27 Απρ 2013

Γενέθλια Πόλη (1987)


Του Νέστορα Πουλάκου 

Σε αυτές τις χειμωνιάτικες μέρες που διανύουμε, η στήλη HellasFilm ασχολείται με μια ελληνική παραγωγή της δεκαετίας του 1980, που αναδεικνύει το όμορφο πλην μελαγχολικό τοπίο της χειμωνιάτικης Θεσσαλονίκης. Η “Γενέθλια Πόλη” του Τάκη Παπαγιαννίδη, μια πολύ εσωτερική ιστορία που εξωτερικεύει το ανθρώπινο αρχέγονο μας ταξιδεύει στην παραλία της πόλης, δίπλα από τον Λευκό Πύργο, που αιχμαλώτισε τόσο πετυχημένα με τα πλάνα του ο Θόδωρος Αγγελόπουλος. Πέντε χρόνια μετά την “αθηναϊκή” ταινία του, το “Ταξίδι στην Πρωτεύουσα” (μια ακόμη ταινία τύπου “Το Βαρύ Πεπόνι” του Παύλου Τάσιου, που εξετάζει τη μεταχουντική αστυφιλία στην υπό ανέγερση Αθήνα και τη δυσκολία προσαρμογής πολλών επαρχιωτών σε αυτή), ο Παπαγιάννιδης επιστρέφει όντως στη γενέθλια πόλη του, τη Θεσσαλονίκη, με την ταινία “Γενέθλια Πόλη”. Ο γνωστός ντοκιμαντερίστας και σκηνοθέτης της τηλεόρασης βρίσκει τo alter ego του στο πρόσωπο και στην ερμηνεία του εξόχως μελαγχολικού Τάκη Μόσχου. Μεσήλικας επιχειρηματίας παρατάει τη ζωή του, τη δουλειά του και την οικογένεια του στην Αθήνα και γυρίζει στην πόλη που γεννήθηκε και μεγάλωσε ώστε να βρει απαντήσεις στα υπαρξιακά ερωτήματα του. Όμως, στη Θεσσαλονίκη συναντάει ένα άνυδρο τοπίο, από πρώην ερωμένες και φίλους, την οικογένεια του και την ίδια την πόλη του (τα στέκια του), ξένους προς αυτόν, μέχρι το κορίτσι που παραλίγο να του πάρει το μυαλό αλλά τον κόμπλαρε και τον φρέναρε. Άλλωστε, πάντοτε ο έρωτας είναι η προσωρινή (;) φυγή από αυτά που μας κατατρέχουν και μας τρώνε εντός μας. Με μια υπέροχη τζαζ σύνθεση του Θωμά Σλιώμη, ο Μόσχος φτάνει στη Θεσσαλονίκη με το τρένο, γυρίζει την πόλη με τα πόδια και αγναντεύει τον Βαρδάρη από το ύψος της Πλατείας Αριστοτέλους, δείχνοντας μας μια πόλη ως τόπο ιστοριών και σκοτεινών μυστικών. Η “Γενέθλια Πόλη” είναι μια ταινία της ιδιωτικής ψυχής και του ιδιωτικού οράματος, ενώ η Θεσσαλονίκη γεμίζει τα πιο μύχια της ζωής του καθενός μας. Η ταινία του Παπαγιαννίδη δημιουργήθηκε στα χρόνια του κρατικοδίαιτου κινηματογράφου, των ισχυρών σωματείων, των επιχορηγήσεων και την “πράσινης” Μελίνας. Τότε, που οι ταινίες κυνηγούσαν τα Κρατικά Βραβεία Ποιότητας (η συγκεκριμένη έλαβε τρία, ταινίας, β’ γυναικείου ρόλου, μοντάζ) μέχρι να βγουν στις αίθουσες και να αναμετρηθούν με το “τέρας” του box office. Η “Γενέθλια Πόλη” έκοψε μόλις 1500 πανελλαδικώς.