31 Μαρ 2012

Ματριόσκα - Ελ Ρόι

Ματριόσκα, Διηγήματα-Φωτογραφία-Μουσική, Ελ Ρόι, Βορειοδυτικές Εκδόσεις, 2011

Ματριόσκα είναι η παραδοσιακή ρώσικη ξύλινη κούκλα μέσα στην κούκλα. Καθώς τα κομμάτια της ανοίγουν, με κάθε μικρότερη μορφή που εμφανίζεται αποκαλύπτονται όλο και σκοτεινότερα μυστικά.

Με επιμελητή τον αινιγματικό Ελ Ρόι, η Ματριόσκα αποτελεί ένα πολυσυλλεκτικό έργο 13 διαφορετικών ανθρώπων από διαφορετικές πόλεις, οι οποίοι χωρίς να έχουν γνωριστεί ποτέ αποφασίζουν, μέσω του διαδικτύου, να συνδυάσουν το λόγο την εικόνα και τις νότες για να αποδώσουν καταστάσεις της ανθρώπινης πραγματικότητας.

Και ποια είναι, λοιπόν, αυτή η πραγματικότητα που πολλοί από εμάς ξέρουμε ότι υπάρχει αλλά παρόλαυτά συνεχίζουμε να ζούμε και να λειτουργούμε σα να μην το ξέρουμε; Είναι ο Έμα ο λαθρομετανάστης που αναζητώντας μια καλύτερη τύχη βρίσεκι τραγικό θάνατο, είναι η κοπέλα στο τρένο που ταξιδεύει προς μία κλινική με σκοπό να δώσει εικόνες στα όνειρά της, είναι η Βίλυ που σίγουρα έχει φροντίσει κάποιο συγγενικό μας πρόσωπο, είναι ο φωτογράφος που προσπαθεί να τραβήξει την καλύτερη πόζα, είναι η άρνηση του νου ενός ανθρώπου να θυμηθεί αυτά που τον πονάνε καταδικάζοντας τον τρία ολόκληρα χρόνια κλεισμένο στο δωμάτιο ενός νοσοκομείου, είναι η "άσπρη μέθοδος" που χρησιμοποιείται για να γαληνέψει το νου…

Είναι όλες αυτές οι ανθρώπινες ιστορίες που σίγουρα είναι πολύ διαφορετικές από τη δικιά μας. Ο Ελ Ροι, ως επιμελητής του συγκεκριμένου έργου ή αλλιώς ως ξεναγός του αναγνώστη σε αυτές τις παράλληλες - τη δική μας- πραγματικότητες, καταφέρνει να μας κάνει να νιώσουμε ένα σφίξιμο στο στομάχι, καθώς μέσα από αυτές τις ιστορίες μας παρουσιάζεται η ζωή ως μία περιπέτεια δύσκολη, ένα σκληρό παραμύθι με όχι πάντα καλό τέλος.

Η μουσική επένδυση και οι φωτογραφίες απλώς εξαιρετικές…

Την ψηφιακή έκδοση τη διαβάζετε εδώ.

Αλεξία Νταμπίκη

30 Μαρ 2012

Ταινίες 29ης Μαρτίου 2012

Του Νέστορα Πουλάκου

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες έξι ταινίες, ανάμεσα στις οποίες βρίσκονται κι εκείνες που προβλήθηκαν στο 13ο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου, το οποίο ολοκληρώθηκε χθες. Την περίοδο αυτή κυριαρχούν και τα ντοκιμαντέρ που προβλήθηκαν στο, πρόσφατο, 14ο ΦΝΘ. Ενώ από σήμερα ξεκινά το αφιέρωμα “Ο Ντίκενς στον Κινηματογράφο”, στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας. Το SevenArt είναι χορηγός επικοινωνίας. Ταινία της εβδομάδας είναι η χαριτωμένη, ανάλαφρη, και πολύ feelgood δραμεντί “Άθικτοι”, που έσκισε στη Γαλλία και, κατά τη γνώμη μου, το ίδιο αναμένεται να κάνει και στη χώρα μας. Ευχάριστη, σε προβληματίζει όσο πρέπει, σε ξεκουράζει, σε χαλαρώνει. Στο Παρίσι σε μεταφέρει η “Γυναίκα του Πέμπτου”, σε σκηνοθεσία του Πολωνού Πάβελ Παβλικόφσκι, ενός πολλά υποσχόμενου νέου κινηματογραφιστή. Παρά τις ανισότητες που διαθέτει, ο Γωγάκης στην προτείνει. Το “Ποτέ πια φόβος” είναι ένα ντοκιμαντέρ που έρχεται με τη στάμπα της Αραβικής Άνοιξης, και σε μεταφέρει στα περυσινά γεγονότα της ανατροπής του Μπεν Άλι, στην Τυνησία. Ο Γωγάκης σου γράφει για την ταινία, ενώ μίλησε και με τον σκηνοθέτη, Μουράντ Μπεν Τσέικ. Ένα άλλο ντοκιμαντέρ είναι το “100”, που προβλήθηκε στο 14ο ΦΝΘ. Σε σκηνοθεσία Γεράσιμου Ρήγα (“Πάρβας”), παρουσιάζει ενδιαφέρον, σα μια μεγάλη κλειδαρότρυπα στην καθημερινότητα μας, όμως είναι πέρα για πέρα προορισμένο μόνο για την ΕΡΤ. Η “Οργή των Τιτάνων” έρχεται να συμπληρώσει ότι άφησε μισοτελειωμένο, προ διετίας, η “Τιτανομαχία”. Τρισδιάστατες επικές διαστάσεις, αρχαιοελληνικής παραζάλης, με κούφια ιστορία. Άνευ κριτικής είναι το, τρίτης ηλικίας, “Εξωτικό Ξενοδοχείο Μάριγκολντ”, μια εγγλέζικη παραγωγή που λαμβάνει χώρα στην Ινδία, αλλά μας... προσπέρασε το αναθεματισμένο.

Άθικτοι (6/10)

Πάντοτε είμαι επιφυλακτικός με τις μεγάλες επιτυχίες στη Γαλλία, άλλωστε έχουμε δει τόσες και τόσες τα τελευταία χρόνια στο Γαλλόφωνο φεστιβάλ, οι οποίες και δεν άρεσαν στο ελληνικό κοινό και πάτωσαν. Διαφορετικές κουλτούρες αδιαμφισβήτητα. Όμως, οι “Άθικτοι” φέρουν κάτι το παγκόσμιο, το πανανθρώπινο μια και πρόκειται για βαθιά ουμανιστική ταινία. Εδώ, σε αυτή την περίπτωση, οι 20 εκατομμύρια Γάλλοι έχουν δίκιο. Η ιστορία είναι τόσο απλή που, εντούτοις, γίνεται εξαιρετικά δυνατή και απίστευτα κοντινή. Και φυσικά αρκούντως συναισθηματική. Η αντρική φιλία στο προσκήνιο, με τρόπο κάπως ιδιαίτερο και τρυφερό. Πλούσιος τετραπληγικός βρίσκει τη χαρά της –μίζερης, ανιαρής και καταθλιπτικής- ζωής του σε ένα νεαρό μαύρο μικροεγκληματία, που προέρχεται από τα λούμπεν προάστια του Παρισιού. Τι να σου πω, ακριβώς… Στην αμφισημία της ταινίας ποντάρεις σε αυτό που τελικά σου μένει. Feelgood διάθεση, ένα γλυκόπικρο συναίσθημα που σε κάνει καλύτερο άνθρωπο όμως, πιο σκεπτόμενο, και ένα χαμόγελο να διαγράφεται στα χείλη σου. Η ταινία μιλάει για τη ζωή που δεν είναι δεδομένη. Είτε είσαι στον ουρανό είτε πεταμένος στη γη, πάντοτε υπάρχει η πιθανότητα κάπου στη μέση να συναντηθούν αυτοί οι δύο πόλοι. Η ταινία έχει ένα τιγκαρισμένο στα κλισέ σενάριο και μια εξαιρετική σκηνοθεσία (αμφισημία). Όμως, είναι και καλοφτιαγμένη, έχει και δυο πολύ καλές αντρικές ερμηνείες, και γενικότερα πρόκειται για ένα φιλμικό σύνολο που θα σε κάνει να σκεφτείς και να διασκεδάσεις ταυτόχρονα. Κοίταξε, δεν λέω ότι άλλαξε η ζωή μου με την ταινία των Τολεντανό και Νακάς, στα σίγουρα όμως ομόρφυνε το ανοιξιάτικο βράδυ μου. Κι αυτό, πολλές φορές, φτάνει και περισσεύει.

100 (Αλεξάνδρας 173, Αθήνα) (4/10)

Είναι πολύ ενδιαφέρον το ντοκιμαντέρ του Ρηγά αλλά για την τηλεόραση. Δεν ξέρω κατά πόσο μπορεί να σταθεί στο σινεμά αυτή η καταγραφή των περιστατικών της αστυνομικής ασφάλειας στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας. Άλλωστε για την ΕΡΤ φτιάχτηκε κι εκεί είναι η θέση τoυ. Με το παραπάνω που λέω δεν υποτιμώ την ταινία. Απλώς, επιτελούς, ειδικά στο ντοκιμαντέρ, τα πράγματα πρέπει να μπαίνουν στη θέση τους. Ο σκηνοθέτης της επιτυχίας “Πάρβας, Άγονη Γραμμή” γύρισε γλαφυρότατα το τι συμβαίνει όταν κάποιος καλεί το πασίγνωστο 100. Ένα, δηλαδή, ποιοτικότατο επεισόδιο καθημερινής στη δημόσια τηλεόραση. Και, βέβαια, δεν μιλώ για την αισθητική, κάθε άλλο. Μα για τη δομή του ντοκιμαντέρ, την έρευνα και, εντέλει, την κινηματογραφική του φόρμα. Η οποία απουσιάζει από το “100” του Ρήγα. Κατά τα λοιπά, έτσι κι επιλέξεις να δεις αυτή την κοινωνική καταγραφή δεν θα χάσεις. Είναι σα μια μεγάλη κλειδαρότρυπα για το τι συμβαίνει γύρω σου. Και σου αποκαλύπτεται ένας κόσμος, τον οποίο μόνο φαντάζεσαι. Υποθέτω ό,τι μες στο χρόνο θα παιχτεί και στην ΕΡΤ και θα βγει στο dvd.

Η Οργή των Τιτάνων (3/10)

Η συνέχεια της -προ διετίας- “Τιτανομαχίας” δεν προσδίδει κάτι το παραπάνω αξιόλογο σε αυτή τη σειρά ταινιών, και φυσικά δεν εξυψώνει το αρχαιοελληνικό αίσθημα όπως είχε κάνει κάποτε –αχ, τι εποχές, αναπολώντας τες να κλαις!- η βροντερή φωνή των “300”. Η συνέχεια της μάχης των Τιτάνων, που φυσικά βγάζει πάντα νικητή των Περσέα με τον Πήγασο στον αέρα να ίπταται, έχει κάποιες ανατροπές (δεν ταράζεσαι κιόλας) αλλά το όποιον ενδιαφέρον είναι για κλάματα. Αυτά που αξίζουν στην “Οργή των Τιτάνων” είναι το σκηνικό κι η ατμόσφαιρα που δημιουργείται απ' το 3D που συμβάλει αρνητικοθετικά. Η συνήθως βαρετή και αχρείαστη τρισδιάστατη τεχνολογία είναι από τη μια μεριά εντελώς ψεύτικη από την άλλη μεριά όμως αποτελεί τον κινητήρα του ρυθμού που μπορεί και να σε διασκεδάσει. Η κοινότυπη, κλισεδιάρακη και εντελώς μας εντελώς προβλέψιμη ιστορία θα ήταν το απόλυτο τίποτα χωρίς το 3D, το οποίο της προσδίδει ένταση, σασπένς και εν γένει επικές διαστάσεις. Δεν έχεις να περιμένεις κάτι άλλο από την “Οργή των Τιτάνων”. Οι θεοί καταρρέουν, ο Κρόνος πάει να μαζέψει χόρτα, το ανθρώπινο γένος ηρεμεί (προς το παρόν), ο έρωτας παρασέρνεται στον αέρα του νικητή, και το πατρικό συναίσθημα τυλίγει το αβέβαιο μέλλον του ανθρώπου. Αν μη τι άλλο, έπληξες κιόλας που με διάβασες. Γι’ αυτό λοιπόν, τράβα διασκέδασε με ποπ κορν και 3D, κι όλα βαίνουν καλώς.

*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (29-3-12).

29 Μαρ 2012

Pass2Day | Η Φύση Γέννησε τη Μουσική | #4


"Pass2Day". O Διονύσης Κούτρας εγκαινιάζει τη νέα μουσική στήλη του vakxikon.blogspot.com. Kάθε Πέμπτη στο blog γράφει για μουσική. Και κάθε Σάββατο στον Eclectic Radio του Ash in Art, 2-5 το μεσημέρι, θα παίζει μουσική και θα μιλάει γι' αυτήν.

Συντονιστείτε http://www.ashinart.com/

*


Επιμέλεια: Διονύσης Κούτρας

Σε γενικές γραμμές οι άνθρωποι έχουν την εντύπωση ότι μόνο αυτοί μπορούν να τραγουδήσουν ή να δημιουργήσουν μουσική. Ο Πλάτων ονόμαζε τη μουσική ως την ομορφιά του σύμπαντος κι έλεγε ότι "η μουσική είναι η κίνηση του ήχου για να φτάσει την ψυχή και να της διδάξει την αρετή", κι ότι "η μουσική είναι ένας ηθικός κανόνας". Δίνει ψυχή στο σύμπαν, φτερά στη σκέψη, απογειώνει τη φαντασία, χαρίζει χαρά στη λύπη και ζωή στα πάντα. Κάθε εικόνα στη φύση είναι μια μελωδία… Τα λουλούδια, τα πουλιά… Είναι η παρέα μου όταν είμαι μόνος, όταν θέλω να κλάψω, όταν θέλω να χορέψω, όταν γυρίζω σπίτι κουρασμένος. Η μουσική υπάρχει στο θρόϊσμα των φύλλων, στο νερό που τρέχει γοργά στο ρυάκι, στο νου μας, στις σκέψεις μας, στο αίμα που κυλά μέσα μας, στο ρετσίνι που στάζει από τα δέντρα και πέφτει στο έδαφος… Η φύση παράγει μουσική, ήχους, φωνές… Η μαγεία της φύσης αποκαλύπτεται μέσα από την αρμονία της μουσικής. Η μουσική της φύσης έχει την ικανότητα ν' αγγίζει τη φύση του ανθρώπου, να την εξυψώνει, να την απομακρύνει από την ύλη και να την ηρεμεί, να την παρηγορεί, να της δίνει δύναμη και ενέργεια. Η μουσική είναι ότι πιο όμορφο έχει αναδείξει ο άνθρωπος κι αυτό το χρωστά στη φύση. Η μουσική, που παράγει η ίδια η φύση, είναι η ομορφότερη του κόσμου, είναι δωρεάν και ακούγεται όλες τις ώρες.

Η μουσική με τη φύση έχουν μια μαγική σχέση την οποία απολαμβάνουμε όλοι.

*


"Προσοχή κενό", το καινούριο άλμπουμ του Φίλλιπου Πλιάτσικα με 11 νέα τραγούδια. Ο τραγουδοποιός περιγράφει το σήμερα τόσο ηχητικά όσο και θεματολογικά, σε ένα κόνσεπτ άλμπουμ από αυτά που σπάνια πια κυκλοφορούν στην ελληνικη δισκογραφία. Το τραγούδι "Που να πάμε" έχει γίνει ήδη ραδιοφωνική επιτυχία πριν ακόμα κυκλοφορήσει το άλμπουμ. Μιλάει για την απόδραση και τη φυγή απ’ όλο αυτό το σκληρό και αφιλόξενο περιβάλλον που καμιά φορά μας περικυκλώνει, αλλά και απ’ τον κακό μας εαυτό. Από ψεύτικες αγκαλιές, από δανεικά φτερά, που άλλες φορές τα καταφέρνουμε να απαλλαγούμε κι άλλες όχι.

Ακούστε κομμάτι του άλμπουμ εδώ.

*


Στις 24 Μαρτίου του 1973 κυκλοφορεί ένα από τα πιο εμπορικά άλμπουμ όλων των εποχών, το "Dark side of the Moon". Οι πωλήσεις έφτασν τα 45 εκατομμύρια σε παγκόσμιο επίπεδο. Έφτασε στην κορυφή στο billboard 200 για μία εβδομάδα αλλά παρέμεινε για 740 μέρες, σχεδόν 40 χρόνια! Το άλμπουμ εμπνέεται από τον πιεστικό τρόπο ζωής που μπορεί να οδηγήσει τον άνθρωπο στην τρέλα, τον καταναλωτισμό, τον αυξημένο ρυθμό ζωής και μετακίνησης, την παρακμή των γηραιών ανθρώπων και το θάνατο και τις πολεμικές συγκρούσεις. Είναι ένας δίσκος που θεωρείται το μεταίχμιο της κλασσικης ροκ με την ηλεκτρονική μουσική. Το συγκρότημα κατάφερε να σπάσει τα στενά όρια στη μουσική, όσο και τον τρόπο που αυτή πλασάρεται στο κοινό. Μέσα από πειραματισμούς χρόνων, προέκυψε ένα άλμπουμ που κατάφερε να ξεπεράσει την ψυχεδέλεια της μουσικής παράδοσης της μπάντας και το progressive ύφος της εποχής με art rock τραγούδια. Οι τέσσερις Floyd κατέκτησαν τον κόσμο με τη μουσική τους. Το ιδιαίτερο γνώρισμα που έφερε ο καθένας τους, η κάθε μουσική ιδιαιτερότητα που έκανε τον καθέναν τους μια ξεχωριστή μονάδα μέσα στο συγκρότημα, είχε αφομοιωθεί από ένα μοναδικό μουσικό χαραχτήρα που έμελλε να σημαδέψει μια ολόκληρη εποχή. Πέρασν σχεδόν 40 χρόνια από την έκδοση του "Dark side of the Moon" και ακούγεται τόσο φρέσκο. Kαι είναι τόσο επίκαιρο…

Ακούστε κομμάτι των Pink Floyd εδώ.

Πηγή: esoterica

28 Μαρ 2012

"Τα πάντα απο-ρήτος / History of music and poetry : Somebody that I used to know" - No 11

Written by Gotye


Now and then I think of when we were together
Like when you said you felt so happy you could die
I told myself that you were right for me
But felt so lonely in your company
But that was love and it's an ache I still remember

You can get addicted to a certain kind of sadness
Like resignation to the end
Always the end
So when we found that we could not make sense
Well you said that we would still be friends
But I'll admit that I was glad that it was over

But you didn't have to cut me off
Make out like it never happened
And that we were nothing
And I don't even need your love
But you treat me like a stranger
And that feels so rough
No you didn't have to stoop so low
Have your friends collect your records
And then change your number
I guess that I don't need that though
Now you're just somebody that I used to know
Now you're just somebody that I used to know
Now you're just somebody that I used to know

Now and then I think of all the times you screwed me over
But had me believing it was always something that I'd done
But I don't wanna live that way
Reading into every word you say
You said that you could let it go
And I wouldn't catch you hung up on somebody that you used to know

But you didn't have to cut me off
Make out like it never happened
And that we were nothing
And I don't even need your love
But you treat me like a stranger
And that feels so rough
No you didn't have to stoop so low
Have your friends collect your records
And then change your number
I guess that I don't need that though
Now you're just somebody that I used to know

Somebody
I used to know
Now you're just somebody that I used to know
Somebody
I used to know
Now you're just somebody that I used to know
I used to know
That I used to know
I used to know
Somebody

Στις 28 Μαρτίου του 1981 o Έλτον Τζον κυκλοφορεί τη δική του εκδοχή στο τραγούδι των Beatles I Saw Her Standing There, ως φόρο τιμής στον δολοφονηθέντα Τζον Λένον.

Well, she was just seventeen,
You know what I mean,
And the way she looked was way beyond compare.
So how could I dance with another,
And I saw her standing there.

Well she looked at me, and I, I could see,
That before too long I'd fall in love with her.
She wouldn't dance with another, (Ooh)
And I saw her standing there.

Well, my heart went "boom",
When I crossed that room,
And I held her hand in mine...

Whoa, we danced through the night,
And we held each other tight,
And before too long I fell in love with her.
Now I'll never dance with another,
Since I saw her standing there.

Well, my heart went "boom",
When I crossed that room,
And I held her hand in mine...

Whoa, we danced through the night,
And we held each other tight,
And before too long I fell in love with her.
Now I'll never dance with another,
Since I saw her standing there.

Ooh Since I saw her standing there.
Yeah well, Since I saw her standing there.

Στις 28 Μαρτίου του 1871 γεννήθηκε ο Δημοσθένης Βουτυράς. Ήταν ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες διηγηματογράφους του Μεσοπολέμου. Στα έργα του περιγράφει κυρίως τις περιπέτειες των φτωχών ανθρώπων, των περιθωριακών και των απόκληρων. Πολλοί σύγχρονοί του λογοτέχνες επηρεάστηκαν από το έργο του. Πέθανε στις 28 Μαρτίου του 1958.

Ο Δημοσθένης Βουτυράς γεννήθηκε το 1872 στην Κωνσταντινούπολη, όπου και πέρασε τα πρώτα παιδικά του χρόνια. Αργότερα εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στον Πειραιά, όπου ο πατέρας του διορίστηκε συμβολαιογράφος. Εκεί τελείωσε το Δημοτικό και ξεκίνησε το Γυμνάσιο, το οποίο όμως διέκοψε. Αν και ήταν καλλίφωνος, δεν καλλιέργησε το ταλέντο του λόγω του ιδιόρρυθμου χαρακτήρα του.

Μετά τις κρίσεις επιληψίας που παρουσίασε, οι γονείς του ήταν ιδιαίτερα υπερπροστατευτικοί μαζί του. Το 1905, ο πατέρας του, που στο μεταξύ είχε αλλάξει επάγγελμα (είχε ανοίξει χυτήριο), αφού καταστράφηκε οικονομικά, αυτοκτόνησε. Η αυτοκτονία του πατέρα του προκάλεσε βαθιά θλίψη στο Δημοσθένη Βουτυρά και μελαγχολία. Αν και προσπάθησε αρχικά να συνεχίσει την επιχείρηση, την οδήγησε τελικά στην ολοκληρωτική πτώχευση και έτσι για να ζήσει αναγκάστηκε να πουλάει διηγήματά του σε εφημερίδες και περιοδικά.

Ο Βουτυράς απέκτησε δύο κόρες από τον γάμο του, το 1903, οι οποίες έγιναν αργότερα η μια υψίφωνος της Λυρικής και καθηγήτρια φωνητικής (Ναυσικά Βουτυρά) και η άλλη ζωγράφος.

Πρωτοεμφανίστηκε στα γράμματα το 1901 στο πειραιώτικο περιοδικό «Το Περιοδικόν μας», με το διήγημά του "Λαγκάς", αλλά η καταξίωσή του προήλθε αρχικά από τον ελληνισμό της Διασποράς. Στην Αθήνα έγινε γνωστός μετά το 1920.

Ο Βουτυράς ήταν ο συγγραφέας περισσότερο των φτωχών και των απόκληρων, των χαμηλών και εξαθλιωμένων κοινωνικών στρωμάτων. Έχοντας ζήσει δίπλα σε τέτοιους ανθρώπους, περιέγραψε τη ζωή και την ψυχοσύνθεσή τους με ζοφερά χρώματα, καθώς και την άρνηση τους να ενταχτούν στην οργανωμένη κοινωνία, υιοθετώντας πάντως παράλληλα και μια τάση προς την ουτοπία. Επίσης, τον απασχόλησε ο αναποφάσιστος άνθρωπος και η δυσκολία του να επιλέξει συγκεκριμένη δράση. Χαρακτηριστικό ορισμένων έργων του είναι επίσης ότι περιέχουν στοιχεία μεταφυσικής και επιστημονικής φαντασίας.

Μερικά από τα έργα του:

Λαγκάς (1901),που έγινε δεκτό με επαινετικά σχόλια από τον Παλαμά και τον Ξενόπουλο
Παπάς Ειδωλολάτρης και άλλα διηγήματα, 1920
Ζωή Αρρωστεμένη και άλλα διηγήματα (1921)
Το γκρέμισμα των Θεών και άλλα διηγήματα (1922)
Ο θρήνος των βοδιών και άλλα διηγήματα (1923)
Διωγμένη αγάπη και άλλα διηγήματα (1923)
Ο νέος Μωυσής (1923)
Είκοσι διηγήματα (1924)
Αριστοκρατική γειτονιά και άλλα διηγήματα (1924)
Στη χώρα των σοφών και των αγρίων (1927)
Ανάσταση νεκρών και άλλα διηγήματα (1929)
Η επανάσταση των ζώων και άλλα διηγήματα (1929)
Νύχτες μαγείας (1938)
Αργό ξημέρωμα (1950, τελευταίο του βιβλίο)

Έχουν ακόμα εκδοθεί τα μυθιστορήματά του: «Η Σιδερένια Πόρτα» (1925), «Το σπίτι των Ερπετών» (1933) και «Οι Τρικυμίες» (1945).

Βιβλία του μεταφράστηκαν σε πολλές ξένες γλώσσες, μεταξύ των οποίων στα γαλλικά, στα γερμανικά και στα τουρκικά. Πολλά από τα έργα του που δημοσιεύτηκαν σε εφημερίδες και περιοδικά μέχρι και σήμερα δεν έχουν συγκεντρωθεί σε κάποιον τόμο.

Ασχολήθηκε ακόμη με τη συγγραφή σχολικών συγγραμμάτων, σε συνεργασία με τον Μ. Παπαμιχαήλ, τελικά όμως το αναγνωστικό τους, της τρίτης δημοτικού, καταργήθηκε από τη δικτατορία του Πάγκαλου.

Ο Βουτυράς βραβεύτηκε με το Εθνικό Αριστείο Γραμμάτων και Τεχνών το 1924 και με το Αριστείο του Δήμου Πειραιά το 1932.

Αν και ενόσω ζούσε ήταν ένας από τους πιο αγαπητούς συγγραφείς, ιδιαίτερα των νέων, δέχτηκε έντονη κριτική για την μορφή που είχαν τα διηγήματά του και κατηγορήθηκε για άγνοια των κανόνων συγγραφής. Έντονα επικριτικός ήταν απέναντί του ο Ξενόπουλος, μολονότι στην αρχή είχε εκφραστεί εγκωμιαστικά για τον Βουτυρά, με αφορμή τον "Λαγκά" και ο Κώστας Παρορίτης που τον επέκρινε για έλλειψη ενός κοινωνικού κριτηρίου, μιας σταθερής φιλοσοφικής θεωρίας.

Μετά τον Πόλεμο, διεκόπη η τιμητική σύνταξή που λάμβανε και η Ακαδημία Αθηνών, μετά από δύο συνεχείς εκλογές, αρνήθηκε να τον εκλέξει μέλος της, λόγω της υποστήριξης που προσέφερε στην Αριστερά στη διάρκεια της Κατοχής. Πάντως, και ενώ ο Βουτυράς συμπαθούσε τον Κομμουνισμό και τον Σοσιαλισμό, παρέμεινε ανένταχτος.

Στη διάρκεια της κατοχής, ο Βουτυράς κράτησε ημερολόγιο, μέρος του οποίου δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Αυγή.

27 Μαρ 2012

Συνέντευξη του Νίκου Παναγιωτόπουλου

Συνέντευξη στον Νέστορα Πουλάκο

Με τα “Δεσμά Αίματος”, την 15η ταινία του, ο Νίκος Παναγιωτόπουλος δοκιμάζεται στην ψηφιακή κινηματογράφηση και στη low budget παραγωγή. Ένας εκ των σημαντικότερων σκηνοθετών του ελληνικού σινεμά, που έφερε τον αέρα του γαλλικού κινηματογράφου και της Νουβέλ Βαγκ στο ντόπιο καλλιτεχνικό τοπίο της δεκαετίας του 1970, δεν διστάζει να πειραματιστεί με την κάμερα, και ως Έλληνας Γκοντάρ, να προσαρμοστεί στα δεδομένα της εποχής μη αποστρεφόμενος, φυσικά, τις αρχές και τις ιδέες του.

Στα 71 του χρόνια, ο Νίκος Παναγιωτόπουλος παραμένει ακούραστος και δημιουργικότατος. Ο ίδιος, άλλωστε, δηλώνει επιμένων παραγωγικός και γι’ αυτό συνεχίζει να υλοποιεί αδιάκοπα τις εικόνες που έχει στο μυαλό του και τα σχέδια που κάνει στο χαρτί. Μάλιστα, στο τέλος της χειμαρρώδους συνέντευξης που παραχώρησε στο SevenArt.gr, μας αποχαιρέτησε λέγοντας “καλή συνέχεια και θα τα ξαναπούμε. Έχω να γυρίσω ακόμη πολλές ταινίες”.

Τα “Δεσμά Αίματος” θα προβάλλονται στο Αθήναιον από αυτήν την Πέμπτη, σε ανεξάρτητη διανομή.

Για τα “Δεσμά Αίματος”…

Οι δεσμοί αίματος γίνονται δεσμά αίματος. Η γυναίκα της διπλανής πόρτας, μια αεροσυνοδός, που έχει μια δύσκολη σχέση με τον πατέρα της, και νιώθει τύψεις γι’ αυτόν αναφορικά με την κατάσταση στην οποία βρίσκεται, δοκιμάζεται καθημερινά. Ουσιαστικά ζει σε ένα μόνιμο συναισθηματικό εκβιασμό. Ίσως και να εύχεται να πεθάνει ο πατέρας της για να λυτρωθεί… Βέβαια, όταν αυτό γίνεται, στενοχωριέται πολύ. Στη συνέχεια, ψάχνει μια σχέση που καταλήγει ολέθρια, και βασικά της θυμίζει τον πατέρα της. Τα δεσμά αίματος που σου είπα και προηγουμένως.

Για τους σκοτεινούς ήρωες…

Όλες οι υπάρξεις έχουν μια σκοτεινή πλευρά, που θα πρέπει να εξερευνήσεις. Στην ταινία μου, η αεροσυνοδός είναι μια μοναχική γυναίκα που ζει μια ζωή που δεν είναι δίκη της, σα να ανήκει σε κάποιον άλλον. Αντιμετωπίζει με μια ψυχρότητα τα πράγματα γύρω της, με έναν κυνισμό τις σχέσεις της. Ζει σε μια κοινωνία αποξένωσης, που οι αξίες έχουν αλλάξει, και το χρήμα κυριαρχεί. Κι όπου αξία είναι μόνο το χρήμα όλα επιτρέπονται. Είναι ένας σκοτεινός ήρωας, υπαρκτός, όχι εξωπραγματικός. Όπου κι αν κοιτάξεις γύρω σου, θα δεις τέτοιους ανθρώπους, τις ψυχές των οποίων αξίζει να τις ανακαλύψεις.

Για το βιβλίο της Μαρίας Πάουελ…

Το ομώνυμο βιβλίο της Μαρίας Πάουελ με συγκίνησε γιατί, για πρώτη φορά, διάβαζα μια γυναίκα να γράφει έτσι για τις γυναίκες. Ψυχρά και κυνικά. Συνήθως οι αφηγήσεις τους βρίθουν ρομαντισμό. Ενώ σε αυτήν την ιστορία διαβάζεις για πράγματα, τα οποία είτε τα φοβάσαι είτε τα ντρέπεσαι. Για μένα αυτή είναι καλή λογοτεχνία. Ο αποστασιοποιημένος λόγος της Πάουελ μου έκανε εντύπωση. Κι έτσι γύρισα μια πολύ ιδιαίτερη γυναικεία ταινία, που δεν έχει να κάνει βέβαια με τον όρο “γυναικεία” όπως έχει διαμορφωθεί σήμερα.

Για το βιβλίο στην οθόνη…

Δεν είναι άρρηκτη η σχέση λογοτεχνίας-κινηματογράφου. Και να μην υπήρχε το βιβλίο το σινεμά θα εξακολουθούσε. Τι θέλω να πω: Όταν σχεδιάζεις να μεταφέρεις ένα βιβλίο στην οθόνη, αποζητάς να κάνεις κάτι ανάμεσα στα δύο. Δεν είμαι δηλαδή υπέρ της πιστής μεταφοράς, γιατί έτσι τι νόημα θα είχε η ταινία; Κανένα. Υπάρχει το βιβλίο και αρκεί. Για μένα το βιβλίο είναι το ερέθισμα για να γυρίσω την ταινία. Θέλω να κάνω ένα τρίτο πράγμα, γι’ αυτό και δεν συμφωνώ με την ανάμειξη του συγγραφέα στο σενάριο της ταινίας. Όσον αφορά το βιβλίο της Πάουελ, θεωρώ ότι όσο αυτό “φώτισε” πράγματα σε εμένα τόσο κι εγώ “φώτισα” πράγματα του βιβλίου, που δεν υπήρχαν στη συγγραφέα.

Για το “κανονικό” σινεμά…

Πάντοτε κάνω αυτό που μπορώ, και φυσικά αυτό που έχω μέσα μου. Θα ήθελα πολύ να κάνω μια κανονική ταινία, ένα κανονικό θρίλερ, αλλά δεν γίνεται. Στα χέρια ενός Αμερικανού σκηνοθέτη, τα “Δεσμά Αίματος” θα ήταν ένα ερωτικό θρίλερ. Εγώ γύρισα κάτι εντελώς δικό μου. Δεν κάνω κανονικές ταινίες. Κατά κάποιο τρόπο απεχθάνομαι τις κανονικές ταινίες. Παραγωγές που έχουν κανόνες δεν μπορώ να τις ακολουθήσω. Κάνω πάντα το δικό μου, γιατί δεν γίνεται αλλιώς. Αυτό μου βγαίνει, έτσι τη βλέπω εγώ την κάθε ιστορία. Παλιότερα έλεγα ό,τι “πρέπει επιτέλους να κάνω μια κανονική ταινία”. Αλλά…

Για το πολιτικό σινεμά…

Κάνω πάντοτε προσωπικό σινεμά. Στη γενιά μου κυριάρχησε το πολιτικό, το στρατευμένο, το έντονα κοινωνικό σινεμά. Από τη μεριά μου, γύριζα αυτό που δεν κάνανε οι περισσότεροι. Διαφοροποιήθηκα. Και φυσικά ο δρόμος δείχνει ότι αυτό το σινεμά κυριαρχεί στις μέρες μας. Το πολιτικό σινεμά είναι παρωχημένο, και εξαφανίστηκε. Η τέχνη έχει να κάνει με πράγματα πιο βαθιά, πιο ουσιαστικά. Το σκάνδαλο του θανάτου είναι πιο σπουδαίο από την οικονομική κρίση, για παράδειγμα. Κι, ακόμη, η “Μήδεια”, ένα έργο ερωτικού πάθους, γράφτηκε εν μέσω του Πελοποννησιακού Πολέμου. Το σινεμά είναι κάτι άλλο από το επίκαιρο. Το τελευταίο είναι για τη δημοσιογραφία, την τηλεόραση… Ταινίες καταγγελίας ή έτοιμες συνταγές, τι νόημα έχουν; Υπάρχουν είδη σινεμά με διαφορετικούς παραλήπτες. Εγώ θέλω να κάνω ένα σινεμά που να αρέσει σε εμένα και στους φίλους μου.

Για τις ταινίες που θέλω να κάνω…

Λατρεύω τα road movies. Θέλω πολύ να κάνω μια αμιγώς ταινία δρόμου. Γι’ αυτό και έχω βάλει σε πολλές ταινίες μου στοιχεία road movie. Θεωρώ ότι είναι καταπληκτικό να παίρνεις την κάμερα και να γυρίζεις μια ταινία δρόμου, στην οποία μπορείς να βάλεις ότι σου κινήσει το ενδιαφέρον, κάτι άσχετο δηλαδή, εκτός σεναρίου, που θα συναντήσεις στη διάρκεια της διαδρομής σου. Όμως είναι πανάκριβες στην παραγωγή τους. Δεν συμφέρουν. Άλλο όνειρο μου είναι να γυρίσω μια ταινία επιστημονικής φαντασίας. Την παιδεύω πάνω από 25 χρόνια. Τελικά θα την κάνω γιατί βρήκα τη λύση αναφορικά με το μεγάλο μπάτζετ. Η Ελλάδα του 4000 μ.Χ. θα είναι η Ελλάδα του σήμερα, με διαφορετική νοοτροπία… Θα ονομάζεται “Η Κοιλάδα των Ρόδων”, από ένα βιβλίο που έχει βγει στις Εκδόσεις Ιδεοθέατρον, και ξεκινάω τον Οκτώβριο γυρίσματα, σε παραγωγή της Feelgood Entertainment. Το ονομάζω φιλμ ημι-επιστημονικής φαντασίας, γιατί το πρώτο μέρος εκτυλίσσεται στην Ελλάδα του 1910.

Για τη διανομή…

Όποιος ξέρει τι κινηματογράφο κάνει, πρέπει να γνωρίζει και ποια διανομή χρειάζεται για την ταινία του. Το σινεμά που κάνω εγώ θέλει μόνο μια αίθουσα. Έτσι κι αλλιώς πρόκειται για έναν κινηματογράφο πολυτελείας, που απευθύνεται σε λίγους, και δεν έχει ανάγκη την πλατιά διανομή. Μια αίθουσα μόνο και καλή φτάνει, για να συγκεντρωθεί και να πάει εκεί ο κόσμος που ξέρει τι θέλει να δει. Γι’ αυτό λοιπόν επέλεξα να κινηθώ ανεξάρτητα με τα “Δεσμά Αίματος”. Εδώ, για παράδειγμα, οι βραβευμένες ταινίες στις Κάννες ή στο Βερολίνο παίζονται μόνο στο Άστυ. Και, μάλιστα, πηγαίνουν και πολύ καλά.

Για την ψηφιακή κινηματογράφηση…

Η εποχή του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου δημιούργησε πανομοιότυπες ταινίες. Ίδιες επιχορηγήσεις, με τα ίδια συνεργεία, και τους ίδιους, πάνω-κάτω, ηθοποιούς. Ένας κομφορμισμός δηλαδή. Πως είναι δυνατόν να διαφέρουν αυτές οι ταινίες μεταξύ τους; Πλέον, με το ΕΚΚ στον πάγο και τις νέες τεχνολογίες στο προσκήνιο, το σινεμά ζωογονείται. Έχει άλλον αέρα, σκέφτεται λύσεις, δεν μένει άπραγο. Τώρα, με την ψηφιακή κινηματογράφηση λύθηκαν τα χέρια πολλών σκηνοθετών. Η νέα τεχνολογία σου επιτρέπει να κάνεις μια low budget ταινία, χωρίς να περιμένεις τίποτα από κανέναν και από πουθενά.

Για τα φεστιβάλ κινηματογράφου…

Απεχθάνομαι τα φεστιβάλ. Και δεν μπορώ και τις ταινίες που φτιάχνονται για τους διευθυντές των φεστιβάλ. Για τα “Δεσμά αίματος” δεν έκανα μετάφραση, υποτιτλισμό, τίποτα απολύτως. Δεν θα τη στείλω πουθενά. Μου φτάνει το ελληνικό κοινό και μου περισσεύει. Είμαι αρκετά μεγάλος για να λαμβάνω μέρος σε “καλλιστεία”. Η τέχνη, η ποίηση, το σινεμά, δεν είναι για “καλλιστεία”. Δεν υπάρχει το καλύτερο ποίημα του κόσμου, η καλύτερη ταινία του κόσμου… Οι ταινίες είναι διαφορετικά πράγματα. Πες ό,τι πάνε σε ένα φεστιβάλ, μια ταινία του Μπάστερ Κήτον, μια ταινία του Ζακ Τατί, και μια ταινία του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν. Τι σχέση έχουν μεταξύ τους; Ποια είναι η καλύτερη; Δηλαδή, μιλάμε αν είναι καλύτερα τα μπαρμπούνια από τα μήλα; Τα φεστιβάλ ποτέ δεν μου άρεσαν, σπάνια πήγαινα. Θεωρώ ότι φτιάχνουν σχέσεις ταπεινωτικές. Στην αρχή της καριέρας μου πήγαινα γιατί ήταν η φυσική ροή των πραγμάτων. Θυμάμαι όταν ανέβηκα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, για πρώτη φορά, με “Τα Χρώματα της Ίριδος”, είπα “αυτό δεν θα το κάνω ποτέ ξανά στη ζωή μου”. Ένας ανταγωνισμός, ένα ανθρωποφαγικό κλίμα... Και βρίσκω ταπεινωτικό να βάζω τον εαυτό μου στη διαδικασία να με κρίνουν. Τι να σου πω, ας κρίνω εγώ τους άλλους…

Για τους κριτικούς κινηματογράφου…

Δεν τους αντέχω τους κριτικούς κινηματογράφου. Απεχθάνομαι την κριτική ταινίας. Όμως, να ξέρεις, υπάρχει ένα πρόβλημα: αν φύγουν οι κριτικοί θα έρθει κάτι πολύ χειρότερο. Η διαφήμιση!

Για τη νέα γενιά ελλήνων κινηματογραφιστών…

Όπως το 1970 ήμασταν μια παρέα κινηματογραφιστών που είχαμε την ανάγκη να διώξουμε το παλιό σινεμά, κι όχι τόσο να βάλουμε ένα καινούριο, γιατί ακριβώς δεν μας άρεσαν οι ταινίες της Φίνος Φιλμς, έτσι κι αυτή η νέα γενιά που έχει προκύψει, φαντάζομαι, ότι θέλει να διώξει εμάς. Και είναι λογικό. Η πάλη των γενεών υπάρχει, είναι αναπόφευκτη. Οι νέοι θέλουν να “κατεδαφίσουν” τους παλιούς. Και η “κατεδάφιση” αφήνει χώρο για κάτι καινούριο. Εγώ ό,τι και να κάνω θα απευθύνομαι στη γενιά μου. Όχι απαραίτητα, αλλά κυρίως. Κατανοώ, φυσικά, τους νέους. Κι εγώ το έκανα στην εποχή μου. Όμως τα πράγματα, μετά από καιρό, αποκαθίστανται. Για να καταλάβεις, όταν ήρθε η Νουβέλ Βαγκ στη Γαλλία έφερε έναν καινούριο αέρα δροσιάς. Όμως έκανε και καλό και κακό. Γιατί υπέροχοι δημιουργοί της περιόδου δεν μπορούσαν να γυρίσουν ταινία, αφού δεν τους δίνανε λεφτά. Όπως για παράδειγμα συνέβη στον Μπεκέρ ή στον Ρενουάρ. Καθότι το νέο λατρεύεται ως κάτι τρομακτικά σπουδαίο. Έκανε πιο εύκολα ταινία ένας, τέταρτης διαλογής, σκηνοθέτης της Νουβέλ Βαγκ παρά οι δημιουργοί που σου προανέφερα. Όμως, με τον καιρό, ο Ρενουάρ αποδείχτηκε ότι είναι ο πατέρας του γαλλικού σινεμά.

*Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (19-3-12).

26 Μαρ 2012

Ένα Κλικ και Ζω


Με ήλιους νεκρούς
Πλαγιάζω αγκαλιά
Αποκοιμιέμαι
Άστρα πέφτουν γύρω μου
Να θυμηθώ να μην ξεχάσω
Να θυμηθώ να μην ξεχάσω
Να θυμηθώ
Τί;
Σςςς
Κοιμήσου
Στράτος Π.

stratosprousalisphotography.com
*"Chimere'' βλ. επίσης εδώ
*Ανανέωση κάθε Δευτέρα.

Συνέντευξη τoυ Xέρμαν Ντε Σίλβα

Στον Νέστορα Πουλάκο

Οι “Ακακίες”, το ντεμπούτο του Αργεντινού Πάμπλο Τζιορτζέλι στην ταινία μυθοπλασίας, ήταν από τις σινεφίλ παραγωγές που ξεχώρισαν το 2011 και, φυσικά, έκανε το γύρο του κόσμου συμμετέχοντας σε πολλά φεστιβάλ κινηματογράφου. Βέβαια, η Χρυσή Κάμερα και τα βραβεία ACID και Νέων Κριτικών στο Φεστιβάλ Καννών, ήταν αυτά που της έδωσαν την απαιτούμενη ώθηση ώστε να προτιμηθεί από διανομείς και προγραμματιστές φεστιβάλ. Η επόμενη διάκριση της ήρθε σε εκείνο του Λονδίνου.

Την ταινία την είδα στο 52ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, και την αμέσως επόμενη μέρα συνάντησα τον… σιωπηλό πρωταγωνιστή της, τον οδηγό του φορτηγού που μετέφερε ξύλα από ακακίες, και ο οποίος μου εξήγησε γιατί, αρχικά, ήταν τόσο διστακτικός με την ανύπαντρη μητέρα που ήθελε, απλώς, ένα καλύτερο μέλλον γι’ αυτήν και το παιδί της στο Μπουένος Άιρες. Βέβαια, προς το τέλος της ιστορίας, αυτή η δυσκίνητη σχέση μετατράπηκε σε ένα γλυκό και τρυφερό, πολύ ανθρώπινο έρωτα.

Ο Αργεντινός ηθοποιός German de Silva μιλάει στο SevenArt για τις “Ακακίες”, που παίζονται από αύριο αποκλειστικά στον Μικρόκοσμο.

Ως άντρας, βλέποντας μια γυναίκα ανύπαντρη, μόνη και αβοήθητη, να μεγαλώνει ένα παιδί, πώς αντιδράς; Ποια είναι η στάση σου;

Στα σίγουρα πρόκειται για μια δύσκολη κατάσταση. Προφανώς και η αγάπη και η φροντίδα και η θέληση της μητέρας είναι τόσο μεγάλες, σε τέτοιο βαθμό, ώστε να νομίζει ότι μπορεί να τα καταφέρει, να κάνει τα πάντα. Το πιστεύει, άλλωστε. Από τη μεριά μου, πάντοτε θέλω να στέκομαι σε αυτούς τους ανθρώπους. Αντιλαμβάνομαι τον Γολγοθά που τραβάνε, το βάρος που κουβαλάνε. Γι’ αυτές τις γυναίκες το παιδί είναι όλη τους η ζωή, και θα κάνουν ότι περνάει από το χέρι τους για να είναι και να περνάει καλά. Πάντως, χρειάζονται και την κρατική μέριμνα.

Τι σημαίνει για σένα ένα παιδί;

Τα πάντα φυσικά. Είμαι και ο ίδιος πατέρας, και το ξέρω αυτό το συναίσθημα. Το ‘χω ζήσει δηλαδή και δεν το συγκρίνω με τίποτα. Είναι χαρά το παιδί. Γι’ αυτό και πρέπει να το φροντίζεις, να το υπερασπίζεσαι, να το προστατεύεις. Και να κάνεις ότι είναι δυνατό για το μέλλον του.

Πιστεύεις ότι εξακολουθεί η προκατάληψη που υπήρχε κάποτε, σε πολλές κοινωνίες, αναφορικά με την ανύπαντρη γυναίκα με παιδί, ή όλα αυτά έχουν ξεπεραστεί πια;

Δεν το νομίζω. Ό,τι δηλαδή έχει ξεπεραστεί αυτή η αντιμετώπιση από την κοινωνία στο σύνολο της. Ως προκατάληψη υπάρχει, συνεχίζεται να αντιμετωπίζεται κάπως περίεργα, κι αυτό γιατί ο άλλος, ο ξένος, είναι καχύποπτός με το τι ακριβώς έχει συμβεί και βρίσκεται σε αυτήν τη θέση η γυναίκα. Αυτήν τη συμπεριφορά μπορείς να την παρατηρήσεις και στον Ρουμπέν, τον ήρωα που ενσαρκώνω. Υπάρχει και σε αυτόν, μέσα του, η προκατάληψη. Και σε αρκετές στιγμές αυτή αντικατοπτρίζεται στο βλέμμα του, στις κινήσεις του, στη δυσφορία του, στην καχυποψία του.

Αλήθεια, μπορείς να μου αιτιολογήσεις με κάποιο τρόπο αυτήν τη συμπεριφορά του ήρωα σου;

Είναι ένας παράξενος τύπος για να πω την αλήθεια. Μια άλλη όμως πραγματικότητα είναι ό,τι έχει ζήσει τα δικά του, έχει τα προσωπικά του. Επομένως είναι θεμιτό, μέχρι ενός σημείου, να είναι κλειστός, αρνητικός, να μη θέλει να τον ενοχλούν, και το βασικότερο, να μη θέλει και πολλές πολλές ευθύνες. Όμως, πάνω από όλα, είναι άνθρωπος, γι’ αυτό και στο τέλος “σπάει”. Ο έρωτας και το παιδί του γεμίζουν τη ζωή, του προσφέρουν χαρά, και μια άλλη νότα, εντελώς διαφορετική, μακριά από την καταχνιά, τη μοναξιά και τη μιζέρια του.

Εντέλει, πόσο περίπλοκες είναι οι ανθρώπινες σχέσεις, και κυρίως οι ερωτικές;

Δύσκολο ερώτημα που θέλει κουβέντα, συζήτηση για ώρες. Ο καθένας κουβαλάει αυτά που έχει ζήσει, τα βιώματα του, τις εμπειρίες του. Και, δυστυχώς ή ευτυχώς, όλα αυτά τα φέρει και στις σχέσεις του με τους άλλους. Τους δισταγμούς, τις καχυποψίες, τις αμφισβητήσεις, τα νεύρα, όλα έχουν μια προέλευση. Το ίδιο βέβαια συμβαίνει και με την αγάπη, την τρυφερότητα, το δόσιμο, τη φροντίδα, και τη ζεστασιά, με τα οποία περικλείεις τις σχέσεις σου, οποιασδήποτε μορφής, πόσω μάλλον τις ερωτικές.

Μια και η Αργεντινή έχει περάσει από το Δ.Ν.Τ. και αυτήν τη δύσκολη περίοδο που βιώνουμε τώρα εμείς στην Ελλάδα, τι είναι αυτό που μας συμβουλεύεις να κάνουμε;

Ό,τι μπορείτε κάντε και να τα καταφέρετε και μόνοι σας. Δεν έχετε ανάγκη κανέναν και τίποτα. Να έχετε μόνο θέληση, ζωντάνια και αποφασιστικότητα ώστε να αλλάξουν τα πράγματα, τα δεδομένα, και οι ζωές σας να αποκτήσουν ξανά, το ίδιο ή διαφορετικά, το χρώμα και τη χαρά που είχαν. Δεν πρέπει τίποτα να σας κάμπτει, και να μειώνει τις αντιστάσεις σας.

*Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (21-3-12).

25 Μαρ 2012

Τονίνο Γκουέρα: “Έφυγε” ο θρύλος του σεναρίου

Του Νέστορα Πουλάκου

Για όποιον έχει μεγαλώσει με τα σινεφίλ διαμάντια του 20ου αιώνα, τα ευρωπαϊκά αριστουργήματα ενός κινηματογράφου που σε βύθιζε στον απόκοσμο του ανθρώπινου ψυχισμού και στα πιο μύχια μυστικά της Ιστορίας, των πολιτισμών και των κοινωνιών, τότε στα σίγουρα θα θυμάται τον άνθρωπο πίσω από αυτές τις ιστορίες: τον Τονίνο Γκουέρα, αυτόν τον Ιταλό μαέστρο του σεναρίου που “έφυγε” χθες σε ηλικία 92 ετών.

Γεννήθηκε το 1920 στην περιοχή της Ραβένα, και νεαρός ακόμη έγραφε και εξέδιδε διηγήματα, νουβέλες και ποιήματα. Το 1957 μπήκε ο κινηματογράφος στη ζωή του, μια και σενάριο του γυρίστηκε ταινία από τον Τζιουσέπε Ντε Σάντις, με τίτλο “Ο Άντρας και οι Λύκοι”. Έκτοτε και μέχρι τα βαθιά γεράματα του, έγραψε περισσότερα από 100 σενάρια για ταινίες μεγάλου και μικρού μήκους, ντοκιμαντέρ και τηλεταινίες.

Τελευταίες του δουλειές ήταν η “Σκόνη του Χρόνου” του Θόδωρου Αγγελόπουλου, μια συνεργασία που κρατούσε από το “Ταξίδι στα Κύθηρα” το 1984. Ο σπουδαίος Έλληνας auteur και πρόσφατα εκλιπών, πάντοτε εμπιστευόταν τα σενάρια του στον Γκουέρα πριν ξεκινήσει τα γυρίσματα του. Ακόμη, ένα ντοκιμαντέρ που γυρίστηκε για τον ίδιο και είχε την επίβλεψη του (“Τονίνο Γκουέρα: Ένας Ποιητής στις Ταινίες”), μια πορτογαλική μικρού μήκους ταινία, μια ιρανική μεγάλου μήκους, καθώς και η ιστορία που γύρισε ο Μικελάντζελο Αντονιόνι για το σπονδυλωτό “Eros” του 2004.

Ο Γκουέρα έγινε παγκοσμίως γνωστός όταν το 1960 έγραψε την “Περιπέτεια”, αυτό το αριστούργημα του Μικελάντζελο Αντονιόνι που έκανε το γύρο του κόσμου κι ακόμη θεωρείται ως μια από τις καλύτερες ταινίες του παγκόσμιου σινεμά. Με τον σπουδαίο Ιταλό σκηνοθέτη συνεργάστηκαν σε πολλές ταινίες έκτοτε, τη “Νύχτα”, την “Έκλειψη”, την “Κόκκινη Έρημο”, το “Blow-Up”, το “Ζαμπρίσκι Πόιντ”, την “Ταυτότητα μιας γυναίκας”, το “Πέρα από τα σύννεφα” κ.ά.

Ο Ιταλός σεναριογράφος υπήρξε τρεις φορές υποψήφιος για Όσκαρ: με το “Amarcord” του Φεντερίκο Φελίνι, το “Blow-Up” του Μικελάντζελο Αντονιόνι, και τη σπονδυλωτή ταινία “Casanova ‘70”. Το 1984 κέρδισε το Βραβείο Σεναρίου στο Φεστιβάλ Καννών για το “Ταξίδι στα Κύθηρα”, μαζί με τον Θόδωρο Αγγελόπουλο και τον Θανάση Βαλτινό. Το 1994 το Φεστιβάλ Βενετίας τον τίμησε για την προσφορά του στον κινηματογράφο.

Στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα, ο Τονίνο Γκουέρα θεωρήθηκε μετρ του σεναρίου, και συνεργάστηκε με τους περισσότερους σκηνοθέτες του Ιταλικού Νέου Κύματος που έφεραν το σινεμά της πατρίδας τους σε πρώτο πλάνο για περισσότερα από 30 χρόνια. Φεντερίκο Φελίνι, Μικελάντζελο Αντονιόνι, Πάολο & Βιτόριο Ταβιάνι, Έλιο Πέτρι, Βιτόριο Ντε Σίκα, Φραντσέσκο Ρόσι κ.ά. Επιπλέον τόσο ο Αντρέι Ταρκόφσκι στη “Νοσταλγία” όσο και ο Θόδωρος Αγγελόπουλος στις περισσότερες ταινίες του, τον εμπιστεύτηκαν για συνεργάτη τους.

Αυτός ο θρύλος του σεναρίου θα μείνει, στα σίγουρα, αξέχαστος.

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (22-3-12).

24 Μαρ 2012

Οι ταινίες της εβδομάδας: 22-28/3

Του Νέστορα Πουλάκου

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες πέντε ταινίες, χωρίς να υπάρχει εκείνη που θα ξεχωρίσεις ώστε να τρέξεις να τη δεις αμέσως. Ψυχραιμία, λοιπόν. Ενώ αυτές τις ημέρες διεξάγεται το 13ο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου στην Αθήνα, στο οποίο το SevenArt είναι χορηγός επικοινωνίας. Ταινία της εβδομάδας είναι το χαμηλόφωνο, τρυφερό, σιωπηλό και εντέλει ερωτικό δράμα “Οι Ακακίες”, αργεντίνικης παραγωγής, που απέσπασε τη Χρυσή Κάμερα στο Φεστιβάλ Καννών 2011. Κριτικές σου γράφει ο υπογράφων, από το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, και ο Γωγάκης, από το Φεστιβάλ Καννών. Τα “Δεσμά Αίματος” είναι η 15η ταινία του ακούραστου και παραγωγικότατου Νίκου Παναγιωτόπουλου, ο οποίος γυρίζει μια ενδιαφέρουσα, άκρως ερωτική ιστορία, που βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο της Μαρίας Πάουελ, με τον πλέον αναποτελεσματικό, αδιάφορο, στα όρια του αρνητικού τρόπο. Εξαιρετική η ερμηνεία της Μαρκέλλα Γιαννάτου. Το πολυαναμενόμενο μπλοκμπάστερ της χρονιάς λέγεται “Αγώνες πείνας”, το οποίο φυσικά και έχει συνέχειες, μια και βασίζεται σε τριλογία μυθιστορημάτων ευπώλητων στις αγγλοσαξονικές χώρες. Μια ατμοσφαιρική ιστορία, εντελώς άνιση, που παλαντζάρει ανάμεσα στο παιδικό και αφελές και στο βαθύ κοινωνικό σχόλιο. Στο “Κρησφύγετο” θα δεις μια αστυνομική περιπέτεια κοπιαρισμένη από το σινεμά του Τόνι Σκοτ. Άλλωστε, ο μόνιμος πρωταγωνιστής του πια, ο Ντένζελ Γουάσινγκτον, παίζει και εδώ, συμβάλλοντας στο πιστολίδι και το τρεχαλητό που περνάει από την οθόνη σου. Καλή επιλογή για φασαριόζικη διασκέδαση. Όσο για το “Transit”, προφανώς κι έχει θέση στο dvd club της γειτονιάς σου κι όχι στα σινεμά. B-movie, εντελώς τυπικό του είδους, στο οποίο μόνο οι ακραιφνείς φαν θα λατρέψουν την κάθε στιγμή του.

Οι Ακακίες (6/10)

Στο ντεμπούτο του ο Τζιορτζέλι κρατά τον ωμό ρεαλισμό της σύγχρονης λατινοαμερικανικής σχολής αλλά αφήνει πίσω του τις ακρότητες και τα βίαια ένστικτα. Σκηνοθετεί μια τρυφερή ιστορία και πάλι ανθρωποκεντρική. Ανύπαντρη μητέρα με το μωρό της αφήνει την Παραγουάη για μια καλύτερη τύχη στο Μπουένος Άιρες της Αργεντινής. Ανεβαίνει σε ένα φορτηγό που μεταφέρει ξύλα από ακακίες, και ξεκινά ένα δύσκολο, που όμως όσο περνάει η ώρα όλο και μαλακώνει, road trip, το οποίο καταλήγει σ' έναν και γλυκό και τρυφερό έρωτα με τον περιθωριοποιημένο και μοναχικό οδηγό του. Αυτό το ιδιότυπο κράμα love story και road movie απέσπασε βραβεία ACID, Νέων Κριτικών και Χρυσή Κάμερα στο Φεστιβάλ Καννών, ενώ βραβεύτηκε και στο περυσινό Φεστιβάλ Λονδίνου. Είναι το πολλά υποσχόμενο ντεμπούτο ενός σκεπτόμενου και αριστοτέχνη σκηνοθέτη.

Δεσμά Αίματος (5/10)

Από τις πλέον ενδιαφέρουσες ιστορίες, που έχω δει στο σινεμά του Παναγιωτόπουλου. Το βιβλίο της Μαρίας Πάουελ ερέθισε τον έμπειρο δημιουργό, και έγραψε ένα σεναριακό διαμαντάκι που παραπέμπει σε ερωτικό θρίλερ υψηλού επιπέδου… έτσι και δεν έφερνε την ιδιότυπη σκηνοθετική πένα του Παναγιωτόπουλου. Φυσικά και ο Έλληνας σκηνοθέτης δεν γυρίζει ένα ερωτικό θρίλερ βάσει των επιταγών του είδους, μα ένα ακραίο υπαρξιακό παραλήρημα, μια εσωτερική αναζήτηση εις βάθους, που αγγίζει τα πιο μύχια μέρη της ψυχής, τα πλέον σκοτεινά ένστικτα του ανθρώπου, που ταλαιπωρείται από τις εμμονές, τους ψυχαναγκασμούς, και τα λογής-λογής δεσμά του. Υπάρχει και χιούμορ υποδόρροιο, και ειρωνεία ασίγαστη, και ένα κωμικό παράδοξο που περικλείει την ιστορία. Πολλά μπράβο δίνω στην πρωταγωνίστρια της ταινίας, την καταπληκτική Μαρκέλλα Γιαννάτου, η οποία δίνει μια έξοχη, άκρως ερωτική, και απολύτως αισθησιακή ερμηνεία, φυσικά αποτέλεσμα της δραματουργικής δουλειάς που έκανε με τον Παναγιωτόπουλο. Είναι εξαιρετική στον ρόλο της, χωρίς πάντως, να μπορώ να πω ότι υποστηρίχτηκε από τον Στάνκογλου, ο οποίος παραήταν βαρύς στην ερμηνεία του. Τα “Δεσμά Αίματος” είναι μια πολύ "διψασμένη" ιστορία, η οποία φτάνει για ν’ αναζωογονήσει το σινεμά του Παναγιωτόπουλου, μετά την εμμονική τριλογία του για την Αθήνα. Το σημείο που, πιθανότητα, θα σε ξενίσει είναι η, εν γένει, κινηματογράφηση. Όχι τόσο ο τρόπος όσο το μέσο. Ο Παναγιωτόπουλος ανακατεύεται με την ψηφιακή κάμερα, λόγω μπάτζετ, χωρίς όμως να αποβάλλει ότι δεν πρέπει να σκηνοθετεί με τις επιταγές του φιλμ. Επομένως, μπορεί ο νους να επιζητά τη νέα λύση λόγω κόστους, όμως τα φλου, η κακή φωτογραφία, τα αναχρονιστικά ζουμαρίσματα σε πετάνε συχνά έξω από την ταινία. Πολλές φορές στη διάρκεια τους, τα “Δεσμά Αίματος” μου έφερναν στο μυαλό τις τελευταίες ταινίες του Γκοντάρ. Όχι θεματικά, όσο τεχνικά. Ο Παναγιωτόπουλος, ο Έλληνας Γκοντάρ όπως τον αποκαλώ, εμφανίζει το ίδιο παράδοξο: Δίψα για σινεμά, ακούραστη συνέπεια, εμμονή στον τρόπο κινηματογράφησης που έχει δείξει από την αρχή της καριέρας του, μεγάλη όρεξη για το νέο μέσο, το digital, όμως όλο αυτό το πακέτο δημιουργεί, καταρχάς, μέτριο αισθητικό αποτέλεσμα σε έναν κινηματογράφο άλλης εποχής, που θέλει μόνο φιλμ, χωρίς όμως να χάνει το ενδιαφέρον του, την ουσία του, και τα πιο βαθιά του νοήματα. Ο Παναγιωτόπουλος κάνει μια καλή ταινία με “περίεργο” τρόπο, για τα δικά του δεδομένα.

Αγώνες Πείνας (4/10)

Ήταν δεν ήταν το πολυαναμενόμενο μπλοκμπάστερ της χρονιάς. Είναι δεν είναι η τριλογία της Σούζαν Κόλινς από τις πλέον ευπώλητες στις αγγλοσαξονικές χώρες. Μοιάζει δε μοιάζει από το “Battle Royale” μέχρι το… “F.L.S.”, για να ευλογήσουμε και τα γένια μας εδώ στην Ελλάδα, οι “Αγώνες πείνας” ελάχιστα διαφέρουν από την τετραλογία “Λυκόφως” με την οποία κοντέψαμε να πάθουμε εγκεφαλικό για να ολοκληρωθεί. Μια και το κοινό μέχρι 18 θα παραληρήσει και δικαίως. Είναι κι αυτό ένα μεγάλο target group, όπως και να το κάνουμε. Από κει και ύστερα, ξεπερνώντας τα κοινωνιολογικά του κοινού, οι “Αγώνες πείνας” σου έχουνε μια υπέροχη, καλά χτισμένη εισαγωγή, και σε μπάζουνε στα κοινωνιολογικά της ταινίας, αφού σου περιγράφουν και κομμάτι αυτού που ζεις αλλά και το σκοτεινό μέλλον σου, το οποίο ανθρωποφαγικό και “ο θάνατος σου η ζωή μου” θα είναι σίγουρα. Το δεύτερο μισό της ταινίας όμως σε απογοητεύει. Αφού ούτε “Battle Royale” το λες για να σε εξιτάρει. Ούτε και ταινία δράσης για να σε παρασύρει. Μα μια ταινία παιδικής κατασκήνωσης είναι που παίζει με τη νοημοσύνη σου, αφού οι κανόνες του παιχνιδιού αλλάζουν για πλάκα, οι μεγάλοι ασχολούνται με τα… παιδιά, αυτά με τη σειρά τους με τους έρωτες και τα διάφορα τερτίπια τους, και τελικά παρακολουθείς ποιος θα πετάξει πιο μακριά την πέτρα με τη σφεντόνα για να χτυπήσει τον άλλον. Κοίταξε, με το στανιό ένα ακόμη μπλοκμπάστερ της επόμενης τριετίας δεν θα μου φορέσουν. Η ιστορία έχει ψωμί απλώς πρέπει να απαλλαγεί από τις παιδικότητες, τα μελοδράματα και τα ανούσια love stories. Ο σκηνοθέτης πρέπει να σταματήσει το Πάρκινσον που τον ταλαιπωρεί, και να μου δείξει μια αξιοπρεπή μάχη χωρίς να μου κάνει επίδειξη ό,τι έμαθε το Δόγμα ’95 στα γεράματα. Και αν όλα τα παραπάνω γίνουν, με αυτό το υπέροχο production design που διαθέτει η ταινία, τότε μπορεί να απολαύσουμε ξανά τη σειρά μπλοκμπάστερ που αναζητούμε διακαώς για να γεμίσουμε τις νύχτες μας στη νέα δεκαετία.

Το Κρησφύγετο (4/10)

Απ’ όσα ξέρεις δηλώνω φαν των ταινιών του Τόνι Σκοτ (άλλη πετριά κι αυτή!), και για το “Κρησφύγετο” δεν μπορώ παρά ν’ αναγνωρίσω ότι όλο και προσπαθεί να μοιάσει σε μια κλασική ταινία του Άγγλου σκηνοθέτη. Από τον Ντένζελ Γουάσινγκτον στον πρωταγωνιστικό ρόλο μέχρι τις καταιγιστικές σκηνές δράσης, ο –“περίεργης” καταγωγής- Εσπινόζα θέλει να αγγίξει το έργο του –μάλλον- μέντορα του. Μεταξύ περιπέτειας και αστυνομικού, κινείται στα όρια του b-movie αλλά κρατιέται στο ύψος της, αυτή η ταινία που διαδραματίζεται στο Κέιπ Τάουν, μας δείχνει ένα πράκτορα της CIA να προσπαθεί να φυγαδεύσει πρώην πράκτορα της CIA από το στόμα του λύκου, μια και οι εχθροί του είναι αναρίθμητοι. Ο Γουάσινγκτον, με τη μόνιμη φάτσα που παίρνει πια στις περιπέτειες/αστυνομικά του, πείθει φυσικά μια και έχει, κιόλας, ανακηρυχθεί σε νούμερο ένα ηθοποιό τέτοιων ταινιών. Χωρίς και να ενθουσιάζομαι με τη νερόβραστη ερμηνεία του Ρέινολντς, με το “Κρησφύγετο” θα διασκεδάσεις, αφού συνδυάζει την κλασική περιπέτεια με το καλό αστυνομικό θρίλερ, χωρίς και πάλι να βλέπεις κάτι το θεαματικά διαφορετικό. Απλώς, καμιά φορά, αυτές οι κακές συνήθειες του αρχετυπικού δεν κόβονται εύκολα. Έχουν ακόμα το γούστο τους.

Transit (3/10)

Πιο b-movie δεν γίνεται, και πιο straight-to-dvd δεν υπάρχει, μια κι αυτή η ταινία καταδίωξης του Νεγκρέτ είναι μια παραγγελιά που απευθύνεται στους σινεφίλ που δεν κουράζονται να βλέπουν πιστολίδι, αίμα, ανθρωποκυνηγητό, αμάξια να κοπανιούνται, και το ξύλο να πέφτει σύννεφο κάθε λεπτό, χωρίς φυσικά να υπάρχει και καμιά αξιόλογη ιστορία. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, κλεμμένα λεφτά, κακοποιοί, και μια οικογένεια στη μέση του πουθενά, ανακατεύονται σε ένα road movie καταδίωξης, στο οποίο συμβαίνει ότι ακριβώς φανταζόσουν από το πρώτο λεπτό. Τίποτε το πρωτότυπο, καμία διάθεση για ανατροπή ή κάποια έκπληξη. Είναι μια ταινία τυπική του είδους. Θα διασκεδάσεις αν είσαι φαν, θα πλήξεις αν σκέπτεσαι και λίγο παραπάνω, θα κάνεις χάζι αν… όντως αυτός ήταν κι ο αρχικός σκοπός σου.

*Τα κείμενα δημοσιεύονται στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (22-3-12).

Παγκόσμια Ιστορία της Τρομοκρατίας - Γιώργος Μπλάνας [Έκδοση Vakxikon.gr]

Tην έκδοση μπορείτε να τη διαβάσετε και την κατεβάσετε εδώ.

Το μικρό αυτό βιβλίο δεν έχει καμία σχέση ούτε με την επιστήμη ούτε με την επιστημονική μελέτη της τρομοκρατίας. Ο συγγραφέας ισχυρίζεται πως: Τρομοκρατία είναι αυτό που κάνουν οι άνθρωποι στους ανθρώπους επειδή είναι άνθρωποι. Δηλαδή, επιμένει να μην τρομοκρατείται από τη λογική της λογικής και συγκροτημένης ανάλυσης του ζητήματος, πιστεύοντας ακράδαντα πως μόνον έτσι μπορεί να έχει κάποια ελπίδα να ζήσει τη ζωή του (όσο τον αφήσουν οι τρομοκράτες αντιτρομοκράτες) σαν δική του ζωή. Διαβάζει, λοιπόν, ορισμένες σημαντικές σελίδες του Best Sheller που ονομάζουμε τρομοκρατία και αφηγείται τι δεν είδε ρητά διατυπωμένο. Δεν ξέρει τι άλλο μπορεί να κάνει ως συγγραφέας για επισημάνει στους συνανθρώπους του πως ο μόνος πραγματικός τρομοκράτης είναι ίσα-ίσα αυτός που τρέχει πάνω-κάτω φωνάζοντας πως κινδυνεύει από τρομοκράτες. Το βέβαιο είναι πως διαβάζοντας τους τρόμους του ξεχνάει τους τρόμους του κανείς.

Γιώργος Μπλάνας

Ο Γιώργος Μπλάνας γεννήθηκε το 1959. Ζει στην Αθήνα. Έχει γράψει ποίηση και δοκίμιο, μεταφράζει συστηματικά για περισσότερα από τριάντα χρόνια, ενώ έχει ασχοληθεί με το πεζό και την κριτική βιβλίου. Εμφανίστηκε στην ποίηση το 1987 με τη συλλογή Η Ζωή Κολυμπά σαν Φάλαινα Ανύποπτη πριν τη Σφαγή (Εκδόσεις Υάκινθος). Ακολουθούν οι συλλογές : Η Αναπόφευκτη Ανθηρότητά σου (Εκδόσεις Διάττων, 1990), Νύχτα (Εκδόσεις Νεφέλη, 1991), Παράφορο (Εκδόσεις Δελφίνι, 1997), Άννα (Εκδόσεις Ερατώ, 1998), Η Απάντησή του (Εκδόσεις Νεφέλη, 2000), Επεισόδιο (Εκδόσεις Νεφέλη, 2002), Τα Ποιήματα του Προηγούμενου Αιώνα (1987-1997) (Εκδόσεις Ερατώ, 2004), Φώτης Αγγουλές (Εκδόσεις Ηλέκτρα, 2008), Ωδή Στον Γεώργιο Καραϊσκάκη (Εκδόσεις Γαβριηλίδης, 2010), Στασιωτικά (Εκδόσεις Γαβριηλίδης, 2011).

Σημείωση: Η διανομή του e-book πραγματοποιείται σε συνεργασία με τα βιβλιοπωλεία www.fairbooks.gr, www.myebooks.gr, www.captainbook.gr, www.free-ebooks.gr, www.e-bookshop.gr.

Ερημία Παθών - Άτη Σολέρτη [Έκδοση Vakxikon.gr]

Tην έκδοση μπορείτε να τη διαβάσετε και την κατεβάσετε εδώ.

Η ιστορία της γραφής αποτυπώνεται στα μέσα κάθε εποχής. Είναι μοιραίο. Έχοντας καταφέρει το διαδίκτυο, ευτυχώς ή δυστυχώς, να κυριαρχήσει στους καθημερινούς τρόπους ενημέρωσης και ψυχαγωγίας μας, μεταφέροντάς μας στο παράλληλο νομοτελειακό του σύμπαν, επίσης γίνεται και το μέσο απόκτησης βήματος, φωνής, ουσίας, σφραγίδας, αποτυπώματος δημιουργών. Στις μέρες μας, συνειδητοποιώντας τον ηθικό ξεπεσμό που επικρατεί στο χώρο των έντυπων εκδόσεων αλλά και την αρρωστημένη τακτική των εκδοτών να εκμεταλλεύονται ανενδοίαστα τη λογοτεχνική παραγωγή έργου, προτάσσοντας το οικονομικό τους όφελος και τις προσωπικές τους φιλοδοξίες, φαντάζει η ψηφιακή έκδοση να είναι ο μόνος αξιοπρεπής τρόπος προβολής του έργου.

Και φυσικά δεν θίγεται η σύγκριση της έντυπης με τη ψηφιακή μορφή έκδοσης. Αυτού του τύπου οι συγκρίσεις κι αντιθέσεις δεν θεωρώ πως οδηγούν και πουθενά, χωρίς ωστόσο να μην πρέπει να προβληματίζουν. Έχει να κάνει με τα μέσα που δικαίως πορευόμαστε η επιλογή. Πίσω απ’ τις λέξεις, πέρα απ’ τα σύνορα, μακριά απ’ τα είδωλα και τις σκιερές τους αντανακλάσεις, οι ορίζοντες του αχανούς κυβερνοχώρου είναι απέραντα ανοιχτοί, τόσο όσο ποτέ κανείς δεν θα μπορούσε να φανταστεί, αν ζούσε σ’ άλλη εποχή. Αυτό που πρέπει όλοι όμως να συνειδητοποιήσουμε και νιώθω την ανάγκη να το πω σαν να ξορκίζω απ’ τη ρίζα το κακό, είναι πως μόνο το έργο μας θα μείνει εκεί έξω (κι έχει παίξει) και όχι όσα στολίζουνε το λόγο αυτής της τέχνης. Ευχαριστώ για τη θέαση.

Άτη Σολέρτη

Η Άτη Σολέρτη (κατά κόσμον Σοφία Αργυροπούλου) γεννήθηκε στην Πάτρα το 1983 και σπούδασε Ιστορία και Αρχαιολογία στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Γνωρίζει καλά πέντε ξένες γλώσσες κι έχει εκδώσει μια ποιητική συλλογή με τίτλο Εβένινη Δίνη στις εκδόσεις Περί Τεχνών το 2007. Ποιήματά της έχουν φιλοξενηθεί σε διάφορους λογοτεχνικούς ιστότοπους και κάποια από αυτά έχουν μεταφραστεί στην ισπανική γλώσσα από τον Μάριο Ντομίνγκεζ Πάρρα. Η ίδια επίσης ασχολείται με τη μετάφραση σύγχρονης ισπανικής ποίησης. Συνεργάζεται με το λογοτεχνικό περιοδικό γραμμάτων και τεχνών Vakxikon.gr και το El Perseguidor με έδρα την Τενερίφη. Διατηρεί το http://atisolerti.blogspot.com/

Σημείωση1: Η έντυπη έκδοση κυκλοφορεί, σε περιορισμένο αριθμό αντιτύπων, στα βιβλιοπωλεία Αλφειός (Χαριλάου Τρικούπη 22, Αθήνα) & Σαιξπηρικόν (Εθνικής Αμύνης 14, Θεσσαλονίκη).

Σημείωση2: Η διανομή του e-book πραγματοποιείται σε συνεργασία με τα βιβλιοπωλεία www.fairbooks.gr, www.myebooks.gr, www.captainbook.gr, www.free-ebooks.gr, www.e-bookshop.gr.

23 Μαρ 2012

Vakxikon.gr | Tεύχος 17 | Μάρτιος 2012

Το Περιοδικό Vakxikon.gr κλείνει 4 χρόνια και οι Εκδόσεις Vakxikon.gr 1 χρόνο στο διαδίκτυο, και σας ευχαριστούν για την εμπιστοσύνη και το ενδιαφέρον που δείχνετε τόσο για την πάντα πλούσια ύλη του όσο και για τις νεόκοπες ψηφιακές και έντυπες εκδόσεις που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο και τα βιβλιοπωλεία. Δεν το λέμε εμείς, τα νούμερα μάς το ψιθυρίζουν. Να είστε πάντα καλά. Καλή ανάγνωση.

Τεύχος 17
Μάρτιος 2012
Το δύσκολο είναι ν' αγαπάς
(Τίτος Πατρίκιος)

Περιεχόμενα

Της Σύνταξης

Φύλλα Λογοτεχνίας: Ανέκδοτα ποιήματα των Θοδωρή Ρακόπουλου, Έλσας Κορνέτη, Δημήτρη Τανούδη, Κώστα Ριτσώνη, Παναγιώτη Χαχή, Νίκου Τσάλη, Σάρας Θηλυκού, και ανέκδοτα διηγήματα των Νικόλα Σμυρνάκη, Γιάννη Μαργέτη και Νίκου Καλόγηρου.

Συνεντεύξεις: Του συγγραφέα Ισίδωρου Ζουργού, του φωτογράφου Γιώργου Γαβριλάκη, και του blogger-λογοτέχνη Πειρίθους (Σειρά: Tα blogs στο Vakxikon.gr)

Κείμενα: Για τον Αργύρη Χιόνη, τον Ρώμο Φιλύρα, τον Όσκαρ Γουάιλντ, τον Κώστα Καρυωτάκη, τον Γιώργο Δουατζή, τον Νικολάι Γκόγκολ.

Μεταφράσεις: Ανθολογία Σύγχρονης Ισπανικής Ποίησης (Α' Μέρος), Υπορεαλιστικό Μανιφέστο (Β' Μέρος), Ποιήματα των ε.ε. κάμμινγκς, Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν, Σάμιουελ Μπέκετ, Τσαρλς Μπουκόφσκι, Διήγημα του Εντουάρντο Θουνίγκα.

Αναγνώσεις / Παρουσιάσεις: 20 εκτενείς και σύντομες βιβλιοκριτικές από τους: Αναστασία Γκίτση, Τζούλια Γκανάσου, Νίκο Κουρμουλή, Ανθή Ντάρδη, Τάσο Ρήτο, Φαίη Νάση, Μάρθα Σόντερκιστ, Νέστορα Πουλάκο, Νίκο Μπίνο, Αλεξία Νταμπίκη.

Βακχικονίκη: Το Vakxikon.gr... της Θεσσαλονίκης παρουσιάζει πέντε βιβλία πρόσφατης παραγωγής και αναλύει την ποίηση του Τόλη Νικηφόρου.

Προδημοσιεύσεις: Των νέων ποιητικών συλλογών της Κατερίνας Καντσού και της Λίας Νικολαΐδη, της μετάφρασης του Γιάννη Λειβαδά σε ποιήματα του Ουίλιαμ Μπλέικ.

Επιφυλλίδες: Οι λογοτεχνικές στήλες των: Αναστασίας Γκίτση, Τάσου Ρήτου, Άτης Σολέρτη, Κατερίνας Καντσού, Μαρίας Κατσοπούλου, Ανίσσας Χασίμ, Άννας Ζιώγα, Σοφίας Κολοτούρου / Ποίηση σε ήχο του Τάσου Ρήτου / Η ποιητική ομάδα G.A.P. παρουσιάζεται (Α' Μέρος) / Η Σοφία Κολοτούρου παρουσιάζει δύο νέους ποιητές / Ο Σωτήρης Κακίσης παρουσιάζει τις πέντε αγαπημένες ταινίες τού Γούντι Άλεν / Ο Σταμάτης Καλογερόπουλος ερευνά τη σχέση καφέ και λογοτεχνίας.

Εικαστικά: Εικονοποίηση των Αναστασίας Γκίτση & Gemmamou / Φωτογραφία του Γιώργου Γαβριλάκη / Ζωγραφική του Μιχάλη Καλιότσου / Μόδα των Lazy D.

Eκδόσεις Vakxikon.gr: Eρημία Παθών της Άτης Σολέρτη (σε e-book & έντυπη έκδοση -στα βιβλιοπωλεία Αλφειός (Χαρ. Τρικούπη 22, Αθήνα) & Σαιξπηρικόν (Εθν. Αμύνης 14, Θεσσαλονίκη)) & Παγκόσμια Ιστορία της Τρομοκρατίας του Γιώργου Μπλάνα (σε e-book).

22 Μαρ 2012

Pass2Day | Η ζωή δίχως νότες | #3

"Pass2Day". O Διονύσης Κούτρας εγκαινιάζει τη νέα μουσική στήλη του vakxikon.blogspot.com. Kάθε Πέμπτη στο blog γράφει για μουσική. Και κάθε Σάββατο στον Eclectic Radio του Ash in Art, 2-5 το μεσημέρι, θα παίζει μουσική και θα μιλάει γι' αυτήν.

Συντονιστείτε http://www.ashinart.com/

*


Επιμέλεια: Διονύσης Κούτρας

Δεν μπορώ να φανταστώ ό,τι υπάρχει άνθρωπος, που μπορεί να ζήσει χωρίς έστω λίγες νότες στη ζωή του. Μια μέρα χωρίς μουσική μοιάζει σαν εφιάλτης που παρακαλάς να τελειώσει. Την αξία της μουσικής αντιλήφθηκαν και εξύμνησαν μεγαλοφυΐες του πνεύματος, όπως ο Σωκράτης, ο Πλάτωνας, ο Πυθαγόρας, ο Γκαίτε, ο Βάγκνερ και άλλοι. Δεν θα κάναμε ούτε ένα βήμα, δεν θα υπήρχε κανένα νόημα στη ζωή μας, τίποτα δεν θα είχε την ίδια γεύση, εάν δεν αντηχούσαν στους τοίχους των δωματίων μας νότες και στίχοι των Doors, των Duran Duran, του B.B. King, των Metallica, του Frank Sinatra... Η μουσική είναι άρρηκτα συνδεδεμένη αν όχι με όλες, τουλάχιστον με τις περισσότερες εκφάνσεις της ζωής μας, αφού ακούγοντας μια μελωδία σου δημιουργούνται συναισθήματα χαράς, λύπης, θυμάσαι τόπους, ταξίδια, καταστάσεις, ανθρώπους, σχέσεις, κι όλα αυτά έχουν ως αποτέλεσμα να "λυτρώνεσαι". Δεν υπάρχει ομορφότερος τρόπος επικοινωνίας με τον εαυτό μας πρώτον, με τους συνανθρώπους μας δεύτερον, και με τη φύση τρίτον. Έχουμε όμως χάσει την επαφή μας με τη φύση. Εάν θέλουμε ν' ανακτήσουμε αυτή τη χαμένη έλξη και θαλπωρή, ιδού το "όχημα", οι νότες δηλαδή. Για μένα, άλλωστε, όπως είπε και ο Νίτσε, "χωρίς μουσική, η ζωή θα ήταν ένα λάθος".

Θα υπήρχαμε, άραγε, ακόμα χωρίς μουσική;

*


Μετά από 2,5 χρόνια σκληρής δουλειάς και πάθους, οι Epica επιστρέφουν με νέο άλμπουμ υπό τον τίτλο "Requiem for the Indifferent". Το συγκρότημα από την Ολλανδία ανακοίνωσε ότι ο τίτλος του νέου άλμπουμ προήλυε από παράγοντες όπως η τεράστια ένταση μεταξύ διαφορετικών θρησκειών και πολιτισμών, οι πόλεμοι, οι φυσικές καταστροφές και η οικονομική κρίση. Η μουσική των Epica είναι γνώριμη. Ένα μείγμα progressive rock, gothic metal και συμφωνικού μέταλ, με γρυλλίσματα κτηνωδίας και θανάτου από τη μία μερια και γυναικείας μελωδικότητας από την άλλη.

Ακούστε κομμάτι του άλμπουμ εδώ.


Ο Γιάννης ζουγανέλης γράφει: "Σαν καλλιτέχνης και σαν πολίτης είμαι υποχρεωμένος να απαντήσω στη μιζέρια που συνεχώς επικοινωνείται, με τις πολιτικές και αισθητικές μου θέσεις που εκφράζονται στο νέο μου διπλό cd "Mε γεια το κούρεμα". Ενεργώ με πίστη στους ανθρώπους, την πατρίδα και την αγάπη. Είμαι απέναντι στο ανύπαρκτο κράτος. Πολεμώ ό,τι μας πάει πίσω, ό,τι θολώνει το τοπίο, ό,τι αναιρεί την ποίηση από την καθημερινότητα και τραγουδώ τους πόθους, τις ελπίδες και τα όνειρα που δεν μπορεί να μας κλέψει κανείς". Το άλμπουμ συνοδεύεται από ένθετο βιβλιαράκι που περιέχει τους στίχους των τραγουδιών, τους συντελεστές και άλλες πληροφορίες.

Ακούστε κομμάτι του άλμπουμ εδώ.


*


Συμπληρώθηκαν 24 χρόνια (17 Μαρτίου του 1988) από την ημέρα που ο Νικόλας Άσιμος έφυγε από την ζωή με τραγικό τρόπο. Τα τραγούδια του έγιναν διάσημα κυρίβς μετά το θάνατό του, αφού όσο ήταν εν ζωή οι εταιρείες δίσκων τον είχαν στο περιθώριο, αλλά όπως γίνεται πάντα τον "αξιοποίησαν" μετά θάνατον. Ένας μοναχικός τροβαδούρος αλλά και με την ευαισθησία του πολίτη που νιώθει να τον πιέζει και να τον καταστρέφει το σύστημα, εκφραζόταν μέσα από τα τραγούδια του και είναι σήμερα πιο επίκαιρος από ποτέ. Ο Νικόλας Άσιμος είναι η περίπτωση ενός επαναστατημένου, εν δυνάμει, ποιητή. Το 1987 κατηγορήθηκε άδικα για το βιασμό μιας κοπέλας και κατέληξε στο ψυχιατρείο. Στις 17 Μαρτίου 1988 κρεμάστηκε στο σπίτι του βάζοντας τέλος στην ζωή του. Νικόλα μας λείπεις. Ειδικά στις μέρες μας έχουμε ανάγκη να θυμηθούμε πως το τραγούδι χρειάζεται τις βιωματικές στιγμές του. Μόνο έτσι θα βγούμε από τον λήθαργο!

Ακούστε κομμάτι του Άσιμου εδώ.

21 Μαρ 2012

"Τα πάντα απο-ρήτος / History of music and poetry : The Partisan" - No 10

Written by Leonard Cohen


When they poured across the border
I was cautioned to surrender,
this I could not do;
I took my gun and vanished.
I have changed my name so often,
I've lost my wife and children
but I have many friends,
and some of them are with me.

An old woman gave us shelter,
kept us hidden in the garret,
then the soldiers came;
she died without a whisper.

There were three of us this morning
I'm the only one this evening
but I must go on;
the frontiers are my prison.

Oh, the wind, the wind is blowing,
through the graves the wind is blowing,
freedom soon will come;
then we'll come from the shadows.

Les Allemands e'taient chez moi, (The Germans were at my home)
ils me dirent, "Signe toi," (They said, "Sign yourself,")
mais je n'ai pas peur; (But I am not afraid)
j'ai repris mon arme. (I have retaken my weapon.)

J'ai change' cent fois de nom, (I have changed names a hundred times)
j'ai perdu femme et enfants (I have lost wife and children)
mais j'ai tant d'amis; (But I have so many friends)
j'ai la France entie`re. (I have all of France)

Un vieil homme dans un grenier (An old man, in an attic)
pour la nuit nous a cache', (Hid us for the night)
les Allemands l'ont pris; (The Germans captured him)
il est mort sans surprise. (He died without surprise.)

Oh, the wind, the wind is blowing,
through the graves the wind is blowing,
freedom soon will come;
then we'll come from the shadows.

Στις 21 Μαρτίου του 1821 oι Έλληνες επαναστάτες καταλαμβάνουν τα Καλάβρυτα. Θεωρείται η πρώτη πολεμική πράξη του Αγώνα στην Πελοπόννησο.

Στις 21 Μαρτίου του 1914 η σύνθεση του Κλοντ Ντεμπισί «Τρία ποιήματα του Στεφάν Μαλαρμέ» κάνει πρεμιέρα στο Παρίσι.

Στεφάν Μαλαρμέ

Φανέρωση


Το φεγγάρι θλιβόταν. Σεραφείμ εν μέσω λυγμών
Ονειρευόμενα, το τόξο στα δάχτυλα, στην ησυχία των λουλουδιών
Των αιθέριων, εκτόξευαν ετοιμοθάνατες βιόλες
Λευκά δάκρυα που γλιστρούσαν στο μπλε της στεφάνης.
-Ήταν η ευλογημένη μέρα του πρώτου σου φιλιού.
Η ονειροπόλησή μου αγαπώντας να με βασανίζει
μεθούσε επιδέξια με το άρωμα της θλίψης
Που χωρίς λύπη και χωρίς προσπάθεια αφήνει
Τον θερισμό ενός Ονείρου στην καρδιά που το έχει συλλέξει.
Περιπλανιόμουν λοιπόν, το μάτι καρφωμένο στο γερασμένο πεζοδρόμιο
Όταν με τον ήλιο στα μαλλιά, μέσα στο δρόμο
Και μες στο απόβραδο, μου φανερώθηκες γελώντας
Και νομίσα ότι είδα τη νεράιδα με το διάφανο καπέλο
Που κάποτε απ' τους ωραίους ύπνους μου των χαΪδεμένων μικράτων
Περνούσε, πάντα αφήνοντας από τα μισάνοιχτά της χέρια
να πέφτουν λευκές συστάδες από ευωδιαστά αστέρια.

Στις 21 Μαρτίου του 1952 25.000 άνθρωποι παρακολουθούν την πρώτη Rock & Roll συναυλία στο Κλίβελαντ του Οχάιο. Στις αρχές του 1952 ο Αλαν Φριντ (1921 - 1965) παρουσίαζε μια δημοφιλή εκπομπή στον ραδιοφωνικό σταθμό WJW του Κλίβελαντ. Έπαιζε κατά βάση μαύρη μουσική και ειδικότερα ριθμ εντ μπλουζ, που εκείνη την περίοδο ήταν αρκετά στα πάνω του.
Ο Φριντ, που είχε το παρατσούκλι «Μούντογκ», και ο χορηγός της εκπομπής του, αποφάσισαν να διοργανώσουν μια συναυλία σε μεγάλο χώρο για να φέρουν πιο κοντά το ακροατήριό τους, γνωστούς στην τοπική κοινωνία και ως «Μούντογκερς». Επέλεξαν το «Κλίβελαντ Αρένα», χωρητικότητας 10.000 ατόμων, ένα κλειστό για αθλητικούς αγώνες και πολιτικές συγκεντρώσεις, ποτέ για μουσικές εκδηλώσεις. Ο Φριντ τόλμησε κι έγραψε ιστορία.
Η συναυλία ορίστηκε για το βράδυ της Παρασκευής 21 Μαρτίου 1952. Ονομάστηκε «Moondog Coronation Ball» και θα εμφανίζονταν γνωστά ονόματα της ριθμ εντ μπλουζ σκηνής, όπως οι Πολ «Χακλμπακκ» Γουίλιαμς, Τίνυ Γκράιμς, Δε Ντόμινος, Ντάνι Κομπ και Βαρέτα Ντίλαρντ. Η διοργάνωση της συναυλίας ήταν υποτυπώδης. Ο Φριντ εξέδωσε αρχικά 7.000 εισιτήρια προς 1,5 δολάριο έκαστο και αφού είδε τη μεγάλη απήχηση που είχε το γεγονός στη νεολαία της πόλης άρχισε να διαθέτει και νέα πακέτα εισιτηρίων.
Το βράδυ εκείνο πάνω από 20.000 νέοι βρέθηκαν στον χώρο της συναυλίας, με αποτέλεσμα γρήγορα να ξεσπάσουν τα πρώτα μικροεπεισόδια. Τα πνεύματα δεν ηρέμησαν ακόμα και όταν ανέβηκε στη σκηνή ο Πολ Γουίλιαμς, γύρω στις 10 το βράδυ. Θορυβημένη η διεύθυνση του σταδίου κάλεσε την Πυροσβεστική, η οποία διέκοψε αμέσως τη συναυλία και διέταξε την εκκένωση του γηπέδου, λόγω έλλειψης μέτρων ασφαλείας. Ο Πολ Γουίλιαμς μόλις που είχε ολοκληρώσει το πρώτο τραγούδι της βραδιάς.
Χρόνια αργότερα, οι ιστορικοί του ροκ θεώρησαν το «Moondog Coronation Ball» ως την πρώτη «ροκ εντ ρολ» συναυλία, όρο που είχε προτείνει ο Άλαν Φριντ και καθιερώθηκε για τη νέα μουσική, που προήλθε από το ριθμ εντ μπλουζ. Άλλωστε, η όλη διοργάνωση και το άδοξο τέλος της παραπέμπουν σε μια πολύ ροκ κατάσταση.

Στις 21 Μαρτίου του 1983 κυκλοφορεί ο δίσκος των Pink Floyd «The Final Cut».

Στις 21 Μαρτίου του 1931 γενννήθηκε η Άλντα Μερίνι. Υπήρξε ιταλίδα ποιήτρια, υποψήφια πολλάκις για το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Πέθανε στςι 1 Νοεμβρίου του 2009.

Αφιερωμένο στη Φεντερίκα

Οι ποιητές δουλεύουν μέσα στη νύχτα
τότε που ο χρόνος δεν τους βιάζει
τότε που καταλαγιάζει η ανθρώπινη βουή
και σταματάει το μαστίγωμα των ωρών.
Οι ποιητές δουλεύουν μες στο σκοτάδι
σαν νυχτοπούλια ή αηδόνια
με γλυκό κελάηδισμα
και φοβούνται μήπως δυσαρεστήσουν τον Θεό.
Μα οι ποιητές, μες στη σιωπή τους
κάνουν περισσότερο θόρυβο
κι από έναν χρυσαφένιο τρούλο γεμάτον αστέρια.

Άλντα Μερίνι, Διαθήκη, Εκδόσεις Κροτσέττι, Μιλάνο 1988

20 Μαρ 2012

Κάτω από την παραλία υπάρχει άσφαλτος (λεξικό βασικών εννοιών ή μάθε παιδί μου γάματα)

Για τον Ψ και τον ΠΣ

Κλιματική αλλαγή: η παγκόσμια τάση να θεωρείται το κρύο ευνοϊκότερο της ζέστης, λες και είμαστε όλοι σκιέρ.

Ετοιμότητα: η πνευματική κατάσταση κατά την οποία απαγορεύεται να είσαι σαν Τεξανός.

Τεξανός: κάποιος που αναγκάζεται να σηκωθεί μία, άντε δύο φορές από τις ράγες του τρένου σε κάθε περιπέτεια του Λούκι Λουκ.

Λούκι Λουκ: α)ο γνωστός σε όλους Σκάιγουόκερ, όταν τα βρίσκει σκούρα.
Β) ήρωας της Άγριας Δύσης

Στάζει Λουκ: ήρωας της Άγριας Βρύσης.
β) συμπρωταγωνιστής πορνοταινίας μαζί με τον Παλούκι Λουκ.

Σοβαρότητα: αυτό που εκπέμπει η κατάσταση του Άγγλου ασθενή.

Θνητότητα: η κατάσταση κατά την οποία ονειρεύεσαι την αιωνιότητα
Β) κάτι που δεν γνωρίζει ο Χαιλάντερ.

Αιωνιότητα (μία): η κατάσταση κατά την οποία ο Θ. Αγγελόπουλος γυρίζει μόλις την δεύτερη σκηνή της ταινίας του.
Β) η ακριβής ηλικία του Θεού.

Αιωνιόπιτα (αργκό): σε θεϊκή διάλεκτο, η πράξη κατά την οποία κάτι ή κάποιος εξαναγκάζεται να κάνει κάτι συγκεκριμένο για μια αιωνιότητα. Πχ: επειδή το κομψό Σύμπαν ήταν αυτάρεσκο, έφαγε την αιωνιόπιτα που του αξίζει και τώρα είναι καταδικασμένο να παχαίνει για μια αιωνιότητα.

Αιωνιόπιπα: κατά πολλούς, μια δύσκολη αιωνιότητα, ΄΄ μια αιωνιότητα πίπα΄΄.

Αιωνιόφτυστα: κάποιοι, ή κάποια όντα ή πράγματα που μοιάζουν πάρα πολύ μεταξύ τους για μια αιωνιότητα.

Αιωνιόμπηχτα: τα αρχέγονα υλικά του Σύμπαντος που έχωσε στην άβυσσο ο Ουράνιος Μηχανικός για να φτιάξει τις βάσεις του κόσμου.

Οπαδικότητα: επίκτητη ιδιότητα της αγέλης.

Εκκρεμότητα(ες): κάτι που δεν έχουν οι καλές ταινίες όταν τελειώνουν.
Β) μονάδα μέτρησης των παλιών ρολογιών, εκείνα με την κουκουβάγια.

Διαπερατότητα: η υπερφυσική δύναμη της υγρασίας

Ορατότητα,μη: η υπερφυσική δύναμη της ομίχλης.

Ανικανότητα: η υπερφυσική δύναμη του βλάκα.

Νομιμότητα: η σουρεαλιστική εκείνη κατάσταση κατά την οποία ο άνθρωπος υποκύπτει σε νόμους και κανόνες τους οποίους ο ίδιος δημιούργησε

Εγκληματικότητα: αυτό που πολεμάει ο Μίκυ Μάους/ κάτι που εκδηλώνεται κυματικά/ αυτό που πολεμάει και ο Σούπερ Γκούφυ/ κάτι που δεν θα συμβεί ποτέ στο αγρόκτημα της Γιαγιάς Ντακ.

Μπίμπι Μπο: η βασική ανταγωνίστρια της Μπάρμπι, μόνο που αυτή δεν είχε την κατάλληλη προώθηση/ μέρος της βασικής εκπαίδευσης ενός κοριτσιού σε νοικοκυρά.

Μύτη: όργανο το οποίο όταν κλείνει μας αφήνει με το στόμα ανοιχτό.

Δέντρο: κάτι το οποίο δεν έχει πόδια. Συμπλ: κάτι το οποίο αν είχε μυαλό, θα το είχε βάλει στα πόδια. Έξτρα συμπλ: κάτι το οποίο αν είχε μυαλό και πόδια δεν θα έπαιρνε αυτοκίνητο. Έξτρα έξτρα συμπλ: κάτι το οποίο αν είχε μυαλό και πόδια και αυτοκίνητο, θα πήγαινε στην εξοχή να βρει τους φίλους του.

Κούτελο: κάτι που, όπως λένε, αξίζει να είναι καθαρό
Β) εκείνο που βαράς όταν θυμάσαι κάτι που ξέχασες.

Πονοκέφαλος: πόνος που δημιουργείται είτε χρησιμοποιείς το κεφάλι σου για να λύσεις τα μυστήρια του Σύμπαντος, είτε για καπέλα.

Πονοκούτελος: κάποιος που ξεχνάει συνέχεια.

Συνάνθρωπος: υπό μία έννοια, ο χειρότερος φίλος του ανθρώπου.

Ιντριγκάρομαι (tv όρος): σπάνια κατάσταση κατά την οποία ένας άνθρωπος έρχεται σε ίντριγκα με τον εαυτό του.

Ρομπόουτ: πλοίο με τεχνητή νοημοσύνη.

Απορόκ: το γενικό αίσθημα μελαγχολίας και απορίας συγχρόνως που επικρατεί στις σκέψεις όλων όσων γεννήθηκαν έως τις αρχές του ’80.

Ιδιοφυΐα: καμένος τύπος.

IQ: ένας ακόμη τρόπος να νιώσεις χαζός, αφού στο τρίγωνο 18-Ζ, δεν είδες το υπερσυμπαντικό φαντασιακό είναι, αλλά τρεις απλές γωνίες.

180 μοίρες: τόσες κάνουμε κάθε φορά που ξεχνάμε τον θερμοσίφωνα/ ράδιο/ πτώμα στο σαλόνι/ πίτσα εκτός ψυγείου/ τον παππού στο μπαλκόνι/ τη γιαγιά στο γιογιό/ την αξιοπρέπειά μας.

Κόλλα: κάτι που δεν έχουν τα νεύρα και σπάνε.

Αποτέφρωση: λύση χωρίς να πολυλερώνει/ πατρίδα άθεων/ απολυτήριο-διαβατήριο προς το ‘δεν ξέρω τι’.

Oza: υλικό με το οποίο επικαλύπτονται περιοχές κερατίνης.
Β) ++spin εξελιγμένη (για την εποχή της) έκφραση του είναι, με δύο αντισωματίδια να εκτελούν αντιπαράλληλο spin γύρω από τα νύχια της λογικής.

Λούκι: πνευματική κατάσταση κατά την οποία σισσυφοκυκλώνεις το τετράγωνο.

Αυτοσυγκέντρωση (ιδεολογικά) η ιδανική εκείνη περίπτωση κατά την οποία το πλήθος, ως ιδιαίτερες μονάδες, ανακαλεί το αρνίσιο είναι και το προβατικό εγώ του και κατεβαίνει σε πορεία.

Αυτοσυγκέντρωση (ατομικά): ο τρόπος με τον οποίο μπορείς να πείσεις τον εαυτό σου να ξυρίσει το κεφάλι του και να φύγει για το μακρινό Θιβέτ.

Θιβέτ: μέρος δύσκολο για να αυτοσυγκεντρωθείς.

Θλιβέτ (αργκό): το γνωστό Θιβέτ, επικαλούμενο από ελεύθερα πνεύματα που έκαναν το λάθος να πάνε να ζήσουν εκεί.

Θλιβερaxe: αποσμητικό που μυρίζει ωραία, αλλά δεν έχει τα αποτελέσματα των διαφημίσεων και σε καταντά αλήτη και πρεζόνι φορώντας το.
Β) Δυσλεκτική αργκό των Βίκινγκς πειρατών,πχ: Δωθ’μου το θίλβερ ακθ μου να θκοτώθω τα λυθαθμένα τέρατα!!!!!

Ειλικρίνεια: υπό την αιγίδα της πραγματικής υπεράσπισης του εαυτού μας, είναι εκείνος ο τρόπος να περνάμε στη σκοτεινή πλευρά του εαυτού μας, χωρίς να ξέρουμε πόσο θα παραμείνουμε εκεί.

Ειλικρινά συγνώμη αλλά: ο τρόπος του υποσυνείδητου να ρωτάει πόσο καιρό θα παραμείνεις στη σκοτεινή πλευρά και γιατί.
β) αυτό που ακούς στη πύλη του Παραδείσου.

Ξημέρωμα: η προσπάθεια να εξημερώσεις τον χρόνο.

Σύννεφο, (συν-νεφ-ο(ου) ): μεσογειακά ούφο/ευκαιριακό μέσο τρομολαγνείας για:
Πλημμύρες
Καταποντισμούς
Νερολάγνους
Συννεφοκαμένους τύπους
Σκουληκανθρώπους
Όλα του κόσμου δύσκολα, όλα του νερού τα απόνερα.

Κατσαρίδα: σιχαμένη ύπαρξη που θα υπάρξει μέχρις και ωσότου και όποτε και αν και εφόσον δύναται της Τελικής Κρίσεως, όπου και θα μας καταδυναστεύσουν.

Κατσαρίδια: μια κατσαρίδα που μοιάζει με όλες τις άλλες.

Κατσαρό-λα: ένα πρόσωπο, μια προσωπικότητα, που θέλει να είναι σαν τη Λόλα του Κιούμπρικ, αλλά έχει κατσαρά μαλλιά.

Κιου-Μπρικ,(Q-break): φοβερά απίστευτος σκηνοθέτης/ αυτός που έσπασε το Q/ αυτός που πιστεύει στα τείχη του Κιου, βλ. Κιουτειχιανή αρχιτεκτονική 21ος αιώνας

Ανάσταση: η τελευταία στάση του βιολογικού μετρό, που σε αφήνει ξανά στην αρχή του δρομολογίου.

Παραμυθάς: εθισμένος ηρωινομανής.

Εκκλησία:εκεί που μαζεύεται ο κόσμος για να αγοράσει σωτηρία.

Εκκλη(παρι)σια: εκεί που μαζεύεται ο κόσμος για να αγοράσει σωτηρία εκλιπαρώντας για αυτήν.

Εκκλη(κυπαρι)σια: εκεί που μαζεύεται ο κόσμος έτσι κι αλλιώς, με ή χωρίς σωτηρία.

Σερβιτώρα: η ώρα στα σέρβικα.

Σερβιτόρος: σερβικό βουνό.

Σερβικομπινεδώρος: ένας Σέρβος μπινές που ντύνεται Άγιος Βασίλης.

Αγγελιοφόρος: ειδικός φόρος πνευματικής κατανάλωσης των αγγέλων. Είναι ισόβιος, είναι αιώνιος και των πληρώνουν όλοι οι άγγελοι, εκτός φυσικά από τον έκπτωτο άγγελο, τον Βελζεβούλη.

Έκπτωτος άγγελος: ένας άγγελος πολύ φτηνός, Πχ: βρήκα χθες έναν άγγελο στα μιντιαμαρκτ, πολύ, πολύ φτηνά, θα πρέπει να ήταν έκπτωτος!

Εκπτώσεις: η τάση των αγγέλων να γίνουν άνθρωποι.
Β) κατά Ζιγκμουντ Φλόυντ: η κακή σχέση (εις των αιώνα των αιώνων) των αγγέλων με τον πατέρα τους ,σε συνδυασμό με την ψυχεδελική μουσική οδηγεί στη μαζική αυτοκτονία των, πέφτοντας από το πιο ψηλό κτίριο του κόσμου, το οποίο φυσικά είναι ο Παράδεισος.

Παράδεισος: ένα μέρος, πιθανολογείται πράσινο, που έτσι όπως πάει το πράγμα, σε κάνα δυο αιωνιότητες ακόμα και θα θεωρείται άγονη γραμμή/ δυσμενής μετάθεση αγίων/ υπέροχη μετάθεση για τους αγοραφοβικούς..

Αγοραφοβικός: κάποιος που αγοράζει κάτι και μετά φοβάται.

Αγοραφοβερός: κάποιος που κάνει φοβερές αγορές.

Litlle Alien: παλιό καλό κομμάτι.

Lidl Alien: εξωγήινος, που τον βρίσκεις στα Lidl πολύ φτηνά, αλλά με ληγμένες τις υπερφυσικές του δυνάμεις.

Λυπηρίδης: λυπηρός καλαθοσφαιριστής.

Μυτούνωφ: καλαθοσφαιριστής με μεγάλη μύτη.

Αντονέν Αρτοστ: γαλλικό intellectual αρτοσκεύασμα.

Τοκετός: ο τρόπος με τον οποίο έρχεσαι στη ζωή, μην ξέροντας γιατί.

Τοκτοκετός: έμβρυο που βιάζεται να έρθει στη ζωή.

Ρουκετός: έμβρυο που βιάζεται πάρα πολύ να έρθει στη ζωή.

Σπιρτόκουτο: ένα κουτό σπίρτο.

Πλωταμός: ο πλωτός ποταμός.

Ποτομός: ένα τεράστιο, τεράστιο ποτό.

Παρfena: στάδιο ύπαρξης κατά το οποίο ξοδεύεις τα λεφτά για να είσαι ωραία αποκλειστικά και μόνο για τις φίλες σου.
Β)

Μανikea: η νίλα που τρως με το γαμημένο έπιπλο καθώς προσπαθείς να στρίψεις την 146543ή βίδα.

Μαλikea: η νίλα που τρως με το γαμημένο έπιπλο που μόλις τελείωσες βλέποντας πως α) δεν κολλάει πουθενά και β)δεν είναι ωραίο.

Βίδα: κάτι που στρίβει και μας τρελαίνει.

Βούδας: τύπος χωρίς βίδες να στρίβουνε , τύπος χωρίς πάθη να γιάνουμε, τύπος χωρίς τύπο να κρίνουμε, τύπος χωρίς καφκικές αναζητήσεις.

Καφκικές αναζητήσεις: ο τρόπος του υποσυνείδητου να σου λέει προχώρα εκεί που βλέπεις τοίχο.

Κάφρικες αναζητήσεις: τρόπος του υποσυνείδητου να σου λέει προχώρα εκεί που βλέπεις 15χρονο.

15χρονος: κάποιος που έχει στα ακουστικά του μόνο το υποσυνείδητο/ κάποιος που δεν έχει διαβάσει Κάφκα.

Κάφκα: Ούγγρος εφευρέτης της καθημερινής , ρεαλιστικής παράνοιας.

Κάφσκα: κάτι το οποίο δεν χρειάζεται να κουβαλάς μαζί σου σε Πύργο/ κάτι το οποίο απαγορεύεται να φοράς σε Δίκη/ κάτι το οποίο αν είσαι κατσαρίδα σου είναι περιττό, εκτός και αν πρωταγωνιστείς στη Μεταμόρφωση.

Μεταμόρφωση: η post μόρφωση, η μόρφωση εκ των υστέρων, a posteriori ,η μόρφωση του ύφους: δεν θα έπρεπε να κάνω τόσα πολλά σουβλάκια, ποιος θα τα φάει , ή τι την τηλεφώνησα πάλι ο μαλάκας, ή , ο τρόπος να κοιτάς το παρελθόν ζηλοτυπικά και αθώα λες και δεν ήσουν εσύ που σερνόσουν στα πατώματα του κάθε παρόντος ξεφτιλίζοντας εαυτό και νου, γονείς και συντρόφους, τραγούδια και ποιήματα, τον κόσμο όλο και στο τέλος τέλος, αφού κατούρησες μέχρι και τις γωνίες του, ωρίμασες και ήρθε η γνώση, η μεταμόρφωση. Κάπως έτσι.

ΚοτσΑννα: η Άννα με κοτσίδα τα μαλλιά της.

Κοτσάνα: κάτι που λέει η Άννα με κοτσίδα τα μυαλά της.

Κοτσάντα: τσάντα γεμάτη Κότσιρες.

Κοτσάναγουάμπα: ένα μάπα τραγούδι από ένα μέτριο συγκρότημα.

Συγκρότημα: σχήμα μπάντας με επίμονο αλβανό κηπουρό/ σχήμα πολλών ίδιων κτιρίων.

Διορατικός: κάποιος που βλέπει με δύο μάτια.

Διουρητικός: κάποιος που κατουράει με δύο πουλιά.

Αναποφάσιστος: ένας φασίστας, γυρισμένος το μέσα έξω.

Αναπαφάσιστος: ένας φασίστας που κάνει συνεχώς αναπάντητες κλήσεις.

Επιστροφή: ο τρόπος να στρέφεσαι, πολλαπλασιάζοντας ταυτόχρονα.

Ανάγκι:η ανάγκη του εργένη που τον οδηγεί να ξανακάτσει κάτω από το γκι μπας και τον φιλήσουν.

Συνηθίζω: ένας τρόπος να αντιμετωπίζουμε την καθημερινότητα για να μην τινάζουμε τα μυαλά μας στον αέρα.

Συνηθούζο: το ίδιο.

Μασσαλία: πόλη της Γαλλίας/ εύκολη λεία για πολλές μάσες/ η Λία των Μαζών

Κορδώνομαι: κατάσταση κατά την οποία παριστάνεις το κορδόνι.

Ατμόσφαιρα: μια σφαίρα από ατμό.

Ύπουλος: κακεντρεχής τύπος που λέει πράγματα πίσω από την πλάτη σου, μιλάει πίσω από τα ούλα του.

Ξεροκόμματος: πολύ όμορφη γυναίκα που κάνει μπάνια σε εντελώς ερημικά νησιά.

Ξερωκόμματος: πολύ όμορφη γυναίκα που γνωρίζει το πόσο όμορφη είναι.

Ξερνοκόμματος: πολύ όμορφη γυναίκα σε κατάσταση μέθης.

Μέθη: η κατάσταση κατά την οποία συχνά, καμία φορά, παίρνεις μια γεύση, ένα κόκαλο, της απόλυτης ευτυχίας.

Μέθιμα: ο τρόπος μιας παρέας, μιας γενιάς ή κάτι άλλο, να αναπαράγει τις ίδιες γιορτές με το κατεστημένο, αλλά όντας μεθυσμένη.

Δύσκωλος: ο κώλος, ως έχει, δηλαδή με δύο κωλόφυλλα.

Εύκωλος: ο κώλος που έχει ευκοίλια.

Προσανατολισμός: η έμφυτη (;) ,σύγχρονη(;) τάση του ανθρώπου να ρέπει προς την ανατολική κουλτούρα.

Κουλτώρα: η σύγχρονη κουλτούρα/ μια κουλ ώρα.

Ντουκουμέντο: ένα ντοκουμέντο που σου μιλάει στα ίσια.

Βίκτωρ Ουγκ. : Ινδιάνος συγγραφέας.

Βίκτωρ Εγκώ :εγωπαθής συγγραφέας.

Δοκιμασία: σε ελεύθερη μετάφραση, τα δοκίμια που γράφονται για την Ασία.
Β) κάποιος που δοκιμάζει την Ασία, Πχ η φτώχια.

Μέτρηση:: ο Μετρ της Ρήσης.

Οροσινά: μια θεϊκή οροσειρά.

Οικουμενισμός: ο τρόπος κατά τον οποίο φταίμε όλοι για τα χάλια των λίγων.

Οικουμουνισμός: κάτι που θα ήθελε πάρα πολύ ο κουμουνισμός και όχι μόνο.

Μεγαλούπολη: μια πόλη για μεγάλους ανθρώπους.

Φαντάρος: κινητό παράπτωμα.

Απροσδιόριστος: κάποιος που δεν ξέρει πότε θα διοριστεί.

Αμετάκλητος: αυτός που δεν μπορείς να τον ξαναπάρεις τηλέφωνο.

Ιδανικοί αυτόχειρες: εκείνοι οι οποίοι σε ωθούν να παίξεις playstation, αντί να αυτοκτονείς πέρα δώθε.

Παλιννοστούνταπ: στημένοι μετανάστες

Φίλος Φίλου: Κύπριος φοιτητής.

Έμφυτο: φυτό που από νωρίς ήξερε το ταλέντο του.

Κοράνι: είναι σαν το κοράλλι, αλλά λίγο πιο σκληρό.

Κοράλλη: αλλουνού κόρη,η κόρη κάπου άλλου.

Καράβι: ένα μαύρο πλεούμενο.

Καραβιτάμ: ένα μαύρο πλεούμενο που μεταφέρει βούτυρο.

Καραβιτάμταμ: ένα μαύρο πλεούμενο που αντί για μηχανή έχει σκλάβους.

Καραβιταμταμταμκαιτουμπανκαιτεπετεπεταμταμκαιτουμπανκαιπε: ένα τέκνο καράβι.

Μπασκετβολίστας: ο παίχτης μπάσκετ με 100% στις βολές.

Μπασκετβόλεϊμπολίστας: ο παίχτης μπάσκετ με ταλέντο στο βόλεϊ.

Στριμόκολλο (ίντερνετ): ένα πρωτόκολλο που δεν σε αφήνει να κατεβάσεις τραγούδια και ταινίες.

Ομοχομπυκοί: αυτοί που έχουν το ίδιο χόμπυ και φοβούνται.

Εύξυπνος πόντος ο πόντος που βάζεις στο μπάσκετ όταν πρέπει, κυρίως στα τελευταία δευτερόλεπτα.

Αδικούνταιρα: συγγραφέας που γράφει για τους αδικημένους.

Μετάνιωσα: κυριολεκτικά, εκείνο το αίσθημα που δρομολογεί τον από μέσω τέτοιον, προς τον έξω τέτοιον να ξανασκεφτεί χωρίς ένστικτο, χωρίς συναίσθημα, χωρίς νόημα τα όσα ένιωσε λίγο πριν.

Πσάθα: όπλο δυσλεκτικού Βίκινγκ.

Έντομο: φοβισμένο πλάσμα της φύσης που δε λέει το «ρ».

Πατέρας: ένα τέρας από παπαδοσόι.

Πεπερασμένο: κάτι περασμένο, από λόγια τραυλού.

Προκοπή: αυτό που κόβεται πριν την ώρα του.

Ταλμηρή (σνθ μακαρονάδα): φαγητό με θαρραλέα δόση αλατιού.

Ναυτώνεια (σνθ φυσική) εκείνη οι νόμοι περί μήλων και ελευθέρων πτώσεων που σε κάνουν να νιώθεις ναυτία. Άσε που , όταν ακούς για μήλο και πτώση, θυμάσαι πάλι πως έφυγαν οι πρώτοι δύο από τον παράδεισο και αναγκαζόμαστε όλοι να ζούμε εδώ στα χάλια μας και σε πιάνει και το παράπονο.

Προκατάληψη: η διεργασία κατά την οποία ερευνάται η πιθανή κατάληψη ενός κτηρίου.

Χαρακτηριστικό: εργαλείο ενός χαράκτη.

Πύραμα: όταν παίζεις με τη φωτιά.

Σωματίδιο: ένα σώμα, συνήθως στο χώρο της τηλεπρααγματικότητας, που μοιάζει με κάποιο άλλο.

Βάσιμη υποψία: μια υποψία που πέρασε τις εξετάσεις με το ζόρι.

Μέθοδος: δρόμος για σουρωμένους.

Περίπτωση: ο τρόπος που έχουμε όλοι να μη πέφτουμε στην απόλυτη άβυσσο και να σαβουριαζόμαστε κάπου από δίπλα, στα πέριξ του σκοτεινού μαύρου τίποτα.

Κορυφαιά ουσία: κάποιος τύπος με πολύ, πάρα πολύ μυαλό.

Σωστόστ: η περίπτωση εκείνη κατά την οποία είσαι σωστός, όσο ένα τοστ

Παλια Διαθήκη: η διαθήκη η οποία δεν ισχύει πια, είναι παλια.

Κενή διαθήκη: η διαθήκη κατά την οποία κάποιος, ή κάτι, δεν σου αφήνει τίποτα το ουσιαστικό, σου αφήνει κενό.

Μετάφραση Κενής Διαθήκης: είναι η φράση που θα ειπωθεί μετά τη διαθήκη, συνήθως δια στόματος θεού.

Τα ράσα δεν κάνουν τον παπα: γιατί πάχυνε.

Θα γίνει του κλώνου: του χρόνου θα έχουμε κλώνους.

ΚΤΕΛ: Κάποια Ταξίδια Είναι Λάθος.

Κτελευταίος: κάποιος που χάνει το λεωφορείο.

Κτελλάδα: τα κτελ που σε ταξιδεύουν στην Ελλάδα.

Κτελιά: το κτελ που σε πηγαίνει στην Ελιά.

Κτέλουρος: κάποιος που κινείται πάρα πολύ γρήγορα και διακριτικά με υπεραστικό λεωφορείο.

Soundracksssssssch…. Τα soundtracks εκείνα που συνοδεύονται με άνοιγμα μπύρας.

Ήποτης: η τίποτα.

Τέλος: όταν πλησιάζεις το έλος και πρέπει αναγκαστικά να σταματήσεις.

Δικαιοβύνη, δικαιολυκίσκος και Δικαιομαγιά: μια μπύρα την οποία την δικαιούσαι, μια δίκαια μπύρα.

Προέμβλημα:

Βρωμός: μέρος όπου κάποιος θυσιάζεται σε ιεροτελεστία, αλλά βρωμάει κιόλας.

Παραβιάζω: όταν βιάζεις κάτι , ή κάποιον πάρα πολύ.

Πιστοί: οι ιστοί που πιστεύουν σε κάτι.

Θροίνος: το κονιάκ.

Καταιγίδα: το πρόγραμμα εκείνο που δεν τυγχάνει υπερ η υπό μιας αιγίδας, αλλά κατά της.

Κατατάσσω: όπως τα είπε ο Τάσως.

Γενοικεία:

Συνφωνώ: όταν φωνάζεις: «++++++++++++++»

Πλάτινουμ: τα έργα του Πλάτωνα μετά χριστών. (Εκαστως)

Καλατραβατονε: φύσα τόνε και όλα καλά.

Γαστρα,γατα,ραστα:

Αλίμουνο: είναι από εκείνες τις γκόμενες που, αλίμονο, δε θα γαμούσες ποτέ.

Μουσείο ασύγχρονης τέχνης: μουσείο το οποίο επιδεικνύει το γεγονός πως η τέχνη και η πραγματικότητα δεν συγχρονίζονται.

Γκαστρονόμος: το νέο περιοδικό των μέσων εξημέρωσης με όλα τα δυνατά (και αδύνατα) μέσα που μπορεί να χρησιμοποιήσει μια μεσαία νοικοκυράτσα για να μείνει έγκυος.

Οικολόγερος: αν σας πλησιάσει κάποιος που θέλει να σας δείξει κάτι…και σηκώσει ξαφνικά το τεράστιο παλτό του…και δείτε ένα έλατο, τότε να είστε σίγουροι πως πέσατε πάνω στον οικολόγερο της γειτονιάς. Προσπεράστε τον, δώστε του λίγο κοκκινόχωμα, σαν ευχή, καλή αναδάσωση και ελαφρύ να’ναι, θα καταλάβει αυτός.

Σκανδαλουσία: ένα κράτος που μοιάζει με την πατρίδα μας, μόνο που εμείς λέμε και το σίγμα.

Τρελοκομείο: εκεί που πάνε όλοι και μάλλον και μόνο, οι τρελοί και κουρεύονται.

Τράπεζα πίστεως: πιστοληπτικό ταμείο αφαίμαξης ελπίδας

Βρα-βία: κάθε τέλος σεζόν βραβεύεται ο βιαιότερος αστυνομικός

Παπαρηγορια: αυτά που σου λένε όταν πεθαίνει κάποιος

Ελλας/ελλήνων/βρυξελων: πολύ καλό ελληνικό προϊόν, που το τυλίγεις με μια μολότοφ γύρω από το λαιμό σου, σφίγκωντας περισσότερο την πέτρα που έχεις δέσει στο πόδι σου. Προσοχή, καθώς κάνεις τον σταυρό σου, μην μπερδευτείς με το κρεμόσκοινο και χάσεις τη σωτηρία για δεύτερη παρτίδα μαλάκυνσης στη παραφύση.

από τη γέννηση στο θάνατο: πάρτι του Κ. Χρόνου, με μοναδικό καλεσμένο την Κ. Εντροπία.

Από την κούνια στο τάφο: Α) στίχος του Τσάρς Μπουκόφσκι
Β) αδάμαστη δαιμονισμένη εκτροχιασμένη κούνια που στέλνει τα παιδάκια στο φεγγάρι

ΜΑΤωσα: κατέβηκα στη πορεία

Κορεσμένος: ο κομπλέ

Ακόρεστος: ο κόμπλεξ

Προ-ιστορία: η προφέσιοναλ ιστορία

Γένοβα 2001: κάτι που δεν θα δείξει ποτέ η νόβα

Ατζένγκα: μια ατζέντα σκέτη καταστροφή

Οικονο-μια: ανεπιτυχες πλάνο. Καλύτερο θα ήταν η οικονο-δύο. Ή , η οικονοτρεις.

christmas dictionary

Βοσκοί υμνούν τον Θεάνθρωπο: η (σουρεαλιστική) εικόνα μιλάει από μόνη της. Σπάνιες βουκολικές στιγμές του χριστιανικού κινηματογράφου.

Άγγελος Κυρίου επισκέφθηκε τον Ιωσήφ και τον ενημέρωσε για την Θεία Γέννηση του Θεανθρώπου εκ της Παρθένου Μαρίας (Ματθαίος Α’ 20): ίσως πρόκειται για το πρώτο καταγεγραμμένο ρουφιανιλίκι της ανθρωπότητας.

Μεσσίας: ούτε αριστερός, ούτε δεξιος, μάλλον (εξου και το όνομα του) κεντρώος.

Στολίδια: πράγματα που βάζεις πάνω στο έλατο. Παλιότερα οι άνθρωποι έβαζαν μόνο ένα αστέρι στη κορφή του δέντρου, το οποίο το ονόμαζαν στολίδι. Τώρα βάζουν πολλά περισσότερα πράγματα που είναι ίδια μεταξύ τους, εξ’ ου και η ονομασία τους.

Καλικάντζαρος: ένας χριστουγεννιάτικος κάγκουρας.

Καλικάγκουρας: ευκαιριακός κάγκουρας που δράττεται της ευκαιρίας για να τρομοκρατήσει κόσμο.

Καλλικράτης: ευκαιριακός κάγκουρας που δράττεται της ευκαιρίας για να τρομοκρατήσει κόσμο

Κράτα το σόου μαϊμού: σύνθημα με το οποίο η μαϊμού (η κοινωνία) προστάζεται να διατηρήσει τα χριστά ήθη και τα χρήσιμα έθιμα της.

Αι-Βασίλης: έτσι θα γίνεις αν συνεχίσεις να πίνεις τόση πολλή κόκα κόλα

Χριστούγεννα: αργία,γενέθλια,αυτά. Κατά το: Χριστός και γέννα, οπότε αν σας λένε π, έχουμε πήγεννα, αν σας λένε Πέτρο, έχουμε Πετρούγεννα και αν σας λένε Μπάμπη, έχουμε Μπαμπούγεννα. Ειδικά αν σας λένε Άννα –Μαρία Παπαχαραλάμπους, έχουμε Αννουμαρουπαπαπαρούγεννα και πάει λέγοντας.

Β) είναι σαν το Πάσχα, αλλά όχι τόσο γκόθικ. Παράδοξο που δημιουργείται από τη λάθος ανάγνωση και μίξη της brutal και της super show διαθήκης.
Γ) γιορτάζει ο Χρήστος, δηλαδή ο Χρήσιμος, μαζί με τον Χρισμένο. Μπορεί επειδή τα λατινικά ποτέ δεν είχαν τόνους.

Αχρηστούγεννα: η αλήθεια πίσω από τη γενική μαλάκυνση που πλήττει τον κόσμο.

Το πνεύμα των Χριστουγέννων: συνήθως οινόπνευμα.

Κάτι σαν Σαρκ: μπόμπα ουίσκι

Φάτνη: κάτι που συναντάς σε πλατείες και σε στάβλους. Τα φτιάχνουν ξυλοκόποι για να γεννιούνται τα παιδιά τους. Κι ας μην είναι δικά τους.

Διάφανα Κρίνα: Ροκ Πατέρες του Χριστού.

Μελομακάρονα: αν τα αφήσεις λίγο καιρό παραπάνω έξω, τα παίρνεις μετά μαζί σου στη πορεία, στο γήπεδο, στη πεθερά σου.

Κουραμπιέδες: αν τα αφήσεις λίγο καιρό παραπάνω, χρησιμοποιούνται και σαν βρισιά. Αλλά συνήθως , μόνο στο γήπεδο.

Έλατο: φυτό χωρίς ρίζες, με ένα ξύλινο σταυρό για βάση. Τυχαίο;

Γαλοπούλα: πτηνό με γεύση βατραχοπέδιλου.

Γέμιση: κάτι που βάζεις στο κώλο του πτηνού με τη λογική πως θα το μαγειρέψεις και θα είναι εύγεστο. Έθιμο του δυτικού πολιτισμού, για να μην ξεχνιόμαστε.

Αλλαγή χρόνου: όταν βλέπεις πως στον αγώνα, ο χρόνος τα έχει παίξει τελείως και πια δε μπορεί άλλο, τον αλλάζεις με έναν καινούργιο από τον πάγκο, νέο και πολλά υποσχόμενο.

Με το δεξί: αφού έκλεισαν οι πληγές του εμφυλίου και δεν υπάρχουν πια ανοιχτά τραύματα, ούτε αριστερόχειρες, ούτε αριστερόποδες, ούτε αφηρημένοι, ούτε άνθρωποι που τα βρίσκουν αυτά ένα κάρο μαλακίας και σκοταδισμού, μπαίνεις με το δεξί στο σπίτι σου για να πάνε ΟΛΑ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΦΕΤΟΣ.

Το Έλατο του Μαλάκα: όμορφα καρβουνί δέντρο που στολίζει την καθωσπρεπεικη κοινωνία.

Ντάμπλ Ντοτ: παρεξηγημένη έννοια που θέλει πελάτες και εργαζόμενους να αρέσκονται ανταλλάσοντας μεταξύ τους, δύο ευρώ παραπάνω. Αυτό το κατιτίς παραπάνω που μας κάνει ανθρώπους βρε αδερφέ.

Νταμπλ Ντιμπλ: ακριβό ουίσκι, ακριβότερο τα Χριστούγεννα.

Ντάμπλ Ντριπλ: αυτός είναι περίπου, ο τρόπος που γυρνάς σπίτι σου την πρωτοχρονιά.

Ρεβεγιον: κυριλέ δραστηριότητα κατανάλωσης κρεάτων και κονσερβοσκέψεων.

Καλή διάθεση: συνηθίζεται να χρησιμοποιείται αυτός ο όρος για το γενικό κλίμα των Χριστουγέννων, ενώ όλοι μας ξέρουμε, πλην των γκέι, πως είναι η πιο καταθλιπτική και ασεξουαλική γιορτή εβερ.

Έβερτ: πολίτικος που , ας το παραδεχτούμε, μοιάζει με τον Άγιο Βασίλη.

Άγιος: κάποιος μίζερος που εσκεμμένα δεν έζησε τίποτα στη ζωή του.

Καρνάγιος: πολύ γαμάτο μέρος για να περάσεις τα Χριστούγεννα.

Φιλανθρωπία: σταθερή γιορτή, όπου δίνεις λεφτά και αισθάνεσαι χαρούμενος.

Μαριάννα: η Αγία των Λεφτών.

Μέγκα: μέγκα χορηγός της Μαριάννας.

Πρωτοχρονιά: κατά τα φαινόμενα, παρά την χριστιανική δικτατορία που έχει επιβληθεί, χρωστάμε ακόμη και την τήρηση των αρχέγονων εθίμων, το τέλος του χειμώνα ας πούμε, ντυμένο κατάλληλα για να πάει να κάνει την Εύα της καινούργιας χρονιάς.

Βασιλόπιτα: τζόγος παράνομα εκνομημένος, που σκοπό έχει να κερδίσει το κακομαθημένο της οικογένειας ένα φλουρί.

B) ένας Βασίλης ανήμερα της γιορτής του, έφαγε χυλόπιτα.

Φλουρί: πολύ φλου κέρμα.

Φλουριντ: τραγουδιστής με επιρροές από Pink Floyd και Lou Reed.

Μάγοι: κάτι τύποι εντελώς αργόσχολοι που ακολουθούσαν ένα αστέρι. Κανείς δεν ξέρει τις μαγικές τους δυνάμεις.

Σταυρός του Νότου: κατά πάσα πιθανότητα, αυτό άκουγαν οι τρεις μάγοι πορευμένοι σε προναπαλμιακά εδάφη.

31: αυτό βγήκε κατά λάθος. Κανονικά εκείνα τα χρόνια οι μάγοι και οι προφήτες παίζανε 33.

Γκυ: συντηρητική και συνάμα οικολογική παράδοση που για να πηδήξεις, πρέπει να βρεις ένα δέντρο.

Αστέρια: έναν τόνο διαφορά και τα βλέπεις ανάποδα

Και κάτι (σχεδόν) όμορφο:

ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΑ ΚΑΛΑΝΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΚΑΡΙΑ

Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά , ψηλή μου δεντρολιβανιά κι αρχή καλός μας χρόνος ,
εκκλησιά με τ΄ άγιος θρόνος. Άγιος Βασίλης έρχεται από τον κάβο Πάπα, βαστάει και
στην πλάτη του μια μαλλιαρή θυλάκα, να βάλει μέσα τα ψωμιά , τις τηγανίτες , τα
λεφτά.- Εσένα , αφέντη , πρέπει σου καρέκλα καρυδένια , για ν ακουμπάς τη μέση
σου τη μαργαριταρένια.- Και πάλι ξανά πρέπει σου , βάλε στραβά το φέσι σου και
δίπλα το βρακί σου για να σκάσουν οι εχθροί σου.- Πολλά είπαμε τ΄ αφέντη μας ας
πούμε της κυράς μας.- Κυρά ψηλή , κυρά λιγνή , κυρά ταπανοφρύδα που έχεις τον
ήλιο πρόσωπο και το φεγγάρι στήθος, και του κοράκου τα φτερά τα ΄χεις
ταπανοφρύδια που όταν λουστείς και χτενιστείς και πας στην εκκλησιά σου η στράτα
ρόδα γέμισε απ΄ την περπατησιά σου. -Πολλά ΄παμε και της κυράς , ας πούμε και
της κόρης. -Έχεις και κόρη όμορφη ,που δεν έχει ιστορία, ούτε στην Πόλη
βρίσκεται , ούτε στη Βενετία. -Έχεις και κόρη όμορφη , βάλ΄ τηνε στο ζεμπίλι και
κρέμασέ τηνε ψηλά , να μη τη φάν΄ οι ψύλλοι.- Πολλά ΄παμε , πολλά ΄παμε , μα δε
μας εκεράσατε, κι αν ακόμα θε να πούμε, βάλτε μας κρασί να πιούμε.- Εφάγαμε τον
πετεινό , να φάμε και την κότα και δώστε μας το φλουράκι μας, να πάμε σ΄ άλλη
πόρτα.

Κωστής Αργυριάδης, 2009
(Ελευθερούπολη/Κορχικό/Λαγκαδάς/Θεσσαλονίκη)