11 Μαρ 2013

H@ppy Few: Ίδια μέτρα και ίδια σταθμά


Του Νίκου Μπίνου 

Η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν αρκετοί υποστηρικτές της γερμανικής οργάνωσης και πειθαρχίας. Η Γερμανία θεωρείται πρότυπο χώρας που τηρεί τους νόμους και τους κανόνες αλλά διαθέτει κοινωνικές παροχές στους πολίτες της. Με γνώμονα το παραπάνω έχει πλέον επικρατήσει ανά την Ευρώπη και η αίσθηση της γερμανοποίησης που προσπαθείται στις χώρες του ευρωπαϊκού νότου. Μέχρι όμως να φτάσει να γίνει «υπόδειγμα» χώρας και να αποτελεί ένα οικονομικό «θαύμα» κατα πολλούς χρειάστηκε μια τεράστια βοήθεια που εφάμιλλη της δεν έχει υπάρξει. 

Πριν απο λίγες μέρες και πιο συγκρκιμένα στην εκπνοή του προηγούμενου μήνα (27 Φεβρουαρίου) συμπληρώθηκαν 60 χρόνια απο μια επέτειο που λίγοι την αντιλήφθηκαν και ακόμα λιγότεροι γνωρίζαν. Αναφέρομαι στη διαγραφή του γερμανικού εξωτερικού χρέους που πραγματοποιήθηκε και με τη σύμφωνη γνώμη των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής αλλά και των συμμάχων της (Βρετανία, Γαλλία). Και αυτό έγινε για να είναι όλοι οφελιμένοι. Από τη μια η Γερμανία θα είχε να αντιμετωπίσει ένα βιώσιμο χρέος αλλά και απά την άλλη οι δανειστές της θα «κοιμούνταν» πιο ήσυχοι μιας και δεν θα κινδύνευε να αποσταθεροποιηθεί ακόμα περισσότερο η γερμανική οικονομία και όλο αυτό έγινε προσδοκώντας να ικανοποιήσουν έστω και εν μέρει τις απαιτήσεις τους. Και μετά από διαβουλεύσεις επί διαβουλεύσεων είχαμε ως αποτέλεσμα το χρέος να μειωθεί σε ένα ποσοστό της τάξης του 63% περίπου. Αλλά και φυσικά να πληρώνει όσα μπορεί (συμφωνήθηκε ότι κάτι τέτοιο δεν θα υπερέβαινε το 5% των γερμανικών εξαγωγών). 

Εύλογα λοιπόν κάποιος θα αναρωτηθεί πως είναι δυνατόν η γερμανική κυβέρνηση να κατάφερε αυτά που κατάφερε χωρίς μέτρα λιτότητας και με διαγραφή ενός τόσο μεγάλου ποσού από το χρέος της δημιουργόντας όπως γράφτηκε στην αρχή πρότυπο οικονομικής χώρας όταν από θέση ισχύος πλέον πράττει και ζητά τα ακριβώς αντίθετα.