26 Μαΐ 2013

Επιστροφή στις buddy movies


Του Νέστορα Πουλάκου 

Κανένα ενδιαφέρον δεν παρουσιάζει αυτή η εβδομάδα κινηματογραφικά γι’ αυτό και η προσοχή μας εξακολουθεί να είναι τόσο στο Φεστιβάλ Καννών, που λήγει σήμερα όσο και στο Ταινιόραμα του Άστυ, το οποίο και αυτή την εβδομάδα έχει ένα πλούσιο και άκρως συναρπαστικό πρόγραμμα. Έτσι, οι εταιρείες διανομής είτε αποσύρθηκαν προσωρινά από την αγορά είτε έψαξαν στις αποθήκες τους για να βρουν δυο χαμηλής νοημοσύνης buddy movies, το κλασικό αμερικανικό είδος σινεμά του φιλαράκου, που όλο αλητείες κάνει κι όλο με γυναίκες ασχολείται. Από τη μια μεριά έχουμε τους Νομοταγείς Τύπους, μια αστυνομική κομεντί του Φίσερ Στίβενς που πάσχει από δεδομένη έλλειψη ταυτότητας. Οι τρεις πρωταγωνιστές, Αλ Πατσίνο, Άλαν Άρκιν και Κρίστοφερ Γουόκεν, κάνουν σε ένα βράδυ ότι δεν έκαναν σε 28 χρόνια που είχαν αποχωριστεί και διαλύσει τη συμμορία τους (μια και ο… Πατσίνο είχε μπει στη φυλακή): ξεδίνουν σε γυναίκες, ποτό, ναρκωτικά και φαγητό (απίστευτο πόσο τρώνε), κάνουν αλητείες, τα βάζουν με τους μπάτσους αλλά και με εγκληματικές συμμορίες, τρέχουν με γρήγορα αμάξια, κάνουν την πόλη γης μαδιάμ με άλλα λόγια χωρίς να λείπουν και οι τρυφερές στιγμές. Όλα αυτά ενυπάρχουν σε μια αστυνομική ταινία «υπερήλικων» που δεν ξέρεις που πρέπει να γελάσεις, να προβληματιστείς ή να κλάψεις. Άνευρη σκηνοθεσία, ασυνεχές σενάριο, σε μια ταινία που έχει όντως όλα τα φόντα για να προσφέρει διασκέδαση και καλό σινεμά. Έκτο επεισόδιο για τους πασίγνωστους πια Μαχητές των Δρόμων – Fast & Furious, αυτή τη buddy movie με τον Βιν Ντίζελ που έχει γίνει λάβαρο για τους απανταχού λάτρεις της γρήγορης ταχύτητας και αμαξιών, των όμορφων και ημίγυμνων γυναικών αλλά και της παρανομίας και εν γένει λαμογιάς. Η ιστορία συνεχίζει από την περίφημη ληστεία των 100 εκατομμύριων στο Ρίο της Βραζιλίας, μόνο που τώρα οι περιπέτειες λαμβάνουν χώρα στους δρόμους του Λονδίνου, όπου η γνωστή συμμορία συνεργάζεται με την αστυνομία για την εξάρθρωση μιας εγκληματικής σπείρας γρήγορων οδηγών. Ραπ, γυναίκες, αμάξια και το ζαντολάστιχο τούμπανο, σαν να λέμε. Σε επανέκδοση προβάλλεται η βουλγάρικη ταινία του Βούλο Ράντεφ Ο Κλέφτης Ροδάκινων, παραγωγής 1964. Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, το 1918, σ' ένα στρατόπεδο στη μικρή πόλη Τέρνοβο, στη Βουλγαρία, ένας αιχμάλωτος πολέμου, ο Σέρβος λοχαγός Ίβο, εισβάλλει στον οπωρώνα ενός συνταγματάρχη και κλέβει ροδάκινα. Σε μια παράνομη επιδρομή συναντά τη νεαρή γυναίκα του συνταγματάρχη και διοικητή του στρατοπέδου. Ανάμεσα στους δύο νέους γεννιέται ένα τρυφερό και βουβό αρχικά ερωτικό συναίσθημα, που όταν εκδηλώνεται, μεταμορφώνεται σε πάθος. 

Νομοταγείς Τύποι ** 
Fast & Furious 6 1/2 
Ο Κλέφτης Ροδάκινων - 

*H στήλη Στοπ Καρέ δημοσιεύτηκε στην εβδομαδιαία εφημερίδα Το Χωνί (26-5-13).

Κριτικές ταινιών στο SevenArt.gr (23-5-13) 

Νομοταγείς Τύποι 

Κλασική αμερικανική buddy movie που μπορεί να μην προσβάλλει τους διάσημους πρωταγωνιστές της, Αλ Πατσίνο, Κρίστοφερ Γουόκεν και Άλαν Άρκιν, όμως πάσχει από παντελή έλλειψη ταυτότητας, άνευρη σκηνοθεσία, μια ασυνέχεια στο σενάριο, επομένως το αν θα γελάσουμε, θα κλάψουμε ή θα προβληματιστούμε είναι κάτι το σχετικό και επαφίεται στο θυμικό μας. Πρόκειται για ταινία «υπερήλικων», λοιπόν, κατά την οποία τρεις «παππούδες» κάνουν την πόλη γης μαδιάμ σε ένα βράδυ μια και αποφασίζουν να το διασκεδάσουν μετά από… 28 χρόνια απουσίας και αυτοδιάλυσης. Βλέπετε, ο ένας εξ αυτών (ο Πατσίνο) ήταν στη φυλακή και ως εκ τούτου η συμμορία διαλύθηκε. Για ένα βράδυ τουλάχιστον θυμούνται τη νιότη τους, ρίχνοντας το έξω με ποτά, γυναίκες, ναρκωτικά, βάζοντας τα με τους μπάτσους αλλά και με εγκληματικές συμμορίες, χωρίς να ξεχνούν και τις τρυφερές στιγμές τους. Οι ερμηνείες των τριών πρωταγωνιστών δεν είναι κακές, και φυσικά είναι αυτές που σώζουν την ταινία από την ολοκληρωτική τραγωδία. Δε φτάνουν όμως μια και το πρότζεκτ βρίσκεται στον αυτόματο πιλότο και χωρίς ουσιαστικά κείμενο αλλά με αυτοσχεδιασμούς και ερμηνευτικά εκτοπίσματα μιας άλλης εποχής, που μπορεί να μας αρέσουν ακόμη αλλά δεν είναι αρκετά. Straight-to-dvd σαν να λέμε. 

Fast & Furious - Μαχητές των Δρόμων 6 

Θυμάμαι μια κριτική από συνάδελφο παλιότερα, που έλεγε κάπως έτσι: «Εμείς βαρεθήκαμε, αυτοί όχι;». Ήταν για ένα αντίστοιχο αμερικανικό φραντσάιζ, που έφτασε να αριθμεί τα 7, 8 επεισόδια αναμασώντας τα ίδια και τα ίδια. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τους «Μαχητές των Δρόμων», οι παραγωγοί των οποίων αναμοχλεύουν μια ολόκληρη δεκαετία τα μπράτσα, τα ζαντολάστιχα, τις ημίγυμνες γυναίκες, τις απατεωνιές και τις αλητείες, τα γρήγορα αμάξια και τις λαμογιές κάθε είδους. Συν τη ραπ, τα κορίτσια να ουρλιάζουν και τους δρόμους να παίρνουν φωτιά από τα πειραγμένα αμάξια και τους άντρες με τα μούσκουλα, η ιστορία μεταφέρεται από το Ρίο στο Λονδίνο όπου πια η συμμορία του Βιν Ντίζελ βοηθά την… αστυνομία να εξαρθρώσει μια άλλη συμμορία, όχι τόσο κακή όσο πιο επικίνδυνη από αυτή. Με αποτέλεσμα αυτή η δήθεν αστυνομική περιπέτεια να αγγίζει τα όρια του sci-fi και του παράλογου, ίσως και του επικίνδυνου εν γένει. Έλεος.