27 Απρ 2013

Φτώχεια και Αριστοκρατία (1959)


Toυ Νέστορα Πουλάκου 

Η στήλη HellasFilm καλωσορίζει το 2013 με μια παραγνωρισμένη ταινία του παλιού ελληνικού κινηματογράφου που έχει επανέλθει στην επικαιρότητα για τους λόγους που θα αναπτύξω παρακάτω. Σας εύχομαι καλή χρονιά, δημιουργική και πάντα ποιοτική, ευελπιστώντας το σινεμά μας να επανακάμψει σε όλα τα επίπεδα. Η ταινία του Ντίνου Δημόπουλου «Φτώχεια και Αριστοκρατία» με αφηγητή τον Ντίνο Ηλιόπουλο ως τον φτωχό και αγωνιστή Κύπριο φοιτητή, ο οποίος σπουδάζει στην Αθήνα αλλά αγωνιά για την τύχη της πατρίδας του και την εμπλοκή των Άγγλων στο Νησί, προέρχεται από ένα πολύ πετυχημένο θεατρικό έργο των Μίμη Τραϊφόρου και Δημήτρη Βασιλειάδη «Στουρνάρα 288», παράφραση της οδού Στουρνάρη στο κέντρο της Αθήνας. Ευθεία αναφορά όμως για τους σύγχρονους Αθηναίους και Έλληνες πολίτες στον Υπουργό Οικονομικών Γιάννη Στουρνάρα μια και η πολυκατοικία της ταινίας με τις ανισότητες και τις αδικίες που ενέχει, φαίνεται να ταιριάζει στο προφίλ, τις επιλογές και τις δυσβάσταχτες πολιτικές αποφάσεις του, που μόνο πνίγουν τον ελληνικό λαό αλλά και μόνο βοηθούν την άρχουσα τάξη. Ακριβώς όπως συμβαίνει στο οίκημα του Διονύση Παπαγιαννόπουλου με διαχειριστή τον Ορέστη Μακρή. Σε παραγωγή Κλέαρχου Κονιτσιώτη, ο Ντίνος Δημόπουλος μεταφέρει το θεατρικό έργο στον κινηματογράφο με πρωταγωνίστρια μεταξύ άλλων την Σοφία Βέμπο να τραγουδά «Αχ να γύριζαν τα χρόνια τα παλιά». Η ταινία περιέχει σπονδυλωτές ιστορίες των διαμερισμάτων και των κατοίκων τους. Αριστοκρατικές οικογένειες, νεόπλουτα ζευγάρια, ανερχόμενοι έμποροι, εργατικοί άνθρωποι, αγωνιζόμενοι φοιτητές της νομικής, πολιτικοί και βουλευτές (ο ήρωας ονομάζεται Καλοχαιρέτας και στα χέρια του βρίσκεται η τύχη της Ελλάδας!), σταρ του θεάτρου που έχουν χάσει το μεγαλείο τους κ.ά. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η εναρκτήρια σεκάνς της ταινίας, καθώς ο Ντίνος Ηλιόπουλος παρουσιάζει τους γείτονες του βάζοντας μας στην σπονδυλωτή αυτή ταινία. Λέει λοιπόν ο αγαπημένος μας ηθοποιός: «...δίνω 600 δραχμές το μήνα χωρίς θέρμανση. Σε λίγα χρόνια οι πόλεμοι θα γίνονται μέσα στις πολυκατοικίες. Οι μισοί που έχουν πληρώσει θέλουν καλοριφέρ, οι άλλοι μισοί δεν πληρώνουν για το πετρέλαιο. Όπως βλέπουμε τα αίτια του πολέμου στη Μέση Ανατολή και μέσα στην πολυκατοικία τα ίδια θα είναι πάντα: το πετρέλαιο». Μήπως το παραπάνω χωρίο σας θυμίζει κάτι από την κατάσταση που ζούμε στις μέρες μας; Η Αθήνα του 1959 στην ταινία. Η Αθήνα του 2013 τώρα που σας γράφω. Η κατάσταση είναι η ίδια. Έκανε τον κύκλο της και επανήλθε στη μετεμφυλιακή της εικόνα, ή μήπως διαφωνείτε; Άρα καταλαβαίνετε γιατί η ταινία του Δημόπουλου έγινε και πάλι επίκαιρη. Μια ταινία μόλις 80 λεπτών που αξίζει να αναζητήσετε και να δείτε. Εκπαιδευτική και παιδευτική συνάμα! 

*Τα παραπάνω κείμενα δημοσιεύτηκαν στη στήλη HellasFilm στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (16-30 Iανουαρίου 2013).