4 Απρ 2013

Οι Ταινίες της 4ης Απριλίου 2013 στο SevenArt.gr


Tου Νέστορα Πουλάκου 

Attractive Illusion (5/10) 

Δεν περίμενα πολλά από το «Attractive Illusion» επομένως το τελικό αποτέλεσμα με εκπλήσσει ευχάριστα. Καθότι, το ντοκιουντράμα που παρουσιάζει ο έμπειρος κινηματογραφιστής Πέτρος Σεβαστίκογλου δεν κωλώνει και παρά το ότι είναι παραγγελία (από τη νιγηριανή κοινότητα στην Ελλάδα) δείχνει όλα τα πρόσωπα των Νιγηριανών μεταναστών στην Αθήνα. Πορνεία, ναρκωτικά, βία και γυναικεία κακοποίηση, αλητείες και παρεμπόριο, μαγείες και βασκανίες, όλα τα εμπεριέχει ο μπαξές της ταινίας του Σεβαστίκογλου, χωρίς να παραλείπει φυσικά τη νοσταλγία των μεταναστών για την πατρίδα τους, τον πόνο της απόστασης, τις δυσκολίες, τις προκαταλήψεις και το ρατσισμό που αντιμετωπίζουν στην Ελλάδα. Εν συντομία θα πω ότι το «Attractive Illusion» είναι ένα μυθοπλαστικό ντοκιμαντέρ που κινείται με ακρίβεια στη μέση: ούτε προπαγανδίζει το μήνυμα της νιγηριανής κοινότητας ούτε όμως και δείχνει το αληθινό πρόσωπο της αφρικανικής μαφίας του κέντρου της Αθήνας. Περισσότερο λειτουργεί σαν μια ταινία – αγγελιοφόρος αντιρατσιστικού μηνύματος που ταυτόχρονα ξεπλένει το «σκοτεινό» πρόσωπο των Νιγηριανών (κυρίως των γυναικών) στην Ελλάδα. 

Η Γεύση της Εκδίκησης (5/10) 

Μια δυναμική ταινία εκδίκησης που διαθέτει στοιχεία από το «Κορίτσι με το Τατουάζ» (τόσο από το σουηδικό όσο και από αμερικανικό ριμέικ) αλλά δυστυχώς και από την κλασική – τυπική χολιγουντιανή περιπέτεια, όπου τα πάντα προβλέπονται νωρίς και η έκπληξη μας για τις ανατροπές και τα γεγονότα δεν μιλούν και βαθιά μέσα μας είναι η αλήθεια. Σαν περιπέτεια με σαφές συναισθηματικό όσο και κοινωνικό υπόβαθρο (ρατσισμός, ξενοφοβία, κατακραυγή), η «Γεύση της εκδίκησης» πετυχαίνει ώστε να μας κρατήσει σε εγρήγορση, δεδομένου και του σύμφωνου αγώνα για δικαιοσύνη, ο οποίος θα βάλει μια τάξη στα πράγματα που έχουν πληγεί από την αναίτια βαναυσότητα. Από την άλλη μεριά όμως, η ερμηνεία του Κόλιν Φάρελ δεν μας πείθει (σε αντίθεση με αυτή της Νούμι Ραπάς) ενώ και το σενάριο δεν πάει τόσο παραπέρα ώστε να αισθανθούμε εκατό τοις εκατό τον πόνο και τη μανία του πρωταγωνιστή. Η ταινία αυτή, αν και έντονη και σπινταριστή, περισσότερο μοιάζει με μια συμπαθητική περιπέτεια της σειράς παρά με ένα κοινωνικό δράμα όπου η αγάπη δίνει τη θέση της στο μίσος, και τούμπαλιν. 

Τζακ, ο Κυνηγός Γιγάντων (4/10) 

Μακρόσυρτο παραμύθι που απογοητεύει καθότι τα εξαιρετικά τεχνικά κομμάτια του (φωτογραφία, εφέ, μουσική, σκηνικά) δεν συνάδουν με τους ανέμπνευστους διαλόγους, τους ασχημάτιστους χαρακτήρες, τη σκηνοθεσία (;) του Σίνγκερ και φυσικά το, όχι και τόσο, αγωνιώδες σενάριο κατά το οποίο η ιστορία και τα… κακά φασόλια δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτε από τις νερόβραστες μπαλαφάρες της Ντίσνευ. Βέβαια, εντυπωσιάζουν όλα τ’ άλλα, και όταν έχουμε να κάνουμε με τους μικρούς μας φίλους (όχι πολύ παιδιά, σίγουρα πάνω από 12 ετών όμως), τότε και η εικόνα της ταινίας προς τα έξω παίζει σημαντικό ρόλο. Έντονα χρώματα, γρήγορη κίνηση και εντυπωσιακά εφέ, σε μια ιστορία γιγάντων και κακών ηγετών που θέλουν να κατακτήσουν και να καταστρέψουν τον κόσμο. Στο τέλος, όμως η δύναμη της αγάπης και η τόλμη θα νικήσουν! Δεν διεκδικεί πρωτοτυπία, ούτε περνά το μέσο όρο μιας ικανοποιητικής ταινίας, έχει όμως καλές προθέσεις και μπορεί παρά τα χίλια δυο προβλήματα της να σαγηνεύσει τα παιδιά, ίσως και μερικούς «αγαθούς» ενήλικες.