4 Φεβ 2013

Η@ppy Few: Ζάπινγκ στο Παρελθόν


Toυ Νίκου Μπίνου 

Γέματες έξι δεκαετίες ζωής μετρά η Ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης κάνοντας την πρώτη της εμφάνιση στο μακρινό 1951, όπου με νόμο προβλέφθηκε η ίδρυση και λειτουργία ραδιοτηλεοπτικών σταθμών των Ενόπλων Δυνάμεων. Απο τότε έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι. Χρονολογίες- ορόσημα για την ελληνική τηλεόραση αποτελούν σίγουρα το 1960, που στα πλαίσια της ΔΕΘ λειτούργησε ο πρώτος πειραματικός σταθμός στη Θεσσαλονίκη απο τη ΔΕΗ αλλά και το 1966 με την επίσημη έναρξη της ελληνικής κρατικής τηλεόρασης (σημερινή μας ΕΡΤ). Όπως πολύ καλά θα θυμούνται οι περισσότεροι στα τέλη της δεκαετίας των 1990 θα κάνουν την εμφάνισή τους τα δύο πρώτα ιδιωτικά κανάλια (ΜΕGA και ΑNT1) και λίγα χρόνια αργότερα τo 1994 θα κάνει ‘‘πρεμιέρα’’ το πρώτο συνδρομητικό κανάλι (Filmnet). 

Η τηλεόραση έχει μπει για τα καλά στην ψυχαγωγία και στη διασκέδαση του Έλληνα τηλεθεάτη. Αποτέλεσε το σημαντικότερο μέσο μαζικής ενημέρωσης του 20ου αιώνα και όχι άδικα αφού ακόμα δεν είχε κάνει αισθητή την παρουσία του, τουλάχιστον στον ελλαδικό χώρο, ο κόσμος του διαδικτύου. Σε αυτά τα 25 περίπου χρόνια που έχει κάνει την εμφάνιση της η ιδιωτική τηλεόραση, μιας και τότε ήταν που ‘‘έσπασε’’ επίσημα το μονοπώλιο της δημόσιας τηλεόρασης, έχουν δει πολλά τα ματάκια μας. Oι στιγμές που έχουν σημαδέψει τις τηλεοπτικές μας οθόνες τα τελευταία τριάντα χρόνια είναι αναρίθμητες. Απο τις ελληνικές καλτ ταινίες της δεκαετίας του 1980, με άξιο συνεχιστή τους -ποιόν άλλον άλλωστε;- από τις βιντεοκασέτες. Τα αναρίθμητα σήριαλ που βομβάρδιζαν τα βράδια μας (και μεταξύ μας υπήρχαν αρκετές και αξιόλογες δουλειές, αλλά και άλλες που ήταν για τα σκουπίδια) μιας και το χρήμα έρεε άφθονο, τηλεπαιχνίδια, πρωινάδικα, τοκ σόου, αλλά και πολύ τρας τιβι. Α, και ειδήσεις φυσικά! 

Και ενώ θα περίμενε κανείς να υπήρχε μια εξέλιξη στα προϊόντα που θα μας ‘‘πουλούσαν’’ στη συνέχεια, μιας και κάθε άρχη είναι και δύσκολη, η πορεία αποδείχτηκε αντιστόφως ανάλογη των προσδοκιών και των απαιτήσεων που θα ήθελε να έχει κάθε ένας τηλεθεατής ξεχωριστά, που σέβεται τον εαυτό του. Η πορεία της ελληνικής τηλεόρασης, κατά γενική ομολογία, άρχισε να απογοητεύει, προκαλώντας δυσαρέσκεια στους φανατικούς του είδους. Λιγότερα ποιοτικά προγράμματα, αλλά και παραγωγές με λίγο έως και καθόλου κόστος απλά για να είναι πλήρες το πρόγραμμα που θα πρέπει να διαμορφώνει κάθε διευθυντής προγράμματος. Μολοντούτο, αποδείχτηκε περίτρανα πως δε μπορούμε να ζήσουμε χωρίς τηλεόραση. Αυτό αποτυπώνεται πολύ εύκολα απο τις μετρήσεις τηλεθέασης που παραμένουν σε ικανοποιητικά επίπεδα. Και φυσικά το οτι δεν ξεκολλάει το μάτι του ο Έλληνας τηλεθεάτης απο το ‘‘χαζοκούτι’’ έχει να κάνει με πολλόυς παράγοντες. 

Απο τη μια είναι σίγουρα η αίσθηση της παρέας και της ψυχαγωγίας και απ’ την άλλη πρέπει να δεχτούμε τα συμπτώματα αποβλάκωσης, αποπροσανατολισμού και απομόνωσης που σου δημιουργεί το εν λόγω μέσο. Και δεν μπορεί να εξηγηθεί διαφορετικά όταν τα τελευταία χρόνια έχει κατακλυστεί η ελληνική τηλεόραση απο ριάλιτι ‘‘επωνύμων’’, τούρκικα σήριαλ αλλά και εκπομπές μαγειρικής (πρέπει να είμαστε και ο μοναδικός λαός που με τόσες εκπομπές μαγειρικής στο τέλος της μέρας παραγγέλνει ντιλίβερι). Ως αποτέλεσμα όλων αυτών, όπως και τ' οτι "η πορτοφόλα δύσκολα πλέον δίνει μπικικίνια", είναι η επιστροφή στο περελθόν. Η αρχή έχει ήδη γίνει απο τα δύο μεγάλα κανάλια. Ήδη ο ΑΝΤ1 αποφάσισε να κάλύψει το κένο της απογευματινής ζώνης (6 με 8) με ταινίες του ελληνικού καλτ κινηματογράφου της δεκαετίας των 1980. Φυσικά εμπλουτίζεται το πρόγραμμα με μια ακόμα τούρκικη σειρά αλλά και με μια κυπριακή σαπουνόπερα. Η μεγαλύτερη δε κωλοτούμπα έχει να κάνει με το πρωινό κομμάτι (το μετά Παπαδάκη) που μετέφεραν εκει εκπομπή απογευματινής ζώνης. 

Πιο έξυπνα και με καλύτερο μάρκετινγκ λειτουργεί το ΜΕGA. Προβάλλοντας τρέϊλερ, ζητάει από τους τηλεθεατές να ψηφίσουν τις αγαπημένες του εκπομπές ή προγράμματα. Έτσι πέτυχε το αυτονόητο. Να κάνει και αυτό στροφή στο παρελθόν φέρνοντας εις πέρας την αποστολή του και απο την άλλη να αφήσει τους τηλεθεατές του να επιλέξουν για τα προγράμματα που θέλουν να ξαναδούν για πολλοστή φορα. Η εύλογη απορία που μπορεί να ακουστεί απο κάποιους ‘‘αφού δεν βλέπουμε κάτι καλύτερο και καινούριο, προτιμότερο είναι να ξαναβλέπουμε τα παλιά’’ την αφήνω στην υποκειμενική σκέψη και αντίληψη του καθενός σας. 

Καλό μήνα.