22 Απρ 2013

H@ppY FeW: Μαρμε(νω)λάδα φράουλα


Του Νίκου Μπίνου

 Όσο περισσότερο ψάχνει κανείς, τόσο περισσότερους «πολέμους» βρίσκει. Και όταν αναφερόμαστε στη λέξη πόλεμος δεν είναι απαραίτητο να υποδηλώνουμε αυτόν καθ’ αυτόν, αλλά με την ευρύτερη έννοια που μας έρχεται στο μυαλό. Άλλωστε πολλοί απο μας είτε έχουμε ακούσει, είτε έχουμε παίξει όταν ήμασταν μικροί εκείνο το παιχνίδι με τίτλο «ο Σάιμον λέει», κατά το οποίο κάποιος έπαιρνε το ρόλο του Σάιμον δίνοντας μια «εντολή» που οι υπόλοιποι που συμμετείχαν στο παιχνίδι θα έπρεπε να εκτελέσουν, ενώ σε διαφορετική περίπτωση ήταν υποχρεωμένοι να το εγκαταλείψουν. Αυτή η εικόνα μου ήρθε στο μυαλό όταν έφτασε στ΄ αυτιά μου και διάβασαν τα μάτια μου για το πρόσφατο περιστατικό που έλαβε χώρα στην περιοχή της Μανωλάδας. 

Με την τεράστια όμως διαφορά οτι εδώ δεν πρόκειται για κάποιου είδους παιχνίδι αλλά για μια μορφή πολέμου, όπως χαρακτηριστικά σας ανέφερα στον πρόλογο μου. Και φυσικά δεν είναι ούτε το πρώτο αλλά ούτε και το τελευταίο περιστατικό. Ή διαφορετικά θα ευχόμουν να ήταν το τελευταίο. Για να συμβεί όμως κάτι τέτοιο θα πρέπει να αναφέρουμε (δυστυχώς για πολλοστή φορά) πως για να εξαλειφθούν παρόμοιες συμπεριφορές δε θα πρέπει να κλείνουν τα μάτια όλοι αυτοί οι ανευθυνοϋπεύθυνοι. Για ακόμη μια φορά τα ΜΜΕ παρουσίασαν το γεγονός σα να ανακάλυψαν την Αμερική ή σα να προσγειώθηκαν μόλις απο τον Άρη ή δεν ξέρω και ‘γω τι άλλο. Και πραγματικά πιστεύω πως είναι απ΄ τις λίγες φορές που δεν χρειάζεται να εστιάσουμε στην αλλοδαπή καταγωγή που είχαν τα θύματα μιας και δεν θα άλλαζε η στάση τους, εάν στη θέση τους βρίσκονταν αντίστοιχα ομοεθνοί μας. 

Είναι βαθύτερα τα αίτια και οι λόγοι τέτοιων συμπεριφορών για να επικεντρωθούμε απλά και μόνο σε μια καθαρά ρατσιστική συμπεριφορά. Μιας και για να το πούμε πιο λαϊκά, όλα αυτά τα χρόνια που εκτυλλίσονταν ανάλογες πράξεις απείρου κάλλους, κάνανε τουμπεκί ψιλοκομμένο. Βλέπετε τα συμφέροντα που κρύβονται απο πίσω είναι και πολλά και «ακριβά». Πρωτίστως να διατηρηθούν τα οικονομικά κεκτημένα των απανταχού «τσιφλικάδων» της περιοχής κρύβοντας κάτω απ’ το χαλί ανάλογες συμπεριφορές που έχουν επαναληφθεί στο παρελθόν, με τη σύμφωνη γνώμη πάντα της ευρύτερης κοινωνίας. 

Σε απόσταση αναπνοής ακολουθεί για ακόμα μια φορά αυτή η «ρουφιάνα» η τοπική Αυτοδιοίκηση και το παρακλάδι της, αυτό των ντόπιων πολιτικών κάθε περιοχής που για χάρη των ψήφων και της πελατειακής σχέσης με τους προύχοντες, ως συνήθως αγρόν ηγόραζαν. Και όπως σοφά έλεγαν οι παλιοί «το ψάρι βρωμάει απ΄το κεφάλι». Και όσο το κεφάλι συνεχίζει να εθελοτυφλεί και να επικρατεί η κλασική ανομία και ατιμωρησία, τόσο ανά τακτά χρονικά διαστήματα θα εμφανίζονται κάθε λόγης ανάλογα περιστατικά. 

Όσα κείμενα και να γραφτούν, όσες ώρες και να σπαταλήθουν από αρμόδιους - δημοσιογράφους, αν το κεφάλι δεν απαφασίσει να ενεργοποιηθεί «όλα τριγύρω θ΄αλλάζουμε κι όλα τα ίδια θα μένουν».