30 Νοε 2012

Συνέντευξη του Νέστορα Πουλάκου


Στην Ασημίνα Ξηρογιάννη

Το Varelaki συναντάει το Vakxikon.gr.
 
Mίλησέ μου για τα βιβλία που έχεις εκδώσει. Μια σύντομη αναφορά στο καθένα.

Toν Μάιο του 2008 κυκλοφόρησε η ποιητική συλλογή Αντιξοότητες, από το Ash in Art. Πρωτόλεια ποιήματα, πολύ έντονα και συναισθηματικά. Δεν θέλω να τα ξαναδώ για την ακρίβεια.

Τον Δεκέμβριο του 2008, όλως τυχαίως την ημέρα των επεισοδίων για τη δολοφονία Γρηγορόπουλου, κυκλοφόρησε μαζί με το fanzine Bang (από τις Εκδόσεις Diorasis) η συλλογή διηγημάτων Μικρές Αθηναϊκές Ιστορίες. Είχα επινοήσει τον ήρωα Τζο Άρνες (από την ταινία America America, το όνομα), ο οποίος μπεκρόπινε και ερωτοτροπούσε σε κάθε γωνιά της Αθήνας. Όλες οι ιστορίες είχαν δημοσιευτεί πρωτύτερα σε περιοδικά και σάιτς. Η συλλογή έγινε ανάρπαστη, δεν υπήρχε μετά από μια εβδομάδα σε κανένα σημείο διάθεσης του περιοδικού. Πιθανώς χρησιμοποιήθηκε για τις βόμβες μολότωφ που "ανθούσαν" τις ημέρες εκείνες.

Τον Φεβρουάριο του 2012 κυκλοφόρησε η συλλογή ιστοριών Πένυ, από τις Απλές Εκδόσεις του Παναγιώτη Πάκου. Άλλοι τις διάβασαν ως πεζοποίηση άλλοι τις έκαναν ντοκιμαντέρ και εικαστική εγκατάσταση άλλοι ταξίδεψαν "χάρη στη συντομία και την απλότητα της γραφής τους". Προσωπικά δεν είχα σκεφτεί τίποτε από όλα αυτά ούτε είχα καμία τέτοια πρόθεση. Αφιέρωσα το βιβλίο στο κορίτσι που έχω ερωτευτεί παράφορα και μόνο.

Τον Απρίλιο του 2012 κυκλοφόρησε αποκλειστικά σε e-book η ποιητική συλλογή Εξαιρέσεις, τα τελευταία ποιήματα που έχω αξιωθεί να γράψω. Έκτοτε, στέρεψα. Και το βιβλίο βγήκε πρωτίστως για να στηρίξει τις νεοσύστατες Εκδόσεις Vakxikon.gr.

Κάνε μου ένα σχόλιο για τη σύγχρονη λογοτεχνική πραγματικότητα.

To μόνο σχόλιο που έχω να κάνω είναι ότι δεν έχω καμία σχέση (αλλά μόνο οπτικοακουστική επαφή) με τη σύγχρονη λογοτεχνική πραγματικότητα.

Λογοτεχνία και Διαδίκτυο.

Ότι καλύτερο έχει προκύψει τα τελευταία χρόνια στη σύγχρονη λογοτεχνική πραγματικότητα, που προανέφερες. Επιτέλους άνοιξε αυτό το κλειστό κλαμπ ιλουμινάτι και ανάσανε ο λογοτέχνης που κρύβει ο καθένας μέσα του.
 
Vakxikon.gr εστί...

Η πλέον αντιπροσωπευτική ψηφιακή πλατφόρμα της σύγχρονης λογοτεχνικής πραγματικότητας, που αναφέραμε σε ακόμη δυο ερωτοαπαντήσεις πριν. Προς το παρόν, περιοδικό, μπλογκ, εκδόσεις και ραδιόφωνο όλα και μόνο ον λάιν.

Αγαπημένοι σου συγγραφείς, ποιητές παλαιότεροι και σύγχρονοι.

Αγαπώ τον Σελίν και τον Μίλερ. Αγαπώ τον Ελύτη και τον Κόρσο. Αγαπώ τον Λόουρι και τον Πίντσον. Αγαπώ τον Καρούζο και τον Μπλάνα. Αγαπώ τη Μαρούτσου και τον Αϊναλή. Αγαπώ και άλλον κόσμο, αλλά δεν είναι της παρούσης.

Αγαπημένα σου βιβλία.

Και το Ταξίδι στην Άκρη της Νύχτας και η Μαύρη Άνοιξη. Και το Μονόγραμμα και η Βενζίνη. Και το Κάτω απ' το Ηφαίστειο και Το Ουράνιο Τόξο της Βαρύτητας. Και η Νεολιθική Νυχτωδία στην Κροστάνδη και η Νύχτα. Και το Νόημα και τα Αποσπάσματα. Και άλλα αναρίθμητα που και πάλι δεν είναι της παρούσης.

Πέρα από την τέχνη του λόγου, ποια άλλη τέχνη σε συγκινεί;

Η τέχνη της εικόνας, ο κινηματογράφος δηλαδή, πρωτίστως.

Κάποιος σύγχρονος νέος λογοτέχνης που ξεχωρίζεις;

Ανέφερα προηγουμένως τον Ζ.Δ. Αϊναλή, ο οποίος μου έκανε και την τιμή να του εκδώσω το τρίτο βιβλίο του, τη Σιωπή της Σίβας. Και επαναλαμβάνω: Ξεχωρίζω και άλλον κόσμο, αλλά δεν είναι της παρούσης.

Tι διαβάζεις τώρα;

Την Αναφορά του Μπρόντεκ του Φιλίπ Κλοντέλ. Το Εν ονόματι της Ποιήσεως του Ιορδάνη Κουμασίδη. Και 16 ποιητικές συλλογές που έχουν φτάσει στο περιοδικό για την κατηγορία Διαβάσαμε. Πάνω πάνω είναι η συλλογή Σύρε καλέ την άλυσον της Γλυκερίας Μπασδέκη. Θες να σου αναφέρω και τις υπόλοιπες 15;

Η γνώμη σου για τα λογοτεχνικά βραβεία;

Και δεν έχω καμία σχέση και δεν έχω γνώμη. Μπορώ να σου πω όμως για τα κινηματογραφικά βραβεία που έχω δώσει αναρίθμητα.

Ως θεατρολόγος δεν θα μπορούσα να μην σου κάνω αυτήν την ερώτηση. Παρακολουθείς θέατρο;

Κάθε χρόνο βλέπω 10-15 παραστάσεις συνήθως μικρών θιάσων. Και συνήθως απογοητεύομαι. Πάντως έχει γούστο όλη αυτή η προσπάθεια. Και πάντοτε βγαίνουν και 1-2 διαμαντάκια που αξίζουν τον κόπο όλης της χρονιάς.

Πιστεύεις στην κριτική;

Πιστεύω στην κριτική γιατί με συντηρεί και ζω αξιοπρεπώς. Είμαι κριτικός κινηματογράφου, γενικός γραμματέας της Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου και της Διεθνούς Ομοσπονδίας Κριτικών Κινηματογράφου (FIPRESCI). Μπορώ να αναφέρω και άλλες ιδιότητες αναφορικά με την κριτική, αν θέλεις.

Από τα διαβάσματά σου: αν σε ρωτούσα να μου επισημάνεις τρία βιβλία που διάβασες και σε σημάδεψαν τόσο που σου άλλαξαν το βλέμμα για τα πράγματα, τι θα απαντούσες;

Βλέπε απάντηση στην ερώτηση 6.

Γίνονται πολλές προσπάθειες τα τελευταία χρόνια για την υποστήριξη του ψηφιακού βιβλίου.

Απευθύνεσαι στον άνθρωπο που υποστηρίζει όλα αυτά τα χρόνια και προσπαθεί για το ψηφιακό βιβλίο.

Παιχνίδι των λέξεων. Σου δίνω έξι λέξεις και μου γράφεις δίπλα τί σου έρχεται συνειρμικά στο μυαλό. Λοιπόν...

πολιτική -> και η ματαιοδοξία έχει όρια
έρωτας -> καλύτερος από τον πόλεμο, νομίζω
ελευθερία -> ή θάνατος, τον δεύτερο ζούμε πλέον
ποίηση -> είναι και αυτή ένα καταφύγιο αναπόφευκτο
πόλη -> αν λείψω πάνω από δέκα μέρες αρρωσταίνω
χρόνος -> θέλω να εκμεταλεύομαι κάθε λέπτο του ή αλλιώς δεν έχω (και δεν θέλω) χρόνο για χάσιμο
 
*Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στο blog varelaki.blogspot.com (29-11-12).

29 Νοε 2012

Pass2Day | Jimmy Hendrix | #30

Pass2Day. O Διονύσης Κούτρας επιμελείται τη μουσική στήλη του vakxikon.blogspot.com. Kάθε Πέμπτη στο blog γράφει για μουσική. Και κάθε Κυριακή στο Vakxikon Radio, 8-10 το βράδυ, παίζει μουσική και μιλάει γι' αυτήν. 

 
Eπιμέλεια: Διονύσης Κούτρας 

Στις 27 Νοεμβρίου του 1942 γεννήθηκε στο Σιάτλ της Ουάσινγκτον,ίσως ο μεγαλύτερος κιθαρίστας όλων των εποχών Jimmy Hendrix (Johnny Allen Hendricks). Τραγουδιστής, συνθέτης και βιρτουόζος της ηλεκτρικής κιθάρας, θεωρείται ο πιο σπουδαίος κιθαρίστας στη ιστορία της ροκ μουσικής και ο άνθρωπος που με την τεχνική του και τις καινοτομίες που επέφερε, άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο παίζεται η ηλεκτρική κιθάρα. Η μουσική του επηρεάστηκε από μεγάλους καλλιτέχνες όπως οι B.B King, Muddy Waters, Howlin’ Wolf, Albert King αλλά προσθέτοντας funk, jazz, world στοιχεία και διαμόρφωσε ένα δικό του μοναδικό στυλ. Το 1958, ο νεαρός James παίρνει δώρο από τον πατέρα του μια ακουστική κιθάρα από δεύτερο χέρι, και συμμετέχει στο συγκρότημα The Velvetones. Το επόμενο καλοκαίρι, παίρνει μια ηλεκτρική, μια Supro Ozark 1560S. 

Το 1961 κατατάχθηκε στο στρατό των ΗΠΑ, και στο Fort Campbell όπου υπηρετούσε, σχημάτισε τους King Casuals. Φεύγοντας από τον στρατό λόγω ενός τραυματισμού στο πόδι, παίζει ως Jimmy James δίπλα σε μεγάλα ονόματα όπως Ike και Tina Turner και τον Little Richard. Το 1966, ο μπασίστας των Animals Chas Chandler, εντυπωσιάζεται τόσο σε μια εμφάνιση στο Cafe Wha? που παίρνει τον νεαρό Jimmy στο Λονδίνο για να σχηματίσει μια νέα μπάντα, με τον Mitch Mitchell στα ντράμς και τον Noel Redding στο μπάσο. Ακόμα ο Chandler αλλάζει το όνομα του Hendrix σε Jimi, και μέχρι το φθινόπωρο του 1966 οι The Jimi Hendrix Experience ήταν το θέμα συζήτησης σε όλο το Λονδίνο. Το πρώτο τους single "Hey Joe" έμεινε δέκα εβδομάδες στα charts της Αγγλίας, φθάνοντας μέχρι και το Νο 6. Ακολούθησε το 1967 το άλμπουμ Are you Experienced, ένας από τους πιο δημοφιλείς δίσκους όλων των εποχών, με κομμάτια όπως "Purple Haze", "The Wind Cries Mary", "Foxey Lady", "Fire" και "Are You Experienced?". 


Ο Hendrix επιστρέφει στις ΗΠΑ το 1967 και ξεσηκώνει τα πλήθη στο Monterey International Pop Festival με την εκπληκτική του εκτέλεση του "Wild Thing" (όπου αφού... ασελγήσει πάνω στην κιθάρα του, την καίει (!) και τη σπάει χτυπώντας την με μανία στο πάτωμα). Ακολουθεί το άλμπουμ Axis: Bold as Love. Το 1968 δημιουργεί το δικό του στούντιο ηχογραφήσεων, τα Electric Lady Studios, από όπου βγάζει το Electric Ladyland. Εν τω μεταξύ, το 1969 το γκρούπ διαλύεται, έτσι ο Hendrix εμφανίζεται τον Αύγουστο με άλλο σχήμα, τους Gypsy Sun and Rainbows στο Woodstock Music & Art Fair όπου ιστορική έμεινε η επαναστατική διασκευή του εθνικού ύμνου της Αμερικής, της Αστερόεσσας ("The Star Spangled Banner") που έπαιξε. Στις αρχές του 1970, ο Hendrix ξανασχηματίζει τους The Jimi Hendrix Experience με διαφορετική σύνθεση και μαζί ηχογραφούν κομμάτια για το First Rays Of The New Rising Sun. Δυστυχώς, ο αρχηγός του γκρούπ δεν θα προλάβει να δει τον δίσκο αυτό να κυκλοφορεί. Βρέθηκε νεκρός στις 18 Σεπτεμβρίου του 1970 στο ξενοδοχείο Samarkand στο Λονδίνο όπου διέμενε. Αν και ως αιτία θανάτου προσδιορίστηκε αναρρόφηση τροφών, οι συνθήκες που οδήγησαν στο θάνατό του οφείλονταν σε υπερβολική λήψη βαρβιτουρικών. 

Ο Hendrix, παρά τη φήμη του, έπεφτε συχνά θύμα ρατσιστικών επιθέσεων τόσο από τους λευκούς (πράγμα συνηθισμένο για την εποχή εκείνη) όσο και από αφροαμερικανούς. οι ομόφυλοί του συχνά τον κατηγορούσαν ότι παίζει λευκή μουσική, ότι συνεργάζεται με λευκούς μουσικούς και ερωτεύεται λευκές γυναίκες. Οι πολιτικές του θέσεις ήταν αμφιλεγόμενες. Στην Αμερική συντασσόταν με το κίνημα του πολέμου στο Βιετνάμ, στην Ευρώπη εκνευριζόταν όταν έβλεπε τους διαδηλωτές να καταφέρονται κατά της πατρίδας του. Με τις αμέτρητες σχέσεις που είχε κατά καιρούς άφησε πίσω του δύο παιδιά, τη Ταμίκα (1966) από τον δεσμό του με την αμερικανίδα Νταιάν Κάρπεντερ και τον Τζέιμς (1969) από τον δεσμό του με τη Σουηδέζα Εύα Σουντκβιστ. οίδιος δεν τα αναγνώρισε εν ζωή, το έπραξε όμως αργότερα ο πατέρας του Αλ, ο οποίος ήταν διαχειριστής της κληρονομιάς του. Ο Χέντριξ άφησε πίσω του και αμέτρητες ώρες ηχογραφημένου υλικού. Τα νομικά προβλήματα που υπάρχουν ακόμη και σήμερα καθιστούν περίπλοκη και μπερδεμένη τη μεταθανάτια δισκογραφία του. Όμως... 


Δεν θα μπορούσε λοιπόν να μην είναι μια σημαντική είδηση το γεγονός ότι στις 5 Μαρτίου θα κυκλοφορήσει άλμπουμ με τίτλο People, Hell And Angels. Δεν είναι ούτε μια συλλογή με τα καλύτερα του Hendrix, oύτε κάποια επανέκδοση με remastering όπως συνηθίζεται... Είναι ένα άλμπουμ με ακυκλοφόρητο υλικό που ηχογραφήθηκε μεταξύ του 1968 και του 1969. Τα κομμάτια που θα ακούσουμε για πρώτη φορά ήταν για το First Days Of The New Rising Sun, τη συνέχεια του Electric Ladyland'.

Πηγή: wikipedia

28 Νοε 2012

"Τα πάντα απο-ρήτος / History of music and poetry : The Weeping Song " - No 36


Nick Cave & the Bad Seeds 
British Tv, 1990

Δημήτρης Κατέβας

22/03/01

Θυμάμαι τις Κυριακές που δεν είχαν σύννεφα, κι όμως ψιλόβρεχε. Ανοίγω τα χέρια μου ν’ αγκαλιάσω τις στάλες αυτής της παράξενης βροχής. Αρχίζει να στάζει το δόλιο μου κορμί και να τρέμει στον ήχο σαν πέφτει χάμω στο πλακόστρωτο σοκάκι της Ζήνωνος.

Λατρεύω αυτά τα σοκάκια τα πέτρινα και καθώς τα πόδια κάνουν αυτή την αναγκαστική κίνηση που χρειάζεται για να περπατήσουν, ένας επαίτης παίζει με τον αυλό του.

Δεν τον βλέπεις, δεν τον ακούς που παίζει τον πένθιμο σκοπό, ούτε μια οκά στο άδειο του σακούλι δεν πέφτει, ίσως για μια ακόμα νύχτα να μείνει νηστικός.

Χα! χα! Χα! χα! χα!, τι να πεις ε;;; Τι σκατά σε ταξιδεύει σακάτη γέρο, ανέραστε που η σκιά σου έκαψε να  ακολουθεί  το ρυτιδιασμένο σου σώμα.

Σου λείπουν αυτά τα ταξίδια της νιότης. Κάθεσαι σκυφτός στο τραπεζάκι που σου απόμεινε. Μυρίζει όλο το δωμάτιο μιζέρια και οστά που τρέμουν από φόβο μικρών παιδιών που άθελα τους τα σκέπασαν με κάτασπρα σεντόνια και φανερώθηκε η μορφή τους. Αυτά τα φαντάσματα που ζουν, ξέρεις, σε κάτι ερείπια και στοιχειώνουν τους πελάτες του πανδοχείου. Ίσως μια μέρα σε αυτό το πανδοχείο σου παίξει η τύχη ένα παιχνίδι και σε κεράσει έναν πανέμορφο ζεστό ύπνο στα κρεβάτια του. Σου υπόσχομαι πως θα νιώσεις υπέροχα, τόσο μοναδικά, λες και έκανες ένα τέλειο γαμήσι με μια γριά μαυροφορεμένη, με άρωμα σάπιου κρέας και λίγο πιο πέρα θα σε περιμένει ένας καθρέφτης για να φτύσεις τα μούτρα σου.

Έξω απ’ το περβάζι αρχίζει η πομπή της νεράιδας που σαν τους μιλάς δεν σου παίρνουν τη φωνή, αλλά και που την έχεις, του είπα, του νεκροθάφτη γιατί να σε σκεπάζει ο τρόμος με το χρωματιστό του σεντονάκι, δεν θα την χάσεις, ούτος  η άλλος δεν μοιάζει με αυτή των λευκών πουλιών, κοιτάζοντας τον ν’ ανοίγει λάκκους. Και γιατί κύριε νεκροθάφτη δεν την κάνεις δώρο σε όλα τα νεκρά σώματα που έβαλες τόσο βαθιά στη γη περιμένοντας να πλουτίσεις απ’ τις ζωές που τελειώνουν.

Έτσι έφυγα τρέχοντας στον απέραντο λόφο, ξαπόσταινε πάνω απ’ τα σπίτια που σιγά, σιγά του βιδώνουν τσιμέντο στα σπλάχνα. Μόλις φτάνω στην κορυφή ένα αερόστατο, λες και με πρόσμενε επιβάτη στο ταξίδι του.

Ανέβηκα χωρίς να το σκεφτώ. Μέσα σε λίγα λεπτά ήμασταν κιόλας στα σύννεφα, και ξέρεις τα σύννεφα ήταν ένα όνειρο παιδικό που πρόσμενα να γίνει πραγματικότητα. Εντάξει μικρό παιδάκι ορίστε λοιπόν έφτασες εκεί που σκεφτόσουν πάντα, ψιλά αλαλιασμένος στα λευκά και δεν γυρνάς πίσω όσο κι αν λυπάσαι, είσαι ήδη νεκρός.

27 Νοε 2012

Ο Τιμ Μπάρτον επιτίθεται!


Κοιτάζοντας και ξανακοιτάζοντας την πορεία του 53χρονου “λοξού” Μπάρτον καταλήγω στο εξής: πόσο γουστόζικα ένας δημιουργός μπορεί να φτιάξει το δικό του μύθο δουλεύοντας ψυχή και σώμα στο σαρκοβόρο σύστημα που αποκαλείται Χόλιγουντ. Από μαθητευόμενος ζωγράφος στην Καλιφόρνια, ακούραστος εργάτης στις παραγωγές της Ντίσνεϊ, χωρίς όμως και να ξεχνά τις αναφορές του: οι γκόθικ μικρού μήκους ταινίες του (όπως το “Vincent” και το “Frankenweenie”) κάνουν πάταγο στην Αμερική στις αρχές του 1980. Αυτό όμως και πάλι δεν τον εμποδίζει ώστε να γίνει ο σωτήρας της χαζο-κωμωδίας “Η Μεγάλη Περιπέτεια του Pee-wee”, η οποία αφού πέρασε από σαράντα κύματα γίνεται μεγάλη επιτυχία το 1985. 

Και μπορεί ο “Ψαλιδοχέρης” και ο “Σκαθαροζούμης” να είναι οι ταινίες-σύμβολα της καριέρας του, όμως σε αυτόν οφείλεται, εντέλει, η νεκρανάσταση του Μπάτμαν πριν τον πετσοκόψει για τα καλά ο Σουμάχερ στα ‘90s. Σε αυτόν οφείλεται και η εντύπωση του διαμετρήματος του Εντ Γουντ στην διψασμένη για σύμβολα νεολαία της εποχής. Τέλος, σε αυτόν τον απίθανο σκηνοθέτη οφείλεται και η εκτόξευση των μετοχών του Μάικλ Κίτον (Σκαθαροζούμης, Μπάτμαν) αλλά και το άστρο του Τζόνι Ντεπ (Ψαλιδοχέρης, Εντ Γουντ κ.ά). 

Ο Τιμ Μπάρτον επανεμφανίστηκε δυναμικά το 2012 με δυο ταινίες-tributes σε άλλες εποχές, πιο καλτ αν θέλετε. Πρώτα με το “Dark Shadows” και στη συνέχεια με την extended version του “Frankenweenie”, ξαναλέει ότι ναι μεν αποτελεί ένα καλογυαλισμένο γρανάζι του νέο-Χόλιγουντ αλλά εξακολουθεί να κάνει ότι κάνει πάντα με τον δικό του τρόπο. Τον μοναδικό και απολύτως σκοτεινό! 

Παρακάτω, η συντακτική ομάδα του SevenArt σας έχει ετοιμάσει μια πλήρη επισκόπηση της συνολικής φιλμογραφίας του Τιμ Μπάρτον, από το 1985 έως και τις ημέρες μας, που περιλαμβάνει 16 ταινίες.

Νέστορας Πουλάκος 

Δείτε το πλήρες αφιέρωμα στον Τιμ Μπάρτον. 

*Το αφιέρωμα δημοσιεύτηκε στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (23-11-12).

26 Νοε 2012

Tαινίες 22 Νοεμβρίου 2012


Του Νέστορα Πουλάκου 

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες επτά ταινίες, ένα κινηματογραφικό μωσαϊκό που περιλαμβάνει ό,τι πιο ετερόκλητο έχετε δει τον τελευταίο καιρό στη μεγάλη οθόνη. Γι’ αυτό άλλωστε και ξεχωρίζουν τα πιο παράξενα φιλμικά διαμαντάκια της χρονιάς αυτής. Στην τελική ευθεία βρίσκεται και το 25ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου, που διεξάγεται επιτυχώς στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας και στο Τιτάνια Cinemax, και κορυφώνεται την Δευτέρα 26 Νοεμβρίου με το χολιγουντιανό "The Paperboy" στο Odeon Όπερα. 

Οι κινηματογραφικές πρεμιέρες της εβδομάδας 

Ταινία της εβδομάδας είναι η πιο σουρεαλιστική κινηματογραφική στιγμή του 2012, το "Holy Motors" ******* (7/10) του Λεός Καράξ. Το κακό παιδί του γαλλικού σινεμά επιστρέφει με άγριες διαθέσεις σοκάροντας αρχικά το Φεστιβάλ Καννών (ανταπόκριση του Ι. Γωγάκη) και στη συνέχεια τις αίθουσες όπου κι αν προβάλλεται. Δανέζικη κωμωδία με… αργεντίνικο αέρα είναι το "Μπουένος Άιρες Σ’ Αγαπώ" ****** (6/10) του Όλε Κρίστιαν Μάντσεν, τιμώμενο πρόσωπο του 52ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, όπου τον συνάντησε ο Γ. Δηράκης αλλά και είδε την ταινία, γελώντας και ξανά γελώντας με την κόντρα Δανών και Αργεντινών. Το "Frankenweenie" ****** (6/10) είναι το νέο, άψογα φιλοτεχνημένο παραμύθι του Τιμ Μπάρτον, που θα απολαύσετε μεν χωρίς να έχετε δει και κάτι το ξεχωριστό δε. Σύντομα πάντως θα διαβάσετε και ένα πλήρες αφιέρωμα στη φιλμογραφία του Μπάρτον από τη συντακτική ομάδα του SevenArt. Επικό μεν, φλύαρο και μακροσκελές δε είναι το πόνημα… ζωής των Τομ Τίκβερ και Άντι και Λάνα Γουαντσόφσκι, "Cloud Atlas" ***** (5/10). Μια ελεγεία για τη ζωή και τον άνθρωπο δια μέσου των αιώνων. Οπλιστείτε με υπομονή, ποιητική διάθεση και τρεις ώρες ελεύθερου χρόνου. Από αυτή την εβδομάδα δεν θα μπορούσε να λείπει και μια ρομαντική κωμωδία, χολιγουντιανής κοπής. "Ποτέ δεν είναι αργά" **** (4/10) ο τίτλος της, φυσικά με την Μέριλ Στριπ και, ως είθισται, πραγματεύεται τις σχέσεις της μέσης ηλικίας. Πάντως, ξεπερνά το μέσο όρο των ταινιών αυτών και βλέπεται ευχάριστα. Εν είδει ταινιοθήκης, μπορείτε να φρεσκάρετε τις σινεφίλ γνώσεις σας βλέποντας ξανά το κλασικό "Νοσφεράτου" ********** (10/10) του Φρίντριχ Μουρνάου, αποκλειστικά στον Capitol Ζέφυρο. Άνευ κριτικής είναι το πόνημα, παραγωγής 2003, "Το Δάσος" του Ούγγρου Μπένεντεκ Φλιγκάουφ, που εντυπωσίασε φέτος στη Μπερλινάλε με τη νέα ταινία του “Just the wind”. Θα επανέλθω σύντομα με σχετικό κείμενο. Αποκλειστικά στο Τιτάνια Cinemax. 

Holy Motors (7/10) 

Στα σίγουρα δεν θα μπορούσες να περιμένεις τίποτε λιγότερο από τον Καράξ. Είναι το κακό, το πιο τρελό, το άτακτο, το ατίθασο, το πλέον σουρεαλιστικό (που έρχεται κατευθείαν από τη δεκαετία του 1920), το θεόμουρλο παιδί του γαλλικού κινηματογράφου, εξαφανισμένο από το 1999 και το “Pola X”. Ο Καράξ δικαίως θεωρείται ο ταραχοποιός του 2012. Αμφιταλαντεύτηκα όταν είδα την ταινία. Όμως εντέλει κατέληξα ότι αυτό το ακραία σινεφίλ φιλμ είναι μια τρέλα, ένα -ήδη- καλτ διαμάντι που θα βλέπεται και θα ξαναβλέπεται ως η απόλυτη παράνοια επί της κινηματογραφικής οθόνης. Ο πρώιμος Μπουνιουέλ, ο Νταλί, οι εκπρόσωποι των αβάν-γκαρντ κινημάτων των αρχών του 20ου αιώνα, θα τον αγαπούσαν έτσι και έβλεπαν το “Holy Motors”, θα τον βάφτιζαν σίγουρα άξιο συνεχιστή τους. Μια ταινία για μυημένους, μα ναι, υπάρχει και αυτός ο όρος, πώς να το κάνουμε. Μια ιστορία που αναμειγνύει τις κοινωνικές τάξεις, τη σεξουαλικότητα, την εργασία, την έκσταση της διασκέδασης… Από την Κάιλι Μινόνγκ στον Ντενί Λαβάντ. Και από την Εύα Μέντες στον Μισέλ Πικολί. Μόνο ο Καράξ μπορεί να συνδυάσει όλους αυτούς. Μόνο ο Καράξ μπορεί να ενώσει κομμάτια ενός παζλ του μυαλού και της καρδιάς, της ψυχής και των υγρών του σώματος. Ένας άντρας που μεταμορφώνεται, που παίρνει χίλια πρόσωπα. Από τέρας, γιάπης. Από ζητιάνος, χορευτής των πιο ακραίων κινήσεων. Το “Holy Motors” είναι ένα οπτικοακουστικό παραλήρημα ζωής και θανάτου, που έτσι και μπεις στο σύμπαν του, στα σίγουρα δεν θα γυρίσεις ποτέ ξανά πίσω σώος και (ψυχικά) αβλαβής. 

Frankenweenie (6/10) 

Εδώ και χρόνια μάστορας των παραμυθιών και των πιο σκοτεινών και περίπλοκων ιστοριών, ο Τιμ Μπάρτον σκηνοθετεί τη δεύτερη ταινία του μες στο 2012, αυτή τη φορά διασκευάζοντας μια παλιά μικρού μήκους παραγωγή του, από το μακρινό κάπως 1984. Το “Frankenweenie” είναι ένα έξυπνο, διασκεδαστικό, καλοδουλεμένο αν και κάπως πιο παιδικό απ’ ότι το περίμενα κινούμενο σχέδιο που κινείται στο σύνηθες τέμπο του γνωστού σκηνοθέτη-παραμυθά. Σκοτεινό, με μαύρο χιούμορ και ευφυείς στιγμές, παραμένει απολαυστικό παρόλο που δεν το συγκαταλέγεις στις καλύτερες στιγμές του Μπάρτον. Κούκλες και κουκλάκια, σκύλοι και ανθρωποειδή, πλάσματα από τον ουρανό και… τέρατα, ο Μπάρτον παρουσιάζει μια διαφορετική εκδοχή του μύθου του Φράνκενσταιν σε… σκύλο, και με ένα παιδάκι ως κεντρικό ήρωα να μάχεται μες στην κοινωνία την οποία ζει. Θα περάσεις καλά και θα το διασκεδάσεις, πέραν τούτου όμως μην περιμένεις τίποτε το περισσότερο και σίγουρα δεν θα βρεις το “βάθος” παλιότερων ταινιών του Αμερικανού σκηνοθέτη. 

Cloud Atlas (5/10) 

Μπορείς να το χαρακτηρίσεις και υπερφίαλο μα και μεγαλειώδες. Περνάει από τα μάτια σου σίγουρα κάτι το πομπώδες αλλά και ένα επικό σχόλιο για τη ζωή και εν γένει τον άνθρωπο δια μέσου των δεκαετιών και των αιώνων. Ο στόμφος της σύλληψης εύκολα εξανεμίζεται μπρος στην ποιητικότητα της εικόνας. Ότι και να γράψεις για το “Cloud Atlas” είναι τόσο λίγο μπρος σε αυτό το ευφυές κατασκεύασμα των αδελφών Γουαντσόφσκι και του Τομ Τίκβερ. Η κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου του Μίτσελ αγγίζει τις τρεις ώρες και χωρίζεται σε κεφάλαια-ύμνους ή σχόλια στην ανθρώπινη φύση και τα πεπραγμένα της. Ο άνθρωπος είναι εντέλει το πιο έξυπνο ζώο ή μια μεγάλη απάτη –απότοκος ενός τυφλού θεού; Είναι έπος μα είναι και φλύαρο. Είναι αριστούργημα αλλά και ταυτόχρονα τόσο κουραστικό και εντελώς ανούσια παρατραβηγμένο, που δεν ξέρεις τελικά που να γείρεις. Παρά μόνο η μέση σε σώζει. Πρόκειται για μια ταινία ζωής, που μιλάει για το θαύμα της ζωής, αλλά σου βγάζει την ψυχή για να την αντέξεις. Τελικά ποιο είναι το αποτέλεσμα; Οπλίσου με ποιητική διάθεση και υπομονή, έχε άπλετο ελεύθερο χρόνο, βυθίσου στην καρέκλα του σινεμά και επέστρεψε τότε στο SevenArt για να μου πεις τη γνώμη σου. Μια κουβέντα χρειάζεται πάνω σε αυτό το οπτικοακουστικό σόου και μόνο. 

Ποτέ δεν είναι αργά (4/10) 

Η μια αλήθεια λέει ότι είναι ένα ακόμη επεισόδιο από τη σειρά ταινιών με τη Μέριλ Στριπ που εξετάζει την κρίση, τις σχέσεις και εν γένει τη ζωή στη μέση ηλικία. Ή αλλιώς, λέει ο παραγωγός, θέλω τη Μέριλ Στριπ πρωταγωνίστρια και κάντε μια ταινία που να της ταιριάζει ηλιακά. Μετρήστε μόνο πόσες τέτοιες ιστορίες έχει γυρίσει η σπουδαία ηθοποιός τα τελευταία χρόνια. Η άλλη αλήθεια λέει ότι πρόκειται για μια καλογυρισμένη κομεντί που τουλάχιστον σέβεται τον θεατή. Δεν είναι μπαλαφάρα, δεν είναι μπαναλιτέ. Εξετάζει όντως υπαρκτά ζητήματα της μέσης ηλικίας με τον πλέον μεστό, γλυκό και όμορφο τρόπο. Οι ερμηνείες των Στριπ και Τζόουνς είναι απλές και απέριττες. Εν ολίγοις, δεν θα δεις τίποτε περισσότερο από μια τυπική χολιγουντιανή κομεντί, που όμως κινείται αξιοπρεπώς και σου εγγυάται τουλάχιστον ένα όμορφο, άνευρο και χαμογελαστό βράδυ. 

*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (22-11-12).

25 Νοε 2012

Βιβλία


Το βιβλίο μου θα εκδιδόταν. Επιλογή Ποιημάτων. Κάναμε μεταβολή και βγήκαμε απ' το σταθμό.

[Βρόμικος Κόσμος, Διηγήματα, Τσαρλς Μπουκόφσκι, μτφρ. Ε. Καλλιφατίδη, Γ. Μπλάνας, Λ. Θεοδωρακόπουλος, Εκδόσεις Το Βήμα, 2012]

Ήταν κατά κάποιο τρόπο πρόκληση - οι δυο τους ενάντια στον κόσμο.

[Το παιδικό πάρτυ, Το κρυστάλλινο μπολ, Διηγήματα, Φ.Σ. Φιτζέραλντ, μτφρ. Π. Αποστολή, Εκδόσεις Νεφέλη, 1997]

"Μ' αγαπάς, χρυσό μου;"

[Η χοντρομπαλού, Διήγημα, Γκυ ντε Μωπασάν, μτφρ. Α. Τσακνιά, Εκδόσεις Νεφέλη, 1996]

"Κάνουν περίπου αυτό που έκανα πάντα: διασκεδάζουν με την καρδιά τους"

[Τέσσερις Συναντήσεις, Διηγήματα, Χένρι Τζέιμς, μτφρ. Λ. Θεοδωρακόπουλος, Εκδόσεις Νεφέλη, 1996]

Ιδού γιατί και πως έγινα αναρχικός, και γιατί απέρριψα τις λιγότερο τολμηρές κοινωνικές θεωρίες ως ψευδείς και μη φυσικές.

[Ο αναρχικός τραπεζίτης, Διήγημα, Φερνάντο Πεσσόα, μτφρ. Μ. Παπαδήμα, Εκδόσεις Νεφέλη, 1997]

Και οι υπερήφανοι εραστές βγήκαν από το επικίνδυνο παλάτι.

[Οι περιπέτειες του τελευταίου Αβενσεράγου, Διήγημα, Σατωμπριάν, μτφρ. Ε. Κορομηλά, Εκδόσεις Νεφέλη, 1996]

Ένας επιχειρηματίας είπε σ' έναν εργάτη: "Εγώ θέλω το καλό σου". Κι ο εργάτης απάντησε: "Αυτό ακριβώς δε θέλω να σου δώσω".

[Η κατασκευή υπηκόοων, Δοκίμιο, Ε.Α. Ράουτερ, μτφρ. Δ. Κούρτοβικ, Εκδόσεις Αιγόκερως, 1982]

Όταν ήρθε η σειρά του Τομά Περέζ, χρειάστηκε ένας κλητήρας για να τον στηρίξει μέχρι τα κάγκελα του δικαστηρίου.

[Ο Ξένος, Διήγημα, Αλμπέρ Καμύ, μτφρ. Ε. Καλκάνη, Εκδόσεις Αλμώπας/ Πέλλα]

24 Νοε 2012

Τιτίκα Δημητρούλια, Ζ. Δ. Αϊναλής, Η σιωπή της Σίβας (Eκδόσεις Vakxikon.gr)


Ζ. Δ. Αϊναλής, Η σιωπή της Σίβας, Eκδόσεις Vakxikon.gr, 2011

Ένα ποίημα ερωτικο-πολιτικό, εμπνευσμένο από ένα μεσαιωνικό έπος, στο οποίο θεμελιώνεται μυθολογικά η καταγωγή των Αιθιόπων από τον Σολομώντα και τη θρυλική βασίλισσα του Σαβά –μια πίστη την οποία επικαλούνταν ακόμη και ο Χαϊλέ Σελασιέ. Μακέδα, Μπαλκίς/Μπιλκίς, η βασίλισσα του Σαβά, η βασίλισσα του Νότου, πότε σοφή και πότε μάγισσα, πότε άγγελος και πότε δαίμονας, πάντα πανέμορφη, απαντά σε διάφορους πολιτισμούς, τον ιουδαϊκό, τον ισλαμικό, τον χριστιανικό, σε διάφορα κείμενα, από τη Βίβλο και το Κοράνι ως το Ταλμούδ και τον μυστικιστικό χριστιανισμό. Τη ζωγράφισε ο Πιέρο ντε λα Φραντσέσκα, πέρασε στην όπερα με τον Γκουνό κι έγινε ορατόριο από την Χαίντελ, τη συναντούμε στον Φλωμπέρ και τον Νερβάλ, στον Πειρασμό του Αγίου Αντωνίου και στο Ταξίδι στην Ανατολή αντίστοιχα, αλλά και στον Λεοπόλντ Σενγκόρ στην «Ελεγεία για τη βασίλισσα του Σαβά». 

Όλα αυτά είναι βέβαιο ότι τα γνωρίζει ο Αϊναλής, ένας από τους πιο λόγιους ποιητές της γενιάς του, και σχετίζονται, άλλωστε, με την επιλογή του. Ο συγκρητισμός, ο μύθος, η αφρικανική παράδοση, όλα είναι στοιχεία που ταιριάζουν με μια αισθητική η οποία σαφώς σφραγίζεται από τον ρομαντισμό και τις πρωτοπορίες, με έντονη την εξεγερσιακή τους συνιστώσα. Ο Αϊναλής εμφανίστηκε στην ποίηση με την Ηλεκτρογραφία το 2006 και ακολούθησαν τα πεζόμορφα κείμενα των Αποσπασμάτων, το 2008. Η φωνή του ήταν εξαρχής διακριτή, όχι μόνο για το μέταλλο αλλά και για την επεξεργασία της, και τη συμμόρφωσή της προς ένα αισθητικό πρόταγμα, που τελικά αντί να την δεσμεύει την απελευθερώνει. Σήμερα, μετά από δοκίμια και μεταφράσεις, επιστρέφει με ένα ηλεκτρονικό βιβλίο, επιδιώκοντας με την ηλεκτρονική έκδοση να αντιπαλέψει, όπως λέει στην εισαγωγή του, την εμπορευματοποίηση του εκδοτικού χώρου και την αποξενωτική διαμεσολάβηση ανάμεσα στον ποιητή και το κοινό του –ένα κοινό που παραδέχεται και ο ίδιος ότι ιστορικά δεν υπήρξε ποτέ μεγάλο, ακόμη και στις «μυθικές» εποχές της αβάν-γκάρντ, στις αρχές του 20ου αιώνα. 

Παρότι η εισαγωγή του περί εκδόσεων είναι άκρως προκλητική, εδώ θα σταθούμε στην ποίηση του και μόνο, σ’ αυτό το ποίημα το εμπνευσμένο από το Κέμπρα Ναγκάστ, τη «Δόξα των Βασιλέων», το οποίο δηλώνει την πολιτική του φύση από τους πρώτους κιόλας στίχους της συλλογής: «Τα δάχτυλα των ψηφοφόρων πρέπει να κοπούν από τη ρίζα / μου είπες / και πήρες να ταξιδεύεις σε μιαν άγνωστη θάλασσα.» Το απόσπασμα που ο Αϊναλής θέτει ως προμετωπίδα αφηγείται το επεισόδιο του δαχτυλιδιού που ο Σολομώντας έδωσε στη βασίλισσα του Σαβά ώστε, αν αποκτήσει γιο δικό του, να του τον στείλει μ’ αυτό για γνωριμιά. Ο γιός αυτός γεννιέται κι είναι ο Μενελίκ, ο γεννήτορας των Αιθιόπων που έκλεψε την Κιβωτό της Διαθήκης, με τον εξηρμένο μονόλογο του οποίου κλείνει το ποίημα. 

Με έντονους βιβλικούς απόηχους και συνδηλώσεις του Άσματος Ασμάτων –το οποίο παραθέτει στην αρχή και τους δικού του, αφρικανικού, ποιήματος ο Σενγκόρ–, ο Αϊναλής ξαναγράφει τη μυθική συνάντηση, το θάμβος και το θαύμα, τη γέννα και την αναγέννηση, τον θάνατο του πατέρα και την κληρονομιά, το τέλος και την ενδεχόμενη νέα αρχή, με όρους υπαρξιακο-πολιτικούς και με ένα λόγο που ασκείται στην ανοικείωση και την αποαυτοματοποίηση. Ο έρωτας ως γονιμοποιός εκκένωση που ηρεμεί το αίμα, η σιωπή ως δρόμος για τα ανείπωτα, η σκοτεινότητα της ψυχής και του κόσμου: εικόνες διπλοτυπωμένες στα λόγια των προσώπων, που απευθύνονται στον άλλον ακόμη κι όταν αναζητούν εναγωνίως τον εαυτό τους, προσώπων που ενδύονται, μέσα από το μύθο, το βίωμα για να αναχθούν σε αρχετυπικές μορφές. Ο λόγος αποσυνδέεται από το ομιλούν υποκείμενο, το οποίο ψάχνει τον εαυτό του, τον αφηγείται σαν ποτάμι, κι η Ιστορία και ο καιρός στον μονόλογο του Σολομώντα, κι η αρχετυπική-συμβολική πατροκτονία μετά τον έρωτα και τη γέννηση του τέκνου. 

Ο Αϊναλής, με άξονα έναν πολύσημο και βαθιά συμβολικό μύθο, χτίζει ένα ποίημα εξίσου πολύσημο. Με άξονα τη γνώση, το ποίημα ανοίγεται στο εγώ, που αναζητά το στίγμα του, στον άλλον που γίνεται το άλλο του μισό, στον τρελό έρωτα, στο παιδί που γίνεται η συνέχεια, στην αντίληψη του κόσμου πριν και μετά την πράξη. Και πάλι απ’ την αρχή, στο εμείς ενός κόσμου άγριου και πικρού, όπου οι ψηφοφόροι φέρνουν τη Μεγάλη Νύχτα και τα παιδιά του ανθρώπου χάνουν τα χαρακτηριστικά τους. Χάσματα στον λόγο του Μενελίκ σημειωμένα με αγκύλες, τόνος προφητικός για μια εποχή, για έναν κύκλο που τελειώνει, αλλά και τον επόμενο που ετοιμάζεται –άραγε με το κοσμικό χρυσαυγό, το φορτισμένο με την τόσο αρνητική συνδήλωση από το σύγχρονο αυγό του φιδιού;– κείμενο των Γραφών για το σήμερα ενός πολιτισμού που αυτοκαταλύεται. 

Πυκνό διακείμενο που δημιουργεί επίπεδα ανάγνωσης, λόγος ασθμαίνων και παράφορος αλλά καθόλου αυθόρμητος, σαφής επιλογή διατάραξης των συνταγματικών σχέσεων ως εργαλείο ανανέωσης της γλώσσας και, επομένως, του κόσμου, υπέροχες εικόνες που δεν τελειώνουν μέσα στο ποίημα, αλλά στη ματιά του αναγνώστη, μέσα από τις δικές του προσλαμβάνουσες. Ο Αϊναλής επανέρχεται με τον πιο γόνιμο τρόπο στην πρωτοπορία, με μια προκλητική μοντερνιστική αισθητική και ένα υπέροχο ποίημα. 

Τιτίκα Δημητρούλια 

Περιοδικό Τα Ποιητικά, τχ. 7, Σεπτέμβριος 2012

23 Νοε 2012

Συνέντευξη του Νέστορα Πουλάκου


Στην Έλσα Σπυριδοπούλου

Υπήρξε κάποια αιτία για όλο αυτό που έγινε; Είχατε δηλαδή ενδείξεις για ενόχληση του Φεστιβάλ από το γεγονός ότι η Π.Ε.Κ.Κ. σχολιάζει τα κακώς κείμενα σε όποιο χώρο και αν γίνονται και δη στον κινηματογραφικό; Τι μπορεί να φοβόταν ο κ. Εϊπίδης τη συγκεκριμένη στιγμή;

Αιτία υπάρχει και έγκειται στη διαχρονική στάση της Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου, μια διαρκής πηγή ενόχλησης σε πρόσωπα και θεσμούς για κάποιους, ένας ανεξάρτητος φορέας που ασκεί γόνιμη κριτική σε ότι συμβαίνει στον κινηματογραφικό χώρο ουσιαστικά. Η Π.Ε.Κ.Κ. κρατά ένα ιστορικό ρόλο καθότι έχει αναδείξει πρώτη απ’ όλους πρόσωπα, τάσεις και ταινίες, π.χ. από τον Θόδωρο Αγγελόπουλο και τον Αλέξη Δαμιανό, στον Σταύρο Τορνέ και τον Νίκο Παπατάκη, αλλά και τον Δήμο Αβδελιώδη και τον Γιάννη Οικονομίδη. Ακόμη έχει βγάλει στην επιφάνεια και έχει στηλιτεύσει αδιαφανείς πτυχές και διαδικασίες θεσμών και φορέων.

Από κει και πέρα, ψυχολόγοι δεν είμαστε για να “διαβάζουμε” τους φόβους κανενός, πόσω μάλλον του κ. Εϊπίδη. Ενδείξεις μπορεί να είχαμε για ενόχληση του φεστιβάλ από την περσινή παρουσία μας στην τελετή απονομής βραβείων στο Ολύμπιον, όταν ο Πρόεδρος της Π.Ε.Κ.Κ. Ανδρέας Τύρος είπε μεταξύ άλλων “όσο η Ελλάδα έγινε η Δανία της Μεσογείου, άλλο τόσο η Θεσσαλονίκη είναι οι Κάννες των Βαλκανίων” ή γιατί δώσαμε το βραβείο μας σε μια ελληνική ταινία που είχε τεθεί κακώς εκτός του διαγωνιστικού τμήματος. Όμως τίποτε επίσημο δεν μας κοινοποιήθηκε ποτέ, για ένα ολόκληρο χρόνο.

Καταπώς φαίνεται ενοχλούμε και τον Δήμαρχο Θεσσαλονίκης Γιάννη Μπουτάρη, ο οποίος φέτος δεν έδωσε το παρών στην τελετή απονομής σε αντίθεση με πέρυσι. Και αναρωτιόμαστε, ως Πρόεδρος του δ.σ. του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, εποπτικό όργανο δηλαδή της καλλιτεχνικής διεύθυνσης του κ. Εϊπίδη, αποδοκιμάζει ή όχι αυτή την αψυχολόγητη απόφαση του;

Το Φεστιβάλ απάντησε στην επιστολή σας ότι δεν απαγόρευσε στην Π.Ε.Κ.Κ. την απονομή βραβείου αλλά ήθελε να μην γίνει η ανακοίνωση στην τελετή για να αποφευχθούν οι… μακροσκελείς λόγοι (!). Υπήρξε ωστόσο κάποια πιο επίσημη απάντηση του Φεστιβάλ προς την Π.Ε.Κ.Κ., μια συγγνώμη, κάποια εξήγηση αργότερα;

Καταρχάς να ξεκαθαρίσω ότι το φεστιβάλ ουδέποτε απάντησε επίσημα στη διαμαρτυρία μας. Αυτό που αναφέρετε όπως και μερικά ακόμη που έχουν γραφτεί, είναι ελεγχόμενες διαρροές σε συγκεκριμένους ιστότοπους, έναν εκ των οποίων κατέχει υπάλληλος του φεστιβάλ! Βέβαια και αυτό που λέτε, ότι δηλαδή το φεστιβάλ δεν θέλει πια μακροσκελείς λόγους, εκθέτει το ίδιο ανεπανόρθωτα: αφενός δείχνει μια ιδιαιτέρως αυταρχική αντίληψη των πραγμάτων. Και αφετέρου δεν πέτυχε μ’ αυτή την απόφαση του. Για όποιον ήταν παρών στο Ολύμπιον το Σάββατο 10 Νοέμβριου, μπορεί εύκολα να μιλήσει μόνο για μακροσκελείς λόγους σε μια τελετή που άγγιξε τις δύο ώρες και που έδωσε βραβείο μέχρι και το Κανάλι της Βουλής! Το βραβείο της Π.Ε.Κ.Κ. τους πείραξε δηλαδή;

Ποτέ όμως δεν στάλθηκε απάντηση, ούτε εξήγηση και φυσικά συγνώμη. Ότι πιστώνεται ως απάντηση του φεστιβάλ και κυκλοφορεί στα μέσα ενημέρωσης, ελέγχεται. Άλλωστε, για τον αποκλεισμό μας δεν ενημερωθήκαμε από τη διεύθυνση απευθείας ως όφειλε αλλά μέσω υπαλλήλου και κάπως άτσαλα είναι η αλήθεια.

Τι αντιδράσεις υπήρξαν αλήθεια στο χώρο του Ολύμπιον;

Καταρχάς στο Ολύμπιον ακούστηκε η διαμαρτυρία μας από το μέλος μας Νίκο Αλέτρα, ο οποίος συμμετείχε κατόπιν πρότασης μας στην επιτροπή της Διεθνούς Ομοσπονδίας Κριτικών Κινηματογράφου (FIPRESCI), που επίσης δίνει τα βραβεία της στη Θεσσαλονίκη! Καταλαβαίνετε τον παραλογισμό, νομίζω… Οι αντιδράσεις ήταν ανάμεικτες: οι περισσότεροι χειροκρότησαν, ένα άλλο μέρος της αίθουσας όμως παρέμεινε βουβό μη αντιλαμβανόμενο τι ακριβώς συμβαίνει.

Πώς θα μπορούσε να αποκατασταθεί η τάξη των πραγμάτων μετά από αυτό το γεγονός;

Μ’ ένα και μοναδικό τρόπο: να τοποθετηθούν οι αρμόδιοι φορείς επί του ζητήματος και φυσικά να αφήσουμε το περιθώριο στη διεύθυνση του φεστιβάλ να καταλάβει το λάθος της ώστε να αποκαταστήσει αυτή την εξέλιξη των πραγμάτων. Εμείς, έτσι κι αλλιώς, δίνουμε ραντεβού για τη διοργάνωση του 2013.

Σκοπεύετε να συνεχίσετε τη διαμαρτυρία και με κάποιες άλλες κινήσεις;

Καταρχάς θα ενημερώσουμε σχετικά τη Διεθνή Ομοσπονδία Κριτικών Κινηματογράφου (FIPRESCI), έναν παγκόσμιο και έγκριτο θεσμό του οποίου η Π.Ε.Κ.Κ. είναι μέλος, και που ύστερα από πρόταση μας βρίσκεται κάθε χρόνο στη Θεσσαλονίκη. Θα ενημερώνουμε ακόμη ανά τακτά χρονικά διαστήματα δημοσιογραφικούς, καλλιτεχνικούς και πνευματικούς φορείς που έχουν άμεση ή έμμεση σχέση με το φεστιβάλ. Πέραν τούτου, όμως, πρέπει και το ίδιο το φεστιβάλ να καταλάβει επιτέλους ότι αποκλείοντας την Π.Ε.Κ.Κ., που το στηρίζει από το 1976 παρακαλώ, μια αυθαίρετη ενέργεια ενάντια στην πολυφωνία, ξεχνά το παρελθόν και την ιστορία του, γίνεται αγνώμον και πιάνεται ανιστόρητο. Δυο δεκαετίες πίσω, όταν ο κ. Εϊπίδης έκανε βόλτες στα φεστιβάλ του Καναδά, η Π.Ε.Κ.Κ. έδινε μάχη κόντρα στην κομματοκρατία, τη συντεχνία και τις προκαταλήψεις της εποχής ώστε να επιβάλλει εντέλει την αναβάθμιση του φεστιβάλ μέσω της διεθνοποίησης του. Μια κατάσταση, που ο κ. Εϊπίδης είτε συνεργαζόμενος με τον Μισέλ Δημόπουλο είτε με τη Δέσποινα Μουζάκη είτε και ως καλλιτεχνικός διευθυντής πια, βρήκε έτοιμη. Το χαλί στρωμένο σαν να λέμε.

Από την πλευρά τους άλλοι φορείς όπως το Ε.Κ.Κ., Ε.Ε.Σ., πήραν κάποια θέση;

Η καταδίκη του αποκλεισμού μας από την τελετή απονομής των βραβείων ήταν άμεση από φορείς, σινεφίλ κοινό αλλά και από κατοίκους της Θεσσαλονίκης που αγαπούν το φεστιβάλ και το οποίο δεν είναι και δεν πρέπει να γίνει “μαγαζάκι” κανενός διευθυντή. Όλες αυτές οι παρεμβάσεις ανθρώπων του κινηματογράφου είναι για εμάς μια δικαίωση.

Πάντως είναι φανερό γιατί ενοχλούμε τόσο. Καθότι το “σύστημα φεστιβάλ” κλείνει πια τον κύκλο του έπειτα από είκοσι χρόνια, οδηγούμενο από την ακμή στην παρακμή του, από την εξωστρέφεια στην αδιαφάνεια, από τον γιγαντισμό και τη σπατάλη στη χρεωκοπία και τη βαναυσότητα. Όσο το “σύστημα” αυτό συνεχίζει, κάνει κακό στην πόλη, στον εαυτό του και στον ελληνικό κινηματογράφο εν γένει.

*Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε (με τον πρόλογο της δημοσιογράφου, βέβαια, και επιμελημένη) στην εβδομαδιαία εφημερίδα Το Χωνί (Κυριακή 18 Νοεμβρίου 2012).

22 Νοε 2012

Pass2Day | To 'The Wall' επιστρέφει στην Αθήνα | #29

Pass2Day. O Διονύσης Κούτρας επιμελείται τη μουσική στήλη του vakxikon.blogspot.com. Kάθε Πέμπτη στο blog γράφει για μουσική. Και κάθε Κυριακή στο Vakxikon Radio, 8-10 το βράδυ, παίζει μουσική και μιλάει γι' αυτήν. 

 
Eπιμέλεια: Διονύσης Κούτρας 

Σύμφωνα με συνέντευξη Τύπου που έδωσε ο Roger Waters στις 15 Νοεμβρίου, ανακοινώθηκε και επίσημα η συναυλιακή επιστροφή του στην Αθήνα. Η συνέντευξη Τύπου αφορούσε την ευρωπαϊκή περιοδεία του Waters για το 2013, όπου η ανακοινωθείσα ημερομηνία για τη συναυλία της Αθήνας είναι η 31η Ιουλίου. O Roger Waters, συνιδρυτής και κύριος συνθέτης των Pink Floyd ανακοίνωσε την επιστροφή της μεγαλειώδους παραγωγής του The Wall στην Ευρώπη για το 2013. Το οπτικοακουστικό του αριστούργημα, που περιγράφει την αποξένωση και τη μετάλλαξη του ατόμου, θα αναπαραχθεί στην ολότητα του με την βοήθεια της μπάντας του και μιας εξέχουσας παραγωγής. 

Το The Wall αποτελεί μια από τις πιο επιτυχημένες περιοδείες στην ιστορία της ροκ μουσικής, με 192 παραστάσεις και 3,3 εκατομμύρια θεατές σε όλο τον κόσμο. Ο Roger Waters εκτός από μεγάλος μουσικός έχει και μεγαλείο ψυχής, καθώς παραδέχεται ότι ήταν λάθος του που ήρθε σε ρήξη με τα υπόλοιπα μέλη των Pink Floyd, μετά την αποχώρησή του από το θρυλικό συγκρότημα. Όταν αποχώρησε το 1985, ισχυρίστηκε ότι το συγκρότημα είχε πάψει να υπάρχει ουσιαστικά και επιχείρησε να εμποδίσει τις απόπειρες του David Gilmour και των υπολοίπων να χρησιμοποιήσουν το όνομα για τα δικά του κομμάτια. Τόσα χρόνια μετά, οι σχέσεις του πια με τα υπόλοιπα μέλη δεν είναι τεταμένες, ενώ οι David Gilmour και Nick Mason μάλιστα είχαν εμφανιστεί σε ένα από τα πρόσφατα live του The Wall, που παρουσίασε ο Waters. 


Ο Roger Waters, ο οποίος πρόκειται να αποσυρθεί στο τέλος του tour του, δηλώνει ότι τόσα χρόνια οργής δεν άξιζαν τον κόπο. Όταν ρωτήθηκε από τον ραδιοφωνικό παραγωγό Howard Stern αν είχαν άδικο οι Pink Floyd να παίζουν τα κομμάτια του μετά την αποχώρησή του, παραδέχτηκε με σαφήνεια: "Όχι, δεν νομίζω. Είχα άδικο να νομίζω ότι είχαν δίκιο". Δήλωσε επίσης: "Άπαξ και έχεις φτάσει σε τέτοια επίπεδα, έχεις επιτύχει το σκοπό που έβαλες ως συγκρότημα. Από εκεί και έπειτα ήταν μονάχα προσκόλληση στο trademark, με ένα φοβισμένο τρόπο. Μιλάμε για το φόβο του να χάσεις την ομπρέλα που προσφέρουν οι λέξεις "Pink" και "Floyd" συνδυασμένες μεταξύ τους". 

Η προπώληση των εισιτηρίων για τη συναυλία της Αθήνας θα ξεκινήσει την Τρίτη 18 Δεκεμβρίου 2012. Οι τιμές των εισιτηρίων θα κυμαίνονται από 28 ως 59 ευρώ.

Πηγή: rocking

21 Νοε 2012

"Τα πάντα απο-ρήτος / History of music and poetry : Everybody knows " - No 35



Writen by Leonard Cohen
Live in London, 2008

Τάσος Λειβαδίτης 

Περιμένοντας το βράδυ


Δεν ξέρω πώς, δεν ξέρω που, δεν ξέρω πότε, όμως τα βράδια
κάποιος κλαίει πίσω από την πόρτα
κι 
η μουσική είναι φίλη μας – και συχνά μέσα στον ύπνο
ακούμε τα βήματα παλιών πνιγμένων 
ή περνούν μες
στον καθρέφτη πρόσωπα
που τα είδαμε κάποτε σ’ ένα δρόμο
ή ένα παράθυρο
και ξανάρχονται επίμονα
σαν ένα άρωμα απ τη νιότη μας – το μέλλον είναι άγνωστο
το παρελθόν ένα αίνιγμα
η
στιγμή βιαστική κι ανεξήγητη.
Οι ταξιδιώτες χάθηκαν στο βάθος
άλλους τους κράτησε για πάντα το φεγγάρι
οι καγκελόπορτες το βράδυ ανοίγουνε μ’ ένα λυγμό
οι ταχυδρόμοι ξέχασαν το δρόμο
κι
ή εξήγηση θα ‘ρθει κάποτε
όταν δεν θα χρειάζεται πια καμία εξήγηση.


Ά, πόσα ρόδα στο ηλιοβασίλεμα – τί έρωτες Θεέ μου, τί ηδονές
τί όνειρα,
ας πάμε τώρα να εξαγνιστούμε μες στη λησμονιά.