7 Ιαν 2013

Έχεις δικαίωμα στον θάνατο;


Του Νέστορα Πουλάκου 

Την εβδομάδα των Χριστουγέννων βγήκαν στις αίθουσες μερικές πολύ καλές προτάσεις για κινηματογράφο. Πριν συνεχίσω, να σας συμβουλεύσω να τηλεφωνείτε πρώτα στις αίθουσες που επιλέγετε να πάτε καθότι το πρόγραμμα προβολών τους είναι κάπως άστατο τις ημέρες των γιορτών. Ταινία της εβδομάδας είναι μια ιστορία που συζητήθηκε έντονα και προκάλεσε αντιδράσεις στην Ιταλία. «Η Ωραία Κοιμωμένη» του Μάρκο Μπελόκιο προφανώς και δεν είναι διασκευή του ομώνυμου παραμυθιού αλλά μια παραβολή, ένας συμβολισμός για το δικαίωμα στον θάνατο (;) που έχουμε όλοι. Με διάφορες ιστορίες να συνδέονται άμεσα ή έμμεσα με το δικαίωμα και την ανάγκη του ανθρώπου να παραμένει στη ζωή, ειδικώς εκείνου που βρίσκεται για καιρό σε κώμα, ο Μπελόκιο σχολιάζει την περίπτωση της Ελουάνα που συγκλόνισε πριν μερικά χρόνια την Ιταλία, προκάλεσε κοινωνικές εξάρσεις, έφερε αντιδράσεις και ένα νομοσχέδιο στη Βουλή, με το Βατικανό και τον Μπερλουσκόνι συμμάχους και υπερασπιστές της ζωής. Η ταινία συγκλονίζει αν και αργεί μέχρι να σε βάλει στο κλίμα των ιστοριών (στο δεύτερο μισό της απογειώνεται και προκαλεί το αίσθημα του καθενός), εντούτοις προσφέρει τροφή για σκέψη και ενδοσκόπηση αναφορικά με το υπέρτατο αγαθό του ανθρώπου, την ίδια τη ζωή του. Κέρδισε βραβεία και σχολιάστηκε έντονα στο πρόσφατο Φεστιβάλ Βενετίας. Υπάρχει και πιο ανάλαφρη πρόταση στο πρόγραμμα. Πρόκειται για τους «Εντιμότατους Απατεώνες», ριμέικ της ταινίας του 1966 με πρωταγωνιστές τους Μάικλ Κέιν και Σίρλει ΜακΛέιν. Στη σημερινή εκδοχή, που έκαναν σεναριακά οι αδελφοί Κοέν, ο Κόλιν Φερθ υποδύεται τον εκτιμητή έργων τέχνης, που μαζί με τον συνεργάτη του και την Αμερικανίδα καουμπόισσα, που ερμηνεύει η Κάμερον Ντίαζ, προσπαθούν να πουλήσουν έναν ψεύτικο πίνακα του Μονέ ως αυθεντικό σε βαθύπλουτο επιχειρηματία των μίντια στο Λονδίνο. Χαλαρή διάθεση και κωμικά γκαγκ σε μια χαριτωμένη ταινία που ποτέ δεν καταφέρνει να σε λύσει από τα γέλια. Στέκεται επάξια και σε διασκεδάζει όμως. Προβάλλονται ακόμη: το εξαιρετικό κινούμενο σχέδιο για παιδιά «Ραλφ, η επόμενη πίστα», μια ωδή στους ήρωες των βίντεο γκέιμς της δεκαετίας του 1980, η κοινωνική ταινία από την Αυστραλία «Ο Κυνηγός» με την υπέροχη και μυστηριώδη ερμηνεία του Γουίλεμ Νταφόε και «Η Φόνισσα», διασκευή του ομώνυμου μυθιστορήματος του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη από την Στέλλα Αρκέντη. Ακόμη, από την Τρίτη 1 Ιανουαρίου προβάλλονται οι ταινίες: «Άννα Καρένινα» του Τζο Ράιτ και «Ο Άνθρωπος που Γελά» του Ζαν Πιερ Αμερί, σύγχρονες διασκευές των κλασικών βιβλίων του Λέοντος Τολστόι και του Βίκτορος Ουγκό αντίστοιχα, το θρίλερ «The Impossible» για το περιβόητο τσουνάμι στην Ασία και το ρομαντικό παραμύθι με θαυμάσια οπτικά εφέ «Ανάμεσα σε δυο κόσμους». Για τις ταινίες αυτές θα επανέλθουμε στο επόμενο φύλλο της εφημερίδας. 

Να μειωθεί η τιμή του εισιτηρίου τώρα! 

Πιάνοντας το νήμα από το κείμενο της περασμένης εβδομάδας και το βαρομετρικό χαμηλό στα εισιτήρια των ελληνικών ταινιών το 2012, επαναφέρω και την ανάγκη να μειωθεί η τιμή του εισιτήριου του κινηματογράφου άμεσα. Όσο οι αιθουσάρχες δεν καταλαβαίνουν ότι το εισιτήριο των 8, 8.5, 9 και 10 ευρώ είναι πολύ υψηλό για μια κοινωνία που οι μισθοί της μεταβάλλονται συνεχώς προς τα κάτω, άρα το λαϊκό θέαμα του κινηματογράφου δύσκολα θα παραμείνει προσβάσιμο και ανοιχτό στο κοινό, τότε καλό θα είναι να μην απορούν για την πτώση του τζίρου τους και την κακή εισπρακτική πορεία πολλών εκ των ταινιών που προβάλλουν. Παρά τις προσφορές που ξεκίνησαν στην αρχή της σεζόν, τα αδέλφια Στεργιάκη που διαχειρίζονται τον κεντρικό κινηματογράφο της Αθήνας Άστυ (Πλατεία Κοραή), είδαν μέσα σε ένα 4μηνο την πτώση των εισιτηρίων τους κατά 35% και αποφάσισαν το εξής: από 1/1/2013 η γενική είσοδος στο Άστυ ανεξαρτήτου ημέρας και κατηγορίας θεατή (φοιτητής, συνταξιούχος κτλ.) ορίζεται στα 6 ευρώ. Με αυτό τον τρόπο ακολούθησαν το παράδειγμα του κινηματογράφου Έλλη (στην οδό Ακαδημίας) που έχει βάλει την ίδια είσοδο από την περυσινή σεζόν, και πλέον επαναφέρουν τη συζήτηση σε νέα βάση που πρέπει να κάνουν οι αιθουσάρχες του κέντρου και των περιχώρων της Αθήνας για τη γενική μείωση του εισιτηρίου άμεσα! 

*Η στήλη Στοπ Καρέ δημοσιεύτηκε στην εβδομαδιαία πολιτική εφημερίδα Το Χωνί (αρ. φύλλου 10, 30-12-12). 

Οι κριτικές της εβδομάδας (25-12-12) στο SevenArt.gr 

Η Ωραία Κοιμωμένη (6/10) 

Ένα θέμα κόλαφο που έχει απασχολήσει και άλλες φορές τον κινηματογράφο («Η Θάλασσα Μέσα μου» με τον Χαβιέ Μπαρδέμ) διαχειρίζεται στη νέα ταινία του ο Μάρκο Μπελόκιο, προφανώς πιάνοντας το νήμα από το μείζον εθνικό (πολιτικό και κοινωνικό) ζήτημα που δημιουργήθηκε στην Ιταλία, το 2009. Γι’ αυτό και η ταινία συνάντησε αντιδράσεις και δυσκολίες κατά τη δημιουργία της, όπως και στην προβολή της στο πρόσφατο Φεστιβάλ Βενετίας. Ουσιαστικά ο Μπελόκιο έχει στο φόντο την ιστορία της Ελουάνα που συγκλόνισε την Ιταλία του 2009 και έφερε το θέμα της στη Βουλή με μεγάλες πολιτικές συνέπειες. Βατικανό, Μπερλουσκόνι και λοιποί πολιτικοί βρίσκονται ως χαλί στις ιστορίες του Μπελόκιο που σχετίζονται άμεσα και έμμεσα με την απώλεια και το δικαίωμα στον θάνατο. Πρόκειται για μια ταινία που συγκλονίζει αν και αργεί να σε βάλει στο θέμα. Στο πρώτο μισό της χάνεσαι στο να καταλάβεις ποιο είναι το επίκεντρο και η ουσία που θέλει να δείξει ο δημιουργός. Όταν όμως οι ιστορίες του ξεδιπλώνονται και μπαίνουν στην τροχιά για τις συναισθηματικές αποκαλύψεις και συγκινήσεις, τότε βλέπεις ένα συγκροτημένο και ομοιογενές δράμα που σε συνεπαίρνει. Μια ταινία έντονα κοινωνική, βαθιά συναισθηματική και ακραία υπαρξιακή, που σίγουρα θα σε προβληματίσει και θα σε συγκινήσει. 

Εντιμότατοι Απατεώνες (5/10) 

Έτσι και μπεις στη διαδικασία να τη συγκρίνεις με την πρωτότυπη ταινία, αυτή του 1966, τότε σίγουρα θα τη βρεις υποδεέστερη. Όμως, έτσι κι αλλιώς, έχουμε να κάνουμε με μια ανάλαφρη αστυνομική κομεντί, όπου το εντελώς αταίριαστο δίδυμο Κόλιν Φερθ-Κάμερον Ντίαζ καταφέρνει να σου προκαλέσει γέλιο χαζομάρας και πονηριάς, πάντα μες στην καλή χαρά. Εκτιμητής έργων τέχνης ετοιμάζει το μεγάλο κόλπο μαζί με τον συνεργάτη του: πείθουν μια Αμερικανή άκρως εντυπωσιακή κοπέλα ότι μπορούν να πουλήσουν σε εύπορο Λονδρέζο εκδότη έναν, αμφιβόλου προελεύσεως, πίνακα του Μονέ που έχει στην κατοχή της. Κωμικά γκαγκ, χαλαρή διασκέδαση και μια στα όρια του εξυπνακισμού ιστορία, διασκευασμένη όχι με απόλυτη επιτυχία από τους αδελφούς Κοέν, είναι αυτή η ταινία που υπόσχεται ένα όμορφο, ξεκούραστο χριστουγεννιάτικο βράδυ, χωρίς να σου ζαλίσει το μυαλό και βέβαια χωρίς να σου μείνει ανεξίτηλα χαραγμένη την επόμενη μέρα. 

Ραλφ, η επόμενη πίστα (5/10) 

Διασκεδαστικότατο κινούμενο σχέδιο, πολύ ευφυές και ευρηματικό, που ένα βήμα μόνο απέχει από το να γίνει ένοχη απόλαυση για ενήλικες. Κατά έναν τρόπο παραμένει προσγειωμένο στην παιδική διασκέδαση αν και τα κωμικά γκαγκ, οι ατάκες και η γρήγορη δράση σε λύνουν στα γέλια και σου προκαλούν το ενδιαφέρον να κάτσεις και να το δεις μέχρι τέλους. Η ιστορία είναι βγαλμένη από τον αλλοτινό κόσμο των βίντεο γκέιμς, επομένως όλοι οι ήρωες των δεκαετιών του 1980 και του 1990 κάνουν τις cameo εμφανίσεις τους, επιτείνοντας τη διασκέδαση αλά “Αναλώσιμοι”, έτσι και μπούμε στο τριπάκι της αναβίωσης παλιότερων καλτ εποχών που γίνεται κατά καιρούς. Στα σίγουρα η ιστορία του “Ραλφ” κατατάσσεται στα πετυχημένα animation της χρονιάς καθότι είναι μια ταινία που σέβεται αυτό που πρεσβεύει, δεν προσφέρει χαζή διασκέδαση και παίζει με το μεγαλύτερο προσόν του κινουμένου σχεδίου, την έξυπνη καρικατούρα και τη σάτιρα. 

Ο Κυνηγός (5/10) 

Σε one man show του Γουίλεμ Νταφόε εξελίσσεται αυτή η αυστραλέζικη κοινωνική ταινία, ένα άμεσο και έντονο σχόλιο για τη σχέση του ανθρώπου με τη φύση και το ζωικό βασίλειο. Με την ιστορία να περιστρέφεται γύρω από τον τελευταίο τίγρη της Τασμανίας και τη θέση του ανθρώπου πάνω σε αυτό τον αφανισμό, ο Αυστραλός Νέτχαιμ κάνει μια ταινία που μιλάει για όλα αυτά που θα πρέπει να μας απασχολούν. Χαμηλόφωνη, ήσυχη και επικεντρωμένη περισσότερο στις διαπροσωπικές σχέσεις και με φόντο κυρίως τη φύση της Ταζμανίας και με το χέρι του ανθρώπου να επεμβαίνει παντοιοτρόπως σε αυτή, ο κεντρικός ήρωας, ένας υπέροχος Γουίλεμ Νταφόε σε αυτόν το ρόλο, βρίσκει και άλλες χαρές, συναισθηματικές, ερωτικές και φιλικές πλην της αποστολής του στα βουνά της περιοχής. Εντέλει, βλέπεις ένα σινεφίλ δράμα που δεν ξέρω αν πετυχαίνει τόσο το στόχο του, στο να σε αφυπνίσει δηλαδή φυσιολατρικά και εν γένει να σε ευαισθητοποιήσει, όσο στο να σου δείξει ότι το εσωτερικό έλλειμμα του κάθε άνθρωπου μπορεί να βρει απάγκιο σε οτιδήποτε γύρω του, στο παραμικρό δηλαδή, που θα του προκαλέσει την αδυναμία και τη συναισθηματική του φόρτιση. 

 Και οι Δήμιοι Πεθαίνουν (7/10) 

Αντιπολεμική, κυρίως αντιστασιακή ταινία, που δημιουργήθηκε στην Αμερική από τον Φριτζ Λανγκ, σε ιστορία του Μπέρτολτ Μπρεχτ. Προβάλλεται στη χώρα μας, σχεδόν 70 χρόνια μετά, στα πλαίσια του αφιερώματος στον κινηματογραφικό Μπρεχτ, που διεξάγεται όλο τον Δεκέμβριο στον κινηματογράφο Τιτάνια, στην Ομόνοια. Πρόκειται για ένα αυθεντικό αριστούργημα του Λανγκ, που έχει πολλές από τις εξπρεσιονιστικές τάσεις που είχε εντυπώσει στις μεσοπολεμικές ταινίες του, όμως ο σκοπός της, ειδικώς μεσούντος του πολέμου, ήταν διαφορετικός, περισσότερο αντιστασιακός και έντονα ηθικός. Είναι ένα από τα πιο δυνατά φιλμ που δημιουργήθηκαν στη διάρκεια του Πολέμου, και εξυμνούσαν την ευρωπαϊκή αντίσταση στον χιτλερικό ναζισμό, στην προκειμένη περίπτωση έχουμε να κάνουμε με την περίπτωση της Τσεχοσλοβακίας. Απευθύνεται σε αυτούς τους σινεφίλ που ακόμη τους συνεπαίρνουν τα διαχρονικά και ασπρόμαυρα θρίλερ του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.