17 Ιαν 2013

Βιοτεχνία Ονείρων (1990)


Επιστρέφει η στήλη HellasFilm ώστε να σας κρατήσει συντροφιά κάθε Τετάρτη μέχρι το τέλος του χρόνου. Σε αυτά τα αφιερωματικά κείμενα θα επιχειρήσουμε μια καταβύθιση στον κινηματογράφο της δεκαετίας του 1990, στη μεταβατική αυτή γενιά σκηνοθετών από το Νέο Ελληνικό Κινηματογράφο στη… Νέα Εποχή. Πρώτη ταινία είναι η “Βιοτεχνία Ονείρων” του Τάσου Μπουλμέτη. Ο τέως Πρόεδρος της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου και πλέον Πρόεδρος του Συλλόγου Υποτρόφων του Ιδρύματος Ωνάση, και φυσικά σκηνοθέτης της μεγάλης εισπρακτικής επιτυχίας των ‘00s “Πολίτικη Κουζίνα”, είχε πρωτοεμφανιστεί στο σινεμά με μια ερωτική δραμεντί επιστημονικής φαντασίας που έχει κατακτήσει μέχρι και το πρώτο βραβείο στο διάσημο φεστιβάλ του φανταστικού, στο Σικάγο. Ο 55χρονος Κωνσταντινουπολίτης σκηνοθέτης κινείται σε δύο επίπεδα, σεναριακά και σκηνοθετικά. Στην έγχρωμη Αθήνα της φυσιολογικής ζωής και στην ασπρόμαυρη Αθήνα της απώλειας των ονείρων. Δυο είναι και οι πόλοι της ιστορίας του. Ένας ηθοποιός και μια ξεναγός γνωρίζονται, ερωτεύονται και ψάχνουν πια μαζί να βρουν την τελική λύση στα υπαρξιακά, κυρίως συναισθηματικά αλλά και βαθιά κοινωνικά αδιέξοδα τους. Στην ασπρόμαυρη Αθήνα, ο ηθοποιός δουλεύει τη δική του βιοτεχνία ονείρων. Έπειτα από μια επιδημία, οι άνθρωποι έχουν χάσει τις μνήμες, τα όνειρα τους. Ο Ιάσονας όμως έχει καταφέρει να διατηρήσει αυτή την ικανότητα και έτσι μπορεί να ονειρεύεται για λογαριασμό των “πελατών” του. Μεταξύ των οποίων, οι Γιώργος Κιμούλης και Μάνος Βακούσης, που σε εξαίσιες ερμηνείες αναδεικνύουν την ανάγκη των ανθρώπων… στο όνειρο. Στην έγχρωμη Αθήνα, ο έρωτας των δυο πρωταγωνιστών (Γιώργος Κώνστας και Φιλαρέτη Κομνηνού στους ρόλους) βρίσκεται στο πρώτο φόντο παρόλο που αυτή η σχέση βγήκε μέσα από την ανάπτυξη ενός σεναρίου για τη δημιουργία ενός θεατρικού έργου! Όμως, προείπαμε, ο ηθοποιός και η ξεναγός, δυο άνθρωποι που βρίσκονται ουσιαστικά εκτός κοινωνικού πλαισίου αποτελούν το ιδανικό, εντελώς εκρηκτικό μείγμα μιας ιστορίας που μπορεί να σας συναρπάσει Με ήχους τζαζ και κλίμα μυστηρίου, ο Μπουλμέτης συνθέτει ένα μωσαϊκό αρχετύπων: ο μονόφθαλμος άντρας που φωτογραφίζει τη γυναίκα με τα μαύρα, ο καλλιτέχνης που ζει στη σκιά και είναι πολύ ερωτευμένος με τη γυναίκα αυτή, ένας έρωτας παράφορος που ενώνει δυο ανθρώπους συνειδητά περιθωριοποιημένους… Με τη “Βιοτεχνία Ονείρων” ο Τάσος Μπουλμέτης συστήθηκε στο σινεφίλ κοινό ως ένας άκρως χαρισματικός σκηνοθέτης που μπορούσε να εκκινήσει μια νέα γενιά ελπιδοφόρων ταλέντων του κινηματογράφου ώστε να βγει προς τα έξω και να διεκδικήσει την προσοχή των φεστιβάλ και του κοινού. Η αλήθεια είναι ότι κάτι τέτοιο δεν έγινε ποτέ. Η μεταβατική γενιά των ‘90s εγκλωβίστηκε σε αυτή τη δύσκολη πορεία, κατά πολλούς έδιωξε το κοινό από τις αίθουσες, και κακώς παρέμεινε σε ρηχά νερά. Όμως, ταινίες σαν τη “Βιοτεχνία Ονείρων” εξακολουθούν να παραμένουν τα υπέροχα, νοσταλγικά σύμβολα μιας “χαμένης” δεκαετίας.