28 Ιαν 2013

Είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα, είμαστε...


Του Νίκου Μπίνου 

Πόσο εύστοχο κρίνεται στις μέρες μας εκείνο το αμίμητο "δεν ξέρω αν το προσέξατε αλλά είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα είμαστε" του Ντίνου Ηλιόπουλου πριν απο μερικές δεκαετίες. Ήθελα να επιλέξω κάποιο θέμα απο την επικαιρότητα που θα μου προκαλούσε έστω και λίγο περισσότερο το ενδιαφέρον για να γράψω δυο λέξεις αλλά μάταια. Δεν ήξερα απο που να αρχίσω και που να τελειώσω! Απο τη μετρο-κρατία που είχαμε τις τελευταίες μέρες με την απίστευτη ταλαιπωρία του επιβατικού κοινού και τις συνεχιζόμενες απεργίες; Άσε που λίγο έλειψε να έχουμε κάποιο είδους "ριμέικ" και να θυμηθούμε μέρες της περιόδου 1992-93, όταν και ιδιωτικοποιήθηκαν τα λεωφορεία της πρωτεύουσας. Να στηρίζουμε (στα λόγια μόνο) τη δημοκρατία και να ακούμε δηλώσεις προέδρου σωματείου του μετρό (βλ. Αντώνης Σταματόπουλος) μετά την επιστράτευση: "Φέρτε και τα τάνκς! Ελάτε να πάρετε νεκρους"! Τι ωραίες δημοκρατικές κουβέντες είναι αυτές. 

Αμ, ο άλλος ο μέγας κωλοτούμπας, ο cool Αλέξης δεν έχει καλά καλά χρονίσει για πρώτη φορά στην ιστορία του κόμμα της αριστεράς ως αξιωματική αντιπολίτευση και τσουπ! μια επίσκεψη στας ΗΠΑ'ς και άλλαξε άρδην η πολιτική θα σκίσω το "καλσόν", σόρρυ το μνημόνιο μόλις γίνουμε κυβέρνηση, ούτε μετατροπή της Ελλάδας σε Βόρεια Κορέα. Αυτά συμβαίνουν όταν αρχίζουν και πέφτουν τα ποσοστά. Στρίβειν δια του αρραβώνος... δηλαδή κύριοι! 

 Χαράς ευαγγέλια και για τη Χρυσή Αυγή. Σε δυο μέρες και συγκεκριμένα στις 30 Ιανουαρίου συμπληρώνονται 80 χρόνια απο την τότε άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία. Για τον άνθρωπο που η εκλογή του ήταν η αφετηρία μυρίων κακών, με πρώτο την κατάλυση της γερμανικής δημοκρατίας και ύστερα τον πολυαίμακτο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Τι και αν ο τότε φοιτητής της Νομικής και μετέπειτα σπουδαίος ιστορικός Σεμπάστιαν Χάφνερ έλεγε περιφρονητικά: "αδύνατο να γίνει καγκελάριος ένας τύπος που έχει το χτένισμα ενός νταβατζή, τη ματια ενός παλαβού και τη φωνή ενός λυκόσκυλου". Και φυσικά όχι μόνο ανέβηκε στην εξουσία αλλά πραγματικά, δυστυχώς και είναι κάτι που με θλίβει, έχει ακόμα υπεράριθμους υποστηρικτές. 

Και φυσικά μη ξεχάσουμε το The Mall. Και όπως πολύ εύστοχα διάβασα κάπου ως ανέκδοτο, έτσι για να κλείσουμε κάπως πιο ανάλαφρα: "Αγοράζεις ακόμα χύτρες απο το cook shop, ρωτάει κάποιος. Όχι, πλεόν απο το Τhe Mall, του απαντά". 

Καλή εβδομάδα!