτή τη χρονική στιγμή των γιορτών, επιδιώκοντας παράλληλα και καλή πορεία στην αγορά του dvd μετέπειτα.