17 Φεβ 2013

Σινεμά ΟΙ ΑΘΛΙΟΙ


Του Νέστορα Πουλάκου 

Η μεταφορά κλασικών μυθιστορημάτων στη μεγάλη οθόνη συνεχίζεται, με τους Άγγλους να κρατάνε τα πρωτεία φέτος. Μετά την «Άννα Καρένινα» του Λέοντος Τολστόι, που διασκεύασε ο Τζο Ράιτ, σειρά παίρνουν «Οι Άθλιοι» του Βίκτωρος Ουγκώ, με τους οποίους καταπιάστηκε ο οσκαρούχος Τομ Χούπερ («Ο Λόγος του Βασιλιά»). Σχεδόν τρίωρη εκδοχή του βιβλίου είναι αυτό το κινηματογραφικό μιούζικαλ που βασίστηκε τουλάχιστον σκηνογραφικά και χορογραφικά στο θεατρικό μιούζικαλ των Αλέν Μπουμπλίλ και Κλωντ-Μισέλ Σενμπέργκ, το οποίο παίζεται για περισσότερα από είκοσι χρόνια στο Λονδίνο με τεράστια όπως καταλαβαίνετε επιτυχία. Ο Τομ Χούπερ μεταφέρει πιστά το μιούζικαλ και αποτυπώνει γλαφυρά το ύφος και την ουσία του κλασικού και διαχρονικού βιβλίου του Ουγκώ μεταφέροντας μας σε ένα Σινεμά οι Άθλιοι (και όχι ο Παράδεισος), με τους κοινωνικούς συμβολισμούς και παραλληλισμούς εμφανείς. Οι λάτρεις του μιούζικαλ θα το αγαπήσουν παράφορα, ενώ εκείνοι που είναι «ξένοι» προς το συγκεκριμένο και δύσκολο είναι η αλήθεια είδος (θεατρικά και κινηματογραφικά) καλό είναι να μην το προτιμήσουν καθότι θα τους κουράσει λόγω και της μεγάλης διάρκειας του. Στα επιμέρους στοιχεία, το πολυάστερο καστ των Χιου Τζάκμαν, Αν Χάθαγουει, Ράσελ Κρόου, Αμάντα Σίφριντ, Έλενα Μπόναμ Κάρτερ κ.ά. στέκεται στο ύψος του και άπαντες ξεδιπλώνουν το ερμηνευτικό ταλέντο τους σε αυτό το δύσβατο περιβάλλον, όπου πρέπει να «πατήσουν» σε ένα κλασικό κείμενο και να το αποδώσουν χοροθεατρικά. Η ταινία πάντως θεωρείται ήδη μεγάλη επιτυχία, και εμπορική και καλλιτεχνική. Έχει οχτώ οσκαρικές υποψηφιότητες, κέρδισε τρεις Χρυσές Σφαίρες της καλύτερης ταινίας, α’ ανδρικού ρόλου (Χιου Τζάκμαν) και β’ γυναικείου ρόλου (Αν Χαθαγούει), δυο βραβεία BAFTA και δεκάδες ακόμη βραβεία σε φεστιβάλ, ενώσεις και θεσμούς ανά τον (δυτικό) κόσμο. Στις υπόλοιπες ταινίες της εβδομάδας: υπάρχει η ακραία σινεφίλ πρόταση «Παράδεισος του Έρωτα» του προκλητικού Αυστριακού Ούλριχ Ζάιντλ, το πρώτο μέρος της τριλογίας ταινιών για τον έρωτα, την πίστη και την ελπίδα που έχουν παίξει και στα τρία μεγάλα κινηματογραφικά φεστιβάλ (Κάννες, Βενετία, Βερολίνο). Έχουμε και την επιστροφή του Μπρους Γουίλις στην αξέχαστη σειρά αστυνομικών ταινιών «Πολύ σκληρός για να πεθάνει σήμερα». Χωρίς δημοσιογραφική προβολή μας άφησαν οι εταιρείες διανομής των ταινιών «Η Αγάπη έρχεται στο Τέλος» (ελληνική παραγωγή του Βασίλη Κεχαγιά) και «Το Χειρόγραφο της Σαραγόσα» (πολωνική ταινία του 1965 σε επανέκδοση). 

Νικητής και στα βραβεία BAFTA ο Μπεν Άφλεκ 

Ο Μπεν Άφλεκ που στην τρίτη σκηνοθετική δουλειά του, την «Επιχείρηση: Argo» έχει ενθουσιάσει κοινό και κριτικούς, παίρνει κάθε εβδομάδα το αίμα του πίσω από την Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογράφου (Όσκαρ) που δεν τον συμπεριέλαβε στη λίστα υποψηφιοτήτων για τους καλύτερους σκηνοθέτες της χρονιάς. Μια άλλη Ακαδημία, εξίσου ισχυρή με αυτή των Όσκαρ, η Βρετανική Ακαδημία Κινηματογράφου (BAFTA) έδωσε τα δικά της βραβεία την εβδομάδα που μας πέρασε τιμώντας με τις διακρίσεις της καλύτερης ταινίας και της σκηνοθεσίας τον Άφλεκ. Μεγάλος χαμένος βγήκε το «Λίνκολν» του Στίβεν Σπίλμπεργκ που περιορίστηκε στο βραβείο α’ ανδρικού ρόλου για τον Ντάνιελ Ντέι-Λιούις. Τα υπόλοιπα βραβεία ερμηνειών πήγανε στους Κρίστοφ Βαλτζ («Django Unchained»), Εμανουέλ Ριβά («Αγάπη») και Αν Χάθαγουει («Οι Άθλιοι»). Το βραβείο σεναρίου έλαβε ο Κουέντιν Ταραντίνο, ενώ καλύτερη ξένη ταινία αναδείχθηκε η «Αγάπη» του Μίκαελ Χάνεκε. Τέλος, καλύτερη βρετανική ταινία βγήκε το «Skyfall» του Σαμ Μέντες, ο νέος Τζέιμς Μποντ δηλαδή. 

*Η στήλη Στοπ Καρέ δημοσιεύτηκε στην εβδομαδιαία εφημερίδα Το Χωνί (φύλλο 47, 17-2-13). 

Οι ταινίες της 14ης Φεβρουαρίου 2013 στο SevenArt.gr 

Οι Άθλιοι (6/10) 

 Στη συνέχεια των κινηματογραφικών μεταφορών κλασικών βιβλίων της λογοτεχνίας, ο οσκαρούχος Τομ Χούπερ καταπιάνεται με τους «Άθλιους» του Ουγκώ και πρωτίστως με το ομώνυμο μιούζικαλ που έχει κάνει πάταγο στο Λονδίνο για δεκαετίες. Και ουσιαστικά έχουμε να κάνουμε με ένα κινηματογραφικό μιούζικαλ, κάτι δηλαδή που ήθελε μεν δεν πέτυχε δε ο Τζο Ράιτ στην «Άννα Καρένινα». Σχεδόν τρίωρο τραγουδιστικό έπος, με εντυπωσιακά σκηνικά και κουστούμια αλλά και ερμηνείες που σας συνεπαίρνουν, με πρώτη και κύρια αυτή της Αν Χάθαγουει, που μπορεί να «φεύγει» νωρίς από την ιστορία, αφήνει όμως το στίγμα της ανεξίτηλο. Ένα σκοτεινό παραμύθι κοινωνικής αδικίας, έρωτα και πολιτικής, οικογένειας και πολεμικής που θα εντυπωσιάσει άπαντες ειδικώς τους ακραιφνείς λάτρεις των σκληροπυρηνικών μιούζικαλ. Βέβαια, όσοι είχατε την τύχη να δείτε κάποια στιγμή το λονδρέζικο μιούζικαλ θα διαπιστώσετε τρομερές ομοιότητες. Για τους υπολοίπους, στους οποίους συγκαταλέγεται και η αφεντιά μου καθώς γνωρίζετε, θα αντέξετε μετά βίας ένα χορο-τραγουδιστικό κομβόι επιφανών ηθοποιών που δεν θα τους αναγνωρίσετε ερμηνευτικά. Διαφορετικοί και οπερετικά γοητευτικοί.