10 Φεβ 2013

ΨΥΧΩση με τον Χίτσκοκ


Του Νέστορα Πουλάκου 

Αυτή την εβδομάδα κυριαρχεί στις αίθουσες η φιγούρα του θρυλικού σκηνοθέτη Άλφρεντ Χίτσκοκ: όχι, δεν πρόκειται για κάποια επανέκδοση κλασικής ταινίας του, όπως συνηθίζεται κάθε καλοκαίρι, αλλά για μια σύγχρονη βιογραφία του, που μάλιστα επικεντρώνεται, όπως ακριβώς έκανε και ο Σπίλμπεργκ στο «Λίνκολν», σε συγκεκριμένη χρονική περίοδο, εν προκειμένω στη διάρκεια της δημιουργίας του κλασικού πια θρίλερ «Ψυχώ». Ουσιαστικά πρόκειται για μια behind-the-scenes αφήγηση των γεγονότων που οδήγησαν τον Χίτσκοκ στην… ψύχωση του να γυρίσει το «Ψυχώ», αποκαλύπτοντας τον πόλεμο που δεχόταν τότε από ολόκληρο το Χόλιγουντ ο σπουδαίος σκηνοθέτης, εκθέτοντας τις ταραγμένες σχέσεις που είχε με την γυναίκα του, αλλά εντέλει και αναδεικνύοντας το μεγαλείο του και τη θριαμβευτική δικαίωση του. Φυσικά και η ταινία, παρά τις πολλές είναι η αλήθεια σκηνοθετικές ατέλειες της, στηρίζεται εκατό τοις εκατό, από την αρχή μέχρι το τέλος, στην εξαιρετική ερμηνεία του Άντονι Χόπκινς ο οποίος ως άλλος Άλφρεντ Χίτσκοκ σας πείθει και με το παραπάνω. Δίπλα στον Χόπκινς υπάρχει ένα εξαιρετικό καστ ηθοποιών, η Έλεν Μίρεν ως Άλμα Χίτσκοκ, η Σκάρλετ Γιόχανσον ως Τζάνετ Λι (πρωταγωνίστρια του «Ψυχώ»), ο Τζέιμς Ντ’ Άρτσι ως Άντονι Πέρκινς (πρωταγωνιστής του «Ψυχώ»), η Τζέσικα Μπιέλ κ.ά. Πολύ καλή είναι όμως και η σινεφίλ πρόταση της εβδομάδας. Πρόκειται για τα «Μυθικά Πλάσματα του Νότου», μια ανεξάρτητη ταινία που μας έρχεται από τα σπλάχνα των ΗΠΑ και έχει γυρίσει όλο τον κόσμο εντυπωσιάζοντας κοινό και κριτικούς. Από την κορυφή στο Φεστιβάλ Σάντανς βρέθηκε στην αποθέωση και τη βράβευση του στο Φεστιβάλ Καννών ενώ έλαβε τέσσερις υποψηφιότητες σε πολύ σημαντικές κατηγορίες για τα φετινά Όσκαρ. Η ιστορία προσεγγίζει το τέλος του κόσμου μέσα από μια ιδιαίτερη αφήγηση, υπό το πρίσμα ενός μικρού κοριτσιού που ζει σε μια ξεχασμένη από το Θεό, σβησμένη από τον χάρτη επαρχιακή πόλη. Η σχέση της με τη φύση, τον άγριο πατέρα της και τους μεθύστακες γείτονες της θα την σκληρύνουν και θα την οδηγήσουν σε μια πλήρη αναθεώρηση του κόσμου ήδη από την ηλικία των 8 ετών. Βγαίνουν ακόμη τρεις ταινίες: η περιπέτεια «Ο Κυνηγημένος» με τον Άαρον Έκχαρτ σε πολύ κακή φόρμα και την ταινία σε μια από τα ίδια ξαναμανά, παρολαυτά η ένταση και η δράση σας συνεπαίρνουν. Η μεγάλη επιστροφή του Άρνολντ Σβαρτζενέγκερ στον κινηματογράφο, και μάλιστα σε πρωταγωνιστικό ρόλο, στο αστυνομικό θρίλερ «Μη μου χαλά της μέρα». Τέλος, το πολυβραβευμένο -σε διάφορα ελληνικά φεστιβάλ- ντοκιμαντέρ του Βασίλη Λουλέ «Φιλιά εις τα Παιδιά», που αφηγείται την περιπέτεια πέντε Εβραιόπουλων στη Θεσσαλονίκη της ναζιστικής κατοχής και το πώς διασώθηκαν από τα κρεματόρια χάρη σε χριστιανικές οικογένειες που τα έκρυψαν. 

Ο Παπακαλιάτης σάρωσε τα SevenArt Awards 2013 

 Όπως είχαμε ξαναγράψει στο ΧΩΝΙ, τα κινηματογραφικά βραβεία κοινού SevenArt Awards πραγματοποιήθηκαν και φέτος, προσελκύοντας το ενδιαφέρον των σινεφίλ που ψήφισαν τους αγαπημένους τους συντελεστές για το 2012. Περισσότεροι από πέντε χιλιάδες αναγνώστες του σάιτ ψήφισαν, οι οποίοι την ίδια στιγμή μπήκαν στην κλήρωση για να κερδίσουν ένα από τα εκατοντάδες δώρα του διαγωνισμού. Τη Δευτέρα που μας πέρασε πραγματοποιήθηκε η τελετή απονομής των βραβείων στον κινηματογράφο Άστυ, παρουσία ανθρώπων του κινηματογράφου και της δημοσιογραφίας όπως και των βραβευμένων συντελεστών. Στην ελληνική παραγωγή, το «Αν…» του Χριστόφορου Παπακαλιάτη, η εμπορικότερη ταινία της χρονιάς (περισσότερα από 500 χιλιάδες εισιτήρια) κέρδισε τα βραβεία καλύτερης ταινίας, σεναρίου, α’ γυναικείου ρόλου (Μαρίνα Καλογήρου) και φωτογραφίας. Από δυο βραβεία έλαβαν «Ο Θεός Αγαπάει το Χαβιάρι» του Γιάννη Σμαραγδή, εκείνα του α’ ανδρικού ρόλου (Σεμπάστιαν Κοχ) και της μουσικής, και η «Πόλη των Παιδιών» του Γιώργου Γκικαπέππα, εκείνα της σκηνοθεσίας και του β’ γυναικείου ρόλου (Κίκα Γεωργίου). Τέλος, ο Γιάννης Στάνκογλου κέρδισε το βραβείο β’ ανδρικού ρόλου για την ερμηνεία του στην ταινία «Δεσμά Αίματος». Στις ξένες ταινίες τώρα, «Η Ζωή του Πι» του Ανγκ Λι κέρδισε τα βραβεία καλύτερης ταινίας και φωτογραφίας, η «Αγάπη» του Μίκαελ Χάνεκε τα βραβεία καλύτερης σινεφίλ ταινίας και σκηνοθεσίας και η «Εποχή των Παγετώνων 4» το βραβείο καλύτερου κινουμένου σχεδίου. Στις υπόλοιπες κατηγορίες: τα βραβεία ερμηνειών κέρδισαν οι Λεονάρντο ΝτιΚάπριο («J. Edgar»), Ρομπέρτο Μπενίνι και Πενέλοπε Κρουζ («Στη Ρώμη με Αγάπη») και Ρούνι Μάρα («Το Κορίτσι με το Τατουάζ»), το βραβείο σεναρίου η γαλλική ταινία «Οι Άθικτοι» και το βραβείο μουσικής ο νέος Τζέιμς Μποντ («Skyfall»). 

*Η στήλη Στοπ Καρέ δημοσιεύτηκε στην εβδομαδιαία πολιτική εφημερίδα Το Χωνί (φύλλο 46, 10-2-13). 

Οι ταινίες της 7ης Φεβρουαρίου 2013 στο SevenArt.gr 

Χίτσκοκ (6/10) 

Μια ταινία για την οποία άπαντες μιλούσαν και περίμεναν εδώ και ένα χρόνο, είναι μια βιογραφία αλλά «Λίνκολν», αφηγείται δηλαδή μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή στη ζωή του ήρωα που βιογραφείται, χωρίς βέβαια να παραλείπει διαχρονικά στοιχεία του χαρακτήρα του που τον εξύψωσαν στην ανθρώπινη Ιστορία. Εν προκειμένω έχουμε τον Άλφρεντ Χίτσκοκ, τον μετρ του τρόμου και της αγωνίας, τον Εγγλέζο σκηνοθέτη που κυριάρχησε στο Χόλιγουντ για τουλάχιστον σαράντα χρόνια, παράγοντας μερικές από τις καλύτερες ταινίες στην κινηματογραφική ιστορία, χωρίς όμως να βραβευτεί ποτέ με Όσκαρ. Η ταινία του Ζερβάσι επικεντρώνεται στη δημιουργία του κλασικού πια θρίλερ «Ψυχώ» και στη σχέση του Χίτσκοκ με τη γυναίκα του. Η αλήθειες είναι δυο για το συγκεκριμένο biopic: αφενός η ταινία αρχίζει και τελειώνει με τη συγκλονιστική ερμηνεία του Άντονι Χόπκινς, αφετέρου χάνει μεγάλο μέρος της αξίας της από την εντελώς αδιάφορη και ανέμπνευστη σκηνοθεσία του Ζερβάσι. Μολοντούτο, αυτό δεν σημαίνει ότι χάνει και την σπιρτάδα της και ειδικώς για εμάς τους κινηματογραφόφιλους, αυτή η κατάδειξη των ενδότερων της μεγαλύτερης κινηματογραφικής βιομηχανίας, του Χόλιγουντ, καθώς και αυτή η behind-the-scenes αφήγηση της σημαντικής ταινίας «Ψυχώ» μας ιντριγκάρει και μας τσιγκλάει κάπως περισσότερο για να τη δούμε. 

Τα Μυθικά Πλάσματα του Νότου (6/10) 

Είναι η ανεξάρτητη ταινία της χρονιάς που πέρασε, μια και βρέθηκε από την κορυφή του Φεστιβάλ Σάντανς στην αποθέωση της στο Φεστιβάλ Καννών και πλέον στην κούρσα για τα Όσκαρ, με συνολικά τέσσερις υποψηφιότητες σε πολύ σημαντικές κατηγορίες! Η ταινία του Ζάιτλιν εξακολουθεί να ενθουσιάζει αφού πρόκειται για ένα μικρό νατουραλιστικό διαμαντάκι αλά Τέρενς Μάλικ. Το πιο σημαντικό στοιχείο της ταινίας όμως είναι ο τρόπος με τον οποίο χειρίζεται ο Ζάιτλιν την πιτσιρίκα-αποκάλυψη και υποψήφια για Όσκαρ Α’ Γυναικείου Ρόλου, μια και χτίζει το γύρω περιβάλλον της, τη σχέση με τον πατέρα της και τα συναισθήματα της με τους ανθρώπους της μικρής πόλης και τους γείτονες της έτσι ώστε η παιδική ματιά και αντίληψη της να ορίζεται από την ασυνήθιστη τελολογία του θέματος. Ο Ζάιτλιν μιλάει για το τέλος του κόσμου και επικεντρώνεται σε μια περιοχή σβησμένη από το χάρτη. Έχει το βλέμμα του στραμμένο στη φύση και στην αποσύνθεση κάθε αστικού στοιχείου στον πολιτισμό αυτό, η ιδιομορφία όμως είναι ότι στηρίζει την αφήγηση του στο υπέροχο αυτό μικρό κοριτσάκι, εντείνοντας έτσι τα συναισθήματα μας και μαγεύοντας το οπτικό μας πεδίο. Είναι μια σινεφίλ ταινία που σίγουρα δεν μας λέει κάτι το καινούριο, κατά τα λοιπά όμως αυτό το ανεξάρτητο διαμάντι που ξεπήδησε από τα σπλάχνα των ΗΠΑ επιδίδεται στο άθλημα της τελολογίας του σύμπαντος όχι με το συνήθη αστικό μύθο (αλά Τέρενς Μάλικ, τον μνημονεύουμε ξανά) αλλά μέσα από μια παράξενη ιστορία, με παράξενους ήρωες και κυρίως ένα παράξενο κοριτσάκι. 

Φιλιά εις τα Παιδιά (5/10) 

Πολυβραβευμένο ντοκιμαντέρ διετίας σε πολλά ελληνικά φεστιβάλ, κάνει την πρεμιέρα του στις αθηναϊκές αίθουσες, θίγοντας ένα καυτό ζήτημα αλλά και επικεντρώνοντας την αφήγηση του σε μια τρυφερή ιστορία αλληλεγγύης και βοήθειας, από τις τόσες που έχουμε ακούσει, διαβάσει και παρακολουθήσει κατά καιρούς στον ευρωπαϊκό κινηματογράφο. Αν και μεγάλο στη διάρκεια του, μπουκωμένο με πολλές μαρτυρίες, από την άλλη μεριά όμως διανθισμένο με μπόλικα σπάνια ντοκουμέντα που έρχονται για πρώτη φορά στη δημοσιότητα, το ντοκιμαντέρ του Λουλέ επιστρέφει στα χρόνια της κατοχής και μας διηγείται την ιστορία πέντε Εβραιόπουλων που βρήκαν καταφύγιο σε χριστιανικές οικογένειες ώστε να γλυτώσουν τα γερμανικά κρεματόρια (όπως δεν γλύτωσαν χιλιάδες συνομήλικοι τους). Μια πολύ ενδιαφέρουσα καταγραφή, που εντείνει την ιστορική μνήμη και αποκτά διαχρονική αξία, χωρίς να αποφεύγει το τηλεοπτικό του ύφος που στιγμές-στιγμές σας πετάει έξω από τον κινηματογραφικό χωροχρόνο. 

Ο Κυνηγημένος (4/10) 

Προς στιγμή νόμιζα ότι στη θέση του Άαρον Έκχαρτ έβλεπα τον Λίαμ Νίσον ή τον Τζέισον Στέιθαμ. Με πιο απλά λόγια, η συγκεκριμένη «κόπια» εντάσσεται στην τυποποιημένη περιπέτεια που μας έχει «ταΐσει» και «ξαναταΐσει» το Χόλυγουντ, όλα αυτά τα χρόνια. Τίποτε το καινούριο, τίποτε το ασυνήθιστα εντυπωσιακό. Τα ίδια και τα ίδια. Τι κάνει την όποια διαφορά; Πρώτον η δομή της ιστορίας που μέχρι την κορύφωση της σας κρατά τρόπον τινά το ενδιαφέρον. Δεύτερον η ένταση της περιπέτειας που κινείται σε πολύ καλά επίπεδα και ανεβάζει την αδρεναλίνη. Τρίτο και τελευταίο η προσεγμένη παραγωγή που έχει επικεντρωθεί τις λεπτομέρειες και αποδίδει το απόλυτο «χάσιμο» του ήρωα με απόλυτα ρεαλιστικό τρόπο. Κατά τα λοιπά, ταινία straight-to-dvd είναι, με έναν αγνώριστο Άαρον Έκχαρτ σε πολύ κακή φόρμα.