30 Ιαν 2013

Pass2Day | Η μουσική περιπέτεια του δρόμου Β' Μέρος | #37

Pass2Day. O Διονύσης Κούτρας επιμελείται τη μουσική στήλη του vakxikon.blogspot.com. Kάθε Τετάρτη στο blog γράφει για μουσική. Και κάθε Κυριακή στο Vakxikon Radio, 8-10 το βράδυ, παίζει μουσική και μιλάει γι' αυτήν. 


Eπιμέλεια: Διονύσης Κούτρας 

Διασχίζοντας την Ερμού το Σάββατο, δίνουν ρυθμό και χρώμα στα γκρίζα πρόσωπα και τις μισοάδειες τους σακούλες. Στα στενά της Πλάκας ανάμεσα στα τραπέζια των ταβερνείων και των καφέ "ενοχλούν" με μεγάλες δόσεις ταλέντου τους βυθισμένους στις σκέψεις τους θαμώνες. Στο μετρό τα κουρασμένα απογεύματα στέκονται όρθιοι χωρίς να στηρίζονται πουθενά παρά μόνο στην τέχνη τους και στον ήχο που κάνουν τα λιγοστά ψιλά πέφτοντας στο τσίγκινο κυπελάκι. Τα πρωινά της Κυριακής στις γειτονιές στριμώχνουν τα "σ' αγαπώ γιατί είσαι ωραία, σ'αγαπώ γιατί είσαι εσύ" και τις νύχτες στα Εξάρχεια τα τραγούδια τους πηδούν πάνω από μεγάλες φωτιές κάνοντας μέσα τους ευχές μέχρι να κατακαθίσει η φλόγα. 

Ο γέρο Σάββας "πεθαίνω αρνούμενος το θάνατο κι ελευθερία φωνάζω", οι Romano dueto, o Maestro Gogu, σπουδαγμένοι οι περισσότεροι με διπλώματα ή από οικογένειες μουσικών που ταξιδεύουν παρέα με τους αυτοδίδακτους καημούς τους, τα φαγωμένα δάχτυλα και τα ταλαιπωρημένα τους πνευμόνια. Που η ζωή τους έριξε σε κάποιο πεζοδρόμιο ή μπροστά από μια αφιλόξενη πλατεία. Στο Εδιμβούργο ο Gorgy που χορταίνει το στιγμιαίο κοινό του ανάσες, ο Sergio στο Παρίσι που ντύνει στα μαύρα τις στιγμές, στο Άμστερνταμ ο Davide που κάνει τον χρόνο να μετρά αντίστροφα κι ο Manu στην Πράγα που αναδύει μια μελωδία άγουρη μπλε κι αν τον ρωτήσεις για ’κεινον θα σου μιλήσει για τους ήχους που κυνηγά στο κεφάλι του γι' αυτό ποτέ δεν κοιμάται. "Το χέρι μου νιώθει άδειο", θα σου πει "όταν δεν παίζω, όλο μου το αίμα μαζεύεται σε έναν άγριο χτύπο, λίγο να μείνω, λίγο να φύγω, με μουσκεύει αδιάκοπα η απόσταση,"μια μέρα θα ξυπνήσω άστρο όπως το ’λεγες. Δεν θα φοβάμαι πια τον κεραυνό". 

Κάθομαι πάντα απέναντι, στρίβω τσιγάρο και κάθε φορά νομίζω πως έχω βγάλει τα ρούχα μου και περπατώ σε ένα δάσος, ότι μπορώ να κοροιδέψω την απόγνωση, ή ότι θα σε ξεχάσω, θα βγω στο δρόμο ξυπόλητος, και όταν με βλέπουν τα πιτσιρίκια θα γελάνε. Πάντα ντρέπομαι να τους δώσω χρήματα κι ας τα έχουν οι περισσότεροι ανάγκη, πώς να πληρώσεις την ανεπιτήδευτη δεξιοτεχνία τους, τι να δώσεις σε τόσο συναίσθημα, πως να αγοράσεις προσωπικές νοσταλγίες; Κάποτε με τον βιολιστή ενός γκρουπ μοιράστηκα μισή σοκολάτα για να με ευχαριστήσει με νότες του Dvorak κι ένα χαμόγελο αξέχαστο που μου έμαθε πώς μυρίζει ο ήλιος. Zoltan, Michel, Kωνσταντίνος, Vladimir. 

Οι μουσικοί του δρόμου έχουν όνομα και έχουν και δέκα κούτες γεμάτες περηφάνειες, που τις μεταφέρουν από πόλη σε πόλη άλλοτε μόνοι, άλλοτε με παρέα ντυμένοι παράξενα, περιφερόμενα καλειδοσκόπια που αντί για καρδιά στο στήθος τους χτυπά ένα μεγάλο φωταγαγωγημένο παλκοσένικο και σε κοιτούν με βλέμματα που δεν χωρούν μέσα σου και σου σκίζουν τα πλευρά.

Πηγή:  xnoudi