1 Δεκ 2013

Ο... άνθρωπος στο επίκεντρο!


Του Νέστορα Πουλάκου 

Αυτή την εβδομάδα προτείνουμε δυο ταινίες εκ διαμέτρου αντίθετες μεταξύ τους: τα «Ραγισμένα όνειρα» από το Βέλγιο μας προβληματίζουν σχετικά με τη ανθρώπινη ευθραυστότητα αλλά και αναδεικνύουν τη δύναμη της αγάπης και τη θέληση να χτίζονται γερές και στέρεες σχέσεις. «Η τέλεια ομορφιά» από την Ιταλία μας ταξιδεύει στο μαγικό κόσμο της ιλουστρασιόν ματαιοδοξίας του ανθρώπου, όπως και στην εμμονή του να παραμένει στην επιφάνεια των πραγμάτων για να αποφεύγει τις βαθύτερες ανάγκες του. Ο… άνθρωπος στο επίκεντρο, λοιπόν. Προβάλλονται ακόμη: το σίκουελ του παγκόσμιου μπεστ σέλερ «The hunger games: Φωτιά», το παιδικό κινούμενο σχέδιο «Ο Gummy Bear σώζει τον Άι Βασίλη» και δυο πορτρέτα: «Diana» για την πριγκίπισσα Νταϊάνα, με πρωταγωνίστρια τη Ναόμι Γουότς. «Ο άνθρωπος που πούλησε τον κόσμο» για τον περιβόητο mr. Wikileaks Τζούλιαν Ασάνζ. 

Dolce vita 

Μπορεί ο Πάολο Σορεντίνο να είναι ο σύγχρονος Φελίνι, και ο Τόνι Σερβίλο ο αντίστοιχος Μαρτσέλο Μαστρογιάνι; Η αλήθεια είναι ότι τα τελευταία χρόνια βλέπουμε προσπάθειες επαναφοράς της αλήστου μνήμης λάμψης και του ταμπεραμέντου του παλιού και καλού ιταλικού κινηματογράφου. Το 2011, η ταινία «Είμαι έρωτας» ξύπνησε μνήμες από την εποχή της Τσινετσιτά και τη γοητεία μιας Μόνικα Βίτι ή το μαγικό κόσμο και τους ήρωες ενός Βισκόντι. Τώρα, ο Πάολο Σορεντίνο επαναφέρει τον Μαρτσέλο Ρουμπίνι του «La dolce vita» του Φεντερίκο Φελίνι, τον οποίο μεταμορφώνει σε έναν εστέτ και εκκεντρικό συγγραφέα που ενώ προσπαθεί να ρουφήξει το κάθε δευτερόλεπτο της πλούσιας ζωής του, ταυτόχρονα συνειδητοποιεί την -έως τώρα- κενού περιεχομένου καθημερινότητα του. Ο Ζεπ Γκαμπαρντέλα ζει στο κόκκινο και γεύεται αυτά που του χάρισε απλόχερα η ζωή. Για την ακρίβεια, αυτά που κέρδισε ο ίδιος με την αξία του, φροντίζοντας όμως να τα πολλαπλασιάσει εμμένοντας στην επιφάνεια τους. Άλλωστε, ο «σκεπτόμενος» Ζεπ θέλησε να είναι ο ηγέτης όλων, ο ήρωας των ηρώων του και ο πιο κουλ και ερωτύλος άνδρας στη Ρώμη. Όσο για την τελευταία: είναι η αληθινή πρωταγωνίστρια στην ταινία του Σορεντίνο. Η πόλη αυτή, η Αιώνια Πόλη, οδηγεί την ιστορία, με τον Γκαμπαρντέλα - Σερβίλο στο ρόλο του ξεναγού. Όπως ακριβώς δηλαδή συνέβη στις ταινίες του Φελίνι, αλλά και σε εκείνες του Ετόρε Σκόλα, του Βιτόριο Ντε Σίκα, του Μικελάντζελο Αντονιόνι κ.ά. Ο Σορεντίνο αναβιώνει μια εποχή που όλοι θέλουμε να θυμόμαστε για να θαυμάζουμε, επανατοποθετεί τη Ρώμη στο προσκήνιο και σκηνοθετεί την ατμόσφαιρα της απόλυτης ευτυχίας. Μες σε αυτό το κλίμα, η κριτική για την κενότητα περιεχομένου, την ψευδεπίγραφη ευφορία και την αλόγιστη σπατάλη ισορροπεί την ιλουστρασιόν εξτραβαγκάντσα που συνθέτει ο Ιταλός σκηνοθέτης. Κινηματογραφεί το βλέμμα, την κίνηση, τον ήλιο, την αίσθηση, το πέταγμα του πουλιού, την έκρηξη του πάθους, την κάθε σπιθαμή της πόλης αλλά και του κορμιού που καίει από πόθο και διψάει για διασκέδαση και ηδονή. Εντέλει τι βλέπουμε στην «Τέλεια ομορφιά»; Την επίπλαστη πραγματικότητα ενός ονειροπαρμένου φελινικού ήρωα που είναι passé οπουδήποτε αλλού εκτός από το μαγικό κόσμο της κινηματογραφικής εικόνας. 

Δεσμοί αγάπης 

Θα μπορούσε να αποτελεί ένα ειλικρινές μάθημα ζωής παρόλο που πρόκειται για ένα σκληροπυρηνικό μελόδραμα που αγγίζει τα όρια μας και επιβάλλει τη συγκίνηση μας. Όμως, ο Βέλγος σκηνοθέτης Φέλιξ Βαν Γκρόνινγκεν δεν πλατειάζει ούτε φλυαρεί. Είναι σκληρός, ακέραιος και μονοδιάστατος. Αυτά είναι και τα στοιχεία που συνθέτουν τη δομή της ταινίας του. Σαν να βλέπεις ντοκιμαντέρ (καλύτερα ντοκιουντράμα), απλώνεται μπροστά σου η γνωριμία, η έλξη, το πάθος και ο παράφορος έρωτας δυο εκ διαμέτρου αντίθετων ανθρώπων που ζουν στα όρια. Όλα αλλάζουν όταν γεννιέται η κορούλα τους. Και κυρίως αλλάζει η ίδια η ζωή τους. Τα πάντα επανακαθορίζονται εκ νέου όταν διαπιστώνεται ότι το παιδί της ευτυχίας τους είναι βαριά άρρωστο. Τότε είναι που δοκιμάζεται η σχέση τους, ανακατεύονται τα συναισθήματα τους και μπροστά στις δυσκολίες της ίδιας της ζωής μένει να αποδείξουν ότι είναι ικανοί να συνεχίσουν την ευτυχία τους και να στηρίξουν ο ένας τον άλλον. Αλλά και οι δυο μαζί τη νεοσύστατη οικογένεια τους. Συναισθηματικός ρεαλισμός, που προκαλεί συγκίνηση, μια ελεγειακή επισκόπηση της ζωής μέσα από τις δυσκολίες που προκύπτουν. Αυτή η περίεργη ιστορία γεμάτη μουσικές, με την underground ατμόσφαιρα και αισθητική, εξελίσσεται σε έναν αγώνα δρόμου για τη ζωή, την αγάπη και την ευτυχία μπρος στον απρόσμενο θάνατο. Για ανθρώπους με γερά νεύρα αλλά και γι’ αυτούς που αντέχουν να βλέπουν τη βαριά πραγματικότητα στον κινηματογράφο. Εντέλει η αισιοδοξία και η αγάπη θα νικήσουν; 

Η τέλεια ομορφιά *** 
Ραγισμένα όνειρα **1/2 

*Η στήλη Στοπ Καρέ δημοσιεύτηκε στην εβδομαδιαία εφημερίδα Το Χωνί (1-12-13). Κριτικές μπορείτε να διαβάζετε και στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (28-11-13).