20 Δεκ 2012

Pass2Day | Mερικά τραγούδια μέχρι το τέλος του κόσμου | #33

Αυτή την Κυριακή 23 Δεκεμβρίου 2012 η εκπομπή Pass2Day του Διονύση Κούτρα συναντά της εκπομπή Οι Εκ-Δότες, δηλαδή τους Νέστορα Πουλάκο, Στράτο Π. και Νίκο Μπίνο. Ξεκινάμε με τραγούδια από ταινίες και συνεχίζουμε με καλή μουσική και άφθονο χαβαλέ, σε μια κοινή εκπομπή-μαμούθ στο γνωστό πια Kitchen Studio του Vakxikon Radio, από τις 8 το απόγευμα μέχρι τα μεσάνυχτα. Μπορεί και παραπάνω... Με αυτό τον τρόπο αποχαιρετάμε το 2012, δίνουμε ραντεβού στο καθιερωμένο πάρτι της ψηφιακής πλατφόρμας Vakxikon.gr, στις 5 Ιανουαρίου 2013, μετά τις 10 το βράδυ, στον πολυχώρο Άγκυρα στα Εξάρχεια, και ανανεώνουμε τις ραδιοφωνικές συναντήσεις μας από τη Δευτέρα 7 Ιανουαρίου 2013. Μείνετε συντονισμένοι!


Επιμέλεια: Διονύσης Κούτρας
& Νέστορας Πουλάκος

Μερικές φόρες η μουσική παίζει μεγαλύτερο ρολό στην ταινία ακόμα και από τις ερμηνείες της, κάνει μεγάλη επιτυχία και μένει κάνοντας μας να ξεχάσουμε ακόμη και από που προσήλθε αύτη η μουσική μαγεία, δηλαδή η ιδία η ταινία. Παραθέτω εδώ τα αγαπημένα μου soundtracks από κάποιες ταινίες. Δεν είναι απαραίτητο πάντα να σου αρέσει η ταινία για να αγαπήσεις την μουσική. Το αντίθετο είναι τουλάχιστον απαραίτητο. Η κινηματογραφική μουσική είναι σχεδόν το 40% της αγάπης που έχουμε σε μια ταινία.


Δ.Κ.

Μολονότι μερικά από τα «καπνισμένα» σόλο από το σαξόφωνο έρχονται σε αντίθεση με τα κλισέ της  δεκαετίας του 1970, ο Gato Barbieri σκοράρει στην ταινία του 1972 «Το Τελευταίο Τανγκό στο Παρίσι» και συνθέτει ένα έπος. Τζαζ γεμάτη σασπένς, μελαγχολική ενορχήστρωση και αληθινά τανγκό, ταιριάζουν απόλυτα στον «αέρα» της ταινίας για ερωτική λαχτάρα, μελαγχολική απελπισία και καταδικασμένη μοίρα. Ακούστε το τραγούδι.

Από το μονοπλάνο στην πρώτη σεκάνς, που ο υπέργειος σιδηρόδρομος τρελαίνει τη νεαρή ενζενί, στον έντονο έρωτα στο ημίφως, και μετά σε εκείνο το υγρό διαμέρισμα του Παρισιού. Εκείνος χαροκαμένος Αμερικανός και αυτή φέρελπις ηθοποιός που στιγματίστηκε μια για πάντα από τον πιο παράξενο εραστή της σύντομης ζωής της.

Το Modern Love είναι ένα τραγούδι με στίχους, μουσική και φωνητικά γραμμένο και τραγουδισμένο από τον David Bowie και είναι το πρώτο κομμάτι από το άλμπουμ Lets dance του 1983. Ο Bowie υποστήριξε ότι το κομμάτι είναι εμπνευσμένο από τον Λιτλ Ρίτσαρντ και το θέμα του άλμπουμ είναι ο αγώνας μεταξύ Θεού και ανθρώπου. Ακούστε το τραγούδι.

Είναι όταν ο Λεός Καράξ στο «Κακό Αίμα», τοποθετεί δυο φαινομενικά αντίθετους ήρωες στο κάδρο και τους σπρώχνει να ερωτευτούν. Ναι, πρόκειται για το πιο γρήγορο, το πιο έντονο, το πιο τραγικό πλάνο που έχω δει στον κινηματογράφο, τότε που ο Ντενίς Λαβάν άκουγε τον Μοντέρνο Έρωτα και σφάδαζε από τον πόνο.

Η Maria Luisa McKee, Αμερικανίδα συνθέτης και τραγουδίστρια, είναι αυτή που συνέβαλε στο να δημιουργηθεί το soundtrack σε μία από τις καλύτερες ταινίες που έχουν βγει ποτέ στην μεγάλη οθόνη το «Pulp Fiction». Όταν ο Quentin Tarantino άκουσε το «If Love Is a Red Dress (Hang Me in Rags)» αποφάσισε να γράψει την επική αυτή ταινία. Άλλωστε όπως έχει πει και ο ίδιος: «Αποφασίζω να γράψω μία ταινία μόνο όταν με εμπνέει το τραγούδι.» Ακούστε το τραγούδι.

 

Ή αλλιώς η ταινία που άλλαξε το παγκόσμιο σινεμά τη δεκαετία του 1990. Γιατί, η αλήθεια είναι, ποτέ κανείς δεν παρέμεινε ίδιος αφότου είδε αυτό το ακραία αιρετικό «Pulp Fiction» του εντελώς θεόμουρλου Ταραντίνο. Από τα άφιλτρα της Θέρμαν στο πιο δυνατό σουτάρισμα πρέζας όλων των εποχών.

 

Στα τέλη του 1980 ο Lawrence Kasdan συναντήθηκε με 4 συνθέτες των οποίων θαύμαζε τα έργα για ντύσουν με μουσική την ταινία  «Body Heat», αλλά μόνο ο John Barry είπε ιδέες που ήταν κοντά στα θέλω του σκηνοθέτη. Δέκα demos καταγράφηκαν στις 31 Μαρτίου και ο John Barry έγραψε ολόκληρο το άλμπουμ μέσα σε δύο μόλις μήνες (Απρίλιο - Μάιο) του 1981. Ο συνθέτης  παρέχει αρκετές εικόνες και μοτίβα στα τραγούδια του, με το πιο αξιομνημόνευτο να είναι στους κυρίως τίτλους της ταινίας, το ομώνυμο. Ακούστε το τραγούδι.

Υπάρχει αυτή η εναρκτήρια σκηνή: η πόλη βράζει από τη ζέστη. Οι σειρήνες της αστυνομίας τρελαίνουν το μυαλό. Ο γοητευτικός δικηγόρος καπνίζει αμέριμνος και η γυναίκα-αράχνη, η πιο εντυπωσιακή γυναίκα της πόλης περιμένει ώστε να αρπάξει το επόμενο θύμα της. Να σας πω και την αλήθεια, αξίζει για αυτό το άγγιγμα η απόλυτη καταστροφή!

«Αυτή η Νύχτα Μένει»: Ο Σταμάτης Κραουνάκης κατέβασε από τα άστρα την μελαγχολία και την έκανε τραγούδι για την ομώνυμη ταινία του Ν. Παναγιωτόπουλου, με την εξαιρετική φωνή της Κατερίνας Παπίου. Αυτοί οι στίχοι και η μουσική δεν πρέπει να γράφτηκαν από ανθρώπινο χέρι… Ακούστε το τραγούδι.

Και η περιπλάνηση μιας νεαρής, όμορφης ονειροπόλας να γίνει τραγουδίστρια πρώτης γραμμής αλλά καταλήγει στα σκυλάδικα της επαρχίας. Και ο βαθύς έρωτας ενός μορφονιού ψιλικατζή που τη θέλει δίπλα του γιατί την αγαπά, την ποθεί, τη θέλει μανιασμένα. Το όνειρο χάνεται και ο έρωτας μένει όμως. Πάντως, μια νύχτα μένει και αρκεί καμιά φορά!

Το «You've Lost That Lovin' Feelin» είναι ένα τραγούδι γραμμένο το 1964 και τραγουδισμένο από τους The Righteous Brothers. Έγινε νούμερο 1 χιτ στις Η.Π.Α. και στο Ηνωμένο Βασίλειο το επόμενο έτος. Το 1999 ο οργανισμός που έχει τα παγκόσμια δικαιώματα μουσικής (Broadcast Music, Inc.) κατέταξε το τραγούδι ως το νούμερο 1, με τα περισσότερα «παιξίματα» στις  Η.Π.Α., περισσότερο από κάθε άλλο τραγούδι στον εικοστό αιώνα. Ακούστε το τραγούδι.

Φυσικά και ήταν η ποπ ταινία της δεκαετίας του 1980, όταν όλα τα αγόρια ήθελαν να γίνουν Τομ Κρουζ, ξέρετε: μπουφάν, γυαλιά ray-ban και μηχανή τσίτα γκάζια. Και όλα τα κορίτσια φυσικά να έχουν αυτό το ατημέλητο στυλ που σαγηνεύει τους άντρες. Το τραγούδι πάντως ρομαντικός και από τζιουκ μποξ μάλιστα…

H κινηματογραφική επιτυχία της ταινίας «O καιρός των Tσιγγάνων» στην Eλλάδα, σηματοδότησε την επαφή του ελληνικού κοινού με τη μουσική του Goran Bregovic. Oι εντυπώσεις ήταν θαυμάσιες από αυτήν την πηγαία, αυθεντική, γεμάτη πάθος μουσική του εμπνευσμένου συνθέτη. Γρήγορα η αγάπη του κοινού για τον Goran μεγάλωσε, όταν η Aλκηστις Πρωτοψάλτη τραγούδησε κομμάτια από τον «Kαιρό των Tσιγγάνων», σε στίχους Λίνας Nικολακοπούλου, στον δίσκο με τίτλο «Παραδέχτηκα» που κυκλοφόρησε το 1991. Ακούστε το τραγούδι.

Είναι τέλη δεκαετία του 1980 και η βαλκανική μουσική μπαίνει στην καθημερινότητα μας μέσα από τις διονυσιακές ταινίες του Εμίρ Κουστουρίτσα. «Ο Καιρός των Τσιγγάνων» είναι αυτή η χαρά της ζωής που έχουμε δεκαετίες τώρα και καθημερινά μέσα μας.

Απαγγέλλει, δεν τραγουδάει, η φωνή του επιτρέπει να κάνει τα πάντα... Αυτή είναι η αλήθεια.

Το ξερες πως είναι κερδισμένος τελικά
όποιος χαμογελάει μπροστά στην καρμανιόλα.

Δεν πειράζει που δε σου ρθε η ζαριά
τζογάρισες στο όνειρο κι είσαι έτοιμος για όλα

Το λέει κι ένα τραγούδι που μας μάθαιναν παλιά
Ο Χαμένος τα Παίρνει Όλα

Το είπε…: ο Γιάννης Αγγελάκας. Ακούστε το τραγούδι.

Και πάλι ο Νίκος Νικολαΐδης, ναι και ξανά ναι! Για την ομώνυμη ταινία που ξεσήκωσε τα παιδιά του περιθωρίου και των Εξαρχείων απέναντι στην ιντελεγκέντσια και το σάπιο κατεστημένο της εποχής μας. Είναι και η ιστορία που ο Αγγελάκας βρήκε τον πραγματικό ρόλο του για μια και μοναδική φορά, στη ζωή, στη μουσική, στην ποίηση, στο σινεμά.

Εκτός από τα πληκτικά κομμάτια μουσουλμανικής ή αφρικανικής προέλευσης για τα οποία δεν ευθύνεται ο Ryuichi Sakamoto, στο cd θα βρείτε όλες τις συνθέσεις του Sakamoto, όπως ακριβώς τις προόριζε για την ταινία. Το soundtrack αποτελεί κλασικό παράδειγμα μονοθεματικής προσέγγισης. Με βάση ένα απόλυτα δραματικό θέμα, το οποίο με άνεση θα το χαρακτηρίζαμε τραγικό, ο συνθέτης του δίνει τη μορφή που απαιτείται σε κάθε περίσταση. Πρώτη του ύλη τα έγχορδα της ορχήστρας. Μια πλούσια και ολοκληρωμένη μορφή του θέματος, που ακούμε στους τίτλους τέλους, συναντάμε στο κομμάτι «The Sheltering Sky Theme». Η προσθήκη αυτού του μουσικού στοιχείου και τελικά η συνύπαρξή του με την τραγική μουσική του Sakamoto, αποτελεί ίσως την ιδανική έκφραση της συναισθηματικής κατάστασης της ηρωίδας για την οποία ευθύνεται ο τόπος όπου βρίσκεται. Ακούστε το τραγούδι.

Οι αναζητήσεις ενός αστικού ζευγαριού στις ερήμους της Σαχάρας σημαδεύει αυτή την ταινία του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι. Όταν η ζωή στην πόλη δεν σου αρκεί, η παράνοια στις φυλές της Αφρικής θα σε συντρίψει μα και θα σου ξεδιαλύνει μια για πάντα τη σάπια ζωή σου.

«Λοιπόν… Ξέρεις πότε χάλασε το πράγμα; Από τότε που εκείνος ο κρετίνος ο Perry Como τραγούδησε την Glendora. Άκου πτώμα να μαθαίνεις»... «Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα»… Ακούστε το τραγούδι.

Πρόκειται για την ταινία της παλιοπαρέας: φίλοι από τα παλιά λένε ιστορίες, πίνουν, γαμάνε, τα σπάνε και χορεύουν ροκ εν ρολ. Μόνο ο Νίκος Νικολαΐδης στα «Κουρέλια τραγουδάνε ακόμα» μπορούσε να γυρίσει ταινίες που να θυμίζουν αυθεντικά ‘50s.

Λευκό μου γιασεμί
...ούτε που πρόλαβα να αρχίσω...
ούτε που πρόλαβα να σου πω την μοναδική μου
ιδιότητα... είμαι συλλέκτης....
μαζεύω το πιο σκληρό και άγριο πράγμα του κόσμου
..στιγμές!

Μουσική του Παναγιώτητη Καλαντζόπουλου, στίχοι του Μιχάλη Γκανά και ερμηνεία της Έλλης Πασπαλά. Ακούστε το τραγούδι.

Η πιο όμορφη Αθήνα του καλοκαιριού, η πλέον παράξενη παρέα μιας πόλης που ανασαίνει επιτέλους. Είναι φορές που σκέφτεσαι ότι ο έρωτας, οι σκέψεις και η ύπαρξη σου όλη πηγαίνει μαζί με μια πόλη που ασφυκτιά. Ξέρετε τι πέτυχαν τα «Φτηνά Τσιγάρα» του Ρένου Χαραλαμπίδη; Να αγαπήσουμε όλοι μας και να βλέπουμε νοσταλγικά, ρομαντικά συναισθηματικά τη μικρή, άσχημη Αθήνα μας.

Το Wild is the Wind ηχογραφήθηκε από τον Johnny Maths για την ταινία με τον ομώνυμο τίτλο το 1957. Το κομμάτι ήταν πολύ δημοφιλές και ήταν ένα από πέντε τραγούδια που προτάθηκαν για βραβείο από τη μουσική ακαδημία. Τραγουδήθηκε από τον Johnny Maths τον Μάρτιο του 1958 στην βραδιά  για τα βραβεία Όσκαρ, αλλά η φωνή της Nina Simone το απογείωσε. Ακούστε το τραγούδι.

Από τους τίτλους τέλους της συγκλονιστικής ταινίας εγκλεισμού «Σπίτι με θέα» της Ούρσουλα Μέγιερ, τότε που μια οικογένεια στην Ελβετία αφέθηκε να τρελαθεί από τη βοή του αυτοκινητοδρόμου ταχείας κυκλοφορίας ο οποίος μπήκε ξαφνικά σε λειτουργία μπροστά από το σπίτι της.

Ο Γάλλος συνθέτης Michel Legrand κέρδισε το Όσκαρ το 1971 για την μουσική  στην ταινία «Summer of '42». Στο κομμάτι αργότερα προστέθηκαν στίχοι με την ονομασία «The Summer Knows» και ηχογραφήθηκε από σπουδαία ονόματα όπως, Tony Bennett, Johnny Mathis, Frank Sinatra, Barbra Streisand, Andy Williams και άλλους. Το soundtrack ανέκαθεν είχε προβλήματα ως μια πραγματική οντότητα, αν όχι ως μια πρόταση μάρκετινγκ. Η μουσική στην ταινία ήταν σύντομη αλλά ακριβής για να υπογραμμίσει τις διαφορετικές διαθέσεις σε διάφορες σκηνές της ταινίας αλλά σαν καθαρά ακουστική εμπειρία απαιτεί κάτι πιο ολοκληρωμένο. Ακούστε το τραγούδι.

Το τραγούδι που συνόδευε τα αμέτρητα παιδικά καλοκαίρια μας, τότε που όλοι μας ερωτευόμασταν το μεγαλύτερο κορίτσι, τη γειτόνισσα, τη γυναίκα του πιο ωραίου του χωριού. Και κάναμε τις πρώτες ερωτικές σκέψεις μας, και ονειρευόμασταν και εμείς το κορίτσι των ονείρων μας. Το «Καλοκαίρι του ‘42» είναι η ταινία της απότομης ενηλικίωσης ενός πιτσιρικά, που δεν θα ξεχάσει ποτέ στη ζωή του.

Το μουσικό πλαισίωμα της ταινίας με τη μουσική του Στ. Σπανουδάκη μοιάζει να ήταν γραφτό να γίνει και ο Γιάννης Πάριος πίσω από το μικρόφωνο να τραγουδά για τη «Στιγμή που περνά και χάνεται». Οι στίχοι του τραγουδιού αντικατοπτρίζουν την πραγματική εικόνα της ηρωίδας. Ακούστε το τραγούδι.

Μητέρα-γοητευτικός νέος-κόρη. Το τρίγωνο της ακολασίας απλώνεται στις λαϊκές γειτονιές της Αθήνας ώστε να αποτυπώσει τον αρρωστημένο έρωτα της ελπίδας, της απελπισίας, της φιλοδοξίας, αλλά και της αγάπης. Από την αισθαντική ιστορία «Άντε γεια» του Γιώργου Τσεμπερόπουλου, μια καλοκαιρινή ιστορία αβάσταχτης ερωτικής απογοήτευσης.

Όταν ένας πολιτικός αποφασίζει να μοιραστεί την ίδια γυναίκα με τον υιό του τότε μόνο ο Πολωνός συνθέτης Zbigniew Preisner μπορεί να «ντύσει» με μουσική την ταινία μοιραίο πάθος με το κομμάτι Damage, γνωστό και ως Fatale. Ακούστε το τραγούδι.

Κάποτε είχα γράψει: «Να είσαι η Ζυλιέτ μου, να είμαι ο Τζέρεμι σου». Κοιτάξτε, είναι η πιο παράφορη ιστορία που έχει γραφτεί στο σινεμά. Ο Λουί Μαλ έδειξε τα όρια του πάθους, τα άκρα του έρωτα. Και ο Πολωνός συνθέτης έπιασε τον παλμό και σε συγκλονίζει με αυτό, γεμάτο ρίγη, κομμάτι που συνοδεύει την πλέον τραγική κατάληξη κινηματογραφικής ταινίας.

Η μουσική του Σταμάτη Σπανουδάκη και η αθάνατη φωνή της Ελένης Βιτάλη αποδεικνύουν για ακόμα μία φορά πως μία εξαιρετική ταινία χρειάζεται και ένα εξαιρετικό τραγούδι τίτλων. 

“Κοίταξα ψηλά στον ουρανό που ήταν ακόμη φωτεινός. Είδα τα πουλιά που κάθονταν στα σύρματα του ηλεκτρικού. Τόσες και τόσες φορές έχω δει τα πουλιά στα σύρματα του ηλεκτρικού, πρώτη φορά πρόσεξα ότι τα σύρματα ήταν πέντε κι ότι τα πουλιά έμοιαζαν με νότες μουσικής.”

(απ’ το βιβλίο «Τάλγκο», Εκδόσεις Εξάντας, 1980)
Ακούστε το τραγούδι.

Είτε με φόντο την Πορτογαλία (στην ταινία) είτε τη Βαρκελώνη (στο βιβλίο) ο παράνομος έρωτας μεταξύ Αθήνας και Παρισιού, μιας μικροαστής χορεύτριας και ενός βαλτωμένου οικογενειάρχη-καριερίστα, θα έχει άδοξο τέλος. Ένας μάταιος μα ξαφνικός έρωτας.

Η μουσική του Σταμάτη Κραουνάκη για άλλη μια φορά «σκοτώνει» και αυτή την φορά το κάνει με τους αγαπητικούς χάρη και στη βοήθεια του Γιώργου Μαζωνάκη… Ακούστε το τραγούδι.

Και μια και μιλάμε για γυναίκες-αράχνες σήμερα, στην ομώνυμη ταινία του, ο Νίκος Παναγιωτόπουλος και πάλι βάζει ένα κορίτσι της νύχτας να φάει τις σάρκες των τρελαμένων αγαπητικών της. Αμέ, πως, τόσο εύκολα νομίζεις ότι μπορείς να ξεφύγεις από τον θηλυκό διάβολο που κυκλοφορεί δίπλα σου.

Και μερικές φορές στην τελική ευθεία για να κλείσεις μια εκπομπή, αρκεί ένα ξεκινήσεις με αυθεντικό rock nroll«Rock Around the Clock». Ακούστε το τραγούδι.

Ροκ εν ρολ, βία στα σχολεία και πλήρης αναρχία από την ταινία «Η Ζούγκλα του Μαυροπίνακα» τότε που ο Τζέιμς Ντιν και ο Έλβις Πρίσλει ήταν τα απόλυτα νεανικά είδωλα.

Χιλιάρα μηχανή, θάνατος, δεκαετία 1980, αλητεία και μαλακίες.. Αυτή είναι η γενιά της μεταπολίτευσης Σας ευχαριστώ πάρα πολύ που μου καταστρέψατε τα όνειρα μου, στη χώρα μου... Ακούστε το τραγούδι.

Χαχαχαχαχα… Καλό και αυτό. Γυρνάμε στην καλτ πια δεκαετία του 1980 και στις βιντεοταινίες του Σταμάτη Γαρδέλη. Βία, αναρχία και τα μυαλά της νεολαίας στα κάγκελα.

Το «New York, New York» είναι το θεματικό τραγούδι από  την ομώνυμη  ταινία του Μάρτιν Σκορτσέζε. Ο τηλεοπτικός παραγωγός Howard Huntridge το προτείνει στον Kander, ο οποίος το συνθέτει κατά την διάρκεια μιας σύσκεψης στο Caesar’s Palace στη Νεβάδα το 1977 και γράφτηκε για την Liza Minnelli. Το 1979 ηχογραφήθηκε από τον Frank Sinatra, για το άλμπουμ τριλογία: Past Present Future (1980). Ακούστε το τραγούδι.

Το ομώνυμο μιούζικαλ του Μάρτιν Σκορσέζε παραμένει all time classic, ειδικώς στις χριστουγεννιάτικες γιορτές, τότε που όλοι θέλουμε να χορέψουμε με την υπέροχη συνοδό μας, εμείς φορώντας σμόκιν και εκείνη τουαλέτα με βαθύ ντεκολτέ.