15 Ιουλ 2013

H@ppY FeW: Θέλεις μπουζούκια, πάμε!


Του Νίκου Μπίνου

Ανατρέχοντας κανείς σε οποιοδήποτε λεξικό θέλοντας να τσεκάρει διαφορές και ομοιότητες που υπάρχουν στις λέξεις διασκέδαση και ψυχαγωγία θα διαπιστώσει ως κατά κύριο λόγο τα εξης: με τη λέξη διασκέδαση αναφερόμαστε στη διαδικάσια εκείνη κατά την οποία οι άνθρωποι αναζητούν τρόπους για να χαλαρώσουν και να αποβάλλουν καταστάσεις στρες και άγχους, που τους προκαλεί η καθημερινότητα. Στον αντίποδα τώρα με τη λέξη ψυχαγωγία αναφερόμαστε σε αυτό που και η ίδια η λέξη σημαίνει ετυμολογικά. Αγωγή της ψυχής δηλαδή. Προάγγελος για ένα τέτοιο αποτέλεσμα είναι η συμμετοχή σε κάθε είδους πνευματικής ή/και καλλιτεχνικής δημιουργίας. Η ειδοποιός διαφορά τώρα των δυο αυτών λέξεων εντοπίζεται σε αυτό που λέμε διαδικασία. Ενώ η ψυχαγωγία εκδηλώνεται κυρίως με το στοχασμό και τη σκέψη, η διασκέδαση με τη σειρά της έχει να κάνει με πιο ενεργή και συνάμα πιο εκδηλωτική συμμετοχή του ατόμου στην αντίστοιχη διαδικασία. 

Αναρωτιέμαι ακόμα και τώρα κάποιες φορές εάν αυτό που αποκαλούμε «μπουζούκια» ανήκει σε κάποια κατηγορία προφανώς ειδική, ή είναι μια κατηγορία από μόνη της. Πιστεύω το δευτέρο. Και όλα αυτά τα γράφω μιας και σχετικά πρόσφατα το έφερε η μοίρα και κατευθύνθηκα προς παραλία μεριά κάνοντας την τιμή να επισκεφτώ μια μπουζουκερί της περιοχής. Πραγματικά, η όλη ατμόσφαιρα που επικρατούσε ήταν γνώριμη και γνωστή. Τα φρεσκοπλυμένα και γυαλιστερά ΙΧ πολυτελείας ήταν πρώτη μούρη έξω απο το μαγαζί να θυμίζουν κάτι μεταξύ αντιπροσωπείας και έκθεσης πανάκριβων αυτοκινήτων. Η είσοδος χωρισμένη στα δυο και οι «καλησπεράδες - υποδοχή» καλωδιωμένοι σε καθοδηγούν όσους είναι με τραπέζι ή όχι. Λες και αυτοί που δεν έχουν κάνει «κράτηση» δε θα αφήσουν τα ωραία τους λεφτά. Και απο 'δω και πέρα αρχίζει ένα απίστευτο πανηγύρι. 

Με «μπροστάρη» κάποιον εκ του καταστήματος να σε οδηγεί στο τραπέζι που αυτοί έχουν επιλέξει για εσένα βάσει των γνωριμιών και των «κονέ» που έχεις με το μαγαζί για το κατά πόσο θα είσαι πιο κοντά στην πίστα και να το παίζεις πρώτη μούρη. Εν συνεχεία, η όποια προσπάθεια να καθίσεις - στριμωχτείς στο χώρο που σου ανήκει μην έχοντας και πολλά περιθώρια για να αισθανθείς πιο άνετα. Αλλά μην ξεχνάμε, κάθε ανεκμετάλλευτο χιλιοστό είναι χαμένα ευρώ. Σ' αυτό το σημείο περίπου είναι οι αγκαλιές και τα φιλιά ανθρώπων του μαγαζιού με πελάτες θέλοντας να δείξουν με αυτό τον τρόπο ότι έχουν έρεισμα στο συγκεκριμένο χώρο. Τιτανομεγιστοτεράστια προσπάθεια θα πρέπε να καταβάλλεις όταν χρειαστεί να σηκωθείς απ' το τραπέζι για να πας προς «νερού» σου. Στην αρχή θα πρεπει να συντονιστούν όλοι αυτοί που θα χρειαστεί να σηκωθούν απ' τη θέση τους για να βγεις μετά εσύ, κι αφου έχεις ζητήσει και κάποιες συγνώμες από τους γείτονες του διπλανού τραπεζιού που λίγο χρειάζεται για να γίνεται μια μεγάλη παρέα μεταξύ σας. 

Και ενώ το πρόγραμμα βρίσκεται ακόμα στο ζέσταμα μιας και δεν έχει κάνει την εμφάνιση του το πρώτο όνομα της πίστας, δειλά δειλά κάνουν την περατζάδα τους και οι λουλουδούδες πιάνοντας καίρια πόστα κυρίως στα μπροστινά τραπέζια και περιμένοντας από τον επιδειξία του τραπεζιού το πρώτο νεύμα για αφήσει τα πρώτα πανέρια. Με κάποια σχετική σπιρτάδα αλλά με βλέμμα εντελώς βαριεστημένο μοιράζει κατα μήκος του τραπεζιού τα λουλούδια. Η όποια συμπεριφορά της ενδέχεται ν' αλλάξει εάν ο πελάτης είναι διατεθειμένος να κάνει «ζημιά». Και ενώ το κέφι ώρα με την ώρα όλο και ανεβαίνει και το αλκοόλ ρέει άφθονο μιας και στο ενδιάμεσο η εμφάνιση του πρώτου στη μαρκίζα καλλιτέχνη έχει γίνει με βροχή απο λελούδια, η προσοχή αρχίζει και στρέφεται πλέον στα γυρώ τραπέζια και σε αυτούς που χορεύουν στην πίστα. Ο μοναδικός τρόπος για να εκδηλώσεις το ενδιαφέρον σου είναι αφού εντοπίσεις το στόχο ν' αρχίσεις το λεγόμενο «λουλουδοπόλεμο» και παίζει ν' ανταποκριθεί στο ενδιαφέρον σου αφού πρώτα έχεις ξοδέψει μια περιουσία σε γαρδένιες. Μετά το μάτι σου πέφτει σε γιαπήδες που όντως είναι όπως και άλλλους που προσπαθούν να το παίξουν γιάπηδες (τα αναμένα πούρα είναι σήμα κατατεθέν). Ο όποιος ανταγωνισμός διακρίνει κανείς φτάνει στο πικ του με το γυναικείο φύλο. Η μια προσπαθεί να ξεπεράσει την άλλη σε προκλητικότητα. Αυτή που είναι όμορφη θα κοιτάξει να προβάλλει τα επίμαχα σημεία (ενίοτε σιλικονάτα), με μαλλί που λες και μόλις βγήκε από κομμωτήριο, εκθέτοντας το τελευταίο τατουάζ που χτύπησε λίγες μέρες νωρίτερα. Αυτή που δεν τη λες και όμορφη θα κοιτάξει να προκαλέσει είτε με τη συμπεριφορά της είτε με τον τρόπο που θα σηκωθεί να χορέψει πάνω στην πίστα προσπαθώντας να κερδίσει όλο και περισσότερα βλέμματα. 

Και η βραδιά κλείνει με τους τελευταίους, εκεί γύρω στις τέσσερις με πέντε που αποφασίζουν να κάνουν και απόψε το πέρασμά τους και να δώσουν το παρών σ' ένα ακόμη σχήμα για τη φετινή χρονιά μεγαλώνοντας έτσι τον απολογισμό τους. Φαίνεται τελικά πως η ματαιοδοξία αλλά και όλο αυτό το παιχνίδι του «φαίνεσθαι» καλά κρατεί. 

Πόσο σοφά αναρωτιέται άραγε εδω και χρόνια ο Αυλωνίτης στο πλάι της Βασιλειάδου με εκείνο το αμίμητo: «ωρέ που πάμε ρε, που πάμε;»