2 Ιουν 2013

Φεστιβάλ Καννών 2013: Ντεκολτέ, λεσβιακοί έρωτες και... βραβεία

 
Του Νέστορα Πουλάκου 

Φεστιβάλ Καννών μέρος τρίτο γιατί πάντοτε πρέπει να μεταφέρουμε και τον απόηχο των βραβείων. Άλλωστε στη φετινή διοργάνωση, οι Κάννες έζησαν έντονες στιγμές, από κλοπές κοσμημάτων και αποσκευών υψηλά ιστάμενων παραγόντων του παγκόσμιου κινηματογράφου μέχρι πυροβολισμούς και εξόφθαλμα ντεκολτέ με -σχεδόν- ημίγυμνες σταρ να αποκαλύπτουν τα… προσόντα τους: μια από αυτές και ίσως η πιο καυτή παρουσία στο κόκκινο χαλί ήταν η Γαλλίδα ηθοποιός και σύζυγος του Ρομάν Πολάνσκι, Εμανουέλ Σενιέ. Πρωταγωνίστρια της τελευταίας ταινίας του Πολωνού σκηνοθέτη La Venus a la Fourrure, έδωσε μια από τις καλύτερες και πιο ώριμες ερμηνείες της καριέρας της, συνάμα τράβηξε και τα φλας των φωτογράφων μια και το κατακόκκινο και… λειψό φόρεμα της, σε συνδυασμό με τα -εξίσου- κατακόκκινα χείλη και νύχια της, το μπούστο και τα μακριά πόδια της να ξεπροβάλλουν εντόνως, ανάγκασε τόσο τον, κατά ένα κεφάλι, κοντύτερο σύζυγο της όσο και τους υπόλοιπες άντρες της Κρουαζέτ να μείνουν με το στόμα ανοιχτό. 

Χωρίς ανάσα ήταν και η προβολή της ταινίας που κέρδισε το Χρυσό Φοίνικα Καλύτερης Ταινίας, La vie d’ Adele του Αμπντελατίφ Κεσίς (Μαύρη Αφροδίτη). Ένα σχεδόν τρίωρο ερωτικό έπος που βασίζεται στο κλασικό μυθιστόρημα του Μαριβό «La vie de Marianne», κατά το οποίο δυο κοριτσόπουλα πειραματίζονται στο κρεβάτι προκειμένου να βρουν τη σεξουαλική τους ταυτότητα. Πολλοί ακτιβιστές χάρηκαν για το πρώτο queer Χρυσό Φοίνικα που δείχνει έντονα το λεσβιακό έρωτα, με τον τελευταίο να αποτυπώνεται σε μια ανθολογική, για την ιστορία του σινεμά, σκηνή δυνατού σεξ -στα όρια του πορνό-, περίπου δεκάλεπτης διάρκειας, που κόβει κυριολεκτικά την ανάσα. Όποιοι είχαν αποσβολωθεί με το λεσβιασμό της Ναόμι Γουότς στην Οδό Μαλχόλαντ του Ντέιβιντ Λιντς, εδώ θα πάθουν καρδιακό επεισόδιο! Για την Ιστορία, οι Γαλλίδες πρωταγωνίστριες Λέα Σεϊντού και Αντέλ Εξαρχόπουλος (ελληνικής καταγωγής) κόβουν την ανάσα και δια ζώσης. 

Για την κριτική είναι ένα ακόμη κινηματογραφικό τους ανέκδοτο, πάντως οι Ίθαν και Τζοέλ Κοέν έφυγαν από τις Κάννες με το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής για την ατμοσφαιρική, η αλήθεια είναι, βιογραφία του θρύλου της φολκ στα ‘50s Λιούιν Ντέιβις. Μια άγρια και βρώμικη, σχεδόν ξεχασμένη Αμερική ξεπροβάλλει στις οθόνες μας, σε μια ταινία εποχής που διασκεδάζει τις εντυπώσεις για το θρυλικό αλλά ατίθασο νεοϋορκέζικο Βίλατζ της εποχής. Από την άλλη μεριά, τα βραβεία της Επιτροπής, της Σκηνοθεσίας και του Σεναρίου πήγαν σε «εξωτικούς» προορισμούς: Κατ’ αντιστοιχία, στον Ιάπωνα Χιροκάζου Κόρε Έντα και την ταινία Like father like son πήγε το πρώτο βραβείο, ένα τρυφερό οικογενειακό δράμα που εξετάζει την πάντοτε προβληματική και στα όρια σχέση ενός πατέρα με το γιο του. Για τη σκηνοθεσία του τιμήθηκε ο Μεξικανός Άματ Εσκαλάντε για το υπερβίαιο Heli, στο οποίο μια δυσλειτουργική οικογένεια που ζει στη μεξικανική επαρχία πληρώνει με άκρατη βία τις παράνομες πράξεις της προκειμένου να ζήσει. Από την άλλη μεριά, στον Κινέζο Ζία Ζανγκέ δόθηκε το βραβείο Σεναρίου για την ταινία του A Touch of Sin, όπου τέσσερις σπονδυλωτές ιστορίες αποκαλύπτουν το πιο σκληρό πρόσωπο της σύγχρονης, υπό ανάπτυξη και πλήρως γιγαντωμένης Κίνας στους πολυάριθμους κατοίκους της. 

Για τις ερμηνείες τους σε δυο ξεχωριστές ταινίες που θα δούμε στις ελληνικές αίθουσες της σεζόν 2013 – 2014 τιμήθηκαν ο Αμερικανός Μπρους Ντερν και η Γαλλίδα (και κουκλίτσα) Μαριόν Κοτιγιάρ. Ο πρώτος παίζει στη Nebrasca του (ελληνικής καταγωγής) Αλεξάντερ Πέιν, μια ασπρόμαυρη μελαγχολική ταινία που αποδομεί, εξετάζει, ίσως και επιχειρεί μια νέα διαλεκτική με το κλασικό αμερικανικό όνειρο, ένα αγαπημένο θέμα του Χόλιγουντ διαχρονικά. Από την άλλη μεριά, η Μαριόν Κοτιγιάρ, που την είχαμε θαυμάσει ως Εντίθ Πιαφ στη Ζωή σαν Τριαντάφυλλο αλλά και ως ανάπηρη και σκληρά αγωνιζόμενη στο περυσινό Σώμα με σώμα, πρωταγωνιστεί στο δράμα δωματίου La Passe του Ιρανού Ασγκάρ Φαραντί (Ένας χωρισμός), ένα ακόμη κομμάτι στο παζλ των σχέσεων των δυο φύλων που συνθέτει ο πολυβραβευμένος σκηνοθέτης εδώ και χρόνια. Παρολαυτά το φετινό φεστιβάλ είχε και πολλές ταινίες που ακούστηκαν αλλά δεν τιμήθηκαν μα σίγουρα θα ξανά… ακουστούν στο μέλλον. Όπως για παράδειγμα αυτή του Πολάνσκι που προαναφέραμε, ή το ακραία βίαιο Only god forgives του Νίκολας Βίντινγκ Ρεφν με πρωταγωνιστή τον Ράιαν Γκόσλινγκ. Μην ξεχάσουμε ένα ακόμη queer δράμα, το Behind the candelabra του Στίβεν Σόντερμπεργκ, με τους Μάικλ Ντάγκλας και Ματ Ντέιμον. Αλλά και τη στιβαρή ερμηνεία του Ρόμπερτ Ρέντφορντ στο All is lost του Τζέι Σι Τσάντορ. Τέλος, υπάρχει πάντα το μουσικότροπο Only lovers left alive του Τζιμ Τζάρμους, με την Τίλντα Σουίντον και ελληνικά χρήματα στην παραγωγή του, αλλά και το The Immigrant του Τζέιμς Γκρέι, με τη Μαριόν Κοτιγιάρ και τον Τζέρεμι Ρένερ, ένα σύγχρονο μεταναστευτικό δράμα που συγκλονίζει. 

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην εβδομαδιαία εφημερίδα Το Χωνί (2-6-13).