21 Ιουλ 2013

"Red" περιπέτεια με δόσεις... γέλιου!


Του Νέστορα Πουλάκου

Για μια ακόμη εβδομάδα, ένας πλουραλισμός ταινιών κάνει πρεμιέρα στις κινηματογραφικές αίθουσες. Από αυτές ξεχωρίζουν τόσο το σίκουελ του Red με τους… αποσυρμένους πράκτορες να αναλαμβάνουν και πάλι δράση, όσο και το Ένα καλοκαίρι (Mud) της ενηλικίωσης δυο αγοριών που βρίσκουν την ταραχώδη ζωή του αλητήριου Μαντ καθόλα ελκυστική (σε μια έξοχη ερμηνεία ο Μάθιου ΜακΚόναχι). Σε επανέκδοση και χωρίς να πραγματοποιήσει δημοσιογραφική προβολή (άρα, προσοχή στην κόπια!), παίζεται το νεορεαλιστικό αριστούργημα του Βιτόριο Ντε Σίκα Κλέφτης ποδηλάτων (Ladri di biciclette). Μια αξεπέραστη ταινία που δεν πρέπει να χάσει κανένας φανατικός σινεφίλ. 

Οι λύκοι κι αν γέρασαν… 

Η πρώτη ταινία άρεσε όχι τόσο για την εκτέλεση της όσο για το όλο κόνσεπτ της, την ιδέα δηλαδή πάνω στην οποία βασίστηκε. Αποσυρμένοι πράκτορες από τη CIA, την KGB και τη ΜΙ6, με άλλα λόγια τα πρωτοκλασάτα ονόματα του Ψυχρού Πολέμου επανεμφανίζονται και τα κάνουν γης μαδιάμ. Σε παρόμοιο μοτίβο και τέμπο κινείται το σίκουελ, με τους ίδιους ήρωες να μας παρασέρνουν άλλοτε σε περιπέτεια και άλλοτε σε κωμωδία. Κι αυτό είναι το συστατικό της επιτυχίας της ταινίας: εκεί που όλα φαίνονται σοβαρά και τα κυνηγητά από το Τέξας στο… Κρεμλίνο δίνουν και παίρνουν, αναβιώνοντας αλήστου μνήμης εποχές και στιγμές, εκεί σκάμε στα γέλια από τις θανατηφόρες ατάκες, τα κωμικά γκαγκ, τα σκετσάκια, τους μορφασμούς και τις κινήσεις των έμπειρων πρωταγωνιστών. Το Red 2 είναι μια έξυπνη κωμική περιπέτεια που όμως… διαθέτει την ανέμπνευστη και καθόλου σπιρτόζα σκηνοθεσία του Πάριζο. Υπάρχουν στιγμές που βαριόμαστε, αλλά και ανούσιοι διάλογοι και σκηνές που δεν έχουν λόγο ύπαρξης. Δηλαδή, σε μια διεκπεραιωτική σκηνοθεσία «κολλήσανε» μια ευφάνταστη ιστορία (που προέρχεται από γνωστό κόμικ) και βουαλά… μια διασκεδαστική ταινία που ξεχνιέται γρήγορα. 

Ένα «αξέχαστο» καλοκαίρι 

Η αλήθεια είναι ότι περιμέναμε κάτι παραπάνω από τον Τζεφ Νίκολς, το δημιουργό που μας εξέπληξε με το Καταφύγιο του στις προπέρσινες Κάννες, μα εντέλει είδαμε μια ακόμη αμερικανική ταινία ενηλικίωσης από τις τόσες που έχουν κυκλοφορήσει δεκαετίες τώρα (λ.χ. Στάσου πλάι μου). Εντάξει, είναι μια σκοτεινή και μυστήρια ιστορία, έχει κοινωνικό βάθος και σκιαγράφηση των ιδιαίτερων χαρακτήρων του Νότου, δεν παύει όμως να επικεντρώνεται στο παιδοεφηβικό βλέμμα των 15 ετών που ψάχνει τρόπο να μεγαλώσει! Το ατού της ταινίας είναι ένα και μοναδικό: η ερμηνεία του Μάθιου ΜακΚόναχι, ο οποίος σε έναν ακόμη περίεργο ρόλο στην άνιση καριέρα του «απλώνει» τη μανιέρα του φόρα παρτίδα και «ξεδιπλώνει» το πολύπτυχο ταλέντο του. Εδώ, ως άλλος βρώμικος και «κακός» σε ιστορίες του Χάκλμπερι Φιν, είναι το πρότυπο - μυστήριο - περιπέτεια των πιτσιρικάδων στο παραλιακό Άρκανσο, κάποιο καλοκαίρι. Άλλωστε, όλοι μας πάνω - κάτω είχαμε «εκστασιαστεί» από τον περίεργο του χωριού στα μακρινά πια εφηβικά καλοκαίρια μας. Και ονειρευόμασταν… Με άλλα λόγια, ο Νίκολς επιμένει επαρχιακά και κυρίως εμβαθύνει σε αμερικανικές περιοχές, κυριολεκτικά ξεχασμένες από το θεό (ή τον Ομπάμα), επικεντρωμένος σε προβληματικούς ήρωες που ψάχνουν το σχοινί που θα πιαστούν για να «σωθούν». Τον ενδιαφέρει το παιδικό βλέμμα κι αν σας ενδιαφέρει κι εσάς, σε μια φροντισμένη και καλοκαιρινή ιστορία ενηλικίωσης, δεν έχετε παρά να προτιμήσετε αυτήν τη βαθιά αμερικανική ταινία. 

Παίζονται ακόμη 

- Γλυκιά και τρυφερή γαλλική κομεντί εποχής που ζήλεψε τη δόξα του Φίνου αφενός και της Βουγιουκλάκη αφετέρου, είναι τα Χτυποκάρδια στο γραφείο (Populaire) του Ρεζίς Ρουανσάρντ ο οποίος τα «βάζει» με τον «απαραίτητο» θεσμό της γραμματέως - δακτυλογράφου. Κάποτε, το όνειρο κάθε γυναίκας δηλαδή… Ρετρό φαντασία και αναμνήσεις από παλιό ελληνικό κινηματογράφο. 
- Το νέο κινούμενο σχέδιο της Dreamworks λέγεται Τούρμπο (Turbo) και είναι ευφάνταστο, πολύχρωμο και σπιρτόζικο, παραμένει όμως κολλημένο στην παιδική ηλικία! Δε νομίζω δηλαδή να ενδείκνυται για ενήλικες, όπως άλλωστε συμβαίνει και με τα Αυτοκίνητα της Ντίσνεϋ, στα οποία φαίνεται να βασίστηκαν οι δημιουργοί του. 
- Μια πράσινη ιστορία (A green story) λέγεται η ταινία - αγιογραφία του Έλληνα ομογενή στις ΗΠΑ Βαν Βλαχάκης που περιλαμβάνει τα εξής: αμερικανικό όνειρο, επιτυχία, χρήματα, δόξα, οικογένεια, γυναίκες, εγγόνια, συνείδηση (εν προκειμένω οικολογική), νοσταλγία για την πατρίδα, τον παππού, τους συγγενείς… Εδώ, μάλιστα πάει παρακάτω και νικάει και τον καρκίνο! 
- Tο γερμανικό ντοκιμαντέρ Ανακυκλώνοντας τη Μήδεια που βασίζεται σε μουσική του Μίκη Θεοδωράκη για να μιλήσει σχετικά με την ελληνική «κατάσταση» των ημερών μας. Είχε κάνει πρεμιέρα στο Θέατρο Μπάντμιντον, τον Ιούνιο που μας πέρασε. 

Red 2 **1/2 
Ένα καλοκαίρι **1/2 
Χτυποκάρδια στο γραφείο ** 
Τούρμπο ** 
Μια πράσινη ιστορία * 
Ανακυκλώνοντας τη Μήδεια - 

*Η στήλη Στοπ Καρέ δημοσιεύτηκε στην εβδομαδιαία εφημερίδα Το Χωνί (21-7-13). 

Κριτικές ταινιών στο SevenArt.gr (18-7-13) 

Red 2 (5/10) 

Η πρώτη ταινία άρεσε όχι τόσο για την εκτέλεση της όσο για το όλο κόνσεπτ της, την ιδέα δηλαδή πάνω στην οποία βασίστηκε. Αποσυρμένοι πράκτορες από τη CIA, την KGB και τη ΜΙ6, με άλλα λόγια τα πρωτοκλασάτα ονόματα του ψυχρού πολέμου επανεμφανίζονται και τα κάνουν γης μαδιάμ. Σε παρόμοιο μοτίβο και τέμπο κινείται το σίκουελ, με τους ίδιους ήρωες να μας παρασέρνουν άλλοτε σε περιπέτεια και άλλοτε σε κωμωδία. Κι αυτό είναι το συστατικό της επιτυχίας της ταινίας: εκεί που όλα φαίνονται σοβαρά και τα κυνηγητά από το Τέξας στο… Κρεμλίνο δίνουν και παίρνουν, αναβιώνοντας αλήστου μνήμης εποχές και στιγμές, εκεί σκάμε στα γέλια από τις θανατηφόρες ατάκες, τα κωμικά γκαγκ, τα σκετσάκια, τους μορφασμούς και τις κινήσεις των έμπειρων πρωταγωνιστών. Το «Red 2» είναι μια έξυπνη κωμική περιπέτεια που όμως… διαθέτει την ανέμπνευστη και καθόλου σπιρτόζα σκηνοθεσία του Πάριζο. Υπάρχουν στιγμές που βαριέσαι, αλλά και ανούσιοι διάλογοι και σκηνές που δεν έχουν λόγο ύπαρξης. Δηλαδή, σε μια διεκπεραιωτική σκηνοθεσία «κολλήσανε» μια ευφάνταστη ιστορία (που προέρχεται από γνωστό κόμικ) και βουαλά… μια διασκεδαστική ταινία που ξεχνιέται γρήγορα. 

Ένα Καλοκαίρι (5/10) 

Η αλήθεια είναι ότι περιμέναμε κάτι παραπάνω από τον Τζεφ Νίκολς, το δημιουργό που μας εξέπληξε με το «Καταφύγιο» του στις προπέρσινες Κάννες, μα εντέλει είδαμε μια ακόμη αμερικανική ταινία ενηλικίωσης από τις τόσες που έχουν κυκλοφορήσει δεκαετίες τώρα (λ.χ. «Στάσου πλάι μου»). Εντάξει, είναι μια σκοτεινή και μυστήρια ιστορία, έχει κοινωνικό βάθος και σκιαγράφηση των ιδιαίτερων χαρακτήρων του Νότου, δεν παύει όμως να επικεντρώνεται στο παιδοεφηβικό βλέμμα των 15 ετών που ψάχνει τρόπο να μεγαλώσει! Το ατού της ταινίας είναι ένα και μοναδικό: η ερμηνεία του Μάθιου ΜακΚόναχι, ο οποίος σε έναν ακόμη περίεργο ρόλο στην άνιση καριέρα του «απλώνει» τη μανιέρα του φόρα παρτίδα και «ξεδιπλώνει» το πολύπτυχο ταλέντο του. Εδώ, ως άλλος βρώμικος και «κακός» σε ιστορίες του Χάκλμπερι Φιν, είναι το πρότυπο - μυστήριο - περιπέτεια των πιτσιρικάδων στο παραλιακό Άρκανσο, κάποιο καλοκαίρι. Άλλωστε, όλοι μας πάνω - κάτω είχαμε «εκστασιαστεί» από τον περίεργο του χωριού στα μακρινά πια εφηβικά καλοκαίρια μας. Και ονειρευόμασταν… Με άλλα λόγια, ο Νίκολς επιμένει επαρχιακά και κυρίως εμβαθύνει σε αμερικανικές περιοχές, κυριολεκτικά ξεχασμένες από το θεό (ή τον Ομπάμα), επικεντρωμένος σε προβληματικούς ήρωες που ψάχνουν το σχοινί που θα πιαστούν για να «σωθούν». Τον ενδιαφέρει το παιδικό βλέμμα κι αν σας ενδιαφέρει κι εσάς, σε μια φροντισμένη και καλοκαιρινή ιστορία ενηλικίωσης, δεν έχετε παρά να προτιμήσετε αυτήν τη βαθιά αμερικανική ταινία. 

Χτυποκάρδια στο Γραφείο (4/10) 

Γλυκιά και τρυφερή γαλλική κομεντί εποχής που ζήλεψε τη δόξα του Φίνου αφενός και της Βουγιουκλάκη αφετέρου, «βάζοντας» τα με τον «απαραίτητο» θεσμό της γραμματέως - δακτυλογράφου. Κάποτε, το όνειρο κάθε γυναίκας δηλαδή. Ο Γάλλος σκηνοθέτης Ρεζίς Ρουανσάρντ το πήγε και παρακάτω: δεν έμεινε απλώς στην -έτσι κι αλλιώς- ερωτική σχέση της αδέξιας γραμματέως με το αυστηρό αφεντικό της αλλά τους έβαλε και ως δίδυμο προπονητή - αθλήτριας στον παγκόσμιο διαγωνισμό δακτυλογράφησης! Πέρα από κάθε φαντασία, με μια εκπληκτική φωτογραφία και με το πρωταγωνιστικό δίδυμο να παραπέμπει από Παπαμιχαήλ - Βουγιουκλάκη σε Γκραντ - Χέμπορν, οι Γάλλοι επιδιώκουν μέσα από αυτήν τη ρετρό φαντασία να ξυπνήσουν την πιο γλυκιά, την πιο ευαίσθητη χορδή αλλά και την πλέον ρομαντική πλευρά των Ελλήνων σινεφίλ. Γιατί στα υπόλοιπα σημεία η ταινία πιάνει πάτο… (σκηνοθεσία, ερμηνείες, κυρίως ιστορία κτλ.) Λέτε να τα καταφέρει; 

Τούρμπο (4/10) 

Καλοκαιράκι είναι και τα παιδιά πρέπει να χαρούν με την ταχύτητα και τα ζωάκια. Μια και η ταχύτητα της δακτυλογράφου στη γαλλική ταινία της εβδομάδας δε θα τα συγκινήσει, περισσότερο θα στραφούν στην ταχύτητα του σαλιγκαριού το οποίο ονειρεύεται και τελικά πετυχαίνει να γίνει γρήγορο, με άλλα λόγια να τρέχει σαν το διάολο και τελικά να λαμβάνει μέρος και σε αγώνες… ταχύτητας! Όλα τα παραπάνω εξωπραγματικά συμβαίνουν στο νέο κινούμενο σχέδιο της Dreamworks, που είναι ευφάνταστο, πολύχρωμο και σπιρτόζικο, παραμένει όμως κολλημένο στην παιδική ηλικία! Δε νομίζω δηλαδή να ενδείκνυται για ενήλικες, όπως άλλωστε συμβαίνει και στα «Αυτοκίνητα» της Ντίσνεϋ, στα οποία φαίνεται να βασίστηκαν οι δημιουργοί του «Τούρμπο». Ελπίζοντας και στην επιτυχία τους συνάμα! 

 Μια Πράσινη Ιστορία (2/10) 

Δεν έχω πολλά να γράψω γι’ αυτή την παλιομοδίτικη ταινία, θέμα και εκτέλεση. Αν και δεν τις έχω ζήσει (ευτυχώς!), φέρνει στο νου τις αναχρονιστικές, εντελώς ξεπερασμένες γιορτές των Ελλήνων ομογενών! Αμερικανικό όνειρο, επιτυχία, χρήματα, δόξα, οικογένεια, γυναίκες, εγγόνια, συνείδηση (εν προκειμένω οικολογική), νοσταλγία για την πατρίδα, τον παππού, τους συγγενείς… Εδώ, μάλιστα πάει παρακάτω και νικάει και τον καρκίνο! Για να καταλάβετε, πρόκειται για την αγιογραφία όχι κάποιου διάσημου, πολιτικού ή -εν γένει- σταρ, αλλά ενός Έλληνα ομογενή δουλευταρά που πήγε στην Αμερική με 20 δολάρια στην τσέπη του μεταπολεμικά κι έγινε πετυχημένος επιστήμονας (χημικός ο κ. Βλαχάκης), επιχειρηματίας, οικογενειάρχης, παππούς, γυναικάς και άλλα πολλά. Βρε, που έχω ξανακούσει αυτή την ιστορία… Που την έχω ξανακούσει άραγε; Να σημειώσω εδώ ότι ο κ. Βλαχάκης είναι εν ζωή, εξακολουθεί επιτυχημένος σε όλα και παρεμπιπτόντως παραγωγός της ταινίας. Πειστήκατε;