12 Απρ 2013

Γιατί οι νέοι κινηματογραφιστές τιμούν την «παρωχημένη» ΠΕΚΚ;


Του Νέστορα Πουλάκου 

Σημεία των καιρών ή μήπως πέφτουν οι μάσκες; Τα έχουμε ξαναπεί, η μνημονιακή αντίληψη των πραγμάτων δεν συνοψίζεται απλώς στην πολιτική της τρόικα. Υπάρχει στο DNA του ανθρώπου, δεν βγαίνει ξαφνικά, από το πουθενά. Άρα, με αφορμή τις σταλινικές εκκαθαρίσεις των τριών σοφών του ΔΝΤ, μερικά «πεφωτισμένα» και νεοφιλελεύθερα μυαλά, εξυπνακίστικα και αρκούντως φασιστοειδή, ξεμύτισαν από τις τρύπες τους για να πάρουν θέση στην Ελλάδα της Νέας Εποχής και να ορίσουν ποιοι είναι οι «κακοί» και οι περιττοί. Σε όλα τα επίπεδα, τις βαθμίδες, τους θεσμούς. Για παράδειγμα η Πανελλήνια Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου, το πνευματικό σωματείο που απελευθέρωσε στη μεταπολίτευση τον ελληνικό κινηματογράφο από τα «δεσμά» του Φίνου, χέρι-χέρι με τους σκηνοθέτες του ΝΕΚ, τον Θόδωρο Αγγελόπουλο, τον Νίκο Παναγιώτοπουλο, τον Γιώργο Πανουσόπουλο κ.ά. Τώρα αντιμετωπίζεται ως παρωχημένη, παλιακή και αναχρονιστική. Ως οξαποδώ. Γιατί ασκεί κριτική, σχολιάζει, γκρινιάζει, άρα ενοχλεί. Και αυτό, από τους φιλομνημονιακούς, λέγεται συνήθεια παλιά, κακή, ελληνική. Βρέθηκα το σαββατοκύριακο στη Λάρισα, στο 21ο Μεσογειακό Φεστιβάλ Νέων Κινηματογραφιστών, μια μικρή, επαρχιακή, κινηματογραφική γιορτή που βαστά από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 αναδεικνύοντας τις ταινίες των νέων σκηνοθετών, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Έτσι, αθόρυβα, εργατικά, με πείσμα, πίστη και υπομονή, μην έχοντας πια κρατικά λεφτά αλλά τη στήριξη της τοπικής κοινωνίας και την αγάπη των σινεφίλ. Σε μια πόλη που διαθέτει δυο κινηματογραφικά φεστιβάλ, εξίσου δυναμικά και ζωντανά, αποδεικνύεται έμπρακτα το ενδιαφέρον των ντόπιων όχι στις φιοριτούρες και τις φιέστες αλλά στην ουσία, στους ανθρώπους του σινεμά και τις ταινίες. Εκεί, χθες το πρωί, η Πανελλήνια Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου τιμήθηκε για την προσφορά της στον ελληνικό κινηματογράφο. Από το 1976 βαστά, με εξαίσιες πένες να έχουν περάσει διαχρονικά από τις τάξεις της, τις εκδόσεις της, τις εκδηλώσεις και τα συνέδρια της, αλλά και τα εκατοντάδες μέλη της, που την έχουν εκπροσωπήσει σε καίριες θέσεις στην Ελλάδα και διεθνώς, από επιτροπές στο Φεστιβάλ Καννών, στην προεδρία της FIPRESCI έως την καλλιτεχνική διεύθυνση του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Από εκεί που τώρα την εξορίζουν, τη διώχνουν, την ξαποστέλνουν, γιατί δεν αρέσει η κριτική στον διευθυντή, αλλά και γιατί δεν παίρνει μέρος στη γιορτή. Ή μήπως γιατί μερικοί κομπλεξικοί επιμένουν ότι έχει περάσει η μπογιά της ανεπιστρεπτί και δεν αφορά κανέναν; Ο Χρυσός Ίππος που έλαβε χθες η ΠΕΚΚ στη Λάρισα, παρουσία πλήθους κόσμου και του τοπικού τύπου, ο οποίος ξέρει να τιμά και να σέβεται συναδέλφους που αγωνίζονται για την ποιότητα της δουλειάς τους και την ελευθερία του λόγου τους, αφιερώνεται στους κριτικούς που πάλεψαν με τα άγρια θηρία της εποχής του ΄70, τον Ραφαηλίδη, τον Σταματίου, τον Μπακογιαννόπουλο, τον Μοσχοβάκη. Αλλά και στους νέους συναδέλφους, που παρά τη φίμωση, τον αποκλεισμό, τη λογοκρισία, τις απολύσεις, τις μειώσεις μισθών και την υποτίμηση που υφίστανται, μάχονται για το επάγγελμα τους και για τη θέση τους σε έναν κινηματογραφικό κόσμο που θα εκλείπουν οι διχόνοιες, οι μνησικακίες και τα κάθε λογής κόμπλεξ. 

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (8-4-13).