30 Σεπ 2012

Οι Ταινίες της 27ης Σεπτεμβρίου 2012 στο SevenArt.gr


Του Νέστορα Πουλάκου 

Η Αδελφή μου (6/10) 

Συγκαταλέγεται στις ταινίες που εντυπωσίασαν στο φετινό Φεστιβάλ Βερολίνου, απ’ το οποίο δυστυχώς έφυγε μόνο με μια Ειδική Μνεία δυσαρεστώντας τη δημιουργό της αλλά και το κοινό της Μπερλινάλε. Την Ούρσουλα Μέγιερ πάντως, την ξέρουμε καλά και ειδικώς στην Ελλάδα, άρα μόνο εντύπωση δεν μας προκάλεσε "Η Αδελφή μου", η οποία θεωρείται η κορυφαία ελβετική ταινία της χρονιάς, διεκδικώντας διακρίσεις στην Ευρωπαϊκή Ακαδημία Κινηματογράφου και στην κούρσα για το Όσκαρ ξένης ταινίας. Δραματική, ελβετικής και γαλλικής παραγωγής "Η Αδελφή μου", σε σκηνοθεσία Ούρσουλα Μέγιερ, σε μεταφέρει στη βιομηχανική κοιλάδα, κάτω από ένα πολυτελές θέρετρο της Ελβετίας, όπου το σκι είναι η βασική ατραξιόν. Εκεί ζει ο 12χρονος Σιμόν με την άνεργη αδελφή του, Λουίζ. Κάθε ημέρα, παίρνει το τελεφερίκ για το θέρετρο για να κλέψει πράγματα από τους πλούσιους επισκέπτες, ώστε να τα μοιραστεί με τους φίλους του. Όταν, όμως, οι "συνέταιροι" του χάνουν τα όρια τους, αυτό επηρεάζει και την αδελφή του. Ένα θαμμένο μυστικό τους απειλείται να βγει στην επιφάνεια και η μόνη διέξοδος είναι εκεί ψηλά. Όταν έγραφα πριν ότι ξέρουμε την Ούρσουλα Μέγιερ εννοούσα την πρώτη σκηνοθετική δουλειά της, το "Σπίτι με θέα", στο οποίο και πάλι η Ελβετή δημιουργός αναμείχθηκε με τον θεσμό της οικογένειας θέλοντας να μεταφέρει την παράνοια και τους άρρωστους δεσμούς που τη συνοδεύουν. Φαίνεται ότι είναι ένα θέμα που την απασχολεί πολύ. Στο "Σπίτι με θέα", που είχε παιχτεί στο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου Αθήνας του 2009 κερδίζοντας το πρώτο βραβείο, αποτύπωσε μια οικογένεια να κινείται στα όρια, πλάι σε έναν αυτοκινητόδρομο μεγάλης κυκλοφορίας, μεταφέροντας τις έντονες και ακατανόητες, ως ένα βαθμό, εσωτερικές της σχέσης. Στην "Αδελφή μου", ένα καλά κρυμμένο μυστικό υποβόσκει στην καθημερινότητα του Σιμόν και της αδελφής του. Είναι προφανές ότι έτσι και βγει στην επιφάνεια θα προκαλέσει έκρηξη, θα διαταραχθούν οι ισορροπίες, οι οποίες έτσι κι αλλιώς κρέμονται από μια κλωστή. Ο μεν Σιμόν σπαταλάει το χρόνο του κατακλέβοντας τους πλούσιους θαμώνες του γειτονικού σαλέ. Δεν πηγαίνει σχολείο. Η δε αδελφή του αντί να βρει μια δουλειά, βολοδέρνει από δω και από κει ερωτοτροπώντας παντοιοτρόπως. Το σημείο καμπής στη σχέση τους έρχεται, αρχικά, όταν ένας από τους εραστές της αδελφής του Σιμόν ανακατεύεται περισσότερο στα οικογενειακά τους. Το ξέσπασμα του νεαρού είναι σίγουρο. Θα ερχόταν μια κάποια στιγμή. Τότε, ο εραστής τρομάζει και η πραγματικότητα γύρω τους κλονίζεται. Το σιωπηρό δράμα της Μέγιερ, όπως ακριβώς έγινε και στο Σπίτι με θέα, εκρήγνυται. Η σύγκρουση και η εσωτερική αναστάτωση του πιτσιρικά είναι βέβαιη. Η Μέγιερ είναι μια σκηνοθέτις που κυριολεκτικά ήρθε για να μείνει στο ευρωπαϊκό σινεμά. Με το χαμηλόφωνο, αρκούντως εσωτερικό και αριστοτεχνικά δομημένα δραματικό κινηματογράφο που κάνει σε οδηγεί στην εξερεύνηση των πιο μύχιων μυστικών της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης, τα οποία φυσικά αντικατοπτρίζουν το εσωτερικό παράλογο που κυοφορεί ο καθείς μέσα του. 

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην εβδομαδιαία πολιτική εφημερίδα Δρόμος (φύλλο 29-9-13). 

Η Αξέχαστη Πόλη (5/10) 

Πριν ένα μήνα σου έγραφα για την Αβάνα, τώρα ήρθε η σειρά της Κωνσταντινούπολης, σε μια σπονδυλωτή ταινία λιγότερo τουριστική (αν έλειπαν και τα πλάνα του Βόσπορου δεν θα είχαμε πάρει μυρωδιά τουρκικού ΕΟΤ) από την κουβανέζικη εκδοχή και περισσότερο έθνικ και ουμανιστική στην ουσία της. Προσπερνώντας τις σκηνές με τον Πέτρο Μάρκαρη και τον Χουσείν Καράμπεϊ, τους δυο εμπνευστές τους πρότζεκτ που όμως δεν είχαν λόγο να μπουν μπροστά από την κάμερα, οι έξι ιστορίες που αποτυπώνονται στο πανί έχουν στιβαρό λόγο και άποψη για την πόλη, με εξαίρεση δυο πολύ κραυγαλέες ταινίες: Την ιστορία του Ομάρ Σαργκάουι με το ζευγάρι του Παλαιστίνιου και της Ισραηλινής και την ιστορία της Άιντα Μπέγκιτς στο ξενοδοχείο. Νομίζω ότι αμφότερες όχι μόνο είναι ξένες από το σώμα της ταινίας αλλά και δεν αντικατοπτρίζουν την Πόλη –θα μπορούσαν να είχαν γυριστεί σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου. Σαφώς και τις πλέον δυνατές συγκινήσεις προσφέρουν οι ιστορίες του Χανί Αμπού-Ασάντ και του δικού μας Στέργιου Νιζήρη. Πρόκειται για δυο ταινίες μέσα από τις οποίες αναδεικνύεται η Πόλη, αφού οι ήρωες τους ανακατεύονται με τις μυρωδιές και τους ήχους της, μπλέκονται στα σοκάκια της και ανακαλύπτουν τις ομορφιές της μέσα από θύμησες, σκέψεις και σχέσεις κάθε είδους. Κατά τα λοιπά, αυτό το νοσταλγικό και ευδιάθετο κινηματογραφικό πρότζεκτ είναι σίγουρα μια πρόταση για να δεις καλό σινεμά. 

Looper: Αντιμέτωποι με το Χρόνο (5/10) 

Αυτό κι αν είναι ένα sci-fi δράμα υψηλών ταχυτήτων που όμως χάνεται στη μετάφραση και κάνει το μυαλό σου σούπα. Ομολογώ ότι κατάφερα να παρακολουθήσω έως ένα σημείο το δράμα με τον Τζόσεφ Γκόρντον-Λέβιτ, καθότι μετά το χάος της ιστορίας με παρέσυρε σε βαθιά περισυλλογή. Παιχνίδια με το χωροχρόνο, μαφιόζοι και ηγέτες του χάους, διαλυμένες οικογένειες και ανομολόγητες αγάπες, δυο εαυτοί σε δυο χαρακτήρες που είναι ένας. Ο Ράιαν Τζόνσον, που με είχε εκπλήξει με το “Έγκλημα στο Κολλέγιο” το 2005, ανακατεύει όλα τα παραπάνω στοιχεία μες στο καζάνι του και σου προσφέρει μια αλά Ντόνι Ντάρκο ιστορία φαντασίας. Τιθασεύει την ριτσαρντκελική σκηνοθετική ματιά του χωρίς όμως να αποφεύγει να σε περιπλέξει από το χαώδες του σεναρίου μια και θέλει να τα πει όλα με τον πλέον πλάγιο τρόπο. Εντέλει η ταινία του είναι ένα αξιοπρόσεκτο μπερδεψουά δράμα που θα σου προσφέρει συγκινήσεις και όρεξη για να δουλεύει η φαντασία σου στο κόκκινο.

28 Σεπ 2012

Συνέντευξη του Χρήστου Ν. Καρακάση


Στην Εύα Πετροπούλου-Λιανού

Με την ευκαιρία των νέων δουλειών του σκηνοθέτη Χρήστου Ν Καρακάση, "Μορφογένεση" και "Η Γέννεση μιας ιδέας", τον ρωτήσαμε τη γνώμη του για την ελληνική πραγματικότητα στον τομέα του. Τι σημαίνει για τον ίδιο "κάνω τέχνη στην Ελλαδα" και ποια είναι τα μελλόντικα του σχεδια. Ας τον απολαύσουμε.

Πόσο σημαντικός είναι ο ρόλος ενός σκηνοθετη;  Το καλοκαίρι σκηνοθετήσατε το έργο "Οι Συνένοχοι".

Η σκηνοθεσία σε οποιοδήποτε έργο παίζει έναν πολύ σημαντικό ρόλο, και ιδιαίτερα σε εργα όπως "Οι Συνένοχοι. Το στοιχείο του παραλόγου συνδέεται και αναπτύσσεται παράλληλα με τα πρόσωπα του έργου, με φόντο τη νεοελληνική ψυχοσύνθεση και την ευρωπαϊκή καταστροφολογία. Οι ήρωες είναι αθώοι και ταυτόχρονα ένοχοι, αστείοι αλλά γεμάτοι αληθινό πάθος, κωμικοί δίχως όμως να το θέλουν. Η βαθύτερη ανάγκη τους για έρωτα, εξουσία, όνειρο τους οδηγεί να ξεγυμνωθούν. Όσα τους συμβαίνουν είναι συγκλονιστικά και μη αναστρέψιμα σύντομα όμως θα ανακαλύψουμε ότι όλα είναι μια πλάνη. Τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται, ούτε ο χώρος ούτε οι άνθρωποι
 
Είστε αυστηρός κριτής;
 
Ναι είμαι πολύ αυστηρός κριτής, δεν θα μπορούσα να μην είμαι, μόνο έτσι μπορείς να σκηνοθετήσεις.
 
Ασχολείστε με τον κινηματογράφο και συγκεκριμένα έχετε σκηνοθετήσει ένα ντοκυμαντέρ "Αναμεσα σε δυο Πατρίδες", που εξιστορείτε τη ζωή ενός Έλληνα μετανάστη στη Φινλανδία.
 
Ασχολούμε με το θέατρο και τον κινηματογράφο πάνω από 15 χρόνια. Η ιδέα να κάνω ένα ντοκιμαντέρ για ανθρώπους που έχουν βρει μια άλλη πατρίδα ξεκίνησε πριν από πολλά χρόνια. Όταν γνώρισα τον Ηλία Μισύρη, αμέσως θέλησα να κάνω ένα ντοκιμαντέρ με αφορμή την ζωή του. Με συγκίνησε το γεγονός ότι το ταξίδι που ξεκίνησε ο Ηλίας άρχισε στα 7 του χρόνια. Το ντοκιμαντέρ πραγματεύεται την ιστορία του, και πώς βρέθηκε στη Φινλανδία για να ανακαλύψει σε ξένο τόπο την ίδια του την πατρίδα. Η οικογένειά του, εγκατεστημένη στο Ξυλόκαστρο, εκδιώχθηκε στη διάρκεια της δικτατορίας, εξόριστη επί εφτά χρόνια στα βουνά της Τρίπολης. Τα χρόνια αυτά τον καθόρισαν σημαντικά. Εγκατέλειψε τις σπουδές του και ταξίδεψε εκτός Ελλάδας, βρίσκοντας στη Φινλανδία μια δεύτερη πατρίδα. Εκεί βίωσε έντονα τα φιλελληνικά αισθήματα του φινλανδικού λαού, ενώ ταυτόχρονα ανακάλυψε τον πολιτισμό της χώρας που τον "υιοθέτησε". Όπως σημειώνει χαρακτηριστικά και ο ίδιος ο Ηλίας Μισύρης, "από ένα σημείο και μετά επήλθε η ανοστιά. Όχι ανοσία, αλλά ανοστιά. Δεν υπήρχε ο νόστος. Ο νόστος που έχεις ως ξένος σε ξένη χώρα. Υπήρχε κάτι το οποίο σε έκανε να σου λείπει η Ελλάδα όταν είσαι στη Φινλανδία και να σου λείπει η Φινλανδία όταν είσαι στην Ελλάδα". Κατάφερε αυτή την αρνητική συγκυρία να την μετατρέψει σε θετική θέση στην ζωή του! Η αλήθεια είναι ότι κατά την διάρκεια την κινηματογραφικής διαδικασίας μπήκαμε όλοι οι συντελεστές σε ένα εσωτερικό ταξίδι. Το εξαίρετο κείμενο της συγγραφέως Βασιλικής Κάππα το οποίο συνοδεύει το ντοκιμαντέρ γεννήθηκε μέσα από μια σύνθεση λυρικότητας και φιλοσοφικής θεώρησης. Η Βασιλική ακολούθησε όπως όλοι μας αυτό το ταξίδι αυτογνωσίας και ουσιαστικά πετύχαμε αυτό που ένα έργο το κάνει ξεχωριστό. Να είναι απλό, να αφορά την ανθρώπινη φύση και να μας δίνει την δυνατότητα να σκεφτόμαστε το αύριο κτίζοντας το παρόν ζώντας στο σήμερα, και αναπολώντας και κρίνοντας το χτές.
 
Ποιά ειναι η διαφορά μεταξύ του θεάτρου και του κινηματογράφου;
 
Για μένα που εχω ασχοληθεί πολλά χρόνια και με τα δύο, η διαφορά είναι καθαρα ο τρόπος παρουσίασης μιας δουλειας. Οι τεχνικές διαφορές θα μπορούσε να πει καποιος, τα διαφορετικά εργαλεία που εχει η κάθε τέχνη. Ο ηθοποιός στο θέατρο είναι η διαφορά. Αυτό αλλωστε με ελκύει, η ζωντανή παρουσία, η διαφοροποίηση της παράστασης κάθε μέρα, οι νέες γραμμές υποκριτικής που αναπτύσονται. Στον κινηματογράφο τα τελευταίο χρόνια με τα νέα ψηφιακά μέσα βρίσκω την καλλιτεχνική μου φόρμα (camerastylo). Κινηματογραφώ, μονταρω, σκέφτομαι, νιώθω πάρα πολύ ελεύθερος. Έτσι γεννήθηκε και η ιδέα για το Φεστιβάλ Ψηφιακού Κινηματογράφου Αθήνας.

Μιλήστε μας για το φεστιβάλ Ψηφιακού Κινηματογράφου; Πως ξεκίνησε η ιδέα;
 
Το Φεστιβάλ Ψηφιακού Κινηματογράφου Αθήνας φιλοδοξεί να καθιερώσει έναν τόπο συνάντησης των δημιουργών και των θεατών του κινηματογράφου, με προβολές και άλλες εκδηλώσεις, σε χώρους που δεν είναι κατ’ ανάγκην κινηματογραφικές αίθουσες, αλλά που προσφέρονται για το διάλογο του κοινού με νέους δημιουργούς και όχι μόνο, απ’ όλη την Ελλάδα.Το 1o Φεστιβάλ προωθώντας την ιδέα του ψηφιακού κινηματογράφου περιελάμβανε ταινίες μυθοπλασίας, τεκμηρίωσης, κινουμένων σχεδίων πειραματικές, video art, που δημιουργήθηκαν με την χρήση των νέων ψηφιακών μέσων. Το 2o Φεστιβάλ Ψηφιακού Κινηματογράφου Αθήνας απλώνει τις φτερούγες του πάνω από την πόλη ξεκινώντας στις 25 Μαίου το κινηματογραφικό του ταξίδι προβάλοντας ταινίες και αφιερώματα σε φεστιβάλ της Ελλάδας, της Ευρώπης και της Κίνας. Οι συμμετοχές μας ξεπέρασαν τις 200 δείχνοντας ότι σε μια εποχή κρίσης οι δημιουργοί προσπαθούν και θέλουν να αλλάξουν το αύριο της χώρας μας
 
Ποιά είναι τα σχέδια σας για το μέλλον;
 
Να συνεχίσω στην Ελλάδα να κάνω τέχνη. Να μου επιτρέψει η χώρα μου να το κάνω αυτό. Να βελτιωθούν τα πράγματα και οι αντιλήψεις. Να βοηθήσω οσο μπορώ πάνω σε αυτό.

Ο παραγωγός, σεναριογράφος και σκηνοθέτης Χρήστος Ν. Καρακάσης γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε Μουσική, Πληροφορική και Σκηνοθεσία Θεάτρου, Κινηματογράφου, Τηλεόρασης. Είναι ιδρυτής της Εταιρείας Παραγωγής Kουίντα Production  και της Πολιτιστικής Εταιρείας  Κουίντα. Εχει επιμεληθεί οπτικοακουστικά, καλλιτεχνικά, οργανωτικά και σε τεχνικό επίπεδο πολλές εκδηλώσεις παρουσιάσεις, διαφημίσεις, video art, φεστιβάλ. Ως σκηνοθέτης-παραγωγός έχει παρουσία από το 1992. Οι ταινίες του έχουν προβληθεί στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών, της Ενωσης Σκηνοθετών Παραγωγών Κινηματογράφου. Ιδρυτικό Μέλος του Δικτύου Ελληνικού Ντοκιμαντέρ και της Κίνησης Docfriends. Καλλιτεχνικός Διεθυντής του Φεστιβάλ Ψηφιακού Κινηματογράφου Αθήνας.

27 Σεπ 2012

Pass2Day | Too old to rock'n'roll, too young to die | #21

Pass2Day. O Διονύσης Κούτρας επιμελείται τη μουσική στήλη του vakxikon.blogspot.com. Kάθε Πέμπτη στο blog γράφει για μουσική. Και κάθε Κυριακή στο Vakxikon Radio, 8-10 το βράδυ, παίζει μουσική και μιλάει γι' αυτήν. 


Eπιμέλεια: Διονύσης Κούτρας 

Eίχε ξημερώσει και ο Μορφέας δεν ερχόταν να με πάρει. Παρόλο που το αλκοόλ υπήρχε άφθονο όλο το βράδυ και η κούραση διακείχε όλο το κορμί μου, τα μάτια μου δεν έκλειναν. Ξαφνικά στο ράδιο άκουσα το εκπληκτικό κομμάτι "too old to rock’n’roll, too young to die". Άρχισα αμέσως να κρατάω σημειώσεις. Πολύ γέρος για να ροκάρει, πολύ νέος για να πεθάνει. Μια από τις φράσεις που έχουν μείνει σε αυτό που λέμε ιστορία της ροκ, ως απαύγασμα της φιλοσοφίας της. Πως η ροκ εξέγερση και πρόκληση είναι προνόμιο των νέων, γιατί χρειάζεται το σφρίγος και την καθαρή αντίληψη τους. Αν έχεις γεράσει δεν χρειάζεται βέβαια να πεθάνεις, πρέπει όμως να πας στην άκρη. Προς θεού όμως, μη δοκιμάσεις να ξαναασχοληθείς με τη ροκ, γιατί δεν είναι πια στα μέτρα σου. 

Προσωπική μου άποψη, το τραγούδι αυτό κρύβει ειρωνία. Αν μη τι άλλο ακούσαμε τους Jethro Tull να το τραγουδάνε 50 χρονών. Είναι γέροι, εξακολουθούν όμως να ροκάρουν. Να ροκάρουν; Ή μήπως να κάνουν αυτό που συνήθισαν να κάνουν όλα αυτά τα χρόνια. Είναι φορές που για να πεις κάτι ανατρεπτικό δεν χρειάζεται να ζεις ανατρεπτικά, φτάνει η πείρα σου και το μυαλό σου. Μπορεί να είσαι γέρος και να μιλάς νεανικά. Είτε υποκρινόμενος είτε όχι. Λέει ο Ian Anderson στο δίσκο του πως αυτή είναι η ρέγγε έκδοση του κομματιού μιας και μόλις επέστρεψαν από διακοπές στην Καραϊβική όπου είχαν πάει για να ξοδέψουν τα χρήματα των ακροατών τους. Σχόλιο αυτοκριτικής μα και κριτικής όλων αυτών που χτυπιούνται κάτω από τη σκηνή. Ίσως αυτό να είναι το πνεύμα της ροκ. Ίσως πάλι και να μην είναι. Καλύτερα όμως να το προσδιορίσουμε, προτού πούμε ποιος είναι γέρος γι' αυτό και ποιος δεν είναι. 

...Hey, hey my, my rock'n'roll will never die... (Neil Young) 

Η ροκ λοιπόν δε θα πεθάνει ποτέ, μπορεί να πεθάνουμε εμείς όμως αυτή θα μείνει. Μπορεί να μην μπορούμε να την ορίσουμε και να πούμε τι ακριβώς σημαίνει αυτή η μικρή λέξη, είμαι σίγουρος πως όλοι όσοι ακούμε αυτή τη μουσική και σε κάποια φάση της ζωής μας θελήσαμε να την κάνουμε κομμάτι της ζωής μας, αυτά που έλεγε ή που νομίζαμε πως έλεγε, είμαι σίγουρος πως καταλαβαίνουμε γιατί μιλάμε. Ροκ ήταν ο Σωκράτης που δεν αρνήθηκε το κώνειο και ο Διογένης ο Κυνικός που ζούσε στο πυθάρι. Ροκ ήταν ο Χριστός που τον σταύρωσαν επειδή αγάπησε πολύ. Ροκ ήταν ο Γαλιλαίος που θέλανε να τον κάψουν επειδή επέμενε πως η γη είναι στρογγυλή. Ροκ ήταν ο Σάκκο και ο Βανζέτι και ο Γκεβάρα που δώσαν τη ζωή τους για αυτά που πιστεύαν. Και βέβαια ήταν ένα εκατομμύριο φορές περισσότερο ροκ από τους ρόκερς. Το τραγούδι λέει "there's more to the picture than meets the eye". Υπάρχουν περισσότερα στην εικόνα από όσα συναντά το μάτι. 

Να γιατί η ροκ δε θα πεθάνει, γιατί με την αμεσότητα της μας κάνει να μπορούμε να δούμε την εικόνα με κλειστά τα μάτια και να διαβάσουμε όσα θα μπορούσαν να γραφτούν ανάμεσα στις σειρές. 

 Ακούστε εδώ το τραγούδι



Οι Killers ποτέ δεν ήταν αυτό που λέμε οι "χαϊδεμένοι" των κριτικών. Eκείνο που τους ανέβασε στην κορυφή από την αρχή της καριέρας τους δεν ήταν άλλο από την αγάπη του κοινού, το οποίο τους χάρισε εντυπωσιακές πωλήσεις για τα δεδομένα της ροκ στη δεκαετία των 00's. Δυστυχώς, είναι σαφές ότι με το νέο αυτό άλμπουμ η κατηφόρα των Killers συνεχίζεται, σε βαθμό που κινδυνεύουν να μπουν σε κάποια από τις τελευταίες κατηγορίες των alternative rock συγκροτημάτων. Στο Battle Born δεν υπάρχει τίποτα από την εκρηκτικότητα του Somebody Told Me, τίποτα από την εκκεντρικότητα του Bones, τίποτα από την indie μελαγχολία του Mr. Brightside, τίποτα από τη μεγαλειώδη μελωδία του When You Were Young, τίποτα έστω σαν το Read My Mind, που αν και πιο ελαφρύ και "ραδιοφωνικό", ήταν αναμφίβολα δυνατό κομμάτι και έχει αντέξει στο χρόνο. Στο Battle Born δεν υπάρχει τίποτα που να μην έχουμε ξανακούσει από τη μπάντα και μάλιστα σε πολύ καλύτερη εκδοχή. Τι υπάρχει στο Battle Born; Υπάρχουν τραγούδια φιλόδοξα, κομμένα και ραμμένα για μεγάλα στάδια. Τραγούδια που μοιάζουν μελετημένα για να έχουν επιβλητικά choruses. Μόνο που το αποτέλεσμα είναι στην καλύτερη περίπτωση απλά συμπαθές (στα λίγα κομμάτια όπου λειτούργησε η φόρμουλα της κατασκευής μελωδιών, γιατί καλλιτεχνική δημιουργία δεν το λες σε καμία περίπτωση) και στη χειρότερη (και συχνότερη) περίπτωση ανυπόφορο, τουλάχιστον για τον ακροατή που έχει ξεπεράσει το νηπιακό στάδιο της ροκ. Πίσω από την καλογυαλισμένη παραγωγή, ο δίσκος είναι εντυπωσιακά επιδερμικός και γεμάτος από μελωδίες τετριμμένες, που είναι αμφίβολο ότι θα μείνουν με το πέρασμα του χρόνου. Ούτε σε αυτό είναι καλοί πλέον... 

Ακούστε εδώ τραγούδι απ' το δίσκο

Η Σκύλα...


Του Νέστορα Πουλάκου 

Βρισκόμαστε στα τέλη Σεπτεμβρίου και ο χορός των επανεκδόσεων κλασικών ταινιών εξακολουθεί. Αυτή τη φορά θυμόμαστε μια όντως ξεχασμένη ταινία, τη “Σκύλα” (Scarlet Street) του Φριτζ Λανγκ, που γυρίστηκε με το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου στις Η.Π.Α. και αποτύπωνε εκείνη την κοινωνική κατάσταση της παρακμής, της ψυχολογικής βίας, και των εν γένει ανισοτήτων που οδηγούσαν σε παράλογες συμπεριφορές και αποτρόπαιες πράξεις. 

Δραματική ταινία μυστηρίου η "Σκύλα", σε σκηνοθεσία Φριτζ Λανγκ, με τους Έντουαρντ Τζ. Ρόμπινσον και Τζόαν Μπένετ, μιλάει για τον Κρίστοφερ Κρος, έναν ευσυνείδητο ταμία που εργάζεται επί 25 χρόνια στην ίδια τράπεζα. Είναι όμως ένας μοναχικός άνθρωπος: με τη γυναίκα του Αντέλ δεν υπάρχει καμία ψυχική επαφή, μοιάζουν σαν δύο ξένοι. Μοναδική του παρηγοριά είναι η ζωγραφική. Μια βροχερή νύχτα, βλέπει κάποιον να επιτίθεται σε μια γυναίκα στην οδό Σκάρλετ. Αφού την σώσει, γνωρίζονται καλύτερα και αναπτύσσεται μια συμπάθεια ανάμεσά τους. Ο Κρις ερωτεύεται την Κίτι και της προσφέρει στέγη στο διαμέρισμα που διατηρεί για τους πίνακές του. Η Κίτι, που αρχικά τον νομίζει για μεγάλο ζωγράφο, του παριστάνει την ερωτευμένη με σκοπό να τον εκμεταλλευθεί, κάτι που καταφέρνει εύκολα. Στη συνέχεια η εκμετάλλευση γίνεται εντονότερη, αφού ο Κρις μεταβάλλεται σε απόλυτο θύμα της Κίτι και του εραστή της. Αργότερα, όταν θα έρθει η ώρα της πικρής αλήθειας, τα πράγματα θα έχουν πολύ τραγική κατάληξη για όλους… 

Καταπιεσμένα εγώ, ξεχασμένα όνειρα, ανομολόγητες στιγμές μικρών προσωπικοτήτων που δεν τα καταφέρνουν καλά και αντιδρούν. Η εσωστρέφεια γίνεται βία, η εκμετάλλευση εκνευρίζει. Ένα συνεχές γιατί πλανάται στην ατμόσφαιρα, και μια έκρηξη της στιγμής σε σημαδεύει για όλη σου τη ζωή. Ο Φριτζ Λανγκ κάνει μια ταινία μεταξύ φιλμ νουάρ και ψυχολογικού θρίλερ. Χτίζει θαυμάσια, χάρη και στη σεναριακή πένα του Ντούντλει Νίκολς που βασίστηκε σε μυθιστόρημα και θεατρικό έργο, τον χαρακτήρα του Κρις που ερμηνεύει εξαιρετικά ο Ρόμπινσον, και ο οποίος αποτυπώνει με απόλυτη ακρίβεια όλη την καταπίεση της συντηρητικής Αμερικής του Πολέμου και το πώς αυτή εκρήγνυται, εξεγείρεται και εντέλει προκαλεί πολλαπλά τραύματα. 

Η ταινία του Λανγκ διαθέτει όλα εκείνα τα στοιχεία του φιλμ νουάρ που αποτυπώθηκαν στη συνέχεια ως αρχετυπικά, αν και η γνώμη μου είναι ότι δεν πρόκειται τόσο για φιλμ νουάρ (με την έννοια του κλασικού, δεν συγκαταλέγεται ανάμεσα σε αυτά) όσο ένα ψυχολογικό δράμα που κινείται στα όρια και παίζει με τις αισθήσεις, τις παραισθήσεις, τα καλά κρυμμένα και άγνωστα ένστικτα καθώς και τα όποια ψυχολογικά τραύματα. 

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην εβδομαδιαία πολιτική εφημερίδα Δρόμος (φύλλο 132, 22-9-12).

(Yπόλοιπες) Ταινίες της Εβδομάδας 22-9-12 


Brave (4/10) 

Στα σίγουρα δεν είναι το κινούμενο σχέδιο που περιμένεις. Από την εταιρεία θαυμάτων Pixar που σε έχει συνηθίσει σε ταινίες επιπέδου, πηγαίνοντας παρακάτω το animation από την ανυποληψία που ήταν δεκαπέντε χρόνια πίσω, το “Brave” είναι εκατό τοις εκατό το πιο αδύναμο της, το πλέον απλοϊκό και γραμμικό της. Εντέλει, το πιο παιδικό της. Αν και ξεχειλίζει συναίσθημα και ευαισθησία χάρη στη σχέση μάνας-κόρης, με τους ρόλους ανεστραμμένους βέβαια, εντούτοις ο κεντρικός χαρακτήρας της Μερίντα, το απελπιστικά απλοϊκό σενάριο της ταινίας, και φυσικά όλα τα, ξεπερασμένα και παρωχημένα, σκηνοθετικά τρυκ που χρησιμοποιούνται, σε αποκαρδιώνουν. Όπως κάθε φορά σε ταινία της Pixar, οι περιφερειακοί χαρακτήρες είναι απολαυστικοί. Και ο μπαμπάς Βίκινγκ, και τα τρία μικρά αδελφάκια, και η γριά μάγισσα, και οι μνηστήρες με τους πατεράδες τους, σε κάνουν να ξεκαρδιστείς και να λυθείς στα γέλια. Η ταινία προβάλλεται μόνο μεταγλωττισμένη στα ελληνικά, μια πολιτική που αν μη τι άλλο προσελκύει μικρούς φίλους, χάνει όμως την όποια μαγεία της πρωτότυπης βερσιόν. 

Resident Evil: Η Τιμωρία (2/10) 

Διαβάζω την κριτική μου για την προηγούμενη ταινία, δυο χρόνια πίσω εδώ στο SevenArt, και ειλικρινά γελάω. Γιατί, και πάλι ο Πρωιμάκης μου θύμιζε πόσες ταινίες έχει βγάλει η σειρά αυτή στη δημοσιογραφική προβολή της, ο δε Δηράκης δεν με έθεσε ποτέ off από τέτοιες ταινίες και πολύ με έχει στενοχωρήσει αυτό. Εντέλει είδα και πάλι, δυστυχώς τι άλλο να πω, ένα ακόμη “Resident Evil”, στο οποίο -αλήθεια λέω- δεν καταλαβαίνω τι γίνεται, που το πάει η ιστορία, τι θέλει να πει ο ποιητής Άντερσον και γιατί να βιώνουμε όλη αυτή την χλαπαταγή μιας εντελώς ψεύτικης Μίλα Γιόβοβιτς. Απαράδεκτα πράγματα βασικά. Δηλαδή για να εξηγηθώ, ας μείνει η ιστορία αυτή στο επίπεδο του βίντεο γκέιμ, δεν χρειάζεται να γίνεται μια ταινία έτσι για να μεταφερθεί όπως όπως σαν σε βίντεο γκέιμ. Ο Άντερσον νομίζω ότι έχει χάσει το όλο νόημα της κατάστασης που επικρατεί στο “Resident Evil”, χρησιμοποιεί αδικαιολόγητα πολλά εφέ και τελικά το εγχείρημα μοιάζει εντελώς ψεύτικο και ανούσιο. 

Νικώντας το Σκοτάδι (5/10) 

Ήταν μια από τις περυσινές, άγνωστες εκπλήξεις στην τελική πεντάδα του Όσκαρ ξένης ταινίας. Αν και γνωστή για το έργο της η Ανιέσκα Χόλαντ, αυτή η πολωνική καταβύθιση στο εβραϊκό ολοκαύτωμα κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, παρέμενε στα χαμηλά και μόλις τώρα βγαίνει στη χώρα μας. Μπορεί να ιδωθεί και ως μια άλλη “Λίστα του Σίντλερ”, πιο χαμηλών κυβικών βέβαια, μια και η βοήθεια του κυρίου Σόχα στους Εβραίους φυγάδες που προσπαθούν να σωθούν βρίσκοντας καταφύγιο στους υπονόμους της πόλης, είναι ένα άκρως συγκινητικό έπος διάρκειας 150 λεπτών περίπου. Αυτό πάντως που επικρατεί είναι ένα σκοτάδι, μια καταχνιά, αφού ο αγώνας της επιβίωσης είναι σκληρός και αδυσώπητος. Κατά τα λοιπά, οι δικές μου ενστάσεις είναι πάντοτε στο θέμα. Γιατί, το ομολογώ, δεν μπορώ πια να βλέπω ταινίες για τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και το Ολοκαύτωμα, το κυνηγητό ή τον διωγμό των Εβραίων. Και αυτό καθότι το θέμα έχει εκατό τοις εκατό εξαντληθεί και οι όποιες μικρές ή μεγάλες ιστορίες, σαν κι αυτή εδώ, που ανακαλύπτονται και κινηματογραφούνται σε διάφορες πόλεις ή χώρες, δεν προσθέτουν κάτι καινούριο αλλά απλώς αναμοχλεύουν τα γνωστά. 

Στη Σκιά της Αμφιβολίας (8/10) 

Από τα πλέον κλασικά αστυνομικά θρίλερ του Χίτσκοκ, κατά τη γνώμη μου πρόκειται για μια από τις κορυφαίες ταινίες του που έχει μείνει στη… σκιά, η “Σκιά της Αμφιβολίας” ή “Το Χέρι που Σκοτώνει”, όπως είχε βγει παλιότερα στις ελληνικές αίθουσες, μιλάει για τα πιο μύχια μυστικά μιας ενδοοικογενειακής κατάστασης που παραμένει κρυφή και άγνωστη μέχρι να σκάσει σαν βόμβα. Και φυσικά ο Χίτσκοκ παίζει αριστοτεχνικά με ψυχολογικούς όρους και χτίζει τους χαρακτήρες του με τις μεταξύ τους σχέσεις, με σημαντικότερη εκείνη του θείου με την ανιψιά που ξέρει, τον υποψιάζεται και φυσικά τον φοβάται, γι’ αυτά που έχει κάνει, τα εγκλήματα, τις ληστείες, τις αποτρόπαιες πράξεις που τον έχουν στιγματίσει και πια απειλούν και την οικογένεια του αδελφού του πολύ κοντά, πολύ στενά. Στα σίγουρα είναι σημαντική αυτή η επανέκδοση. Πρόκειται για μια ταινία που γυρίστηκε μέσα στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και παρόλο που αδικήθηκε από τα δεδομένα της εποχής εκείνης, εντούτοις αποτυπώνει αυτό που έγραφα και για τη “Σκύλα”, ότι δηλαδή η καταπίεση της συντηρητικής Αμερικής του Πολέμου έβγαζε στην επιφάνεια τις ανισότητες και τα καταπιεσμένα εγώ που οδηγούσαν τα πράγματα σε ανομολόγητες πράξεις. 

Το Κορίτσι με τα Πορτοκάλια (4/10) 

Μια ακόμη ταινία που μιλάει για τον ανομολόγητο έρωτα ή προσπαθεί να ανακαλύψει τον ιδανικό, τέλειο έρωτα είναι αυτή η νορβηγική παραγωγή που βγαίνει στην Ελλάδα τρία χρόνια από την πρώτη προβολή της. Ένας νεαρός και ο πατέρας του, σε διαφορετικούς χρόνους, αναζητούν την ερωτική ουτοπία τους και προσπαθούν αν μη τι άλλο να την αγγίξουν, να την πιάσουν, να τη νιώσουν, να την αισθανθούν. Είναι το κορίτσι με το κόκκινο παλτό ή το κορίτσι με τα πορτοκάλια, ή τέλοσπαντων εκείνο το όμορφο, γλυκό κορίτσι που άπαντες θέλουν να βρουν και να αγκαλιάσουν. Αυτό προσπαθεί να κάνει κι αυτή η ταινία της Έβα Νταχρ, η οποία βασίστηκε στο ομώνυμο μπεστ σέλλερ που κυκλοφορεί και στα ελληνικά. Αυτή λοιπόν η γλυκιά, όμορφη ταινία μπορεί να σου ανοίξει τις πληγές σου, παρολαυτά κινείται σε βαρομετρικό χαμηλό και επ’ ουδενί δεν φτάνει να γίνει ένα ερωτικό έπος αναζητήσεων, συγκρούσεων και ταυτόσημων θέλω. Είναι μια σινεφίλ πρόταση, κυρίως φεστιβαλική, που έχει τη δυνατότητα να προκαλέσει την όποια συμπάθεια σου έτσι και μπεις σε αυτό το κλίμα οδοιπορικού προς τον Παράδεισο που συνθέτει. 

*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (22-9-12).

26 Σεπ 2012

"Τα πάντα απο-ρήτος / History of music and poetry : Stairway to heaven " - No 28


Written by Led Zeppelin
Live in Madison Square Garden, New York City
 
Τ.Σ. Έλιοτ

Κούφιοι άνθρωποι

Είμαστε οι κούφιοι άνθρωποι
Είμαστε οι βαλσαμωμένοι άνθρωποι
Σκύβοντας μαζί
Κεφαλοκαύκι γεμισμένο άχυρο.
Αλίμονο!
Οι στεγνές φωνές μας
Όταν ψιθυρίζουμε μαζί
Είναι ήσυχες και ανόητες
Σαν άνεμος σε ξερό χορτάρι
Ή πόδια ποντικών σε σπασμένο γυαλί
Στο ξερό μας κελάρι
Σχήμα χωρίς μορφή, σκιά χωρίς χρώμα
Παραλυμένη δύναμη, χειρονομία χωρίς κίνηση
Αυτοί που πέρασαν
Με ολόισια μάτια, στου θανάτου τ’άλλο βασίλειο
Μας θυμούνται -αν καθόλου μας θυμούνται- όχι ως χαμένες
Βίαιες ψυχές , μα μοναχά
Ως κούφιους ανθρώπους
Τους βαλσαμωμένους ανθρώπους
Μάτια δεν τολμώ να δω στα όνειρα
Στου θανάτου τ’ ονειρικό βασίλειο
Αυτά δεν εμφανίζονται :
Εκεί, τα μάτια είναι
Ηλιόφως σε μια σπασμένη κολόνα
Εκεί, είν’ ένα δέντρο χορεύοντας
Και φωνές είναι
Στου ανέμου το τραγούδισμα
Πιο μακρινές και πιο τελεστικές
Από ένα μαραμένο αστέρι.
Ας είμαι όχι πιο κοντά
Στου θανάτου το ονειρικό βασίλειο
Ας φορέσω επίσης
Τόσο φρόνιμες μεταμφιέσεις
Αρουραίου τρίχωμα, κοράκου δέρμα, κουρελούδες
Σ’ έναν αγρό
Φερόμενος όπως φέρεται ο άνεμος
Όχι πιο κοντά
Όχι αυτή την τελική συνάντηση
Στου λυκόφωτος το βασίλειο
Αυτή είναι η νεκρή χώρα
Αυτή είναι του κάκτου η χώρα
Εδώ τα πέτρινα είδωλα
Σηκώνονται, εδώ λαμβάνουν
Την ικεσία ενός χεριού νεκρού ανθρώπου
Κάτω από το σπίθισμα σβησμένου άστρου.
Αυτό είναι σαν αυτό
Στου θανάτου το άλλο βασίλειο
Ξυπνώντας μόνοι
Στην ώρα που είμαστε
Τρέμοντας με τρυφερότητα
Χείλη που θα φιλούσαν
Κάνουν προσευχές σε τσακισμένες πέτρες
Τα μάτια δεν είναι εδώ
Δεν είναι μάτια εδώ
Στην κοιλάδα των άστρων πεθαίνουν
Στην κούφια κοιλάδα
Το σπασμένο σαγόνι των χαμένων βασιλείων μας
Σ’ αυτό τον έσχατο απ’ τους τόπους συναντήσεων
Ψηλαφούμε μαζί
Κι αποφεύγουμε ομιλία
Μαζεμένοι στην όχθη του πρησμένου ποταμού
Αόμματοι, αν δεν
Τα μάτια μας ξαναφανούν
Όπως το αέναο άστρο
Του πολύφυλλου ρόδου
Στου θανάτου το λυκοφωτικό βασίλειο
Η ελπίδα μόνο
Των κενών ανθρώπων.
Εδώ πάμε γύρω απ’ την φραγκοσυκιά
Φραγκοσυκιά, φραγκοσυκιά
Εδώ πάμε γύρω απ’ την φραγκοσυκιά
Στις πέντε το πρωί
Μεταξύ ιδέας και πραγματικότητας
Μεταξύ κίνησης και δράσης
Πέφτει η Σκιά
Διότι δικό σου είναι το Βασίλειο
Μεταξύ αντίληψης και δημιουργίας
Μεταξύ κίνησης και απάντησης
Πέφτει η Σκιά
Η ζωή σου είναι πολύ μακριά
Μεταξύ πόθου και σπασμού
Μεταξύ δύναμης και ύπαρξης
Μεταξύ ουσίας και πτώσης
Πέφτει η Σκιά
Διότι δικό σου είναι το Βασίλειο
Διότι δική σου είναι
η ζωή
είναι
διότι δική σου είναι η
Αυτός είναι ο τρόπος που τελειώνει ο κόσμος
Αυτός είναι ο τρόπος που τελειώνει ο κόσμος
Αυτός είναι ο τρόπος που τελειώνει ο κόσμος
Όχι μ’ ένα πάταγο αλλά μ’ ένα λυγμό

20 Σεπ 2012

Pass2Day | Ένας μεγάλος θρύλος | #20

Pass2Day. O Διονύσης Κούτρας επιμελείται τη μουσική στήλη του vakxikon.blogspot.com. Kάθε Πέμπτη στο blog γράφει για μουσική. Και κάθε Κυριακή στο Vakxikon Radio, 8-10 το βράδυ, παίζει μουσική και μιλάει γι' αυτήν. 


Eπιμέλεια: Διονύσης Κούτρας 

O Τζίμι Χέντριξ (Jimi Hendrix), πραγματικό όνομα Τζέιμς Μάρσαλ Χέντριξ, γεννήθηκε στις 27 Νοεμβρίου 1942 στο Σιάτλ και πέθανε στις 18 Σεπτεμβρίου 1970), ήταν Αφροαμερικανός κιθαρίστας, τραγουδιστής και συνθέτης. Μεγάλωσε στην Ουάσιγκτον, από πατέρα μαύρο και μητέρα Ινδιάνα. Ήταν αυτοδίδακτος και πέθανε νεότατος σε ηλικία 27 ετών. Θεωρείται από πολλούς ως ο κορυφαίος κιθαρίστας στην ιστορία της ροκ μουσικής. Ξεκίνησε το 1961 να παίζει διάφορους ρυθμούς μπλουζ της εποχής. Το 1966 μετέβη στο Λονδίνο όπου και δημιούργησε ως Τζίμι Χέντριξ, μαζί με τους Μιτς Μίτσελ (στα κρουστά) και τον Νόελ Ρέντιγκ (στο μπάσο), το φημισμένο συγκρότημά του The Jimi Hendrix Experience που γνώρισε τεράστια επιτυχία ξεκινώντας τις μεγάλες του εμφανίσεις από τη Γαλλία και συνεχίζοντας σε άλλες πόλεις της Ευρώπης, με επιτυχίες τα τραγούδια "Hey, Joe", "Purple Haze" και "The Wind Cries Mary’", τα οποία είχαν φθάσει στην κορυφή των τσάρτς. Αυτά μέχρι το 1968 όπου το συγκρότημα διαλύθηκε. 

Το αμέσως επόμενο χρόνο, το 1969, συνέχισε με το συγκρότημα Band of Gypsys, με το οποίο και θριάμβευσε. Μια από τις πιο γνωστές του εμφανίσεις ήταν αυτή στο Φεστιβάλ του Γούντστοκ, στις 18 Αυγούστου του 1969, όπου, μεταξύ άλλων, παρουσίασε μια αυτοσχεδιαστική διασκευή του Αμερικανικού Εθνικού Ύμνου. Ο Τζίμι Χέντριξ χρησιμοποιώντας στο μέγιστο δυνατό τους ηλεκτρικούς ενισχυτές καθώς και τις δυνατότητες της μουσικής μίξης, ανοίγοντας νέους ορίζοντες στο είδος αυτό της μουσικής με συνέπεια να καθιερωθεί πολύ γρήγορα. 


Βρέθηκε νεκρός στις 18 Σεπτεμβρίου του 1970 στο ξενοδοχείο Samarkand στο Λονδίνο όπου διέμενε. Αν και ως αιτία θανάτου προσδιορίστηκε η αναρρόφηση τροφών, οι συνθήκες που οδήγησαν στο θάνατό του οφείλονταν σε υπερβολική λήψη βαρβιτουρικών. Ο τελευταίος άνθρωπος που ήταν μαζί του, ήταν η Γερμανίδα σύντροφός του Μόνικα Ντάνεμαν. 

Ένα μοναδικό μωσαϊκό του θρυλικού κιθαρίστα Jimi Hendrix φτιαγμένο από 5.000 πένες δημοπρατήθηκε κατά τη διάρκεια εκδήλωσης για το Κέντρο Έρευνας Καρκίνου στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το πορτρέτο δημιουργήθηκε από τον Ed Chapman, έναν από τους κορυφαίους καλλιτέχνες της Βρετανίας στην κατασκευή μωσαϊκών, ο οποίος είπε ότι χρειάστηκε αρκετές ημέρες για να ολοκληρωθεί. Οι πένες που χρησιμοποιήθηκαν για τη δημιουργία του έργου, διαστάσεων 120×100 εκατοστά, φέρουν το εμπορικό σήμα της Fender. 

"Αποφάσισα να χρησιμοποιήσω πένες για να δημιουργήσω το πορτρέτο του Jimi Hendrix, γιατί μου αρέσει να πειραματίζομαι με διαφορετικά υλικά και υφές και πιστεύω ότι είναι ένα καλό αφιέρωμα σε αυτό τον σπουδαίο μουσικό."

Πηγή: wikipedia

19 Σεπ 2012

"Τα πάντα απο-ρήτος / History of music and poetry : I'll Take Care Of You " - No 27


 live on Irish TV in 2004

Διαβάτες

aφιερωμένο στην Φαίη

Του έρωτα σημάδια
η μοναξιά.
Τα βράδια αξημέρωτα.
Τα χάδια σου. . .
μου λείπουν.
Του έρωτα τα μάτια,
σαν τα δικά σου
τα γαλάζια.
Της νύχτας τα αστέρια,
σαν τα δικά σου χέρια,
τρυφερά.
Του ονείρου τα ψεγάδια,
σκοτάδια δίχως φως.
Το σώμα, η ψυχή
κι η καρδιά δικά σου,
στη ζωή με ταξιδεύουν.
Οι μέρες, τα χρόνια,
οι δρόμοι ανοιχτοί,
κι εμείς μαζί!

του Τάσου Ρήτου
15/09/12

18 Σεπ 2012

Σμύρνη - Η Καταστροφή μιας Κοσμοπολίτικης Πόλης 1900-1922 (2012)


Του Νέστορα Πουλάκου 

Ένα πολύ ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ προβάλλεται αυτές τις ημέρες στις κινηματογραφικές αίθουσες της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης, της Πάτρας, και σύντομα σε όλη την Ελλάδα, με αφορμή τα 90 χρόνια από τη φωτιά που ξέσπασε και επέφερε την μεγάλη καταστροφή της κοσμοπολίτικης Σμύρνης, το 1922. Η ταινία τεκμηρίωσης της Μαρίας Ηλιού προήλθε ουσιαστικά από την ομότιτλη φωτογραφική έκθεση που έλαβε χώρα στο Μουσείο Μπενάκη από τον Ιανουάριο έως τον Μάρτιο του 2012 (σε σκηνοθεσία και επιμέλεια Μαρίας Ηλιού, με ιστορικό σύμβουλο τον Αλέξανδρο Κιτροέφ). Προβλήθηκε ακόμη στην τηλεόραση της ΕΡΤ που είναι από τους βασικούς παραγωγούς της ταινίας. Η έκθεση θα επαναληφθεί στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης ενώ στο Μουσείο Μπενάκη (23 Σεπτεμβρίου – 14 Οκτωβρίου) θα προβάλεται και η προηγούμενη ταινία της Ηλιού, “Διωγμός και Ανταλλαγή Πληθυσμών: Τουρκία-Ελλάδα 1922-1923”. 

Αν μη τι άλλο, πρόκειται για μια ουσιαστική δουλειά που σκοπός της είναι να διασώσει την ιστορική μνήμη και να τεκμηριώσει στο μέτρο του δυνατού τα γεγονότα που οδήγησαν στον ξεριζωμό εκατομμυρίων Ελλήνων, οι οποίοι έφτασαν ως πρόσφυγες στην “επαρχιακή” Ελλάδα των αρχών του 20ου αιώνα ώστε να αλλάξουν ριζικά το ανθρωπογεωγραφικό της τοπίο. Αν και τηλεοπτικής υφής, μια και γραμμικά και αμιγώς επιστημονικά κυλάει η ροή του (σαν άλλη δημοσιογραφική εκπομπή έρευνας σε τηλεοπτικό κανάλι), η Ηλιού κοιτάζει με συνέπεια τα γεγονότα της περιόδου και με σημαντικό αρωγό τον ιστορικό επιστήμονα και ακαδημαϊκό Αλέξανδρο Κιτροέφ μελετά τα δεδομένα που οδήγησαν σε μια από τις μελανότερες στιγμές στη νέα ελληνική Ιστορία. Την καταστροφή της Σμύρνης και τον διωγμό των Ελλήνων από τους Τούρκους του Κεμάλ. 

Το ιστορικό ντοκιμαντέρ και η έκθεση είναι μεγάλης σημασίας όχι μόνο γιατί το ελληνικό κοινό θα δει άγνωστες εικόνες από τη Σμύρνη, αλλά και γιατί συγχρόνως οι δυο συνεργάτες προσπαθούν να φέρουν μια διαφορετική ματιά στον τρόπο με τον οποίο διηγούνται την ιστορία. Μια ματιά που επιζητά τις αποστάσεις της τόσο από την παρωχημένη εθνικιστική αφήγηση όσο και από πρακτικές που αποσιωπούν τα τραγικά γεγονότα της καταστροφής, χάρη του “νέου λόγου”. Πλην του σπάνιου φωτογραφικού και εν γένει οπτικού υλικού που αποτυπώνεται με μια εξαιρετική φωτογραφία στο ντοκιμαντέρ, αλλά και της λυρικής μουσικής του Νίκου Πλατύραχου, μιλούν οι: Giles Milton, Αλέξανδρος Κιτροέφ, Θάνος Βερέμης, Βικτώρια Σολομωνίδου, Ελένη Mπαστέα, Leyla Neyzi και Jack Nalbantian. 

Εν ολίγοις, πρόκειται για μια πολύ ιδιαίτερη κινηματογραφική εργασία που κεντρίζει το ενδιαφέρον, ξυπνάει μνήμες και φυσικά θυμίζει την ιστορία του τόπου μας, την οποία προφανώς και δεν πρέπει να λησμονούμε. Άλλωστε, σε αυτά τα χρόνια που διανύουμε, εκθέσεις ή ταινίες σαν κι αυτές μόνο καλό κάνουν μια και το σχολείο απέχει τόσο ώστε η μνήμη εξασθενεί όλο και εντονότερα. 

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην εβδομαδιαία πολιτική εφημερίδα Δρόμος (φύλλο 131, 15-9-12). 


(Υπόλοιπες) Ταινίες 13-9-12 

ParaNorman, μια Μεταφυσική Ιστορία (6/10) 

Από τα πιο έξυπνα, ευφάνταστα και χαριτωμένα αν και σκοτεινά κινούμενα σχέδια που είδα τελευταία, αυτή η μπαρτονικής υφής ταινία σε μπάζει με το δεξί στη νέα σεζόν των animations που θα μας κατακλύσουν και φέτος. Μια sci-fi περιπέτεια με μεγάλες δόσεις μαύρου χιούμορ, αλλά και μια κωμωδία που θα σε κάνει να γελάσεις πολύ. Σαν παρωδία των θρίλερ και των ταινιών τρόμου των ‘80s μοιάζει, αν και οι έξυπνες κούκλες της Dreamworks πάνε το όλο ύφος πολύ παραπέρα. Πάντως, οι επιρροές από το σινεμά του Μπάρτον είναι δεδομένες. Ο Αμερικανός μετρ επιστρέφει φέτος με νέα ταινία (που έχει πρωταγωνιστές κούκλες του… ερέβους) και σίγουρα νιώθει περήφανος για τη “σχολή” που έχει φτιάξει. Εν ολίγοις, πρόκειται σίγουρα για την πρόταση της εβδομάδας. Αξίζει της προσοχής σου κι αν είσαι λάτρης των κινουμένων σχεδίων θα αποζημιωθείς. Καλογυρισμένη ταινία, με πολύ φροντισμένη παραγωγή, και με μια ιστορία όπου τα κωμικοτραγικά γεγονότα της θα σε ενθουσιάσουν. Και φυσικά παρακολουθείται ευχάριστα και από ενήλικες, άρα τι καλύτερο από το συνδυασμό αυτό. Πήξαμε στις παιδικές ταινίες… 

Step Up Η Επανάσταση (2/10) 

Για τη συγκεκριμένη ταινία χωράνε εκφράσεις τύπου “έλεος”, “εμείς βαρεθήκαμε αυτοί όχι”, “λήξτε το επιτέλους” και άλλα παρόμοια ευφυολογήματα, παρολαυτά το τρίτο σίκουελ της χορευτικής σειράς ταινιών “Step Up” είναι ανώτερο όλων αυτών και συνεχίζει κανονικά το δρόμο του μπας και τσιμπήσει κανένα εισιτήριο. Προφανώς προϊόν της εποχής μας, όπου τα μουσικοχορευτικά ριάλιτι ήταν και είναι (ελπίζω να μην εξακολουθούν στο μέλλον) της μόδας, κι έτσι τα όνειρα χιλιάδων νέων επενδύονται σε αυτή τη μιντιακή φούσκα, το “Step Up” σε χτυπάει απανωτά με χορευτικά σόου σε όποιο σημείο μπορείς να φανταστείς, και για το περιτύλιγμα σου έχει και έναν ανομολόγητο έρωτα πάθους, ρομάντζου, αγάπης και… άφθονου ταλέντου. Εν συντομία, σε προτρέπω να απομακρυνθείς από την αίθουσα πάραυτα! 

Γείτονες σε Περιπολία (3/10) 

Καφρο-κωμωδία sci-fi διαστάσεων που εκβιάζει το γέλιο σου καθότι με τέτοιο σενάριο μόνο άνετα δεν βγαίνει. Σώζουν κάπως την όλη κατάσταση τα one man show των, κατά τα άλλα, δημοφιλών πρωταγωνιστών της, οι οποίοι δυστυχώς δεν καταφέρνουν να δέσουν αρμονικά. Ο Στίλερ, ο Βον, ο Χιλ και ο Αγιοάντε κάνουν αυτό που ξέρουν καλά στην καριέρα τους. Να καφρίσουν, να πουν και να κάνουν χοντροκομμένα αστεία και εν γένει να διασκεδάσουν το κοινό με το όλο φιζίκ που διαθέτουν. Ως μονάδες λειτουργούν. Το αποτέλεσμα όμως δεν δικαιώνει ούτε τους ίδιους ούτε την παραγωγή στο σύνολο της. Κατά τα λοιπά, καμία ουσία δεν έχει η ταινία, καθότι ο σεναριακός αχταρμάς και η σκηνοθετική απουσία αφήνουν εμφανή τα σημάδια τους σε μια ακόμη αμερικανική κωμωδία του σωρού. 

Οι Εργένισσες (4/10) 

Το “Hangover” πέρα από τα αντρικά παράγωγα του έφερε και τα… γυναικεία. Μετά λοιπόν το καφριλίκι με τις “Φιλενάδες” που έφτασε και μέχρι τα Όσκαρ, πράγμα που εξακολουθώ να μην καταλαβαίνω, έχουμε και τα παράγωγα της ταινίας αυτής! Πραγματικά με το Χόλυγουντ και την παραζάλη της αντιγραφής για τα εισιτήρια και μόνο, είναι να τρελαίνεσαι… Αν και το ψιλοπαίζει ανεξάρτητη παραγωγή, με πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Σάντανς, ο Χέντλαντ γυρίζει τις “Εργένισσες” ώστε να υπερθεματίσει και τη γυναικεία πλευρά του ζητήματος “τα σπάω όλα με τις φίλες μου πριν το γάμο”. Εδώ, δεν θα δεις κάποια εντελώς ανόητη ταινία, όμως δεν θα παρακολουθήσεις και την πλέον πρωτότυπη και καινοτόμα ιστορία της χρονιάς. Να σου πω και την αλήθεια μου, πλην ενός εξαιρετικού one night stand της Κίρστεν Ντανστ δεν ενθουσιάστηκα με κάτι άλλο. Δεν τη θεωρώ σκουπίδι αλλά ούτε και μια ταινία με στυλ και άποψη. Ίσως αρκεί να περνάς καλά την ώρα σου βλέποντας μια αξιοπρεπή ταινία, που σίγουρα όμως έχει τις πολύ μελανές στιγμές της. 

*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (13-9-12).

17 Σεπ 2012

Συνέντευξη της Μαρίας Ηλιού


Στον Νέστορα Πουλάκο

Η Μαρία Ηλιού δηλώνει Μικρασιάτισσα δεύτερης γενιάς, ιδιαίτερα ευαισθητοποιημένη με την πατρίδα που δεν γνώρισε, το χωριό που δεν μεγάλωσε. Γι’ αυτό άλλωστε καταπιάνεται και πάλι με τη Σμύρνη, τον αλλοτινό κοσμοπολιτισμό της και την τραγική καταστροφή της που στέρησε χαρά από τόσο κόσμο. Και μιλάει με αυτό τον τρόπο στις καρδιές εκείνων των Ελλήνων που ζουν ακόμη το μύθο της Σμύρνης, μια και είναι παιδιά και εγγόνια προσφύγων στους οποίους παραμένει τραύμα το γεγονός ότι δεν γνώρισαν ποτέ τον τόπο καταγωγής τους. 

“Πρόκειται για μια ταινία πολύ ελληνική”, μου λέει ξεκάθαρα η κ. Ηλιού. “Απλώς δεν μιλάμε τη γραφική εθνικιστική γλώσσα, δεν προπαγανδίζουμε, δεν τα βλέπουμε όλα άσπρο-μαύρο. Δηλαδή δεν είναι μια τυφλά ελληνική ταινία, που ίσως θα θέλανε άλλοι κύκλοι”, συνεχίζει. Το ντοκιμαντέρ “Σμύρνη – Η Καταστροφή μιας Κοσμοπολίτικης Πόλης 1900–1922” περιγράφει τα γεγονότα που οδήγησαν αυτή την ευημερούσα και όμορφη πόλη σε ερείπια. “Στο ντοκιμαντέρ προσπαθήσαμε να κρατήσουμε ισορροπίες και νομίζω ότι τα καταφέραμε μια χαρά. Στοχεύαμε σε ένα επιστημονικά καταρτισμένο ντοκιμαντέρ με τον Αλέξανδρο Κιτροέφ αλλά ακόμη θελήσαμε να δείξουμε και τις ιστορίες των τριών κοινοτήτων, της ελληνικής, της μουσουλμανικής, της αρμένικης”, μου εξηγεί η Μαρία Ηλιού. Και συνεχίζει: “Νηφάλια και ανοιχτά, με φρέσκο και καθαρό βλέμμα, η ταινία δείχνει, και μέσα από μαρτυρίες Λεβαντίνων παρακαλώ, ότι οι Τούρκοι εθνικιστές δεν ήθελαν την πόλη αυτή όρθια και τους Έλληνες παρόντες στο χτίσιμο της Νέας Τουρκίας που οραματίζονταν”. 

Πρόκειται για το δεύτερο ντοκιμαντέρ της κ. Ηλιού που ασχολείται με τη Μικρά Ασία. Είχε προηγηθεί το “Διωγμός και Ανταλλαγή Πληθυσμών: Τουρκία-Ελλάδα 1922-1923”, που προβάλλεται και πάλι στο Μουσείο Μπενάκη, το σημείο εκκίνησης και του νέου πρότζεκτ των Μαρίας Ηλιού και Αλέξανδρου Κιτροέφ. “Είναι μια εργασία πενταετίας, που δουλεύτηκε και ξαναδουλεύτηκε, και αντιμετώπισε πολλά οικονομικά προβλήματα, κυρίως από ελληνικούς οργανισμούς που τελικά δεν μας στήριξαν. Ξεκίνησε ως έκθεση στο Μουσείο Μπενάκη την περασμένη άνοιξη, η οποία αυτές τις ημέρες μεταφέρεται στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης. Το όλο πρότζεκτ συνοδεύεται κι από ένα φωτογραφικό λεύκωμα με σπάνιο υλικό από το ντοκιμαντέρ που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Μίνωας και το Μουσείο Μπενάκη”. 

Πάντως η κ. Ηλιού πιστεύει ότι ειδικώς αυτή την εποχή, 90 χρόνια μετά την καταστροφή της Σμύρνης, και με τις παρούσες συνθήκες, η προβολή του ντοκιμαντέρ σε αίθουσες σε όλη την Ελλάδα είναι θετική και αρκούντως σημαντική: “Σε εποχές κρίσης, που οι αξίες έχουν πιάσει πάτο και τα πάντα είναι διαπραγματεύσιμα ξανά, σε αυτό το κλίμα αβεβαιότητας με άλλα λόγια, μπορείς να δεις πιο ψύχραιμα την Ιστορία σου, να μετρήσεις τις πληγές σου και να γίνει καλύτερος και πιο έτοιμος για το μέλλον σου”. Βέβαια η ίδια θα συνεχίζει να ψάχνει τις ευαισθησίες της και να βρίσκει γοητευτικό το γεγονός ότι κάτι προσωπικό της γίνεται συλλογικό. “Είμαι ένα παιδί μιας χαμένης πατρίδας και οφείλω στον εαυτό μου πρωτίστως να ανιχνεύσω αυτό το κομμάτι ώστε να ανάγω την προσωπική μου μυθολογία σε συλλογική”. 

*Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (14-9-12).

16 Σεπ 2012

Τεύχος 19 | Νέες Εκδόσεις | Ράδιο | Σεπτέμβριος 2012


Να ψηλαφείς την απουσία μου 

To νέο τεύχος του περιοδικού Vakxikon.gr κυκλοφορεί με 85 ολόφρεσκα posts. Οχτώ συνεντεύξεις, ανέκδοτα διηγήματα και πεζά καθώς και αποκλειστικές μεταφράσεις, κριτικές αναγνώσεις, παρουσιάσεις και σημειώματα για περισσότερους από 30 τίτλους, δοκίμια, εκθέσεις φωτογραφίας και ζωγραφικής, προδημοσιεύσεις βιβλίων που αναμένονται, μαζί με σπάνιο φωτογραφικό και ηχητικό υλικό, όπως φυσικά και με τις μόνιμες στήλες του περιοδικού. Καλή σας ανάγνωση! 

Ο Γ. Δουατζής στο Vakxikon.gr 

Το τεύχος 19 του περιοδικού Vakxikon.gr έχει ένα εκτενές αφιέρωμα στο έργο του ποιητή και δημοσιογράφου Γιώργου Δουατζή. Στο πλαίσιο αυτό, οι Εκδόσεις Vakxikon.gr κυκλοφορούν αποκλειστικά σε e-book, την ποιητική συλλογή του 'Τα Κόκκινα Παπούτσια', ένα ποίημα-ύμνος στο χορό του φλαμένγκο, που συνοδεύεται από πλούσιο φωτογραφικό υλικό. Η πρώτη έκδοση είχε κυκλοφορησει το 2004 από τις Εκδόσεις Εξάντας. Η συλλογή είναι διαθέσιμη και σε ePub και συμβατή σε όλες τις μηχανές ανάγνωσης 

Θεατρικό του Ν.Γ. Λυκομήτρου 

Ο ποιητής Ν.Γ. Λυκομήτρος (είχε κυκλοφορήσει το 2010 η ποιητική συλλογή του 'Ιχνηλάτες του Τέλους' από τις Εκδόσεις Γαβριηλίδης) δοκιμάζεται στο θεατρικό κείμενο. Αυτή η πρώτη απόπειρα του, που αποσκοπεί φυσικά στο ανέβασμα της στο θεατρικό σανίδι, είχε πρωτοδημοσιευτεί, πρωτόλεια ακόμη, στα τεύχη 13 και 14 του περιοδικού Vakxikon.gr. Οι Εκδόσεις Vakxikon.gr κυκλοφορούν το θεατρικό σε e-book, συμβατό σε όλες τις μηχανές ανάγνωσεις, αλλά και σε έντυπο, σε επιλεγμένα βιβλιοπωλεία, δωρεάν. 

Νήσος Ευταλία (β' έκδοση) 

Οι Εκδόσεις Vakxikon.gr σε συνεργασία με τον ποιητή Δημήτρη Παλάζη (κυκλοφορεί το έργο του από τις Εκδόσεις Αλεξάνδρεια) κυκλοφορούν αποκλειστικά σε e-book την ποιητική συλλογή του 'Νήσος Ευταλία', μια πλήρως αναθεωρημένη δεύτερη έκδοση του βιβλίου του 2005. Ουσιαστικά, πρόκειται για μια αυτο-ανθολόγηση ποιημάτων από το 1986 μέχρι το 2010, που έχει ως άξονα την παλιότερη συλλογή του Παλάζη. Η ψηφιακή έκδοση είναι συμβατή σε όλες τις μηχανές ανάγνωσεις. 

 Η νέα συλλογή του Τ. Ρήτου 

O Moυσικός Προπαγανδιστής του Vakxikon.gr Τάσος Ρήτος, επιστρέφει με τη δεύτερη ποιητική συλλογή του, τέσσερα χρόνια μετά το βιβλίο 'Ο Δαίμονας που Kρύβεις Mέσα σου' (Εκδόσεις Ash in Art). Ανακατεμένος με τις μουσικές του ασχολίες και ενώ προετοιμάζει τον πρώτο προσωπικό δίσκο του, δίνει και πάλι το στίγμα του με την off beat και on the road ποίηση του. Η συλλογή κυκλοφορεί σε e-book, συμβατό σε όλες τις μηχανές ανάγνωσης, και έντυπο, σε επιλεγμένα βιβλιοπωλεία, δωρεάν. 

Κάθε μέρα live radio 

Το Vakxikon Radio επιστρέφει με 24ωρη μουσική κοντά σας καθημερινά, δυο χρόνια μετά την δοκιμαστική 'έκδοση' του. Επιλεκτικά διαλεγμένη playlist από την κοινότητα Creative Commons παίζει 22 ώρες την ημέρα, ενώ μια εκπομπή κάθε βράδυ, από τις 10 έως τα μεσάνυχτα, θα σας κρατάει συντροφιά. Ήχοι, ποίηση, λογοτεχνική ατμόσφαιρα, πολλά σχόλια και κυρίως με αρκούντως χιουμοριστική διάθεση, οι 12 παραγωγοί του Vakxikon Radio σας υπόσχονται ζωντανά βράδια και έντονα σαββατοκύριακα. 

Κάθε Σάββατο το Infowar 

Ο Άρης Χατζηστεφάνου εγκαινιάζει τη συνεργασία του με το Vakxikon Radio. Η δημοφιλής, εβδομαδιαία εκπομπή του Infowar, που έχει δημιουργήσει το δικό της πιστό και φανατικό κοινό από την εποχή της τηλεόρασης και του ραδιοφώνου του Σκάι, θα βρίσκεται στον αέρα κάθε Σάββατο, 18.00 έως 19.00 το απόγευμα, αποκλειστικά για τη διαδικτυακή ραδιοφωνική κοινότητα. Μια εκπομπή επίκαιρη, σχολιαστική και εντόνως κριτική, πολιτική και κοινωνική, ή αλλιώς μια διαφορετική ενημερωτική εκπομπή που ξεχωρίζει. 

Κάθε μέρα στο Vakxikon Blog 

Το Vakxikon Blog που το βρίσκετε στη διεύθυνση vakxikon.blogspot.com, είναι το πρώτο 'παιδί' της διαδικτυακής πλατφόρμας μας, καθώς υπάρχει στον αέρα από τον Μάιο του 2006. Με καθημερινή ύλη, σαφώς πιο ανανεωμένο και με νέα εμφάνιση, βρίσκετε κοντά σας με θέματα επικαιρότητας, κινηματογραφικά, λογοτεχνικά, θεατρικά και εικαστικά νέα, με συνεντεύξεις, κριτικά κείμενα και βιβλιοπαρουσιάσεις, καθώς και με τις εβδομαδιαίες μουσικές στήλες των Τάσου Ρήτου και Διονύση Κούτρα.

13 Σεπ 2012

Pass2Day | Ο απόηχος μιας υποσχόμενης βραδιάς | #19


Eπιμέλεια: Διονύσης Κούτρας 

Όταν ένα τόσο μεγάλο συγκρότημα σαν τους Red Hot Chili Peppers έρχεται στην Ελλάδα, σίγουρα είναι σπουδαίο. Μια τέτοια συναυλία δεν μπορεί παρά να αποτελεί μοναδική εμπειρία για όσους είχαν την ευκαιρία να είναι εκεί. Εγώ ήμουν από τους τυχερούς που βρέθηκαν στο ΟΑΚΑ. Το συγκρότημα πιστό στο ραντεβού του ξεκίνησε στις δέκα παρά τέταρτο (η συναυλiα ήταν προγραμματιμένη στις εννέα και μισή) με το Μοnarchy of Roses, ενώ το ρυθμό στο γήπεδο έδωσαν τα δημοφιλή Californication και Can’t stop. Το συγκρότημα έδωσε μια ζωντανή γεύση από πολλές επιτυχίες τους ενώ δεν παρέλειψαν τραγούδια από το πρόσφατο άλμπουμ τους. Από την άλλη πλευρά αν δούμε τα πράγματα λίγο πιο σφαιρικά θα έλεγα ότι αυτό που ακολούθησε δεν ήταν αρπαχτή, ούτε ξεπέτα, ούτε τίποτα τέτοιο. Ήταν μια «τίμια συναυλία». Μια επαγγελματική, ισορροπημένη και αξιοπρεπής εμφάνιση. Ο Anthony, o Flea και τα άλλα παιδιά δεν έπαιξαν διεκπεραιωτικά. Δεν θεωρώ όμως ότι έδωσαν και την ψυχή τους σε κομμάτια όπως το Scar Tissue. Ήταν μια συναυλία απλά «εντάξει». 

Το απίστευτο στριμωξίδι στην διαδρομή για την είσοδο, πολύ πριν τον έλεγχο των εισιτηρίων δεν το βρήκα απλώς πρωτόγνωρο αλλά και παντελώς άσκοπο. Θα μπορούσαν απλώς να είχαν ανοίξει λίγο περισσότερο τα προστατευτικά ώστε να μην αναγκάζεται τόσος κόσμος να μπαίνει από μια μικρή πόρτα. Αναμονή, στενοχώρια και νεύρα από αρκετους έβαλαν το πρώτο αρνητικό πρόσημο. Το μόνο που ευτυχώς υπήρχε εκείνη την στιγμή είναι εκείνο το συναίσθημα που μόνο στην αναμονή μιας μεγάλης συναυλίας μπορείς να νιώσεις. Σε καμμιά περίπτωση όμως δεν μπορώ να πω ότι με «έκλεψαν», μια αίσθηση που μου έχουν αφήσει αρκετές συναυλίες. 

Βέβαια, δεν έβλεπα την κατά γενική ομολογία χαμηλή σκηνή, το οποίο θα παρέβλεπα ευχαρίστως αν ο ήχος ήταν λίγο καλύτερος. Αλλά και για την επιλογή των κομματιών (υποκειμενικό τελείως θέμα για μια συναυλία) μπορεί να πει κανείς πολλά. Δεν ακούστηκαν κομμάτια όπως το My lovely Man, Blood Sugar Sex Magic, από μία μπάντα που την περιμέναμε πάνω από δεκαπέντε χρόνια για να την δούμε. Πραγματικά αισθάνθηκα πολύ άσχημα διότι για τα λεφτά που έδωσα δεν άκουσα σχεδόν τίποτα όπως και για το πολύ μικρό χρονικό διάστημα που διήρκεσε η συναυλία. Από την άλλη όμως, από τις καλύτερες στιγμές της βραδιάς ήταν το By The Way και το Can’t stop και ιδίως το Under the Bridge, με τα οποία γκρεμίστηκε το γήπεδο. 

Το βράδυ της 4ης Σεπτεμβρίου ήταν ένα ευχάριστο διάλειμμα από την σκληρή καθημερινότητα μας. 




Η επανένωση 

Οι Dead Can Dance -των Lisa Gerrard και Brendan Perry- είναι και πάλι μαζί και επανέρχονται στο προσκήνιο έπειτα από 16 χρόνια, με νέα δισκογραφική δουλειά που φέρει τον τίτλο «Anastasis». Το σημαντικό σύγχρονο συγκρότημα που δημιουργήθηκε στη Μελβούρνη της Αυστραλίας το 1981 και έχει επηρεάσει με τη μοναδικά επιβλητική και καθηλωτική μουσική του πάρα πολλούς μουσικούς και μπάντες σε όλο τον κόσμο, δίνει τέρμα στο μεγάλο διάστημα της σιωπής του ενώ παράλληλα ξεκινά και μια παγκόσμια περιοδεία. Για τον τίτλο «Anastasis», ο Perry -ως εμπνευστής- εξηγεί πως προέρχεται από τα αρχαία ελληνικά και συμβολίζει την αναγέννηση. Σε μία περίοδο που η χώρα μας βρίσκεται σε δύσκολη θέση, οι Dead Can Dance χρησιμοποιούν την ελληνική γλώσσα για να τιτλοφορήσουν την μετά από 16 χρόνια επιστροφή τους, ενώ επίσης χαρίζουν ελληνικές ονομασίες σε τρία από τα κομμάτια του άλμπουμ τους –τα «Anabasis», «Agape» και «Amnesia». Από την πρώτη κιόλας ακρόαση, το «Anastasis» μαγεύει και αποδεικνύει ότι η επανασύνδεση των δύο καλλιτεχνών δεν είχε σκοπό μόνο την συγκέντρωση χρημάτων αλλά και την δημιουργία ποιοτικής μουσικής. Ένα μουσικό ταξίδι στην Ανατολή μας πάει η Lisa Gerrard μέσω των «Anabasis» και «Agape», ενώ ο Brendan Perry στο «Amnesia» που ακολουθεί αναφέρεται στην κοινωνική αμνησία με στίχους όπως «History is never written by those who've lost». Οι Dead Can Dance έγιναν μία από τις πιο «ασυνήθιστες» μπάντες παγκοσμίως και το θριαμβευτικό τους επίτευγμα ήταν ότι ποτέ δεν εναρμονίστηκαν με κανένα συγκεκριμένο ύφος, απέχοντας από κάθε μουσική ταξινόμηση. Σε λίγες ημέρες θα έχουμε την τύχη να δούμε και πάλι τους Dead Can Dance ζωντανά στη Ελλάδα, αφού θα εμφανιστούν την Παρασκευή 21 Σεπτεμβρίου στο Θέατρο Γης, στη Θεσσαλονίκη και την Κυριακή 23 Σεπτεμβρίου στο Θέατρο Λυκαβηττού, στην Αθήνα.

Πηγή: kamarinia, tlife

Η Αγελάδα που έπεσε από τον Ουρανό


Tου Νέστορα Πουλάκου 

Η ευχάριστη, σινεφίλ έκπληξη αυτής της εβδομάδας πρώτων προβολών είναι μια ταινία αργεντίνικης παραγωγής, που προσπαθεί να φέρει κοντά τις κουλτούρες δυο εντελώς διαφορετικών λαών: των Κινέζων και των Αργεντινών. Αιτία αυτής της τυχαίας και απρόοπτης “ένωσης” υπήρξε, όντως, μια… αγελάδα που έπεσε από τον ουρανό. 

Δραμεντί, σε σκηνοθεσία Σεμπάστιαν Μπόρενσταιν, "Η Αγελάδα που Έπεσε από τον Ουρανό", μιλάει για τη ζωή του Ρομπέρτο που έχει μείνει στάσιμη εδώ και είκοσι χρόνια εξαιτίας ενός σκληρού παιχνιδιού της μοίρας. Από τότε ζει απομονωμένος και πικραμένος, έχοντας ως μοναδικό του σύνδεσμο με τον έξω κόσμο, το μαγαζί του με σιδερικά. Ένα απρόσμενο γεγονός, όμως, θα τον ξυπνήσει και θα τον φέρει πίσω στη ζωή. 

Ο Ρομπέρτο συναντά τον Γιουν στους δρόμους του Μπουένος Άιρες και από τότε ξεκινά μια παράξενη συμβίωση των δύο τους, καθώς ο Ρομπέρτο δεν μιλά κινέζικα και ο Γιουν ούτε λέξη ισπανικά. Ο ερημίτης σιδεράς επιχειρεί να τον αφήσει πρώτα στο αστυνομικό τμήμα και μετά στην κινέζικη πρεσβεία, κανείς ωστόσο δεν θέλει να τον βοηθήσει και έτσι το μόνο που του μένει είναι να τον φέρει στο σπίτι του, καθώς παρότι ζει αποκομμένος από τους άλλους, η συνείδησή του δεν τον αφήνει να εγκαταλείψει έναν άνθρωπο στον δρόμο. 

Η ταινία είναι σε όλη τη διάρκεια της ένας κλαυσίγελος. Άφθονο και έξυπνο χιούμορ αλλά και έντονες δραματικές, κυρίως βαθιά υπαρξιακές και ανθρώπινες στιγμές και καταστάσεις, εναλλάσσονται και προβληματίζουν. Δεν πρόκειται δηλαδή για μια τυπική κωμωδία τυχαιοτήτων και παιχνιδιών της μοίρας, αλλά για ένα χαμηλόφωνο δράμα που το κωμικό στοιχείο ενυπάρχει χωρίς να χαλάει και τη μαγιά της αλληλοκατανόησης των δυο αντρών (και λαών). 

Ο μεν Ρομπέρτο, χτυπημένος από τη μοίρα της συντροφικότητας και της οικογένειας, ζει αποκομμένος στο Μπουένος Άιρες. Ο δε Γιουν, χτυπημένος από μια… αγελάδα, τη στιγμή που έκανε πρόταση γάμου στην αγαπημένη του, ορφανός και ανεπάγγελτος, ψάχνει τη δική του Γη της Επαγγελίας στην Αργεντινή, κοντά στον αγαπημένο του θείο που, όμως, έχει να τον δει χρόνια. Αυτοί οι δυο άνθρωποι, ένα τόσο αταίριαστο δίδυμο, θ’ αγκομαχήσουν μα θα προσπαθήσουν ν’ ανακαλύψουν το μυστικό της ζωής που θα τους κάνει ευτυχισμένους και γεμάτους άνθρωπους. 

Εισπρακτική επιτυχία στην Αργεντινή το 2011, έλαβε πολλά βραβεία σε διάφορα φεστιβάλ ανά την υφήλιο, βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα (!) και προσπαθεί να αποτυπώσει μια ηδύτητα και έναν προβληματισμό περί ζωής, δομώντας και αποδομώντας δυο, κάπως, ασυνήθιστες περιπτώσεις ανθρώπων της διπλανής πόρτας. Έτσι κι αλλιώς, όμως, παραμένει μια γλυκιά, σινεφίλ πρόταση γι’ αυτές τις ημέρες. 

* Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην εβδομαδιαία πολιτική εφημερίδα Δρόμος (φύλλο 130, 8-9-12).


 (Υπόλοιπες) Ταινίες 6-9-12 

Στη Ρώμη με Αγάπη (6/10) 

Προφανώς και πρόκειται για το ετήσιο κείμενο σε αλεν-ική ταινία. Δαιμονισμένος με το σινεμά και όχι δαιμόνιος είναι ο Γούντι Άλεν, ο οποίος πιστός στο ραντεβού του, ανοίγει ένα ακόμη φθινόπωρο με ταινία του. Και πιστός, επίσης, στην ευρωπαϊκή περιοδεία του, σε ξεναγεί στη Ρώμη εν είδει τουριστικού οδηγού που μπολιάζεται με ιστορίες τρέλας. Ο Γούντι Άλεν λέει ότι μεταφέρει το Δεκαήμερο του Βοκάκιου στη σύγχρονη Ρώμη, ο δε Χαβιέ Τζιανολί λέει ότι του έκλεψε την ιδέα (που παρουσιάζεται αυτές τις ημέρες στο Φεστιβάλ Βενετίας) μιας εκ των ιστοριών: εκείνης που ο Μπενίνι ξυπνάει ένα πρωί και είναι διάσημος! Βέβαια, ο Άλεν και να κλέψει… κάπως χλωμό. Πάντως, ο Νεοϋορκέζος σκηνοθέτης με αυτή την, κάπως, σπονδυλωτή ταινία του σε εκπλήσσει: υπάρχουν ιστορίες που τις λατρεύεις αμέσως, όπως αυτή που πρωταγωνιστεί ο ίδιος αλλά κι εκείνη με τον Μπενίνι. Υπάρχουν βέβαια και οι ιστορίες που σε κάνουν να πλήττεις αφόρητα μια και διακρίνονται από έλλειψη φαντασίας. Εν γένει, η ταινία “Στη Ρώμη με Αγάπη” είναι εντελώς άνιση αν και ευχάριστη και όπως πάντοτε καλοφτιαγμένη. Δεν πιάνει τα στάνταρντς των εγγλέζικων ταινιών του, ενώ βρίσκεται σίγουρα ένα σκαλί παρακάτω από το “Μεσάνυχτα στο Παρίσι”, αν και με το τελευταίο μοιάζουν στη διάθεση εξωραϊσμού αλά ΕΟΤ των δυο μεγαλουπόλεων. 

Ολική Επαναφορά (4/10) 

Όσο και να μη θέλεις, δεν γίνεται να μη συγκρίνεις αυτή την ταινία με την πρώτη, την αυθεντική, αυτό το καλτ διαμάντι του Βερχόφεν, με πρωταγωνιστή τον Σβαρτζενέγκερ. Εντάξει, η ταινία του 1990 ήταν ένα σκουπίδι ολκής, στο στυλ του “Εξολοθρευτή”, που ταίριαζε στα δεδομένα της βίντεο-εποχής εκείνη. Αυτή εδώ τώρα, με πρωταγωνιστή τον Φάρελ, που ουδεμία σχέση έχει με τον Σβαρτζενέγκερ, είναι ένα κλασικό sci-fi δράμα της εποχής μας. Εντυπωσιακά εφέ, εξαίσια σκηνικά (αν και θυμίζουν μέχρι και το… “Metropolis” του Φριτζ Λανγκ), και μια απλή ιστορία που πρέπει να δικαιολογήσει αυτό το ποδοβολητό μπρουταλίνης και sci-fi ουτοπίας που είχε γράψει ο Φίλιπ Ντικ. Εν ολίγοις, δεν νομίζω ότι έχουν καμία σχέση οι δυο ταινίες. Η συνισταμένη είναι μεν κοινή, οι διαφορές τους όμως είναι τεράστιες και χαώδεις. Για να καταλάβεις, αν δεν ήξερα ότι πρόκειται για ριμέικ, τότε είναι σαν να έβλεπα μια ακόμη sci-fi ιστορία που βγάζει κάθε χρόνο με το τσουβάλι το Χόλυγουντ. 

Μην Εμπιστεύεσαι Κανέναν (3/10) 

Ή αλλιώς μην εμπιστεύεσαι και πολύ τον Μπρους Γουίλις. Ο οποίος τα τελευταία χρόνια παίζει ότι να ‘ναι… Από αστυνομικά του σωρού όπως αυτό εδώ μέχρι Γουές Άντερσον. Δηλαδή, λογική δεν θα βρεις στις επιλογές του, και αν το ψάξεις και πολύ μπορεί και να τρελαθείς. Κατά τα λοιπά, δεν χρειάζεται να σου πω ότι πρόκειται για μια ταινία straight-to-dvd. Από αυτές που έκαναν κάποτε τους βιντεάδες πλούσιους. Κούφιο σενάριο, απλοϊκή ιστορία, άρρυθμη αφήγηση αλλά το ξύλο και η δράση αγγίζουν τον υπέρτατο βαθμό. Δυστυχώς, ούτε και η Σιγκούρνι Γουίβερ επιβιώνει από τον όλεθρο. Είναι εκτός τόπου και χρόνου εντελώς. Ούτε όμως και ο νεαρός πρωταγωνιστής, ο Χένρι Κάβιλ αναδεικνύεται. Ψάχνει ακόμη τον δρόμο του ο περιβόητος Θησέας των “Αθάνατων”. 

Νινότσκα (6/10) 

 Μεσοπολεμικό δράμα χαριτωμενιάς και έντονου φλερτ, πάντοτε στο απόηχο των μεγάλων πολέμων, και με τις πολιτικές συνθήκες αποτυπωμένες εντελώς στην ιστορία του. Γάλλος κόμης και Σοβιετική της επαναστάσεως του Στάλιν και του Λένιν ερωτεύονται κεραυνοβόλα, έχοντας όμως ανάμεσα τους τα κοσμήματα της πρώην τσαρίνας και την αυστηρότητα του Κόμματος, πίσω στη Μόσχα. Μεγάλη επιτυχία έκανε την εποχή εκείνη αυτή η ταινία του Λιούμπιτς, ο οποίος προβάλλεται για δεύτερη συνεχή εβδομάδα στα ελληνικά θερινά σινεμά. Σαφώς κατώτερη από τη ρομαντική κομεντί “Το Μαγαζί της Γωνίας”, αυτή η χαριτωμένη εμφάνιση της Γκρέτα Γκάρμπο έμεινε στην ιστορία καθότι ήταν ο πρώτος αμιγώς κωμικός ρόλος της σπουδαίας ηθοποιού. Η “Νινότσκα” μυρίζει παλιό, καλό και κλασικό Χόλυγουντ. Χωρίς να πρόκειται για μια σπουδαία ταινία, εντούτοις σε διασκεδάζει με τις θανατηφόρες ατάκες της (στο σενάριο συνεργάστηκε ο Μπίλι Γουάιλντερ) και σε βάζει στον ψυχισμό των ανθρώπων εκείνων των ταραγμένων χρόνων, λίγο πριν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. 

*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (6-9-12).