20 Ιουν 2013

Η Άλλη Όψη (1991)


Του Νέστορα Πουλάκου

Μετά την επιτυχία του «Καραβάν Σαράι» (το είχαμε παρουσιάσει παλιότερα στη στήλη HellasFilm), ο Τάσος Ψαρράς στράφηκε σε πιο κοινωνικά, σύγχρονα θέματα, που απασχολούσαν μάλιστα την κοινή γνώμη της εποχής. Άσχετα από το τελικό αποτέλεσμα, αυτή η απόφαση του Ψαρρά μόνο θετικά μπορεί να ιδωθεί, συντελώντας με αυτό τον τρόπο στην αφύπνιση του κόσμου και μέσω του κινηματογράφου. Συνεχίζουμε το αφιέρωμα στον ελληνικό κινηματογράφο της δεκαετίας του 1990 (προηγήθηκε το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Δημήτρη Ινδαρέ), με την πέμπτη ταινία του πολύ ταλαντούχου σκηνοθέτη Τάσου Ψάρρα, μεταξύ άλλων και ιδιαιτέρως ενεργού σε διοικητικά συμβούλια οργανισμών, όπως του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου, του Μουσείου Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών, του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδας κ.ά. «Η Άλλη Όψη» (1991) συνέχισε την έντονη ενασχόληση του ελληνικού σινεμά με θέματα που άπτονται της δημοσιότητας της εποχής και που είχαν συγκλονίσει. Το ζήτημα του AIDS ελάχιστα μπήκε στην ελληνική ταινία, παρόλο που η συγκεκριμένη νόσος-θάνατος της δεκαετίας του 1980 χτύπησε και τη δική μας κοινωνία σε μεγάλο βαθμό. Ο Ψαρράς διασκεύασε το δημοφιλές διήγημα «Το Μυστικό» του σπουδαίου πεζογράφου Περικλή Σφυρίδη (κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Καστανιώτη) και καταπιάστηκε με το θέμα-ταμπού για την εποχή. Μάλιστα, η καινοτομία ήταν ότι δεν πρόβαλε το AIDS μέσα από ομάδες περιθωριοποιημένων ατόμων ή ομοφυλόφιλων, όπως συνηθιζόταν τότε, αλλά μέσω μιας οικογένειας και ενός γνωστού «υπεράνω πάσης υποψίας» δικηγόρου. Τον πρωταγωνιστεί ερμήνευσε ο Νικήτας Τσακίρογλου. Πετυχημένος δικηγόρος, με οικογένεια και δυο παιδιά, που χτίζει βίλα στην Πεντέλη, διαθέτει και ουκ ολίγες εξωσυζυγικές σχέσεις με άλλες γυναίκες. Ο κόσμος του όμως ανατρέπεται όταν μαθαίνει ότι είναι φορέας του AIDS μετά από μια αιμοδοσία που έκανε. Υποπτεύεται τη γυναίκα του, που όντως τελικά έχει εραστή, ενώ μαθαίνει ξαφνικά ότι η μεγάλη κόρη του είναι μπλεγμένη στα ναρκωτικά, αφού ουσιαστικά είχε εγκαταλείψει το σπίτι του χάρη στη δουλειά και τις ερωτικές του περιπτύξεις. Τελικά, κόλλησε τον ιό από την, επί χρόνια, πιστή ερωμένη του, η οποία πήγαινε εκδικητικά με άλλους άντρες χωρίς ποτέ να ελεγχθεί. Ενώ πρόκειται για ένα καυτό θέμα, όταν μάλιστα μπαίνει μέσω μιας τυπικής μεσοαστής οικογένειας αποκτά ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον και είναι μακριά από κάθε είδους κλισέ, ο Ψαρράς κινείται σε ρηχά επίπεδα και το κυριότερο, δεν απογειώνει το δράμα στο τέλος, μια και τότε μπαίνουν το ένα πίσω από το άλλο τα κλισέ. Βραβείο ερμηνείας έλαβε η Δήμητρα Χατούπη για το ρόλο της στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, σε μια ταινία που θα μπορούσε να ήταν ορόσημο για το ελληνικό σινεμά της εποχής.