18 Απρ 2013

Συνέντευξη του Πατρίς Λεκόντ


Στον Νέστορα Πουλάκο 

Τη χώρα μας επισκέφτηκε την περασμένη εβδομάδα ο Πατρίς Λεκόντ, αυτός ο διακεκριμένος και σπουδαίος Γάλλος σκηνοθέτης, στα πλαίσια του 14ου Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου με σκοπό να παρουσιάσει τη νέα ταινία του «Μπουτίκ για Αυτόχειρες», ένα έξυπνο και διαφορετικό animation γεμάτο μαύρο χιούμορ και σαρκασμό για την εποχή που διανύουμε, το οποίο βγαίνει στις ελληνικές αίθουσες την προσεχή Πέμπτη 18 Απριλίου. Η ιστορία περιγράφει ένα μαγαζί, που για ολόκληρες γενιές πουλούσε τον απαραίτητο εξοπλισμό για μια σωστή αυτοκτονία. Η οικογενειακή επιχείρηση ανθεί μέσα στην πιο ζοφερή μιζέρια, μέχρι την ημέρα που βρίσκει τη χαρά της ζωής στον μικρότερο γιο του ιδιοκτήτη, τον Άλαν. Τι θα απογίνει το μαγαζί των αυτοκτονιών, τώρα που το χαρούμενο και αισιόδοξο πρόσωπο του Άλαν κάνει τους πελάτες να χαμογελούν; Βαδίζοντας σε νέα μονοπάτια και αντιμετωπίζοντας καινούριες κινηματογραφικές προκλήσεις, ο 66χρονος δημιουργός ταινιών όπως «Ο Εραστής της Κομμώτριας», «Ο Δήμιος του Σαιντ Πιερ», «Εξομολογήσεις πολύ Προσωπικές», «Το Κορίτσι στη Γέφυρα» κ.ά., που έχουν προβληθεί στα μεγαλύτερα φεστιβάλ (Καννών, Βερολίνου, Βενετίας, Καρλόβι Βάρι κ.ά.) και κερδίσει δεκάδες βραβεία (μεταξύ άλλων από τις Ακαδημίες της Βρετανίας, της Γαλλίας και της Ιταλίας), μίλησε σχετικά στο SevenArt. 

Βρήκα πολύ ιδιαίτερη την επιλογή σας να μεταφέρετε στη μεγάλη οθόνη το κόμικ του Ζαν Τουλέ, και μάλιστα ως μιούζικαλ και σε 3D. Πως καταλήξατε σε αυτή την απόφαση; 

Ήξερα το βιβλίο και με ενδιέφερε από πάντα να το μεταφέρω στο σινεμά. Επομένως όταν μου έγινε η πρόταση από τον παραγωγό μου, δέχτηκα αμέσως και με χαρά. Και αυτό διότι ενώ περιγράφει μια πολύ μαύρη κατάσταση, μπορεί αυτή να αποδοθεί κινηματογραφικά με τέτοιο τρόπο ώστε και να προβληματίζει τον θεατή όπως και να τον διασκεδάζει. Μπορεί να γελάσει δηλαδή με μια κατάσταση όχι και τόσο ευχάριστη. 

Στην ταινία σας βρήκα πολλές αναφορές στον κινηματογράφο του Τιμ Μπάρτον. Συμφωνείτε με αυτό; Αλήθεια ξέρετε τον Αμερικανό σκηνοθέτη ή έχετε επηρεαστεί καθόλου από το έργο του; 

Καταλαβαίνω γιατί το λες αυτό. Ναι, όντως, το animation «Μπουτίκ για Αυτόχειρες» φέρνει πολύ στις ταινίες του Μπάρτον, και η διασύνδεση του μαζί τους είναι αναπόφευκτη. Θαυμάζω τον Αμερικανό σκηνοθέτη, τον ξέρω και προσωπικά όμως δεν έχω επηρεαστεί καθόλου από το σινεμά του. Μάλιστα, πριν λίγες ημέρες του έστειλα ένα υποτιτλισμένο dvd της ταινίας ώστε να μου πει τη γνώμη του. 

Εντέλει, όντως, ζούμε σε μεγαλουπόλεις όπου κυριαρχούν η κατάθλιψη, η μελαγχολία και οι αυτοκτονικές τάσεις, ή όλα αυτά αποτυπώνονται στην ταινία σας εν είδει καλλιτεχνικής και μυθοπλαστικής υπερβολής; 

Με ενδιαφέρει να παίζω με το φαντασιακό και το μυθοπλαστικό στοιχείο στις ταινίες μου. Θεωρώ ότι είναι και η αρχή του κινηματογράφου, κατά την άποψη μου. Όμως, επίσης με απασχολεί όλη αυτή η κατασκευή να πατάει πάνω σε μια βάση ρεαλιστική, σε γεγονότα και καταστάσεις πραγματικές. Από την άλλη μεριά, η εικόνα που περιγράφεις, ισχύει. Τη βλέπω και εγώ με τα μάτια μου. Ο κόσμος είναι αποτραβηγμένος από τα κοινά, χωμένος στο σπίτι του και πίσω από τις οθόνες των υπολογιστών του. 

Από τη μεριά σας, έχετε να προτείνετε κάτι, το οτιδήποτε, ώστε να ξεφύγουμε από αυτή τη μιζέρια και τη θλίψη; Και πιο συγκεκριμένα, εσείς τι κάνετε για να είστε έτσι, τόσο αισιόδοξος; 

Κοίταξε, κατά την άποψη μου η λύση βρίσκεται μέσα μας, σε εμάς με άλλα λόγια. Αν πάψουμε να κλεινόμαστε στους εαυτούς μας και να αφήνουμε τη μοίρα μας στα χέρια άλλων, των δυνατών δηλαδή και των ισχυρών αυτού του κόσμου, τότε και μόνο μπορούμε να ανακάμψουμε. Να πιστέψουμε με άλλα λόγια, στους εαυτούς μας και να βασιστούμε στις δυνάμεις μας. 

Ξεφεύγω από το animation «Μπουτίκ για Αυτόχειρες» ώστε να σας ρωτήσω το εξής: Ταινίες σαν τον «Εραστή της Κομμώτριας», με τέτοιου ύφους βαθιά ρομαντική και τρυφερά αισθησιακή ματιά, χωρούν πλέον στον σύγχρονο κινηματογράφο; 

Χαίρομαι που κάνεις αυτή την ερώτηση. Ναι, πιστεύω ότι ταινίες σαν τον «Εραστή της Κομμώτριας», που δημιουργήθηκε, προβλήθηκε και αγαπήθηκε περίπου τρεις δεκαετίες πίσω, διαθέτει ένα διαχρονικό ύφος και μια τέτοια τρυφερότητα, ώστε έχει τη δύναμη να εξακολουθεί να εμπνέει και να «οδηγεί» σε ανάλογες παραγωγές στις μέρες μας. 

*Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (15-4-13).