22 Δεκ 2013

Συνέντευξη της Δάφνης Μανούσου & της Ιωάννας Σταυροπούλου


Στον Νέστορα Πουλάκο 
Φωτογραφίες: Στράτος Προύσαλης 

Από την Παρασκευή 20 Δεκεμβρίου και για 15 παραστάσεις, ο «Θεός της σφαγής» της Γιασμίνα Ρεζά ανεβαίνει στην κεντρική σκηνή του Θεάτρου 104 (Ευμολπιδών 41 Γκάζι) από τη θεατρική ομάδα Square. Το δημοφιλές έργο που έχει γνωρίσει μεγάλη επιτυχία στο εξωτερικό, μάλιστα έγινε και ταινία από τον Ρομάν Πολάνσκι με τον τίτλο «Carnage», ανεβαίνει για δεύτερη φορά στη χώρα μας, πλέον σε σκηνοθεσία Δημήτρη Γιαμλόγλου και με πρωταγωνιστές τους Γιάννη Λασπιά, Ιωάννα Σταυροπούλου, Αργύρη Θανάσουλα και Δάφνη Μανούσου. Οι δυο εκ των κεντρικών ηρώων, οι γυναίκες της παράστασης, Δάφνη Μανούσου και Ιωάννα Σταυροπούλου, μίλησαν στο Χωνί. 

Πως και γιατί επιλέξατε να ανεβάσετε τον «Θεό της σφαγής» τη δεδομένη χρονική στιγμή; Ποιο είναι αυτό το στοιχείο που ενέχει το θεατρικό και μπορεί να ελκύσει το κοινό ανάμεσα σε τόσες δεκάδες παραστάσεις; 

Δάφνη Μανούσου: Η αλήθεια είναι πως όταν σκεφτόμασταν τι να ανεβάσουμε, η αδερφή μου που είχε δει πρόσφατα το «Carnage» του Πολάνσκι μού έβαλε την ιδέα και μετά το πρότεινα στην Ιωάννα, τον Γιάννη και τον Αργύρη. H ιδέα τους άρεσε και έτσι το προτείναμε στον Δημήτρη Γιαμλόγλου να το σκηνοθετήσει. Πρόκειται για ένα πολύ καλογραμμένο έργο με τέσσερις χαρακτήρες που κολλούσαν αρκετά σε εμάς τους… τέσσερις. Είναι δύσκολο να πω τι «παραπάνω» έχει «O Θεός της σφαγής» από τις υπόλοιπες παραστάσεις που παίζονται στην Αθήνα αυτόν το χειμώνα. Ίσως ότι αυτό το έργο μπορεί να κάνει τον θεατή να συγκινηθεί, να γελάσει και τελικά να φύγει από το θέατρο με ένα ελαφρύ μειδίαμα, έχοντας πρωτύτερα ταυτιστεί με τους χαρακτήρες του έργου. 
Ιωάννα Σταυροπούλου: Το έργο το πρότεινε η Δάφνη διότι θεώρησε ότι μας ταιριάζουν οι ρόλοι -εγώ είχα ακουστά μόνο την ταινία. Μόλις, όμως, διάβασα το θεατρικό συνειδητοποίησα ότι πέρα από τους ρόλους μάς ταίριαζε πολύ και το περιεχόμενο. Το έργο σατιρίζει το θεσμό του γάμου και της οικογένειας. Στην ομάδα είμαστε όλοι ελεύθεροι και πάνω από 30 και το θέμα «γάμος και παιδιά» έχει αρχίσει να μας απασχολεί. Αξίζει τελικά ή όχι να κάνεις αυτό το βήμα στη ζωή σου; Πιστεύω ότι ένα μεγάλο μέρος του κοινού θα ταυτιστεί με αυτόν τον προβληματισμό, είτε έχει είτε δεν έχει παιδιά, αλλά με έναν ευχάριστο τρόπο, ιδωμένο μέσα από την οξυδερκή και χιουμοριστική ματιά της Γιασμίνα Ρεζά. 

Φοβάστε την αναπόφευκτη σύγκριση και τους συνειρμούς με την ιδιαίτερα δημοφιλή ταινία του Ρομάν Πολάνσκι; Έτσι κι αλλιώς, ένα ξένο θεατρικό έργο, με τέτοια εμπορική και καλλιτεχνική επιτυχία, δεν είναι πρόκληση και συνάμα «βάρος» για τον καλλιτέχνη που το επιλέγει; 

Δ.Μ.: Ναι, είναι κατά κάποιο τρόπο «βάρος», κυρίως γιατί ήταν εξαιρετικοί και οι τέσσερις ηθοποιοί. Η σύγκριση όμως είναι πολλές φορές αναπόφευκτη ακόμα και όταν πρόκειται να παίξεις την ίδια παράσταση και καλείσαι να αναμετρηθείς με μια εξαιρετική ερμηνεία, ας πούμε. Οπότε δεν νομίζω ότι έχει αγχώσει κανέναν μας αυτό. Άλλωστε η σκηνοθετική γραμμή του έργου από τον Δημήτρη Γιαμλόγλου διαφέρει πολύ με εκείνη της ταινίας, οπότε αυτό από μόνο του είναι αρκετά απελευθερωτικό για εμάς και για τις όποιες συγκρίσεις. Σίγουρα όμως αποτελεί και μεγάλη πρόκληση να πάρεις ένα ρόλο που έχει αποδοθεί τόσο καλά από την Jodie Foster, στην περίπτωση μου, και να προσπαθήσεις να το προσεγγίσεις διαφορετικά αλλά εξίσου καλά. Μεγάλη πρόκληση, εδώ που τα λέμε! 
Ι.Σ.: Είναι απίστευτο πόσο διαφορετικό είναι το θεατρικό έργο από την ταινία. Θεωρώ ότι ο Πολάνσκι, αν και εξαιρετικά ταλαντούχος δεκαετίες τώρα, δεν αποτύπωσε επαρκώς το χιούμορ του έργου με αποτέλεσμα η ταινία να βγει κάπως μονότονη. Το θεατρικό έργο είναι πολύ πιο κωμικά γραμμένο, διατηρώντας ωστόσο τους έντονους κοινωνικούς προβληματισμούς του κειμένου. Κατά τη γνώμη μου η ύπαρξη μιας ταινίας με τόσο μεγάλη εμπορική επιτυχία μόνο καλό μπορεί να μας κάνει, διότι έτσι το έργο γίνεται γνωστό στο ευρύ κοινό και πιστεύω ότι αυτό θα φέρει πιο εύκολα τον κόσμο στο θέατρο. 

Αν χρειαζόταν να πείσετε το κοινό ώστε να έρθει και να παρακολουθήσει την παράσταση σας, τι είναι αυτό που θα επιλέγατε να του πείτε ή να του εξηγήσετε; 

Δ.Μ.: Είναι ένα έργο που πραγματεύεται το ζήτημα του γάμου και της δέσμευσης γενικότερα. Το πως να είσαι καλός γονιός χωρίς όμως να χάνεις τον εαυτό σου μέσα σ’ αυτόν. Το αν τελικά είμαστε όλοι φτιαγμένοι για να γίνουμε γονείς ή κάποιοι από εμάς θα έπρεπε να απέχουμε από αυτό το «σπορ». Μιλάει για την καταπίεση που ασκούμε οι ίδιοι στους εαυτούς μας προκειμένου να δείχνουμε «κάπως» στους άλλους και πως για χάρη της εικόνας μας χάνουμε τελικά την ουσία. Και όλα αυτά γίνονται με το υποδόριο χιούμορ της Ρεζά, με αποτέλεσμα να βάζουν το θεατή σε σκέψη αλλά πάντα μέσω του γέλιου. 
Ι.Σ.: Ο βασικός λόγος για να έρθει να δει κανείς το έργο είναι για να «βιώσει» το πως έρχονται σε ρήξη τα κοινωνικά πρέπει με την ενστικτώδη ανθρώπινη συμπεριφορά. Τελικά ποιοι είμαστε στ’ αλήθεια και κατά πόσο κάνουμε στη ζωή μας αυτά που πρέπει ή αυτά που θέλουμε; «Ο Θεός της σφαγής» είναι ένα έργο γεμάτο αντιπαραθέσεις: οι εκλεπτυσμένοι τρόποι συγκρούονται με τους άξεστους, τα ευγενικά λόγια αντικαθίσταται από τα σκληρά και οι καθωσπρέπει οικογενειάρχες φέρονται σαν παιδιά. Η κοινωνία, με τους θεσμούς και τα πρέπει της, ασκεί εντέλει τόση καταπίεση στους ανθρώπους που με την παραμικρή ευκαιρία ακόμα και οι πιο «σοβαροί» επαναστατούν και ξεσαλώνουν. Πιστεύω πως όλοι μας μπορούμε να ταυτιστούμε με αυτό. 

*Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στην εβδομαδιαία εφημερίδα Το Χωνί (22-12-13).