13 Μαΐ 2013

H@ppy FeW: Μάθε παιδί μου γράμματα


Του Νίκου Μπίνου 

Πάνε περισσότερα απο δεκαπέντε χρόνια που αποχωρίστηκα τα θρανία (ή αυτά αποχωρίστηκαν εμένα) και η αλήθεια είναι πως έχω αποστασιοποιηθεί σε σεβαστό βαθμό απο τα δρώμενα και τις «αλλαγές» που έχουν συντελεστεί όλα αυτό τον καιρό στον εκπαιδευτικό τομέα. Η πρώτη, έστω και ακούσια συμμετοχή μου, ενέκυψε πριν απο κάμποσους μήνες όταν με τις διαταγές του μνημονίου οδηγηθήκαμε σε μειώσεις μισθών στον ευρύτερο δημόσιο τομέα. Σε αυτούς που είδαν να υποχωρεί αισθητά το εισόδημά τους ήταν και οι εκπαιδευτικοί. Και αυτό ήταν κάτι που με βρήκε εντελώς αντίθετο. Σε συζητήσεις που έχουν λάβει χώρα με ανθρώπους του κοντινού μου περιβάλλον είχα εκφράσει την άποψη πως, τουλάχιστον, αυτή η κατηγορία δημοσίων υπαλλήλων θα έπρεπε να εξαιρεθεί με κάποιον τρόπο απο αυτό που αποκαλούνε οι ειδήμονες δημοσιονομική προσαρμογή. Και ο λόγος είναι προφανής. Δε μπορείς να ζήτας απο τη μια να μάθουν (μιας και «όταν δεν μπορείς να εκπαιδεύσεις κάποιον, προσπάθησε τουλάχιστον να του μάθεις κάτι») τα παιδιά μας «γράμματα» και απο την άλλη να τους κόβεις ίσως το τελευταίο κίνητρο που τους έχει απομείνει, σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που επιμένει να παραμένει δεκαετίες τώρα χωρίς τα στοιχειώδη. 

Και ερχόμαστε τώρα στο ζήτημα που προέκυψε τις τελευταίες μέρες με τη φημολογούμενη αποχή-απεργία των εκπαιδευτικών απο τις πανελλήνιες εξετάσεις που έχουν πρεμιέρα σε λίγες μέρες. Και ρόλο πρωταγωνιστών σε ένα ακόμα θέατρο του παραλόγου απο τα ουκ ολίγα που έχουν «ανέβει» στο σανίδι της εγχώριας εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης έχουν οι συνδικαλιστές του κλάδου. Αυτοί που, ανάθεμά με, αμφιβάλλω αν θυμούνται πλέον πως μπορεί να είναι χωροταξικά μια αίθουσα διδασκαλίας απο τα χρόνια που έχουν να ασχοληθούν με το επάγγελμα-λειτούργημα όπως συνηθίζουν να το αποκαλούν. Και δε με βρίσκει αντίθετο πως ο ρόλος του εκπαιδευτικού στην κοινωνία μας θα πρέπει να είναι κυρίως λειτούργημα. Τοποθετούμε όμως απέναντι τους όταν επιθυμούν να απεργήσουν τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο και μάλιστα εις βάρος των μαθητών εκείνων που προετοιμάζονται, ίσως και χρόνια κάποιοι, για αυτές τις λίγες μέρες των εξετάσεων και όχι κάποια άλλη χρονική στιγμή. Και με λόγους κατ' εμε αστείους. 

Ποιος γονιός άλλωστε δε θα επιθυμούσε να έχει εκπαιδευτικούς που να εμπιστεύεται τα παιδιά του, οι οποίοι θα αξιολογούνται τακτικά για την καταλληλότητά τους να συνεχίσουν να ασκούν το εν λόγω λειτούργημα; Ποιος γονιός θα ήταν αντίθετος για μόλις δυο ώρες επιπλέον διδασκαλίας την εβδομάδα των εκπαιδευτικών; Φαντάζομαι κανείς! Και συνειρμικά μου έρχετε μια εικόνα στο μυαλό από εκείνη την ελληνική ταινία, τον τίτλο της οποίας έχω χρησιμοποιήσει και για τίτλο του σημερινού μου κειμένου, τους συνδικαλιστές να πέρνουν τη θέση του Κώστα Τσάκωνα και να προσπαθούν ξανά και ξανά να θυμηθούν που πήγαν αυτά τα χρόνια που δεν τους βγαίνουν στο μέτρημα. 

Είναι τα χρόνια του βολέματος θα έλεγα εγώ! 

Γεια χαρά!