31 Μαΐ 2012

Pass2Day | Η μουσική στη "χώρα των θαυμάτων" | #12

Pass2Day. O Διονύσης Κούτρας επιμελείται τη μουσική στήλη του vakxikon.blogspot.com. Kάθε Πέμπτη στο blog γράφει για μουσική. Και κάθε Σάββατο στον Eclectic Radio του Ash in Art, 2-5 το μεσημέρι, παίζει μουσική και μιλάει γι' αυτήν.
Συντονιστείτε http://www.ashinart.com/ 

*
Eπιμέλεια: Διονύσης Κούτρας

Οι εξαρτήσεις παντός τύπου -ουσίες, αλκοόλ κ.ά. συνδέονται άμεσα με το ταμπεραμέντο των καλλιτεχνών εξ ου και δεν αφορούν μόνο μουσικούς αλλά και συγγραφείς, ζωγράφους, ποιητές... Οι ουσίες δεν είναι φυσικά η πηγή του ταλέντου τους, καθώς δεν εκφράζονται όλοι οι "χρήστες" καλλιτεχνικά αλλά αποτέλεσμα της ιδιαίτερης ευαισθησίας που τους διακατέχει για τα δρώμενα και δυστυχώς η χρήση, κατά κανόνα, ανακόπτει ή εμποδίζει την απρόσκοπτη συνέχεια της δημιουργικής τους προσπάθειας. Τα φάρμακα έχουν κατά καιρούς βοηθήσει τους μουσικούς να ξεκλειδώσουν την αδρανή τους δημιουργηκότητα και να τους οδηγήσουν σε μεγάλα άλμπουμ. Έχουμε ακούσει όλοι ιστορίες που μοιάζουν με ανέκδοτα.
Όπως για τον Keith Richards που ήταν τόσο εθισμένος στην ηρωίνη που καθόταν ακίνητος και αγόγγυστος σε μια συναυλία. Όλοι νόμιζαν ότι είχε πεθάνει. Ή όταν η κοκαίνη, η παράνοια του David Bowie, τον οδήγησε να αποθηκεύσει τα κάτουρά του στο ψυγείο ώστε να μην κλαπούν από μάγους. Αυτά δεν είναι καθόλου χαρμόσυνα ανέκδοτα. Είναι όλες φρικιαστικές, βρώμικες λίγο ιστορίες και δείχνουν στους ανθρώπους που σκέφτονται λογικά ότι η υπερβολική χρήση ναρκωτικών τους κάνει να δρουν σαν πέη. Δεν είναι λαμπρό. Είναι βαρετό. Πέρα από τη μουσική, τα ναρκωτικα μας δίνουν και ιστορίες.
Ποιος θα ξεχάσει τον Bob Marley που κυκλοφορούσε συνέχεια με ένα μπάφο στο στόμα, ή την Whitney Houston αμέτρητες φορές λιπόθυμη από αλκοόλ και χάπια. Τον Curt Cobain στην ίδια κατάσταση νιρβάνας, τον Hendrix, την Janis Joplin και πόσους άλλους... Για κάθε THE END υπάρχει και ένας Morrison να καταλήγει στη μπανιέρα. Έχουμε απολαύσει αφιερώματα και συνεντεύξεις με τους χρήστες ναρκωτικών, περισσότερο από ένα chat με τους Coldplay. Όλοι οι πολιτισμοί έχουν ξεπηδήσει από την χρήση ναρκωτικών. Που θα ήταν ο κόσμος χωρίς το καλοκαίρι της αγάπης και τα μέσα της δεκαετίας του 1990: Η rave σκηνή και η hip-hop μεσουρανούσαν. 
Στην πραγματικότητα ίσως δεν θ' απαντήσει κανείς σε αυτό. Κάτι που δεν σημαίνει ότι είμαι εγώ αυτός που προτείνει την χρήση τους. Η πρόσληψη χημικών ουσιών είναι επιλογή του καθένα (και τα "οφέλη" ν' ακούμε μουσική για τα ναρκωτικά είναι ένα άλλο θέμα εντελώς). Αλλά η αιώνια τάση του μουσικού για το σνιφάρισμα, το κάπνισμα, το αλκοόλ και τα χάπια μάς επιτρέπει να ζήσουμε έστω μια αχτίδα της μακρινής και σκοτεινής πλευράς του καλλιτέχνη. Δεν θέλει κανείς να κρεμάει την ταμπέλα πρεζόνι σε μεγαλους καλλιτέχνες γιατί σίγουρα θα έχει ακούσει ή θα ακούσει κάποιο άλμπουμ του και θα γουστάρει.
Ποιος ξέρει τι άλλο εκπληκτικό θα ακούγαμε εάν δεν είχαν φύγει όλοι αυτοί τόσο νωρις...

*


*

 
Στις 24 Μαίου του 1941 γεννήθηκε ο Αμερικανός τραγουδιστής και μουσικός Μπομπ Ντίλαν. Το κανονικό του όνομα είναι Robert Alen Zimmerman. Ένας από τους σημαντικότερους τραγουδοποιούς στην ιστορία της μουσικής. Έχει κερδίσει 10 βραβεία Grammy, ένα Όσκαρ και μια Χρυσή Σφαίρα για το τραγούδι Things Have Changed. Το τραγούδι του Like a Rolling Stone βρίσκεται στην πρώτη θέση των 500 καλύτερων κομματιών του περιδικού Rolling Stone. Ως μαθητής γυμνασίου αρχίζει να παίζει φυσαρμόνκα, πιάνο και κιθάρα, ενώ συμμετέχει για πρώτη φορά σε συγκρότημα, ερμηνεύοντας τραγούδια με έμφαση στη ροκ εν ρολ, κάντρι, φόλκ και μπλουζ. Μια μουσική πορεία που την ακολουθεί ως σήμερα. Ο Μπομπ Ντίλαν είναι πολύ μεγάλος μουσικός, στιχουργός και ποιητής. Επηρέασε όσοι λίγοι την σύγχρονη μουσική αλλά και την σκέψη όσων μεγάλωσαν ή προβληματίστηκαν με τα τραγούδια του. Δεκάδες επίσημοι και ανεπίσημοι δίσκοι, βιογραφίες, διασκευές και τραγούδια μαρτυρούν το μέγεθος της επιρροής του.


30 Μαΐ 2012

"Τα πάντα απο-ρήτος / History of music and poetry : Why Don't You Do Right? " - No 19

Written in 1936 by Kansas Joe McCoy

You had plenty money, 1922
You let other women make a fool of you
Why don't you do right, like some other men do?
Get out of here and get me some money too

You're sittin' there and wonderin' what it's all about
You ain't got no money, they will put you out
Why don't you do right, like some other men do?
Get out of here and get me some money too

If you had prepared twenty years ago
You wouldn't be a-wanderin' from door to door
Why don't you do right, like some other men do?
Get out of here and get me some money too

Στις 30 Μαΐου του 1962 ο Benny Goodman γίνεται ο πρώτος αμε-ρικανός τζαζίστας που δίνει συναυλία στη Σοβιετική Ένωση. Γεννή-θηκε στις 30 Μαϊου του 1909. Για πολλούς θεωρείται ο «βασιλιάς του σουίνγκ». Πέθανε στις 13 Ιουνίου του 1986.

Στις 30 Μαΐου του 1964 γεννήθηκε ο Tom Morello, αμερικανός κιθαρίστας των Rage Against The Machine και των Audioslave. Ε-πίσης έχει συμμετάσχει σε κινήματα ενάντια στον ρατσισμό και στην καπιταλισμό.

Somewhere in the world it's 3 o'clock
Time to get out of school and think
Somewhere in the world it's 5pm
And quittin time means it's time to drink
Somewhere in the world it's 8 o'clock
Let's get fly, man, and go to gig
But somewhere in the world it's midnight
And the guerillas just shot two pigs
Somebody needs to battle this adrenaline
Throw death the middle fin
Stompin' through your suburbs
Like coke, meth, and Ritalin
Streetlights and little sins
We fight for the little yen
Despite the bitter end
And ignite carcinogens
This here's a little shot of
Can't-Be-Stopped
A lot o' Fuck-You-Pay-Me
A little Fuck-The-Cops
'Cause them parasites'll suck your wop
And bankrupt your flock
Chuck you overseas to buck the glock
And in the gallows of San Quentin
The officials were smitten
By the smooth, suave way
Which my initials were written
So they paid no attention
That the scribbled transmission
Read, "I'm a get outta here,
Pray I don't get ammunition."
Come on, somewhere in the world it's 3 o'clock
Time to get out of school and think
Somewhere in the world it's 5pm
And quittin time means it's time to drink
Somewhere in the world it's 8 o'clock
Let's get fly, man, and go to gig
But somewhere in the world it's midnight
And the guerillas just shot two pigs
Come on and come on with me
Sometimes the night falls just so
You can't see the scars
Discourse between the stars
Is dialogue of stolen DVD players and VCRs
I know a corner, if you say "cocaine"
They claim that you takin' the lord's name in vain
I came to spit flames
Until this shit change
Until we switch games
The streets drown in pain, now
Y'all might just drink and fuck to this
Let's knuckle up and deconstruct the shit
I'm a show you what they dysfunction is
They need some nickel-plated acupuncturists
Vile and vulturous
Let's get tumultuous
And bring a multitude
To where their luncheon is
Somewhere in the world it's 3 o'clock
Time to get out of school and think
Somewhere in the world it's 5pm
And quittin time means it's time to drink
Somewhere in the world it's 8 o'clock
Let's get fly, man, and go to the gig
But somewhere in the world it's midnight
And the guerillas just shot two pigs
Come on now, come on with it

Στις 30 Μαΐου του 1744 πέθανε ο άγγλος ποιητής, Αλεξάντερ Πό-ουπ.

«Όποιος έχει πλούσια αισθήματα, ζωγραφίζει και καλύτερα.»

«Οι θεόσταλτοι βασιλιάδες κυβερνούν άδικα.»

Στις 30 Μαΐου του 1778 πέθανε ο Βολτέρος. Φιλολογικό ψευδώ-νυμο του Φρανσουά Μαρί Αρουέ ο οποίος υπήρξε γάλλος συγγρα-φέας και διανοούμενος την περίοδο του Διαφωτισμού 18ο αιώνα  στην Γαλλία. Υπήρξε επίσης δοκιμιογράφος και κορυφαίος εκπρό-σωπος του ντεϊσμού .

«Ας εργαζόμαστε χωρίς διαμάχες. Είναι ο μόνος τρόπος να κάνουμε τη ζωή ανεκτή.»

«Για να γράψεις καλά την ιστορία πρέπει να ζεις μέσα σε χώρα ε-λεύθερη.»

«Κανένας μας δεν έχει ζήσει χωρίς να γνωρίσει τα δάκρυα.»

Στις 30 Μαΐου του 1977 πέθανε ο Πολ Ντέσμοντ, αμερικανός τζα-ζίστας. Το γλυκό σαξόφωνο του οποίου ακούγεται στο «Take Five» του Ντέβιντ Μπρούμπεκ.

Στις 30 Μαΐου του 1977 πέθανε ο Βασίλης Ρώτας, λογοτέχνης, που μετέφρασε στα ελληνικά όλα τα έργα του Σαίξπηρ. Γεννήθηκε στις 23 Απριλίου του 1889.

 
Ο παππούλης σαν κοπέλι
κάθε μέρα πάει στ' αμπέλι.
Το ραντίζει, το θειαφίζει
και το διπλοκαθαρίζει.
Και το Μάη με τους ανθούς
κορφοκόβει τους βλαστούς.
Κι ως να διπλοξεφυλλίσει,
η αγουρίδα έχει γυαλίσει.
Τώρα φέρνει στο μαντίλι
κόκκινο, γλυκό σταφύλι.
Τώρα κάθεται δραγάτης
ο παππούς ο ανοιχτομάτης
και του πάμε το φαΐ του
και μας δίνει την ευκή του,
μας φιλεύει και σταφύλια
σε καλάθια και μαντίλια.

29 Μαΐ 2012

BELLS, THREADS & MIRACLES


Για τις μέρες αυτές θυμήθηκα και αναζήτησα στη συλλογή μου για να σου παρουσιάσω ένα πολύ ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ, που προβλήθηκε στα Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης και της Ρόδου, και έκανε το γύρο του κόσμου το 2008: το “Bells, Threads & Miracles” είναι μια παραγωγή Ελλάδας και Τουρκίας, που σε μεταφέρει στο Πριγκηπονήσι και στο “θαυματουργό” μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου, μια περιοχή με έντονη ελληνικότητα, η οποία βρίσκεται απέναντι από την Κωνσταντινούπολη. Η έμπειρη σκηνοθέτις ντοκιμαντέρ Μαριάννα Οικονόμου και η παραγωγός Λιλέτ Μπόταση (Inkas Films), με ελληνικά και τουρκικά κονδύλια, ταξίδεψαν στον τόπο εκείνο, Απρίλη μήνα πριν από πέντε χρόνια, για ν’ αποτυπώσουν τις ορδές των δεκάδων χιλιάδων Μουσουλμάνων να καταφτάνουν στον Άγιο Γεώργιο για προσκύνημα, μόνο και μόνο για να τους ικανοποιηθεί κάποιο από τα “αιτήματα” που έχουν: από ένα παιδί μέχρι ένα… αμάξι και ένα κομπιούτερ! Και ενώ την ίδια στιγμή κυλάει το ορθόδοξο Πάσχα στην Ελλάδα, και αρκετοί από τους παλιούς Έλληνες της Πόλης νοσταλγούν τα σπίτια τους και τα μέρη που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν και, φυσικά, κουβαλούν ακόμη θύμησες και εικόνες μέσα τους (μια τέτοια ιστορία ξεδιπλώνεται και στο ντοκιμαντέρ), σε αντιπαραβολή παρακολουθείς αυτή την παραζάλη των Μουσουλμάνων, οι οποίοι προστρέχουν σε… χριστιανικό μέρος για την εκπλήρωση των επιθυμιών τους, και βέβαια την έκπληξη και τη σαστιμάρα των μοναχών που φροντίζουν την εκκλησία και το μοναστήρι. Εάν στο μέλλον υποπέσει στην αντίληψη σου το συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ, στο συνιστώ για να παρακολουθήσεις ένα γεγονός/θέαμα, άκρως πρωτότυπο και οξύμωρο, που τουλάχιστον προσωπικά αγνοούσα.

ΕΝΑ ΓΕΛΑΣΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ


To “Ένα Γελαστό Απόγευμα” είναι μια επίκαιρη ταινία από πολλές απόψεις. Καταρχάς, η στήλη HellasFilm καταπιάνεται μαζί της σήμερα αποτίνοντας φόρο τιμής στην πρόσφατη απώλεια του ηθοποιού Σοφοκλή Πέππα, ο οποίος είχε παρουσία, έστω και περιφερειακή, στην ταινία του Ανδρέα Θωμόπουλου. Εν συνεχεία, το “Ένα Γελαστό Απόγευμα” είναι πρωτίστως μια ταινία πολιτική. Καθότι ο κεντρικός πρωταγωνιστής της, που τον υποδύεται με περίσσια αισθαντικότητα ο Νίκος Κούρκουλος, είναι ένας ανερχόμενος, με όρεξη και πυγμή, πολιτικός, ο οποίος δεν αντιμετωπίζει μόνο προσωπικά προβλήματα, αλλά και επαγγελματικά. Οι πολιτικοί του αντίπαλοι τού βάζουν συνεχώς τρικλοποδιές, με την κυριότερη από αυτές την επιστροφή, και την απολογία του για τις ρίζες του. Ο πατέρας του ήταν συνεργάτης των Γερμανών στην Κατοχή, και η κοντή ελληνική μνήμη ως συνήθως, τώρα λειτουργεί ξαφνικά, μια και ο νεόκοπος και ρηξικέλευθος πολιτικός Δημήτρης Βενιέρης θέλει να φέρει την ουσιαστική αλλαγή στο σύστημα, να ανατρέψει τα δεδομένα, και να πάει μπροστά τη χώρα. Φευ! Το σενάριο της ταινίας δουλεύτηκε από ένα πρόσωπο-σύμβολο της δημοσιογραφίας και της συγγραφής της εποχής εκείνης, τον Φρέντυ Γερμανό, ο οποίος προηγουμένως το είχε ανεβάσει στο θέατρο και το είχε εκδώσει σε βιβλίο ως μυθιστόρημα. Ο Ανδρέας Θωμόπουλος, γνήσιο τέκνο του Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου, με μεγάλη επιτυχία του τον “Ασυμβίβαστο” με τον Παύλο Σιδηρόπουλο, μόλις λίγους μήνες πριν, σκηνοθετεί μια ακόμη εισπρακτική επιτυχία του 1979. Ο Νίκος Κούρκουλος και η Μπέτυ Λιβανού παίζουν υπέροχα, ο πρώτος με τη συνήθη υπερβολή του και η δεύτερη με την ξεπεταγμένη τσαχπινιά της ωραιότητας της, πάντοτε υπό τη φωτεινή, τύπου βιντεοκασέτας όμως, φωτογραφία του Άρη Σταύρου. Φυσικά, αλησμόνητη παραμένει και η μουσική του Χατζηνάσιου. Το “Ένα Γελαστό Απόγευμα” παραμένει μέχρι σήμερα, παρά την παρωχημένη αισθητική της, ένα διαμαντάκι του, έτσι κι αλλιώς, υποτιμημένου ελληνικού πολιτικού κινηματογράφου.

O ANΘΟΣ ΤΗΣ ΛΙΜΝΗΣ


 Αυτήν την εβδομάδα, η στήλη HellasFilm γυρίζει το χρόνο στο 1999 και στον “Ανθό της Λίμνης” του Σταμάτη Τσαρουχά, ο οποίος με τη σειρά του τοποθετείται στις αρχές του 20ου αιώνα, μια περίοδο ιδιαιτέρως κρίσιμη και αρκούντως ευαίσθητη για την Ελλάδα. Η ταινία του Τσαρουχά επανέρχεται στην επικαιρότητα, μια και προβλήθηκε την περασμένη εβδομάδα, στο Ίδρυμα Πολιτισμού & Εκπαίδευσης Ανδρέας Λεντάκης. Πρόκειται για μια σπάνια καταγραφή, που σε γυρίζει στη Μακεδονία της διχόνοιας, λίγα χρόνια πριν τους Βαλκανικούς Πολέμους. Η Ελλάδα είναι ελεύθερη από τη Θεσσαλία και κάτω, με τους Έλληνες της Μακεδονίας, στην προκειμένη περίπτωση της Καστοριάς, ανακατεμένοι με Τούρκους και με τους Βούλγαρους να εποφθαλμιούν τη γη τους, να βρίσκονται στο πυρ το εξώτερον. Σημειωτέον, ότι μόλις είχε τελειώσει ο ελληνοτουρκικός πόλεμος του 1897, όπου η Ελλάδα έχει χάσει. Η ιστορία επικεντρώνεται σε δύο άξονες. Σε μια τυπική ελληνική οικογένεια της περιοχής που μάχεται για την επιβίωση της, προσπαθώντας να ισορροπήσει τις σχέσεις της με τους Τούρκους της Καστοριάς, οι οποίοι γίνονται ολοένα και προκλητικότεροι. Από την άλλη μεριά, μελετά την απότομη ενηλικίωση του νεαρού Χρήστου, ο οποίος βρισκόμενος στην εφηβεία, νιώθει το αίμα του να βράζει. Θέλει να σηκωθεί, να πάρει τ’ όπλο του, και να διεκδικήσει την ελευθερία του και μια καλύτερη ζωή στα εδάφη του. Η ταινία του Τσαρουχά είναι ιστορική και δραματική συνάμα. Στα σίγουρα, η καλύτερη στιγμή της είναι η σχέση που χτίζεται ανάμεσα στο νεαρό Χρήστο και τον πληγωμένο αντάρτη (Βαγγέλης Μουρίκης), με τον τελευταίο να δείχνει το δρόμο και να μεταλαμπαδεύει το ελεύθερο πνεύμα του στον πιτσιρικά-μαχητή της ζωής. Ο Βαγγέλης Μουρίκης, πολύ πριν τον γνωρίσουμε σε χαρακτηριστικούς ρόλους του, ερμηνεύει με περίσσια αισθαντικότητα τον καταπονημένο και απογοητευμένο Έλληνα αντάρτη, ο οποίος παρολαυτά δεν χάνει τη θέληση του για ζωή και ελευθερία. Το άλλο χαρακτηριστικό στον “Ανθό της Λίμνης” είναι τα τεχνικά του χαρακτηριστικά. Κατά τη γνώμη μου, πρόκειται για μια από τις πλέον ακριβείς και αναπαραστατικές ιστορικές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου. Η Ιουλία Σταυρίδη κάνει μια θαυμάσια δουλειά στη σκηνογραφία και τα κουστούμια, και ο Κωστής Γκίγκας στη φωτογραφία. Με την υπέροχη μελωδία του Τσιαμούλη και τη φωνή της Λιζέτας Καλημέρη στο τραγούδι, το οποίο μάλιστα έγινε και hit αργότερα, δένεται άψογα αυτό το ιστορικό πλαίσιο με το πλούσιο συναισθηματισμό που σου αποπνέει. 

*Τα κείμενα εντάσσονται στη στήλη HellasFilm του κινηματογραφικού πόρταλ www.sevenart.gr. Γράφτηκαν από τον Νέστορα Πουλάκο, την περίοδο 21 Μαρτίου - 11 Απριλίου 2012.

28 Μαΐ 2012

Ένα Κλικ και Ζω


Έγιν' η φυγή εθισμός
                                  ο πιο ζόρικος απ' όλους

Ο Δρόμος ερωμένη
                                  απ' όλες η πιο σκληρή

Σαγήνη κάθε σταυροδρόμι

Ράγες τρέχουν ξοπίσω μου
Σε δυο στήθη πάνω ξαποσταίνω
χάραμα σ’αμπάρι σκοτεινό

Χάδι αόρατο
                      ανάσα που βρομά πίσσα και χώμα


*Chimere'' βλ. επίσης εδώ
*Ανανέωση κάθε Δευτέρα.

27 Μαΐ 2012

Tελευταίος Αγώνας (Τετράγωνο, 2011)


Του Νίκου Μπίνου

Τον μάθαμε και τον γνωρίσαμε μέσα στις τέσσερις γραμμές των μπασκετικών γηπέδων. Ήρθε η ώρα να ανακαλύψουμε ένα ακόμα ταλέντο του. Αύτο του συγγραφέα. Ο λόγος για τον Νάσο Γαλακτερό και την πρώτη του λογοτεχνική ντρίπλα.                                                    

Πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει την τόσο κλισέ πιο έκφραση "έκανε το χομπι του επάγγελμα" και το "πόσο τυχερός είναι, έκανε κάτι που αγαπούσε απο μικρός;". Σίγουρα κάμποσες και σίγουρα δεν θα σταματήσει αυτό να λέγεται.                                                                                   

Κάπως έτσι θα αισθάνεται προφανώς και το κεντρικό προσωπό του βιβλίου. Ο Πέτρος Γαζής είναι αναμφισβήτητα ένα πρόσωπο που πολλοί θα ήταν αυτοί που θα δεχόντουσαν δίχως δεύτερη σκέψη να βρίσκονται στη θέση του. Που θα ήθελα να του μοιάσουν. Ένας αθλητής στην καλύτερη δυνατή ηλικία (εκεί στα τριάντα), έχοντας καθολική αναγνώριση τόσο εντός όσο και εκτός Ελλάδος για τις μπασκετικές του ικανότητες και με ένα σκασμό εκατομμύρια για να έχουν να πορεύονται οι απόγονοι του ακόμα και τρεις γενειές μετά, και σαν τελευταίο αυτό που ονειρεύεται σχεδόν κάθε αντράς. Να έχει όποια γυναικεία ύπαρξη επιθυμεί στο κρεβάτι του. 

Και έχοντας στην μια πλευρά της ζυγαριάς όλα αυτά και στην άλλη, ώστε να έρχονται και σε μια σχετική ισσοροπία, δυό-τρεις κολλήτους, μια γυναίκα που σου έχει χαρίσει και ένα παίδι θα αναρωτιόσουν τι άλλο θα προσδοκούσε, τι άλλο θα αναζητούσε ένας άνθρωπός. Αμ δε!  Όλα τα παραπάνω έχουν να κάνουν με τη μία πλευρα του νομίσματος. Υπάρχει όμως και η άλλη που έρχεται να σου πει οτι "ρε μπαγάσα όλα τα πράγματα στη ζωή έχουν κάποιο κόστος". Είσαι λοιπόν έτοιμος φίλε μου να το αντιμετωπίσεις και να το καταπολεμήσεις; Είσαι έτοιμος να πληρώσεις το τίμημα; Δεν θα το μάθεις αν δεν το δοκιμάσεις, όπως άλλωστε ισχύει πάντα σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις.                                                                     

Στην προκειμένη περίπτωση τα τινά είναι δυο: Το ένα είναι ο ανεκπλήρωτος έρωτας που θέλουμε να ζήσουμε όλοι. Αυτός ο έρωτας που πάντα αναζητούμε (μακριά απο τους μισάνθρωπους, κάνουν κακό στην υγεία) και τον κρατάμε καλά μέσα μας μια και δεν μπορούμε να τον περιγράψουμε παρά μόνο να τον ζήσουμε. Και δεν ξέρεις πότε θα τεθείς αντιμέτωπός του. Ενδεχομένως σε κάποιο ταξίδι σου στην Βραζιλία!!! But who knows

Και ενώ πάνε όλα εξαιρετικά πλέον και έχεις βρει και τον έρωτα της ζωής σου στο πρόσωπο μιας πανέμορφης Βραζιλιάνας κάτι άλλο έρχεται να αναθεωρήσει τις σκέψεις σου, τον τρόπο ζωής σου. Τη ρουτίνα σου βρε αδερφέ και την καθημερινότητά σου. Να μάθεις πόσος καίρος σου υπολείπεται ακόμα μέχρι να μας εγκαταλείψεις διαπαντώς. Αλήθεια εσύ τι θα έκανες; Εγώ πάντως δεν ξέρω. Απλά φέρνω σαν σκέψη αυτό και προσπαθώ να πράξω όπως θα έκανα αν μου συνέβαινε κάτι τέτοιο. Χωρίς αυτό να σημαίνει οτι πάντα τα καταφέρνω. Και έκει είναι που ο Γαζής αρχίζει και αναθεωρεί σκέψεις.                                     

Δίχως να αποτελεί κάτι καινούριο απο θέμα πλοκής και στόρι ο Γαλακτερός κάνει σαφώς μια αξιόλογη προσπάθεια να μεταφέρει στο χαρτί σκέψεις και ιστορίες απο προσωπικά και όχι μόνο βιώματα. Να ανακατέψει αληθινές εμπειρίες συνδυασμένες με φανταστικά γεγονότα και όλα αυτά να δώσουν ένα αποτέλεσμα που δεν θα κουράσει τον αναγνώστη και θα κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον του μέχρι το τέλος.

Το Οροπέδιο Ύψος των Μυρμηγκιών (Openbook, 2012)


Tης Αλεξίας Νταμπίκη


Κάθε μέρα τα ίδια. Αναζητούνται ειδήσεις. Αντίδοτο ζωής. Ωσλάν. Εφημερίδες παραμάσχαλα, μια κούπα καφέ με ανταλλακτικό, τσιγάρα με κομπολόι άφιλτρο, στρωσίδι πούπουλου στην ξεχαρβαλωμένη καρέκλα του γραφείου άσυλου υπολογιστών, σκόνη των άλλων συναδέλφων για σουβέρ αναισθητικού και κάθομαι. Άλλη μια νύχτα έχει περάσει δίχως να κάνει κλικ η ζώνη ασφαλείας ονείρων κι έτσι ταξίδεψα με ταρακούνημα διαρκείας στον ύπνο μου.

Εν τω μεταξύ η ζωή κυλά αλλού απ’ όπου βρίσκομαι εγώ. Το πανωφόρι εαυτού που έχω ζαλωθεί μου φέρνει λίγο σε προβιά αρνιού κλεισμένου σε μαντρί. Θέλω αλήθεια να ξεφύγω και να γίνω; οπότε μην έχοντας μυαλό καθάριο και ψυχή ζεματιστή ανατροπών, σκαρφίζομαι προσωρινά, θαρρώ, άλλη μορφή φυγής…

Η πεταλούδα στους παραδοσιακούς πολιτισμούς ήταν σύμβολο της ψυχής.

*

Ο Λευτέρης Κρητικός γεννήθηκε έναν αιώνα μετά τον Καβάφη, έξι χρόνια μετά τον θάνατο του Καζαντζάκη και το πρώτο του λογοτεχνικό κείμενο παραδόθηκε στην πυρά την χρονιά που αποχαιρέτησε τα εγκόσμια ο Σκαρίμπας. Κατάγεται από την Κρήτη. Το 1994 απέκτησε μια κόρη. Αρέσκει του πολλά η μουσική, η λογοτεχνία και η μαγειρική.

Ενίοτε βυθίζεται σε σκέψεις χαζεύοντας πίνακες του Monet και του Caravaggio. Έχει μια ψύχωση με τον Frank Zappa, κάνει διαλογισμό με τον John Coltrane και ευχαριστεί το σύμπαν που του σύστησε τον Δημήτρη Μητρόπουλο. Καυχιέται ότι φτιάχνει καταπληκτική ρεβυθόσουπα, δεν του αρέσει η οδήγηση οποιουδήποτε τροχοφόρου οχήματος και ως τα τώρα έχει γράψει τρία μυθιστορήματα. Οι ανταποκρίσεις εκ του βιογραφικού μετώπου θα συνεχιστούν.

*

Το μυθιστόρημα του "Το οροπέδιο ύψος των μυρμηγκιών" αποτελεί ένα γαιτανάκι ανθρώπων, ιστοριών, εμπειριών, διαλόγων που πραγματεύονται ένα και μοναδικό θέμα: Tην κατάργηση της μαγείας που διακατέχει την ανθρώπινη ζωή και… o νοών νοείτω. 

Διατίθεται ελεύθερα στο δυαδίκτυο.

26 Μαΐ 2012

Ταινία 24ης Μαίου 2012


Του Νέστορα Πουλάκου 

Αυτή την εβδομάδα κάνει πρεμιέρα στις αίθουσες μια (!!) ταινία• έτσι, για δεύτερη στη σειρά “έξοδο” συνεχίζεται το αρνητικό ρεκόρ της διανομής τον Μάιο του 2012. Βγαίνουν, επίσης, μια επαναπροβολή και μια επανέκδοση. Βέβαια, τα βλέμματα εξακολουθούν να είναι στραμμένα στο 65ο Φεστιβάλ Καννών που φτάνει στο τέλος του. Ενώ το Ταινιόραμα 2012 συνεχίζεται για δεύτερη εβδομάδα στο Άστυ. 15 χρόνια από την πρώτη ταινία και 10 από τη δεύτερη, προσγειώνονται στις μέρες μας οι “Άνδρες με τα Μαύρα ΙΙΙ”, ένα σίκουελ σαφώς ανανεωμένο, πιο ευφάνταστο και με έναν εξαιρετικό Γουίλ Σμιθ στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Τα “Αυτοκίνητα” όχι μόνο θεωρούνται αλλά και είναι από τα καλύτερα κινούμενα σχέδια της προηγούμενης δεκαετίας. Επαναπροβάλλονται έξι χρόνια μετά άγνωστο γιατί. Για όποιον δεν τα έχει δει έστω στο dvd. Η επανέκδοση της εβδομάδας είναι “Ο Μεγάλος Δικτάτωρ” του Τσάρλι Τσάπλιν, αυτή η εξαίσια καυστική σάτιρα του σπουδαίου Αμερικανού κωμικού για τον Χίτλερ και την άνοδο του ναζισμού. Προβλήθηκε λίγο πριν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Επανεκδίδεται στη χώρα μας μπας και ξυπνήσουν οι της Χρυσής Αυγής ψηφοφόροι. 

Οι Άνδρες με τα Μαύρα ΙΙΙ (5/10) 

Παρόλο που το 3D αχρείαστο είναι για μια ακόμη φορά, το δεύτερο σίκουελ “Οι Άνδρες με τα Μαύρα” ξαναπιάνει τα υψηλά στάνταρντς της πρώτης ταινίας του 1997. Φυσικά και θέλουμε να ξεπεράσουμε το πατατράκ του πρώτου σίκουελ. Προφανώς και απορούσαμε γιατί γυρίζεται το δεύτερο τόσα χρόνια μετά (σχεδόν μια δεκαετία). Παρολαυτά, το αποτέλεσμα δικαιώνει τους συντελεστές για την επιμονή τους και το κοινό που θα το επιλέξει για τη διασκέδαση του. Μεστό σεναριακά, υποφερτό σκηνοθετικά, όλα τα λεφτά είναι η χημεία μεταξύ Γουίλ Σμιθ, Τόμι Λι Τζόουνς και Τζος Μπρολίν, των οποίων η σχέση εξηγεί και το μπακγκράουντ όλης αυτής της εξωγήινης συνεργασίας για όποιον τον “έτρωγε” τόσα χρόνια μετά. Πρόκειται για μπλοκμπάστερ που αξίζει, αν μη τι άλλο, την προσοχή σου. Δώστου μια ευκαιρία, άλλωστε κάποια καλύτερη πρώτη προβολή δεν βγαίνει αυτή την εβδομάδα. Θα χαλαρώσεις, θα διασκεδάσεις, θα χαζογελάσεις. 

Αυτοκίνητα (6/10) 

Από τα πιο πετυχημένα κινούμενα σχέδια της δεκαετίας που έφτασαν στα Όσκαρ και κέρδισαν τη Χρυσή Σφαίρα. Έχει κιόλας γίνει το σίκουελ (βγήκε πέρυσι) ενώ η πρώτη ταινία, για άγνωστο προφανή λόγο, ξαναβγαίνει στα σινεμά έξι χρόνια από την πρώτη προβολή της. Ο πιθανότερος λόγος είναι για να την ευχαριστηθούν και πάλι οι μικροί μας φίλοι. Καθότι οι αυτοκινητιστικές περιπέτειες του πασίγνωστου πια ΜακΚουίν διαθέτουν γρήγορο τέμπο, έντονη δράση και χιουμοριστικούς διαλόγους. Αν μη τι άλλο έχουμε να κάνουμε με ένα ευφάνταστο σενάριο και γι’ αυτό άλλωστε αγαπήθηκε και η ταινία. Όπως και να έχει, έτσι και δεν την έχεις δει στο σινεμά ή στο dvd μέχρι τώρα να ξέρεις ότι αποτελεί στα σίγουρα εγγυημένη παιδική (ένοχη) απόλαυση. 

Ο Μεγάλος Δικτάτωρ (10/10) 

Είναι κλασική και σπουδαία ταινία “Ο Μεγάλος Δικτάτωρ”. Στα σίγουρα η πιο ώριμη του Τσάρλι Τσάπλιν. Ο οποίος δεν ξεχνά τα κωμικά του γκαγκ και τα σκετσάκια που τον καθιέρωσαν, αλλά αυτή τη φορά κάνει κυρίως κοινωνικό σινεμά και συνθέτει το δικό του σπινθηροβόλο, καυστικό σχόλιο στη χιτλερική λαίλαπα που επικρατούσε εκείνη την εποχή στον κόσμο. Προφανώς και η ταινία αναφέρεται στον Χίτλερ και στην τρέλα του ναζισμού εκείνης της εποχής. Και προφανώς προβάλλεται αυτή τη στιγμή στη χώρα μας ως ένδειξη διαμαρτυρίας αλλά και αφύπνισης του 7% του πληθυσμού που ψήφισε Χρυσή Αυγή. Μόνο να δεις τον αριστουργηματικό μονό-λόγο του “φύρερ” Τσάπλιν στο τέλος της ταινίας σου φτάνει και σου περισσεύει. Ο Τσάπλιν παίζει με τη μανιέρα του αλλά έχει πλέον εξελίξει το σινεμά του από την εποχή του βωβού. Κάνει μια επίκαιρη ταινία στην εποχή του (λίγο πριν την έναρξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου), που είναι ακόμη πιο επίκαιρη στην εποχή μας. Χίλια μπράβο στον σπουδαίο αυτό κωμικό. 

 *Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (24-5-12).

25 Μαΐ 2012

Το pdf είναι e-book! Αυτή είναι η αλήθεια!


Όλο και συχνότερα τον τελευταίο χρόνο κάνουν την εμφάνιση τους στο διαδίκτυο, σε περιοδικά ή και σε ημερίδες και φεστιβάλ (υπό την αιγίδα του ΕΚΕΒΙ μάλιστα) κείμενα και ομιλίες που δαιμονοποιούν το pdf αρχείο όσον αφορά τη χρήση του ως e-book.

Χαρακτηρισμοί όπως "φτηνό", "απλή συρραφή κειμένων", "εύκολο", "γρήγορο", "χωρίς κόστος" κ.ά περιλαμβάνονται στις παραπάνω δραστηριότητες. Κάνουν λάθος. Και μάλιστα σημαντικό. Εξηγούμαι:

Για να φτιαχτεί ένα βιβλίο απαιτείται πρόγραμμα σελιδοποίησης, το οποίο και πρέπει ο χειριστής του να μάθει. Δηλαδή και για να μην παρεξηγηθούμε το pdf δεν είναι word, γιατί σε λίγο καιρό όλοι αυτοί οι φωστήρες αυτό θα μας κάνουν να πιστέψουμε.

Αντιθέτως απαιτείται καλή γνώση του προγράμματος. Απαιτούνται ακόμη: επιμελητής κειμένων, γραφίστας για τα εξώφυλλα και τα σχέδια του εσωτερικού μέρους. Και φυσικά ο επιμελητής της έκδοσης για την άψογη εμφάνιση του βιβλίου που σηματοδοτεί και την ταυτότητα των Εκδόσεων.

Από τα παραπάνω που σας ανέφερα: φτηνό και χωρίς κόστος δεν λες κάτι που χρειάζεται τουλάχιστον τέσσερα άτομα και δεκάδες εργατοώρες. Σίγουρα δεν το λες και απλή συρραφή κειμένων. Εύκολο ας πούμε το λες; Δεν νομίζω. Και γρήγορο σίγουρα όχι αν συνυπολογιστεί ότι μια έκδοση μαζί με τις διορθώσεις του συγγραφέα και τα δοκίμια που απαιτούνται θέλει κατά μέσο όρο 20 μέρες με 1 μήνα εργασίας.

Συνεχίζω: το pdf αρχείο που εξάγεται μαζί με εξώφυλλο και οπισθόφυλλο μπορεί να συνθέσει ένα e-book. Στο Vakxikon.gr έχουμε νοικιάσει την πλατφόρμα της Issuu η οποία είναι συμβατή σε υπολογιστές όλων των ειδών και σε iPad. Για να ικανοποιήσουμε τους αναγνώστες μας έχουμε έρθει σε συμφωνία με ηλεκτρονικά βιβλιοπωλεία (myebooks & e-na προς το παρόν) που διαθέτουν εφαρμογές για android, iPad, iPhone, iPod Touch, tablets πάσης φύσεως κ.ά.

Ακόμη: το pdf αρχείο δύναται να μετατραπεί -πάντα με οδηγίες της Amazon- στην ξέχωρη εφαρμογή της Mobi. To κάνουν άπαντες χρήστες του Kindle, όποιον και να ρωτήσετε δεξιά και αριστερά.

Επιπλέον: το pdf αρχείο είναι διαθέσιμο για download πολύ εύκολα, μπορεί κάποιος να το διαβάσει εύχρηστα στο pc του αλλά και να το εκτυπώσει στο πολυμηχάνημα του.

Τέλος: το αρχείο pdf είναι πάντα έτοιμο για τυπογραφείο, ξεχωρίζοντας πια το εξώφυλλο-οπισθόφυλλο (φτιάχνεται επιπροσθέτως, άρα μιλάμε για διπλή δουλειά, ανεβαίνει το κόστος!) για τους πάντοτε εραστές της έντυπης έκδοσης, οι οποίοι με την μέθοδο του print on demand (ψηφιακή εκτύπωση) μπορούν να τυπώσουν το βιβλίο τους σε όσα αντίτυπα θελήσουν.

Επομένως και όπως καταλαβαίνετε τα "άχρηστα" αρχεία pdf των Εκδόσεων Vakxikon.gr, που σημειωτέον διανέμονται δωρεάν, δεν διαβάζονται από τον πολύ κόσμο και αντιμετωπίζονται με "επιείκεια"!!! Μα καλά μάς δουλεύετε;

Και επιπλέον τα αρχεία epub δεν είναι μονόδρομος. Θα πρέπει σίγουρα να μπουν στη λογική τους οι Εκδόσεις, όμως αν δεν μπορούν ακόμη για τους χ, ψ λόγους δεν θα αυτοκτονήσουν. Επειδή βρέθηκαν ξαφνικά κάποιοι φωστήρες του ελληνικού διαδικτύου που υποστηρίζουν το αντίθετο ως άλλοι "κριτικοί" βιβλίου. Φτου στον κόρφο μας...

Νέστορας Πουλάκος
Υπεύθυνος Εκδόσεων Vakxikon.gr

24 Μαΐ 2012

Pass2Day | Συζητήσεις περί μουσικής με φίλους | #11

 
Pass2Day. O Διονύσης Κούτρας επιμελείται τη μουσική στήλη του vakxikon.blogspot.com. Kάθε Πέμπτη στο blog γράφει για μουσική. Και κάθε Σάββατο στον Eclectic Radio του Ash in Art, 2-5 το μεσημέρι, παίζει μουσική και μιλάει γι' αυτήν.
Συντονιστείτε http://www.ashinart.com/ 
*
 
 
Eπιμέλεια: Διονύσης Κούτρας
 
Το λέγαμε εδώ και ένα μήνα περίπου με τον φίλο Νικόλα, να φύγουμε για δύο μέρες από την Αθήνα. Άλλωστε δύο μέρες κενό έχουμε μες στην εβδομάδα, το Σάββατο και την Κυριακή. Λίγα χιλόμετρα έξω από την Αθήνα και όμως αισθανόμαστε σαν να ήμαστε στην άλλη άκρη του κόσμου. Φτάνει Παρασκευή βράδυ και αναχωρούμε για το εξοχικό του Νικόλα. Όλα είναι κανονισμένα από την προηγούμενη μέρα. Άφθονο κρέας, πολύ αλκοόλ, τον φορητό υπολογιστή και φυσικά την κιθάρα μου. Γεμάτοι κέφι αλλά χωρίς ενέργεια, αφού όλη την εβδομάδα η ενέργεια χάνεται στους ρυθμούς  της δουλειάς. Φτάνουμε αργά το βράδυ σε ένα μέρος ιδανικό για ξεκούραση, περισυλλογή και άδειασμα του μυαλού από τα προβλήματα της καθημερινότητας. Το τζάκι έχει ανάψει και τα ποτήρια με το τσίπουρο για αρχή είναι έτοιμα.

Μετά από ένα δίωρο φαγητού και οινοποσίας αρχίζει το τραγούδι. "Σάκη πιάσε την κιθάρα", μου λέει ο Νικόλας. Χωρίς δισταγμό βγάζω την κιθάρα από τη θήκη και αρχίζω να την κουρδίζω. "Είμαστε έτοιμοι", του λέω. "Τι θα πούμε;" Νοσταλγοί και οι δύο του ελληνόφωνου ροκ και όχι μόνο ξεκινάμε με Τρύπες (Αμνησία). Το τσίπουρο τώρα κατεβαίνει πιο εύκολα και το μυαλό μας ταξιδεύει. Έχω την εντύπωση ή μάλλον την βεβαιότητα ότι δεν μπορείς να κάνεις τέχνη χωρίς να είσαι φτιαγμένος. Το αλκοόλ βοηθάει το μυαλό και το σώμα να χαλαρώσει και να αφεθεί στις νότες που κυκλοφορούν στον αέρα. Κλείνεις τα μάτια και αυθόρμητα συγχρονίζεται με την κιθάρα. Αν κοιτάξουμε στο παρλθόν για να δούμε ότι μεγάλοι, τεράστιοι καλλιτέχνες όπως ο Morrison, o Hendrix, η Janis Joplin, έφυγαν νωρίς από τη ζωή είτε από τα ναρκωτικά είτε από αλκοόλ. Δεν μπορεί να αμφισβητήσει κανείς όμως την ποιότητα αυτών των καλλιτεχνών. Έβλεπαν πράγματα στη μουσική που δεν μπορούσαν να δουν άλλοι, γι' αυτό το λόγο ήταν σε μόνιμη φάση "φτιαγμένοι" -δεν μπορούσαν να λειτουργήσουν αλλιώς. Χαραχτηριστικό παράδειγμα ο Rory, o οποίος έπασχε από το συκώτι του και έκανε μεταμόσχευση αλλά συνέχισε να πίνει αλκοόλ.

Κάπως έτσι και εγώ με τον Νικόλα: για τρείς συνεχόμενες ώρες απλά αφεθήκαμε και αφήναμε το χρόνο να κυλήσει. Σε κάποια στιγμή λέω στο φίλο μου μια ιστορία. Είχαν μαζευτεί οι Led Zeppelin σε έναν πύργο στη Σκωτία για να ηχογραφήσουν τον τελευταίο τους δίσκο. Ήταν κλεισμένοι ένα μήνα μέσα αλλά στις τρεις πρώτες μέρες ο ντράμερ του συγκροτήματος κατάφερε να πιει 20 μπουκάλια βότκα εκ των οποίων τα 12 τα ήπιε το τελευταίο βράδυ και φυσικά δεν άντεξε και πέθανε.

"Κανόνισε", λέω στον Νικόλα, "να γίνουμε σαν αυτόν". "Όχι ρε". μου απαντάει, "τι είμαστε αλκοολικοί;". "Δεν ξέρω για μένα αλλά εσύ σίγουρα είσαι", του απαντάω. Δεν είναι βέβαια μόνο το αλκοόλ που σε κάνει να βλέπεις αλλίως την τέχνη αλλά και τα χάπια, τα ναρκωτικά και τα παραισθησιογόνα. Πραγματικά δεν ξέρω τι μπορεί να βλέπουν οι άνθρωποι αυτοί όταν γράφουν αυτή την μουσική, το μόνο που ξέρω είναι ότι τα τραγούδια τους έχουν γράψει ιστορία στο χώρο της μουσικής και θα γράφουν ιστορία όσο θα υπάρχει αυτός ο κόσμος…

Κάπως έτσι τελειώνει το πρώτο βράδυ μας, με αμπελοφιλοσοφίες, άφθονο τσίπουρο και πολλή μουσικη…

*


*

 
Στις 22 Μαίου του 1959 γεννήθηκε στην Αγγλία ο τραγουδιστής και ιδρυτικό μέλος των The Smiths, o Morrissey. Γνώρισε επιτυχία με το γκρουπ την δεκαετία του 1980. Το συγκρότημα έμεινε μαζί μόνο πέντε χρόνια κάνοντας τέσσερα στούντιο άλμπουμς και ένα live άλμπουμ, παρόλ' αυτά γνώρισε τεράστια επιτυχία. Μετά την διαλυσή τους το 1987 ο Steven Patrick Morrissey, όπως είναι και το πλήρες όνομά του, ακολούθησε σόλο καριέρα. Ο τραγουδιστής επηρέασε αρκετά βρετανικά γκρουπ όπως οι Blur, Oasis και Pulp. Οι στίχοι του έχουν περιγραφεί ως δραματικοί και είναι γνωστός για το βαρύτονο φωνητικό ύφος, το αφελές κούρεμα των μαλλιών του και τις δυναμικές ζωντανές εμφανίσεις του. Έρχεται στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στον Λυκαβηττό στις 16 Ιουλίου και ήδη τα χαμηλού κόστους εισιτήρια έχουν εξαντληθεί.