24 Απρ 2013

Pass2Day | Spitfire: Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νέοι | #49

Pass2Day. O Διονύσης Κούτρας επιμελείται τη μουσική στήλη του vakxikon.blogspot.gr. Kάθε Τετάρτη στο blog γράφει για μουσική. Και κάθε Κυριακή στο Vakxikon Radio, 8-10 το βράδυ, παίζει μουσική και μιλάει γι' αυτήν. 


Eπιμέλεια: Διονύσης Κούτρας 

Σε μια εποχή -αρχές της δεκαετίας του 1980- που οι χαρακτηρισμοί αλήτης, πρεζόνι, μαλλιάς, αλκοολικός και σατανιστής ήταν λέξεις που τις άκουγες συχνά όταν έβλεπες παιδιά στο δρόμο να κυκλοφορούν με μια κιθάρα ή ένα μπάσο στον ώμο, ιδρύθηκαν οι Spitfire. Tο όνομα τους προήλθε από ένα διθέσιο αυτοκίνητο μάρκας Triumph (spitfire), που είχε ο Ντίνος Κωστάκης, φρόντμαν του γκρουπ ενώ ιδρυτής τους ήταν ο κιθαρίστας Ηλίας Λογγινίδης. Η μπάντα έπαιζε σε κλάμπ και μουσικές σκηνές στην Αθήνα αποκλειστικά με δικές της συνθέσεις. Το 1985 στο Αμερικανικό Κολέγιο της Αθήνας έγινε ένα φεστιβάλ που συμμετείχαν οι Spitfire και ήταν η αφορμή για να γνωριστούν με τον μετέπειτα μάνατζερ και διευθυντή μάρκετινγκ της ΕΜΙ, Γιάννη Κουτουβό. Ο Γιάννης τους ζήτησε ένα ντέμο και το 1986 τους πρότεινε να υπογράψουν συμβόλαιο. Έχοντας στη διάθεσή τους μόνο 50 ώρες για να ηχογραφήσουν το άλμπουμ, ξεκίνησαν το καλοκαίρι του 1986 στην ίδια κονσόλα που ηχογραφήθηκε το Dark Side Of The Moon των Pink Floyd. Οι 50 ώρες που τους έδωσαν ήταν φυσικά λίγες, αν και το άλμπουμ ήταν έτοιμο σε 26 ώρες, τους έδωσαν 20 ώρες επιπλέον γιατι δεν τους έφτανε ο χρόνος για το μιξάρισμα των τραγουδιών. Εγένετο, λοιπόν, ο πρώτος δίσκος με τίτλο First Attack. Κομμάτια που έπαιζε η μπάντα την περίδο 1984-1985 όπως το Back To Zero, Dead City, Lady Night, μπήκαν στο άλμπουμ του συγκροτήματος. Ένα άλμουμ γεμάτο νεανικό σφρίγος, σκληρές κιθάρες, δυνατά τύμπανα, μελωδικές μπαλάντες και εκπληκτική φωνή κάνει το συγκρότημα να ξεχωρίσει όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό. Το περιοδικό Κerrang έγραψε χαραχτηριστικά: Heavy metal γκρουπ από την Ελλάδα; Είναι σαν να προσπαθείς να βρεις παρθένα στο tour bus των Motley Crew. Να ζεις στην Ελλάδα, να παίζεις χέβι μέταλ και να έχεις και έσοδα είναι ουτοπικό. Οι Spitfire το κατάφεραν. 


Μέσα σε όλη όμως αυτη την ευτυχία που ζει το συγκρότημα έρχεται η απόλυτη τραγωδία. Αφού έχει ολοκληρωθεί το άλμπουμ, ο τραγουδιστής Ντίνος Κωστάκης έχει ένα σοβαρό τροχαίο ατύχημα. Ενώ οδηγάει τη μηχανή του, ένα φορτηγό τον εμβολίζει και ο Ντίνος σέρνεται στην άσφαλτο με το κεφάλι για 40 μέτρα. Το αποτέλεσμα βέβαια ήταν οδυνηρό. Με βαριές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις ο Ντίνος πέφτει σε κώμα και όταν ξυπνάει δεν αναγνωρίζει κανένα από τα μέλη του συγκροτήματος. Αυτή η σπάνια φωνή με την εκπληκτική χροιά έφτασε κιόλας στο τέλος της. Ο Ντίνος μένει παράλυτος, καθηλωμένος σε αναπηρικό καροτσάκι μέχρι σήμερα. Το γκρουπ έχει προγραμματίσει μια συναυλία στην Κύπρο και πρέπει να συνεχίσει. Βρίσκουν λοιπόν έναν τραγουδιστή, τον Κορνήλιο, και συνεχίζουν. Προβλήματα και διενέξεις ταλαιπωρούν το γκρουπ και η αρχή του τέλους έρχεται με αποκορύφωμαα μια συναυλία, στο Θέατρο Βράχων που δεν έγινε ποτέ γιατί δεν προσήλθαν τα μισά μέλη του γκρουπ. 


Το 1987 οι Spitfire διαλύονται. Η ψυχή όμως και ο ιδρυτής της μπάντας, ο Ηλίας, ανασυντάσσει τις δυνάμεις του και θέλει να επαναφέρει τη μπάντα στο προσκήνιο. Λόγω όμως κάποιων νομικών προβλημάτων ,η ΕΜΙ υποστήριζε ότι το όνομα Spitfire της ανήκε, ονομάζει το γκρουπ Speedfire το 1989. Το 1990 κυκλοφορούν ένα νέο δίσκο με τίτλο 100% Live, με ζωντανή ηχογράφηση στο Ρόδον. Μετά από χρόνια στην αφάνεια, δισκογραφικά εννοώ ,το 2009 κυκλοφορούν το Die Fighting με τη σφραγίδα και τις συνθέσεις του Ηλία Λογγινίδη, ο οποίος απέδειξε για ακόμη μία φορά την μουσκή του αξία. 


Αφορμή γι' αυτό το μικρό αφιέρωμα στο συγκρότημα ήταν ένα ντοκιμαντέρ που είδα πρόσφατα με τίτλο Back To Zero. Ο Ηλίας Λογγινίδης και ο Γιάννης Κουτουβός μετά από 25 χρόνια συναντιούνται και παίρνουν το αεροπλάνο για να επισκεφθούν τον Ντίνο Κωστάκη στη Ρόδο. Σε όλη την διάρκεια της διαδρομής οι δύο άντρες θυμούνται τα παλιά, ανταλάσσοντας παράλληλα «χολές» και αρνητικά σχόλια ο ένας για τον άλλον, φανερώνοντας έτσι και το χάσμα που υπήρχε αλλά και υπάρχει μεταξύ τους, αλλά όλα αυτά τελειώνουν τη στιγμή που εμφανίζεται στο πλάνο ο Ντίνος. Πραγματικά δεν περιγράφονται οι σκηνές που ακολουθούν παρά μόνο όταν δείτε το ντοκυμαντέρ. Ο Ηλίας και ο Γιάννης κλαίνε σαν μικρά παιδιά, αντικρίζοντας τον αδελφό τους, τον Ντίνο. Είναι η πρώτη φορά που τον συναντούν μετά από 25 χρόνια και νιώθουν σαν να μην πέρασε μία μέρα. 

Ένας άνθρωπος που μπορούσε να έχει τα πάντα, τα έχασε σεένα βράδυ. Ζωντανός και μανιώδης καπνιστής, παρακολουθεί το σπάνιο υλικό από ζωντανές εμφανίσεις που είχαν φέρει μαζί τους οι αδελφικοί του φίλοι, και τραγουδάει τα κομμάτια του όπως τον παλιό καλό καιρό...