28 Φεβ 2013

Οι Ταινίες της Εβδομάδας (28/2/13)


Οι κριτικές ταινιών στο SevenArt.gr από τον Νέστορα Πουλάκο 

Χαμένος Παράδεισος (6/10) 

Ακραίο σινεφίλ δράμα που ορίζει αυτή καθ’ εαυτή τη μαγεία του πραγματικού κινηματογράφου, που σε εντυπωσιάζει με τις εικόνες του, τον τρόπο αφήγησης του αλλά και την ιστορία του, που υπεισέρχεται στο ανθρώπινο αρχέγονο και ξυπνάει αισθήσεις και παραισθήσεις, αξίες και ιδανικά ενός κόσμου που έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Ο Πορτογάλος Γκόμεζ ξαναβάζει τη χώρα του στον παγκόσμιο κινηματογραφικό χάρτη και επιχειρεί το σάλτο από την «ομπρέλα» του αειθαλή Ολιβέιρα. Με τον «Χαμένο Παράδεισο», αυτό το ασπρόμαυρο δράμα τριών γυναικών που ξαφνικά «χάνεται» στα βάθη της αποικιακής Αφρικής πίσω στη δεκαετία του 1950, σε εκείνη την ιδιόμορφη συνύπαρξη λευκών και μαύρων, εντυπωσίασε στην περυσινή Μπερλινάλε λαμβάνοντας τα βραβεία φωτογραφίας και εκείνο των κριτικών κινηματογράφου (FIPRESCI). Όποιος έχει διάθεση να δει αληθινό σινεμά στη μεγάλη οθόνη, να υπεισέλθει στην παγκόσμια ιστορία του ανθρώπου, να ανακατευτεί με έναν περίεργο συναισθηματικό κόσμο που γαλουχείται στα αφρικανικά δάση της λησμονημένης πια αποικιοκρατίας, τότε ας τρέξει στην κινηματογραφική αίθουσα για να απολαύσει αυτό το πορτογαλικό διαμάντι που έχει βγει από την αντονιονική εποχή. 

Πειρατεία στον Ωκεανό (5/10) 

Η περυσινή θριαμβεύτρια του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης είναι μια περίεργη ταινία, που συγκλονίζει με το σασπένς της, ειδικώς στο δεύτερο μισό της, αλλά και προβληματίζει για την εν γένει προσέγγιση της. Πρόκειται ουσιαστικά για μια περιπέτεια που όμως… δεν είναι περιπέτεια, αλλά ένα αποστασιοποιημένο δράμα δωματίου, που άλλοτε είναι θρίλερ και άλλοτε όχι. Βασικά είναι ένα αμάλγαμα ειδών που μπερδεύει. Πάντως, ταράζει τα νερά και δεν περνάει αδιάφορη. Η ταινία του Λίντχολμ που ενθουσίασε την κριτική επιτροπή του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης είναι ένα υπόκωφο, αργόσυρτο και σιωπηλό δράμα, που παίζει με τα βλέμματα, τις κινήσεις και τους ψίθυρους, και σταδιακά μας οδηγεί σε ένα τέλος που υποψιαζόμαστε, χωρίς να υπολογίζουμε το μοναδικό ανθρώπινο παράγοντα: την απληστία που φέρνει θυμό ή την αγωνία που φέρνει θάνατο. Η αλήθεια είναι ότι προβληματίστηκα στην ανάγνωση της. Προφανώς και με άγγιξε, δεν είναι δηλαδή ότι πέρασε και δεν με ακούμπησε. Όμως, ψάχνω την ουσιαστική και μοναδική αξία της σε εκείνα τα σημεία που δεν την έχουμε ανακαλύψει ξανά, ειδικώς σε άλλες σκανδιναβικές ταινίες των τελευταίων χρόνων, και δεν τη βρίσκω. 

Ξημέρωμα (5/10) 

Η ελληνοαλβανική σύμπραξη του Μπούντινα έχει διττό σκοπό. Αυτό που κυρίως πετυχαίνει είναι στο να καταδείξει τις εν γένει παθογένειες στις σχέσεις των λαών των δυο χωρών, ειδικώς αυτές που έχουν προκύψει από τη δεκαετία του 1990 και τη μαζική μετανάστευση των Αλβανών στην Ελλάδα, και φυσικά να τις «πολεμήσει», να τις «διορθώσει», να τις εξαλείψει. Από την άλλη μεριά δείχνει και μια οικογενειακή τραγωδία με φόντο την ερωτική ιστορία ενός Αλβανού και μιας Ελληνίδας κάτω από τον Λευκό Πύργο, που αφενός ξενίζει για την πρωτοεπίπεδη και απλοϊκή αισθητική της αφετέρου μας ωθεί να ομολογήσουμε μέσα μας, «γιατί είδαμε αυτή την ιστορία, μάλλον πρόσχημα είναι η Ελλάδα• και στο Βέλγιο να εκτυλισσόταν (βλ. «Η Σιωπή της Λόρνα» των αδελφών Νταρντέν) το ίδιο αποτέλεσμα θα είχαμε». Το «Ξημέρωμα» είναι η αλβανική παντιέρα για τη φιλία των δυο χώρων, αυτό το σπάσιμο της εθνικιστικής/πολιτικής προπαγάνδας που αμφίπλευρα καλλιεργείται εδώ και δεκαετίες. Ο Μπούντινα σε ρόλο διαμεσολαβητή του ΟΗΕ ρίχνει γέφυρες φιλίας, αδελφοσύνης και αγάπης, γι’ αυτό και προτίμησε τον Καφετζόπουλο στο ρόλο του Έλληνα πατέρα μετά τη βραβευμένη ερμηνεία του στην «Ακαδημία Πλάτωνος». 

Η Γη της Επαγγελίας (4/10) 

 Καμιά φορά αναρωτιέμαι τι είναι αυτό που κάνει ένα σκηνοθέτη να χάνει το μυαλό του, μπορεί και το ταλέντο του. Γιατί ανάθεμα αν οι ταινίες που βλέπουμε τα τελευταία χρόνια θυμίζουν τον παλιό καλό Γκας Βαν Σαντ των ‘90s, με τα έξυπνα και ιντριγκαδόρικα θέματα που έδειχνε στο κοινό με τρόπο μοναδικό και δεξιοτεχνικό. Αν κάποιος μου έλεγε ότι η «Γη της Επαγγελίας» δεν είναι σκηνοθετημένη από τον Γκας Βαν Σαντ, θα τον πίστευα. Κλασικότατο οικολογικό θρίλερ (;), που πατάει πάνω στις διαχρονικές αξίες τόσο της αμερικανικής κοινωνίας όσο και του αμερικανικού κινηματογράφου, που βγάζει τη γνωστή κακή υποκριτική του Ματ Ντέιμον και καταφέρνει να παρουσιάσει αδιάφορη την Φράνσις ΜακΝτόρμαντ. Εν ολίγοις, ένα θρίλερ χωρίς σασπένς, μια ιστορία χωρίς ενδιαφέρον και ένα σκάνδαλο, μπορεί και παγκόσμιο, που δείχνεται με τέτοια αμερικανική στενομυαλιά που ειλικρινά το μόνο που θα σας μείνει είναι ότι είδατε μια τηλεταινία συμπαθητικής υφής, αργά το βράδυ στο ΣΚΑΙ. 

Man at Sea (4/10) 

Αν και πρόκειται για την πρώτη ταινία δράσης αυτού του τόσου σημαντικού Έλληνα σκηνοθέτη, ουσιαστικά πιο ταινία δράσης είναι ο πολύ παρεξηγημένος και εμφυλιακός “Όμηρος” του. Τα ζητήματα με το χιλιοταλαιπωρημένο “Man at sea” του Γιάνναρη είναι συγκεκριμένα και δύο: αφενός η κατά διαστήματα έλλειψη ρυθμού που σας πετάει έξω από την δράση της ταινίας. Κι αφετέρου η αργοπορημένη και ασαφής σχέση του καπετάνιου (Αντώνης Καρυστινός) με τον πρόωρα χαμένο γιο του. Εντέλει, στο “Man at sea” ο Γιάνναρης κάνει με απόλυτη επιτυχία ένα ακόμη στοχευμένο κοινωνικό σχόλιο για τους μετανάστες, βλέποντας το τάνκερ σαν την Ομόνοια, την ελληνική μικροκοινωνία του σήμερα. Από την άλλη μεριά βέβαια τα χίλια δυο που τράβηξε όλα αυτά τα χρόνια δυστυχώς αποτυπώνονται στην ιστορία του και την κατασκευή της. Κατά τα ψέματα, ο Γιάνναρης δεν χάνεται, είναι ένας ιδιαίτερος και σημαντικότατος σκηνοθέτης που τον ξέρει τον δρόμο του, και θα στρίψει πάλι στη σωστή γωνία. Η ταινία που προβάλλεται στις αίθουσες είναι η τρίτη εκδοχή της μετά το τελευταίο μοντάζ, στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης του 2011 παίχτηκε η δεύτερη και στο τμήμα Panorama Special της Μπερλινάλε του 2011 η πρώτη. 

Όμορφα Πλάσματα (4/10) 

Η χολιγουντιανή παράκρουση της τελευταίας δεκαετίας να ψάχνει εναγωνίως νεανικά και αρκούντως… κουλά ταινιο-θαύματα συνεχίζεται. Μετά το -επιτέλους- τέλος της σειράς «Λυκόφως» και το επίσης τέλος του Χάρι Πότερ, ήρθε η ώρα των «Όμορφων Πλασμάτων», η πρώτη ταινία ενός φραντσάιζ που αναμένεται να μας συντροφεύσει τα επόμενα χρόνια. Άλλωστε το βιβλίο των Γκαρσία και Στολ είναι από καιρό γνωστό, μπεστ σέλερ, αγαπημένο του νεανικού κοινού και τα λοιπά, μια και ένας πανέξυπνος έφηβος και μια μάγισσα ομορφούλα ερωτεύονται στη μικρή επαρχιακή τους πόλη, ζώντας εντελώς στον κόσμο τους, κόντρα στο τι λένε, κάνουν και δείχνουν οι γύρω τους. Φρέσκα πρόσωπα στους πρωταγωνιστικούς ρόλους, γνωστοί σταρ στους περιφερειακούς που όμως κάνουν τη διάφορα. Θυμίζω πως ξεκίνησε η σειρά «Λυκόφως»: ελπιδοφόρα. Και πως κατέληξε: αγκομαχώντας, ασθμαίνοντας και μπουσουλώντας. Βέβαια, τα εισιτήρια ήταν εκατομμύρια όπως και οι εισπράξεις. Τα δε παραληρήματα των φαν πολλά. Επιτρέψτε μου αλλά τα ίδια και απαράλλαχτα διαβλέπω και τώρα: ναι, τα «Όμορφα Πλάσματα» έχουν χιούμορ, πλάκα, η δε σχέση των νέων διαθέτει σκέρτσο, νάζι και χαριτωμενιά, αλλά όλα τα υπόλοιπα, η ουσία δηλαδή, είναι τόσο κενά που η φούσκα θα σκάσει γρήγορα.

27 Φεβ 2013

Pass2Day | Μουσική και κινηματογράφος | #41

Pass2Day. O Διονύσης Κούτρας επιμελείται τη μουσική στήλη του vakxikon.blogspot.com. Kάθε Τετάρτη στο blog γράφει για μουσική. Και κάθε Κυριακή στο Vakxikon Radio, 8-10 το βράδυ, παίζει μουσική και μιλάει γι' αυτήν. 

 
Eπιμέλεια: Διονύσης Κούτρας 

Την Κυριακή που μας πέρασε πραγματοποιήθηκε η 85η τελετή απονομής των βραβείων Όσκαρ. Ορμόμενος λοιπόν από αυτό το γεγονός αποφάσισα να ασχοληθώ σε αυτό το άρθρο με τον καθοριστικό ρόλο που παίζει η μουσική επένδυση σε μια ταινία. Ο Ταραντίνο για παράδειγμα έχει πει ότι γράφει το σενάριο σε μια ταινία εμπνευσμένος από ένα τραγούδι που θα ακούσει και παίρνει το ερέθισμα για να γράψει και να σκηνοθετήσει ο ίδιος την ταινία. Στο σύνολο όμως των περιπτώσεων έχει γραφτεί το σενάριο και ο σκηνοθέτης αναζητεί τον κατάλληλο συνθέτη να γράψει τη μουσική της ταινίας. Κατά καιρούς άλλωστε έχουν επιστρατευτεί μεγάλοι συνθέτες για να πλαισιώσουν με τη μουσική επένδυση τους ένα κινηματογραφικό έργο, κάνοντας το μάλιστα με πολύ μεγάλη επιτυχία και δημιουργώντας αριστουργήματα. 

Ακούγοντας το σάουντρακ μιας ταινίας, στους περισσότερους από εμάς έρχεται στο μυαλό ή ολόκληρη η ταινία ή κάποια σκηνή από το έργο και αντίστροφα βλέποντας μια ταινία μόνο από τους τίτλους καταλαβαίνουμε ποιο τραγούδι την πλαισιώνει και αυτή είναι η μεγάλη επιτυχία του συνθέτη και του σκηνοθέτη αντίστοιχα. Είναι πολύ δύσκολο να μπορέσεις να ενσωματώσεις όχι τόσο τους στίχους αλλά ειδικά τη μουσική σε μια ταινία, διότι πρέπει να μπεις στην ψυχοσύνθεση τόσο του πρωταγωνιστή όσο και του θεατή, να τον κάνεις να ταυτιστεί με τον ήρωα ή την ηρωίδα, και να κλάψει, να γελάσει, να ερωτευτεί, να μισήσει, να νευριάσει, να... να... να... να γίνει ένα με τον ήρωά του. 


Ποιος θα ξεχάσει τον John Travolta να χορεύει το misirlou στο Pulp Fiction ή τον Al Pacino να χορεύει αυτό το υπέροχο τάνγκο στο Άρωμα Γυναίκας; Πόσες φορές με τη μουσική που ακούμε δεν φέρνουμε στο μυαλό μας εικόνες από τα τραγούδια που έχουν δημιουργήσει οι συνθέτες των παραπάνω τραγουδιών; Γι΄ αυτό το λόγο είναι δύσκολο να «κάνεις» μουσική για τον κινηματογράφο. Η μουσική στις ταινίες ακολουθεί τον ειρμό και τις σκηνές του έργου. Είτε είναι επιστημονικής φαντασίας είτε είναι κωμωδία ή περιπέτεια ή ταινία τρόμου, η μουσική ακολουθεί σε κάθε «βήμα», κάθε πράξη του έργου. Πόσες φορές βλέποντας μια ταινία δεν έχουμε αναλογιστεί, ακούγοντας τις πρώτες νότες της μουσικής σε μια σκηνή του έργου, τι θα επακολουθήσει στην επόμενη σκηνή; 

Οι συνθέτες λοιπόν της κινηματογραφικής μουσικής αναλαμβάνουν μια πολύ μεγάλη ευθύνη γιατί εκτός από μουσική παιδεία, έχουν και κινηματογραφική παιδεία για να μπορούν να φέρνουν σε πέρας το έργο τους. Μουσική και κινηματογράφος είναι ένα. Δεν υπάρχει κινηματογραφική ταινία χωρίς μουσική επένδυση. Είναι το κερασάκι στηn τούρτα και είναι το πιο γλυκό... 

26 Φεβ 2013

Αρσενική Πόρνη

Στου χρόνου την άμμο
Κάθε μονοπάτι
Φωτεινό
Σκιερό
Σα να μην υπήρξε
Ποτέ
Όπως κι Εσύ
Στράτος Π.


25 Φεβ 2013

H@ppy Few: Τα εν οίκω...


Του Νίκου Μπίνου 

Αποφάσισε, λέει, να παραιτηθεί ο πάπας Βενέδικτος ο 16ος όταν έφτασαν στα αυτιά ή στα χέρια του διάφορα κακόβουλα σχόλια που αφορούσαν τα του οίκου του και τα οποία προέρχονται απο δημοσιεύματα της ιταλικής εφημερίδας La Repubblica. Και ήταν τέτοια η αντίδρασή του που αναρωτιέμαι μήπως ανακάλυψε την Αμερική. Λες και δε γνώριζε τίποτα απολύτως ή σαν να λέμε είχε μαύρα μεσάνυχτα. Και πόσω μάλιστα όταν αυτά τα μοχθηρά «κουτσομπολιά» θα γινόντουσαν αφορμή για την πρώτη παραίτηση πάπα μετά απο εξακόσια χρόνια. Και τι δεν αφορούν αυτά τα δημοσιεύματα! Απο σεξουαλικά σκάνδαλα και εκβιασμούς μέχρι δωροδοκίες, ή και 'γω δεν ξέρω τι άλλο. Τελικά δεν αποφύγαμε το μοιραίο γεγονός της παραίτησης. Τι και αν μαζεύτηκαν καμία διακοσαριά χιλιάδες νοματαίοι στην τελευταία του ομιλία στην Πλατεία του Αγίου Πέτρου μπας και καταφέρουν έστω την ύστατη στιγμή να τον μεταπείσουν. Αποτέλεσμα κανένα. Φυσικά στο ευρύ κοινό λανσαρίστηκε απο τους παπάδες, πως ο λόγος δεν ήταν άλλος από την προχωρημένη ηλικία του. 

Βεβαίως καλό θα ήταν να μην ξεχνάμε και τα του οίκου μας ανδραγαθήματα αφού και οι δικοί μας ρασοφόροι δεν πάνε πίσω μιας και δεν έχουν να ζηλέψουν πολλά πράγματα απο τους συναδέλφους τους στο εξωτερικό. Ασε που στα σήμεια μπορεί και να υπερτερούν. Πως να ξεχαστούν τα ανα καιρούς ποικίλου είδους σεξουαλικά σκάνδαλα που έβλαπαν το φως της δημοσιότητας. Αλλά και οικονομικής φύσεως ατασθαλίες (Βατοπέδι) όπως και οι λογής λογής συνεργασίες με ακροδεξιές δυνάμεις (διάσπαρτα γεγονότα απο την εποχή των συνταγματαρχών μέχρι και σήμερα). Όπως και να έχει πάντως αυτή είναι η μια πλευρά της εκκλήσιας. Ύπαρχει όμως και η άλλη. Και για να σας προλάβω, μην πάει ο νους σας στο φιλανθρωπικό της έργο. Αναφέρομαι στη «συνεργασία» της εκκλησίας με τον αθλητισμό. Και για του λόγου το αληθές μιας και θα πρέπει να γίνω πιο συγκεκριμένος δεν έχετε παρά να δείτε όλο το βίντεο που ακολουθεί.


Ο Θεός μεθ΄ημών τέκνο μου! 
...και φυσικά πατρίς-θρησκεία-οικογένεια.

Καλή εβδομάδα

24 Φεβ 2013

Μαθήματα ενηλικίωσης και όχι... ιστορίας


Tου Νέστορα Πουλάκου 

Σε μια εβδομάδα ταινιών πρώτης προβολής που διακρίνονται αφενός για τις αληθινές ιστορίες όπου βασίζονται και αφετέρου για την οσκαρική στάμπα τους, ξεχωρίζουν τα «Μαθήματα Ενηλικίωσης» παρά το χολιγουντιανό πείσμα να μας μάθει με το στανιό ή να ξαναγράψει τη σύγχρονη ιστορία όπως τη θέλει η αμερικανική πλευρά. Γι’ αυτό και η τρυφερή ιστορία του Μαρκ Ό Μπράιαν, ενός τετραπληγικού ιδιαιτέρως χαρισματικού και έξυπνου ανθρώπου ο οποίος θέλει να βρει τη χαμένη σεξουαλικότητα του πριν τα 40 του, μας συγκινεί, μας συγκλονίζει και μας μελαγχολεί ταυτόχρονα. Αυτή η ιδιότυπη δραμεντί που βασίζεται στη ζωή του Μαρκ Ό Μπράιαν και στον «αγώνα» του να βιώσει την ηδονή και την ευχαρίστηση του έρωτα, μας ωθεί όλους εμάς να μη θεωρούμε στη ζωή μας τίποτε δεδομένο. Ο Μαρκ βρίσκει τη «γιατρίνα» του στα μάτια μιας θεραπεύτριας του σεξ για άτομα με ειδικές ανάγκες, η οποία δεν διεκπεραιώνει απλώς τη δουλειά της αλλά εντέλει γοητεύεται και ερωτεύεται τον Μαρκ. Μια ιστορία όχι και τόσο συνηθισμένη, που μας βάζει στον κόσμο των συνανθρώπων μας που ο θεός, η φύση ή η ατυχία της ίδιας της ζωής, πείτε το όπως νομίζετε εσείς, τους έμαθε να παλεύουν ακόμη και για τις πιο βασικές ανάγκες τους. Από την άλλη μεριά, το Χόλιγουντ έχει βρει πλέον τη δική του Λένι Ρίφενσταλ στο πρόσωπο της «μιλιτάρ» σκηνοθέτιδας Κάθριν Μπίγκελοου. Έτσι, μετά το εξοργιστικά φιλοπατριωτικό «The Hurt Locker», που της χάρισε πριν τρία χρόνια ένα σκασμό Όσκαρ, η Μπίγκελοου επιστρέφει με τις ευλογίες της CIA και του Πενταγώνου να μας διδάξει με την ταινία «Zero Dark Thirty» πως «κατέστρεψαν» (σ.σ. αυτό το λέω εγώ) τον κόσμο, από το αμερικανοθρεμμένο μόρφωμα του Μπιν Λάντεν και της Αλ Κάιντα στο τρομοκρατικά χτύπημα της 11ης Σεπτεμβρίου του 2001, στη δράση τους όλη την επόμενη δεκαετία, μέχρι την… κινηματογραφική δολοφονία του πέρυσι. Η ταινία, αν και δεξιοτεχνικά σκηνοθετημένη, είναι ένα άκρως προπαγανδιστικό παραλήρημα, ένας φιλοαμερικανικός, εντελώς πατριωτικός, ύμνος, που ενώ μας εκστασιάζει με την ημίωρη επιχείρηση δολοφονίας στο Πακιστάν, μας προσγειώνει στη σκληρή πραγματικότητα με τα ανομολόγητα δάκρυα της Τζέσικα Τσαστέιν στο τέλος. Η κ. Μπίγκελοου όσο και να αξίζει ως σκηνοθέτης, δεν έχει πια την ανοχή μας, η προπαγάνδα της δεν περνάει καιρό τώρα! Παίζονται ακόμη: ο δανέζικος «Έρωτας της Βασίλισσας» του ελληνικής καταγωγής Νικολάι Αρσέλ, μια ιστορία έρωτα, δολοπλοκιών και πολιτικής στο βασίλειο της Δανίας του 18ου αιώνα, που διαγωνίζεται απόψε για το Όσκαρ Ξένης Ταινίας, ενώ έχει στις αποσκευές του μια αντίστοιχη υποψηφιότητα στις Χρυσές Σφαίρες και δυο σημαντικά βραβεία στην περυσινή Μπερλινάλε. Και ο καναδικός «Λόρενς για Πάντα» του παιδιού-θαύματος του σύγχρονου σινεμά Ξαβιέ Ντολάν, αυτό το queer, υπερφίαλο, αρκούντως αλμοδοβορικό έπος για το δικαίωμα στον ομοφυλοφιλικό έρωτα. 

Οι προβλέψεις μας για τα φετινά Όσκαρ 

Απόψε το βράδυ, ή πιο σωστά τα ξημερώματα της Δευτέρας, δίνονται τα σημαντικότερα βραβεία της χρονιάς, τα Όσκαρ της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου στο Dolby Theater του Λος Άντζελες. Με την «Επιχείρηση: Argo» του Μπεν Άφλεκ εμφανώς αποδυναμωμένη, τα βραβεία αναμένεται να σαρώσει το ακαδημαϊκό «Λίνκολν» του Στίβεν Σπίλμπεργκ με τις 12 υποψηφιότητες. Στις επιμέρους βασικές κατηγορίες, προβλέπουμε ότι: το βραβείο σκηνοθεσίας θα πάει στον Σ. Σπίλμπεργκ, τα βραβεία σεναρίου στον Κουέντιν Ταραντίνο (πρωτότυπο) και Τόνι Κούσνερ (διασκευασμένο για το «Λίνκολν»). Στους άντρες ηθοποιούς, ο Ντάνιελ Ντέι-Λιούις ως «Λίνκολν» και ο Τόμι Λι Τζόουνς για την ίδια ταινία, και στις γυναίκες ηθοποιούς, η Τζέσικα Τσαστέιν («Zero Dark Thirty») και η Αν Χάθαγουει («Οι Άθλιοι») θα λάβουν τα βραβεία. Το Όσκαρ Ξένης Ταινίας αναμένεται να πάει στο μεγάλο φαβορί, την «Αγάπη» του Μίκαελ Χάνεκε, ενώ πολλά τεχνικά βραβεία θα λάβουν «Η Ζωή του Πι» του Ανγκ Λι, «Οι Άθλιοι» του Τομ Χούπερ και το «Zero Dark Thirty» της Κάθριν Μπίγκελοου. 

*Η στήλη Στοπ Καρέ δημοσιεύτηκε στην εβδομαδιαία εφημερίδα Το Χωνί (φύλλο 48, 24-2-13). 

Oι κριτικές ταινιών της 21ης Φεβρουαρίου στο SevenArt.gr 

Μαθήματα Ενηλικίωσης (6/10) 

 Πρόκειται για μια γλυκύτατη ταινία… ενηλικίωσης, που βασίζεται σε αληθινή ιστορία και προσφέρει τη δυνατότητα έτσι και είστε «στις καλές σας» να σας συνεπάρει και να σας ενθουσιάσει. Διαθέτει εξαιρετικές ερμηνείες και ένα θέμα που προέρχεται από την ιδιοτυπία της ίδιας της ζωής, πολλοί από εμάς δεν το ξέρουμε και μόνο μια ευχαρίστηση και μια ηδύτητα μπορεί να μας προκαλέσει. Άνδρας που πάσχει από πολιομυελίτιδα αλλά είναι οξύνους και ιδιαίτερα ξεχωριστός, θέλει να αποκτήσει σεξουαλικές εμπειρίες έστω και λίγο πριν τα 40 του. Τότε εμφανίζεται μια γοητευτική κυρία που δηλώνει θεραπεύτρια του σεξ για άτομα με ειδικές ανάγκες, που σιγά-σιγά θα τον προσεγγίσει, θα τον ξεκλειδώσει και θα του προσφέρει τη μεγαλύτερη απόλαυση της ζωής του. Για να μην «διαστρεβλώνω» τα γεγονότα, η ιστορία του Μαρκ και της «γιατρίνας» του είναι πέρα για πέρα ρομαντική και μόνο συγκινεί, ενώ ένα μειδίαμα και μια διαρκής σκέψη για τον άνθρωπο και τη θέση του στον κόσμο τριγυρνάει συνέχεια στο μυαλό μας. Οι συντελεστές της ταινίες πετυχαίνουν το σκοπό τους, να συγκινήσουν και να προβληματίσουν, όλα κυλούν όμορφα με μια σημαντική δόση μελαγχολίας, ενώ οι Τζον Χοκς και Έλεν Χαντ δίνουν ερμηνείες καριέρας. 

Ο Έρωτας της Βασίλισσας (5/10) 

Μια ταινία εποχής που βασίζεται σε αληθινή ιστορία και μεταφέρει όσο πιο πιστά μπορεί το κλίμα και την περιρρέουσα ατμόσφαιρα της Δανίας του 18ου αιώνα. Ότι πρέπει για την Ακαδημία των Όσκαρ δηλαδή, και ένας λόγος παραπάνω για να ενισχυθούν τα φιλοδανέζικα αισθήματα που έχουν εμφανιστεί τα τελευταία χρόνια στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Το ζήτημα με την ταινία του Αρσέλ είναι ότι ενώ εντυπωσιάζει με τα σκηνικά, τα κουστούμια και τη φωτογραφία και διαθέτει μερικές πολύ καλές ερμηνείες όπως του Μίκελσεν και του Φόλσγκαρντ, εντούτοις μας προσγειώνει απότομα η σκηνοθεσία του, που φτάνει στο σημείο της αδιαφορίας. Σαν δηλαδή ο σκηνοθέτης να ήταν απών σε όλη τη διάρκεια των γυρισμάτων. Θεωρώ ότι το κυρίαρχο ρόλο σε μια αληθινή ιστορία κρατάει ο σκηνοθέτης καθότι αυτός είναι που θα μας πείσει να μείνουμε και να τη δούμε από τη στιγμή που ξέρουμε τι θα συμβεί στο τέλος. Και στην περίπτωση του «Έρωτα της Βασίλισσας», μπορεί το περιτύλιγμα να είναι εντυπωσιακό όμως στην ουσία του είδαμε ένα ακόμη δράμα εποχής με μια εξίσου αδικαιολόγητη διάρκεια. 

Zero Dark Thirty (4/10) 

Ακόμα και αν η συγκεκριμένη ταινία διαθέτει ένα σασπένς μέχρι το τέλος που έτσι κι αλλιώς ξέρουμε, αυτό χάνεται μες στον ορυμαγδό των πληροφοριών και στην ακατανόητα μεγάλη διάρκεια της, που ντε και καλά πρέπει να μας εξηγήσει πώς φτάσαμε από τον «φίλο» μας Μπιν Λάντεν στο τρομοκρατικό μόρφωμα της 11ης Σεπτεμβρίου, τον πανικό που εξακολουθούσε να σπέρνει για μια ακόμη δεκαετία μέχρι τη δολοφονία του. Η Μπίγκελοου είναι μια δεξιοτέχνης σκηνοθέτις που έχει καθιερωθεί στο Χόλιγουντ χάρη και στα σφόδρα φιλοπατριωτικά συναισθήματα της. Μια σύγχρονη εκδοχή της Λένι Ρίφενσταλ είναι πια, και για αυτό ό,τι κινηματογραφικά θαύματα και να κάνει ποτέ δεν θα συγκινήσει κάποιον άλλο πλην τον Αμερικανό πολίτη. Τελεία και παύλα. Άλλωστε, ακόμη και αν έχετε εκστασιαστεί (ή «ξυπνήσει») από την ημίωρη αμερικανική εισβολή στο κρησφύγετο του Μπιν Λάντεν, τα δάκρυα της Τζέσικα Τσαστέιν στο τέλος θα σας επαναφέρουν στην προπαγανδιστική πραγματικότητα. Ναι, το «Zero Dark Thirty» είναι μια ταινία που παρά τη δημοσιογραφική ταυτότητα της κρατάει το θεατή στη θέση του μέχρι τη σκηνή που θα σας κοπεί η ανάσα, αυτή της εισβολής. Όμως αυτό το «δημοσιογραφικό κομμάτι» κρίνεται υπερβολικά μεγάλο και αναλυτικό και αρκούντως μονόπλευρο και βίαιο, η δε φιλοαμερικανική προσέγγιση δεν θέλει πια ανοχή από κανένα μας, πρέπει να αντιμετωπίζεται με την πλήρη αδιαφορία μας.

23 Φεβ 2013

Η θλίψη μου είναι μια γυναίκα / Σχισμένα λόγια σε χαρτί


Η θλίψη μου είναι μια γυναίκα, ποίηση, Έλενα Πολυγένη, (.poema.. εκδόσεις), 2011 

Γυναίκα, ναι. Θλιμμένη, ναι. Και θυμωμένη, και απογοητευμένη, και ερωτικά προσκείμενη, θα τολμούσα να πω, στο γίγνεσθαι του κόσμου και ας είναι ασυνάρτητο για την ποιήτρια. Καθαρά υπαρξιακή η ποίησή της, μας πιάνει- φορές απότομα, φορές τρυφερά- από το χέρι και μας οδηγεί στις πιο ρεαλιστικές πινελιές του κόσμου που υπάρχουμε. 

Μικρή φόρμα, λόγος λιτός, καθημερινός, χωρίς φτιασιδώματα. Ελάχιστη στίξη, ή και καθόλου, κοφτές φράσεις, στίχοι που αποτελούνται από μία και μόνο λέξη, σαν ανάσα, όχι ασθματική, το αντίθετο, ανάσα που κρατά το ρυθμό της ζωής- μιας ζωής, που αντέχει μέσα στο αστικό τοπίο. 

Γνωρίζει η ποιήτρια την ασημαντότητα της ύπαρξης, και δε φοβάται να κοπεί με τις λέξεις της, αφού όπως η ίδια μας λέει: «Μπαμπά, μαμά, με φτιάξατε/ Από γυαλί.» Γνωρίζει η Έλενα Πολυγένη να κάνει τέχνη την απόγνωσή της, να απομακρύνει τα θραύσματα που την πονούν και να ξεγελά το θάνατο. 

Μαρία Τσιράκου 


Σχισμένα λόγια σε χαρτί, ποίηση, Εύη Σκουληκάρη, Εκδόσεις Λογείον, 2011 

Μια ποίηση σε μορφή ημερολογίου, σκέψεις και εικόνες από τη φύση. Η συλλογή Σχισμένα λόγια σε χαρτί αποτελεί εξαιρετικό παράδειγμα μιας άσκοπης λυρικής φλυαρίας. Η Εύη Σκουλικάρη παρουσιάζει εικοσιοκτώ κείμενα άνευ ουσίας και νοήματος, σε μια απόπειρα γραφής από τις Εκδόσεις Λογείον. 

Μαρία Κατσοπούλου

22 Φεβ 2013

Το φυσώ και δεν κρυώνει (Νότιος Άνεμος, 2011)


Το φυσώ και δεν κρυώνει, διηγήματα, Σταματούλα Πορή - Τσιαντή, Εκδόσεις Νότιος Άνεμος, 2011

Η κατάσταση στον κόσμο όλο είναι απερίγραπτη. Το φυσάμε και δεν κρυώνει, όπως συνηθίζουμε να λέμε. Οι λεπτομέρειες και τα γεγονότα μας μαυρίζουν την ψυχή. Τώρα πια βαδίζουμε με σκυμμένο το κεφάλι σκεφτόμενοι τα μελλούμενα. Υπάρχουν όμως μερικοί άνθρωποι, ξεχωριστοί στο είδος τους, οι οποίοι ταξιδεύουν με άλλους ρυθμούς, με την δύναμη του μυαλού τους, σε άλλους γαλαξίες! Αυτοί λοιπόν οι διαφορετικοί ταξιδιώτες, για εμένα είναι αρκετά τυχεροί που έχουν αυτό το χάρισμα, και θα έπρεπε όχι να τους δείχνουμε με το δάχτυλο, μα να τους σεβόμαστε και να τους προστατεύουμε.

Σκαλίζοντας λοιπόν ένα πρωινό, ερωτικά σκιτσάκια στην άμμο, στην παραλία Φύτεμα της Ικαρίας, συνάντησα κι εγώ ένα τέτοιο πρόσωπο. Χτυπώντας παιδιάστικα το κορμί πάνω στα βράχια με φόντο την γαλήνια θάλασσα, ανακάλυψα την Καλυψώ. Ένα οικογενειακό και πολύ ζεστό ταβερνάκι πάνω στο ακρογιάλι. Κάτω από τα στάχυα, με κόκκινο κρασί από το κελάρι του βουνού και μεζέδες σπιτικούς από τα χέρια της Σταματούλας. Από την πρώτη στιγμή, από το πρώτο χαμόγελο καταλαβαίνεις ότι είναι ένας ξεχωριστός, χαρούμενος και ήρεμος άνθρωπος, όπως το μεγαλύτερο ποσοστό των Ικάριων. Ίσως είναι το νησί, ίσως είναι η ηρεμία που επικρατεί, το οποίο σε κάνει να περιμένεις ύστερα από κάθε συνομιλία να συμβεί κάτι το πολύ όμορφο. Έτσι κι έγινε, κουβέντα στην κουβέντα, ανακάλυψα τα ιδιαίτερα χαρίσματα και τις ανησυχίες της Σταματούλας. 

Το βιβλίο της Σταματούλας περιλαμβάνει εύθυμες, αληθινές, Ικαριώτικες ιστορίες, βγαλμένες μέσα από την ζωή. Μπορούν να συγκινήσουν κάθε ηλικίας αναγνώστη, με την απίστευτη απλότητα τους. Προσωπικά γέλασα, ονειρεύτηκα, εμπνεύστηκα και μέχρι σήμερα εξιστορώ αποσπάσματα του βιβλίου σε φίλους και συγγενείς. Ιστορίες που μεταδόθηκαν μέσα στον χρόνο, από τις γιαγιάδες και τους παππούδες στα εγγόνια. 

Το μήνυμα του βιβλίου της Σταματούλας είναι σαφές, όπως γράφει και η ίδια στο εισαγωγικό σημείωμα, «Για όσα μας κάνουν να ανησυχούμε, το γέλιο είναι το καλύτερο ξόρκι». Μέσα σε όλα αυτά λοιπόν που πέρασα στην 7ήμερη εκδρομή στο νησί της Ικαρίας και μετά την επικοινωνία μου με τους φιλήσυχους κατοίκους της, μου επιτρέπεται λοιπόν να συμφωνήσω με την Σταματούλα. Παράλληλα να προσθέσω ότι για να καταπολεμήσουμε όλα αυτά τα κύματα μιζέριας και στεναχώριας που μας χτυπούν αλύπητα μία είναι η λύση. Πιες λίγο κρασί και κοίτα την θάλασσα πως χτυπάει τα βράχια, και πως τα βράχια αντέχουν μέσα στο άγριο κύμα! Απόλαυσε την ησυχία την φύσης και άσε τη μοίρα να τα φέρει όπως θέλει! 

Tάσος Ρήτος

21 Φεβ 2013

O Θόδωρος Αγγελόπουλος και το ταξίδι του στο χρόνο


Του Νέστορα Πουλάκου 

Μπορεί ο Θόδωρος Αγγελόπουλος να μη βρίσκεται πια ανάμεσα μας. Μπορεί να τον τιμήσαμε και να εξακολουθούμε να τον τιμούμε σε εκδηλώσεις σαν αυτές που πραγματοποιήθηκαν στην επέτειο του ενός χρόνου από τον θάνατο του. Όμως η βιβλιογραφία για τον ίδιο και το έργο του εξακολουθεί συνεχώς να εμπλουτίζεται, χάρη σε αυτή την πολυπρισματική καριέρα των 45 και πλέον χρόνων, αλλά και στην ιδιαίτερη, κοφτερή και πάντοτε εμβληματική προσωπικότητα του. Αιτία για αυτό το άρθρο είναι δυο ακόμη εκδόσεις που κυκλοφόρησαν για τον ίδιο, πρόσφατα. 

«Θόδωρος Αγγελόπουλος, με γυμνή φωνή» είναι ο τίτλος του βιβλίου του δημοσιογράφου Γιώργου Αρχιμανδρίτη, που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Πατάκη. Πρόκειται για την καταγραφή μιας σειράς συνομιλιών των δυο ανδρών, που πραγματοποιήθηκαν στο Παρίσι και μεταδόθηκαν μεταξύ 16 και 20 Φεβρουαρίου του 2009 στο κανάλι France Culture της Κρατικής Γαλλικής Ραδιοφωνίας. Η έκδοση είναι δίγλωσση (ελληνικά-γαλλικά) και περιλαμβάνει πλούσιο φωτογραφικό υλικό από ταινίες του Θόδωρου Αγγελόπουλου. 

Μέσα από τις συνομιλίες Αγγελόπουλου-Αρχιμανδρίτη μαθαίνουμε πολλά βιογραφικά στοιχεία του σπουδαίου σκηνοθέτη, κυρίως μέσα από εικόνες και μνήμες της παιδικής ηλικίας του, την ενασχόληση του με την ποίηση ήδη από την εφηβεία του καθώς και τα χρόνια του στο Παρίσι, με τις σπουδές, τις παρέες και τις διάφορες ζυμώσεις που έγιναν εκεί στη δεκαετία του 1960. Στο υπόλοιπο βιβλίο «βλέπουμε» εικόνες και μαθαίνουμε ιστορίες από τις ταινίες του, μέσα από ένα μωσαϊκό θέσεων, απόψεων και σκέψεων του ίδιου του Αγγελόπουλου, που είχαν συνθέσει τον ενδιαφέροντα και ακραίο χαρακτήρα του. 

Ένα υπέροχο αφήγημα και την ίδια στιγμή ένα εξαιρετικό, με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον και σπάνιο ντοκουμέντο είναι το βιβλίο «…το πρώτο πράγμα που ‘κανε ο Θεός είναι το ταξίδι…» της σκηνοθέτιδας Μαργαρίτας Μαντά, επί 15 χρόνια βοηθού του Θόδωρου Αγγελόπουλου στις ταινίες του (κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Μεταίχμιο). Η Μαντά εκδίδει ένα χρόνο μετά το θάνατο του σκηνοθέτη το ημερολόγιο που κρατούσε στη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας «Το Βλέμμα του Οδυσσέα», το 1995. Χειρόγραφες σημειώσεις που καταρχάς είχαν γοητεύσει τον ίδιο τον Αγγελόπουλο ο οποίο όσο ζούσε έψαχνε να βρει εκδότη για να τις κυκλοφορήσει. 

Μέσα από τη διαρκώς μεταβαλλόμενη ψυχολογία της νεαρής σκηνόθετιδας, η οποία σημειωτέον συνεργαζόταν για πρώτη φορά με τον Θόδωρο Αγγελόπουλο, βλέπουμε ολόκληρο το χρονικό εκείνων των τριών μηνών, και εν είδει κλειδαρότρυπας γινόμαστε κοινωνοί των συγκρούσεων, των τσακωμών αλλά και των πιο γλυκών στιγμών τόσο των δυο αυτών ανθρώπων (Αγγελόπουλος-Μαντά) όσο και εν γένει του επιτελείου της ταινίας. Μια παραγωγή που διέθετε τον χολιγουντιανό αστέρα Χάρβει Καιτέλ και τον δικό μας αστέρα Θανάση Βέγγο, την εκρηκτική παρουσία του Αγγελόπουλου μαζί με ένα ιδιόμορφο καστ και ένα πολυπληθές κινηματογραφικό επιτελείο, σε γυρίσματα στην Βόρεια Ελλάδα, την Αλβανία, τη Σερβία και τη Βουλγαρία κ.ά. 

Αυτές οι δυο ετερόκλητες εκδόσεις που συγκλίνουν όμως στην περιγραφή, μέσα από εικόνες και περιστατικά της προσωπικότητας του Θόδωρου Αγγελόπουλου, εντείνουν τη σύσταση του μύθου του και εμπλουτίζουν τη βιβλιογραφία του ώστε να μάθουν οι νεότεροι την πορεία του πιο γνωστού Έλληνα σκηνοθέτη στην Ευρώπη και σε όλο τον κόσμο. 

*H βιβλιοπαρουσίαση δημοσιεύτηκε στην εβδομαδιαία εφημερίδα Δρόμος (φύλλο 153, 16-2-12).

20 Φεβ 2013

Pass2Day | Εδώ ο κόσμος χάνεται και η Eurovision χτενίζεται... | #40

Pass2Day. O Διονύσης Κούτρας επιμελείται τη μουσική στήλη του vakxikon.blogspot.com. Kάθε Τετάρτη στο blog γράφει για μουσική. Και κάθε Κυριακή στο Vakxikon Radio, 8-10 το βράδυ, παίζει μουσική και μιλάει γι' αυτήν. 


Eπιμέλεια: Διονύσης Κούτρας 

Προχθές το βράδυ έγινε ο τελικός για το τραγούδι που θα εκπροσωπήσει την Ελλάδα στον φετινό διαγωνισμό της Εurovision. Oι Cosa Mostra μαζί με τον ρεμπέτη Αγάθωνα Ιακωβίδη και το τραγούδι Alcohol is free ήταν οι νικητές. Ο διαγωνισμός παρουσιάστηκε από το κρατικό κανάλι και όλη τη διοργάνωση είχε αναλάβει το MAD. Eνώ λοιπόν ολόκληρη η Ελλάδα βρίσκεται στο μεγαλύτερο οικονομικό αδιέξοδο της ιστορίας της, με τους Έλληνες πολίτες να έχουν φτάσει και πολλοί να έχουν ξεπεράσει τα όρια της φτώχειας, το κράτος έχει «ρίξει» ένα πολύ μεγάλο ποσό σε χιλιάδες ευρώ σε αυτό το πανηγύρι που ονομάζεται Eurovision. Για άλλη μία χρονιά λοιπόν θα ψηφίσει ο κόσμος, με αντικειμενικά βέβαια κριτήρια (η Σουηδία την Νορβηγία, η Νορβηγία τη Φινλανδία, η Ρωσία την Ουκρανία και φυσικά η Ελλάδα την Κύπρο και τούμπαλιν) βγάζοντας για ακόμη μία χρονιά το καλύτερο τραγούδι της χρονιάς και ένα τραγουδιστή που θα τον θυμάται ο κόσμος για 2-3 μήνες το πολύ και θα τον ξαναθυμηθεί την επόμενη χρονιά στην απονομή που θα γίνει για να του παραδώσει το «στέμμα» του νικητή. Φυσικά και μιλάω με πολλή ή μάλλον με απόλυτη ειρωνία γιατί αντί να βάλουμε το κεφάλι κάτω και με ταπεινότητα, δουλειά και σεβασμό στους ανθρώπους που έχουν υποστεί τα πάνδεινα για το καλό υποτίθεται της χώρας, συνεχίζουμε στο ίδιο παλιό, γνώριμο μοτίβο, σε μια διοργάνωση που δεν έχει να σου προσφέρει τίιποτα. Ούτε απο θέαμα ούτε από μουσική. Για ακόμη μία φορά τις μαλακίες του κράτους θα τις πληρώσει ο ελληνικός λαός. 

Φτάνει πια! Εδώ ο κόσμος χάνεται και το μουν... (Eurovision) χτενίζεται, λέει ο σοφός λαός μας. 

19 Φεβ 2013

Αρσενική Πόρνη


Έρως
Ατέρμονος
Ξυπόλητος
Ρακένδυτος
Έντονος
Σκοτεινός
Σεξομανής ανώμαλος
Θαμμένος
Σ' αραχνοΰφαντο σεντούκι
Στράτος Π. 
stratosprousalisphotography.com  

18 Φεβ 2013

Η@ppy Few: Φοβάμαι...


Toυ Νίκου Μπίνου

Στο 1982 και στο δίσκο Φοβάμαι, ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου τραγουδούσε το ομώνυμο τραγούδι. Πόσο προφητικοί αποδείχτηκαν οι στίχοι του Ανδρέα Πανταζή που με τη μουσική του Γιάννη Ζουγανέλη έντυσαν το εν λόγω κομμάτι; Το συναίσθημα του φόβου, όπως λέει και το τραγούδι, χωρίς να προσπερνά κανείς και την απογοήτευση, θα σου δημιουργηθεί μόνο και μόνο αν αντικρίσεις τα πρόσωπα μερικών νέων απο τη Θεσσαλονίκη που κοσμούν πρόσφατο άρθρο του γερμανικού περιοδικού Der Spiegel στην ηλεκτρονική του έκδοση, όπως μπορείτε να διαπιστώσετε και σε αυτό το λινκ. Μιας και ο φόβος είναι ένα συναίσθημα που εκδηλώνεται όταν ο άνθρωπος συνειδητοποιεί την ύπαρξη ενός πραγματικού ή όχι κινδύνου.                                       

Σε αντιδιαστολή με όσα έχουν ακουστεί και γραφτεί όλα αυτά τα χρόνια για την εργατικότητα των Ελλήνων, ο φωτορεπόρτερ του συγκεκριμένου γερμανικού μέσου, Κίλιαν Φέρστερ, θέλοντας να διαπιστώσει ιδίοις όμμασι ποιά είναι η κατάσταση και η πραγματική εικόνα που επικρατεί στην Ελλάδα τα τελευταία πέντε χρόνια (μην ξεγελιέστε νομίζοντας ότι το πρόβλημα στη χώρα μας ξεκίνησε με την υπαγωγή μας σε καθεστώς μνημονίου πριν τρία χρόνια, μιας και στην πραγματικότητα η ελληνική οικονομία βρίσκεται σε ύφεση απο το 2008), αποφάσισε να επισκεφτεί τη Θεσσαλονίκη καθώς όπως δήλωσε και ο ίδιος: «δε μου άρεσε ο τρόπος με τον οποίο κάλυπτε την κρίση ο κίτρινος Τύπος στη Γερμανία, αλλά και να αμφισβητήσω τα στερεότυπα που αναπαράγουν κάποια γερμανικά Μέσα για την Ελλάδα αλλά και αντίστροφα».  

Θα μπορούσε κάποιος να πει πως το ρόλο του έπαιξε σίγουρα και η αλματώδης αύξηση της ανεργίας μιας και σε πρόσφατη μέτρηση ανήλθε σε ποσοστό πέριξ του 27% και όταν αυτό υπερδιπλασιάζεται (61,7%) στην κατηγορία των νέων μεταξύ 15-24 ετών. Και άραγε ποιος θα μπορούσε να κατηγορήσει κάποιον από αυτούς τους νέους αν κατά τη διάρκεια του φωτορεπορτάζ σιγοτραγουδούσε: «φοβάμαι όλα αυτά που θα γίνουν για μένα χωρίς εμένα», ή δεν δώσει χίλια δίκια στην Ισπανίδα Μπεατρίζ Ταλεγόν. Στην 29χρονη στέλεχος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς η οποία κατακεραύνωσε τον πρώην Έλληνα πρωθυπουργό Γεώργιο Παπανδρέου, ο οποίος τυγχάνει και πρόεδρος αυτής, όταν κατά τη διάρκεια του 24ου Συνεδρίου της οργάνωσης  με τον πλέον εμφατικό τρόπο κατέκρινε τον πολυτελή τρόπο ζωής που συνεχίζουν να έχουν τα μέλη της χωρις προφανώς να αντιλαμβάνονται το τι πραγματικά συμβαίνει. Ο -κάνοντας όμως διεθνή καριέρα- ΓΑΠ πως θα μπορούσε να αντιληφθεί κάτι τέτοιο όταν ο συγκεκριμένος πολιτικός-ποδηλάτης-χειριστής κανό απολαμβάνει το κοσμοπολίτικο Μανχάταν διδάσκοντας στα εκεί πανεπιστήμια με όλες τις ανέσεις και τις παροχές, αλλά κυρίως μακριά απο τους πολίτες ενός έθνους που συχτιρίζουν την ώρα και τη στιγμή που τον ψήφισαν.

Υ.Γ. Μην ξεχάσεις να δώσεις χαιρετισμούς στους celebrities που έχεις γείτονες στη συνοικία που μένεις. Ξέρεις εσύ!

Καλή εβδομάδα

17 Φεβ 2013

Σινεμά ΟΙ ΑΘΛΙΟΙ


Του Νέστορα Πουλάκου 

Η μεταφορά κλασικών μυθιστορημάτων στη μεγάλη οθόνη συνεχίζεται, με τους Άγγλους να κρατάνε τα πρωτεία φέτος. Μετά την «Άννα Καρένινα» του Λέοντος Τολστόι, που διασκεύασε ο Τζο Ράιτ, σειρά παίρνουν «Οι Άθλιοι» του Βίκτωρος Ουγκώ, με τους οποίους καταπιάστηκε ο οσκαρούχος Τομ Χούπερ («Ο Λόγος του Βασιλιά»). Σχεδόν τρίωρη εκδοχή του βιβλίου είναι αυτό το κινηματογραφικό μιούζικαλ που βασίστηκε τουλάχιστον σκηνογραφικά και χορογραφικά στο θεατρικό μιούζικαλ των Αλέν Μπουμπλίλ και Κλωντ-Μισέλ Σενμπέργκ, το οποίο παίζεται για περισσότερα από είκοσι χρόνια στο Λονδίνο με τεράστια όπως καταλαβαίνετε επιτυχία. Ο Τομ Χούπερ μεταφέρει πιστά το μιούζικαλ και αποτυπώνει γλαφυρά το ύφος και την ουσία του κλασικού και διαχρονικού βιβλίου του Ουγκώ μεταφέροντας μας σε ένα Σινεμά οι Άθλιοι (και όχι ο Παράδεισος), με τους κοινωνικούς συμβολισμούς και παραλληλισμούς εμφανείς. Οι λάτρεις του μιούζικαλ θα το αγαπήσουν παράφορα, ενώ εκείνοι που είναι «ξένοι» προς το συγκεκριμένο και δύσκολο είναι η αλήθεια είδος (θεατρικά και κινηματογραφικά) καλό είναι να μην το προτιμήσουν καθότι θα τους κουράσει λόγω και της μεγάλης διάρκειας του. Στα επιμέρους στοιχεία, το πολυάστερο καστ των Χιου Τζάκμαν, Αν Χάθαγουει, Ράσελ Κρόου, Αμάντα Σίφριντ, Έλενα Μπόναμ Κάρτερ κ.ά. στέκεται στο ύψος του και άπαντες ξεδιπλώνουν το ερμηνευτικό ταλέντο τους σε αυτό το δύσβατο περιβάλλον, όπου πρέπει να «πατήσουν» σε ένα κλασικό κείμενο και να το αποδώσουν χοροθεατρικά. Η ταινία πάντως θεωρείται ήδη μεγάλη επιτυχία, και εμπορική και καλλιτεχνική. Έχει οχτώ οσκαρικές υποψηφιότητες, κέρδισε τρεις Χρυσές Σφαίρες της καλύτερης ταινίας, α’ ανδρικού ρόλου (Χιου Τζάκμαν) και β’ γυναικείου ρόλου (Αν Χαθαγούει), δυο βραβεία BAFTA και δεκάδες ακόμη βραβεία σε φεστιβάλ, ενώσεις και θεσμούς ανά τον (δυτικό) κόσμο. Στις υπόλοιπες ταινίες της εβδομάδας: υπάρχει η ακραία σινεφίλ πρόταση «Παράδεισος του Έρωτα» του προκλητικού Αυστριακού Ούλριχ Ζάιντλ, το πρώτο μέρος της τριλογίας ταινιών για τον έρωτα, την πίστη και την ελπίδα που έχουν παίξει και στα τρία μεγάλα κινηματογραφικά φεστιβάλ (Κάννες, Βενετία, Βερολίνο). Έχουμε και την επιστροφή του Μπρους Γουίλις στην αξέχαστη σειρά αστυνομικών ταινιών «Πολύ σκληρός για να πεθάνει σήμερα». Χωρίς δημοσιογραφική προβολή μας άφησαν οι εταιρείες διανομής των ταινιών «Η Αγάπη έρχεται στο Τέλος» (ελληνική παραγωγή του Βασίλη Κεχαγιά) και «Το Χειρόγραφο της Σαραγόσα» (πολωνική ταινία του 1965 σε επανέκδοση). 

Νικητής και στα βραβεία BAFTA ο Μπεν Άφλεκ 

Ο Μπεν Άφλεκ που στην τρίτη σκηνοθετική δουλειά του, την «Επιχείρηση: Argo» έχει ενθουσιάσει κοινό και κριτικούς, παίρνει κάθε εβδομάδα το αίμα του πίσω από την Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογράφου (Όσκαρ) που δεν τον συμπεριέλαβε στη λίστα υποψηφιοτήτων για τους καλύτερους σκηνοθέτες της χρονιάς. Μια άλλη Ακαδημία, εξίσου ισχυρή με αυτή των Όσκαρ, η Βρετανική Ακαδημία Κινηματογράφου (BAFTA) έδωσε τα δικά της βραβεία την εβδομάδα που μας πέρασε τιμώντας με τις διακρίσεις της καλύτερης ταινίας και της σκηνοθεσίας τον Άφλεκ. Μεγάλος χαμένος βγήκε το «Λίνκολν» του Στίβεν Σπίλμπεργκ που περιορίστηκε στο βραβείο α’ ανδρικού ρόλου για τον Ντάνιελ Ντέι-Λιούις. Τα υπόλοιπα βραβεία ερμηνειών πήγανε στους Κρίστοφ Βαλτζ («Django Unchained»), Εμανουέλ Ριβά («Αγάπη») και Αν Χάθαγουει («Οι Άθλιοι»). Το βραβείο σεναρίου έλαβε ο Κουέντιν Ταραντίνο, ενώ καλύτερη ξένη ταινία αναδείχθηκε η «Αγάπη» του Μίκαελ Χάνεκε. Τέλος, καλύτερη βρετανική ταινία βγήκε το «Skyfall» του Σαμ Μέντες, ο νέος Τζέιμς Μποντ δηλαδή. 

*Η στήλη Στοπ Καρέ δημοσιεύτηκε στην εβδομαδιαία εφημερίδα Το Χωνί (φύλλο 47, 17-2-13). 

Οι ταινίες της 14ης Φεβρουαρίου 2013 στο SevenArt.gr 

Οι Άθλιοι (6/10) 

 Στη συνέχεια των κινηματογραφικών μεταφορών κλασικών βιβλίων της λογοτεχνίας, ο οσκαρούχος Τομ Χούπερ καταπιάνεται με τους «Άθλιους» του Ουγκώ και πρωτίστως με το ομώνυμο μιούζικαλ που έχει κάνει πάταγο στο Λονδίνο για δεκαετίες. Και ουσιαστικά έχουμε να κάνουμε με ένα κινηματογραφικό μιούζικαλ, κάτι δηλαδή που ήθελε μεν δεν πέτυχε δε ο Τζο Ράιτ στην «Άννα Καρένινα». Σχεδόν τρίωρο τραγουδιστικό έπος, με εντυπωσιακά σκηνικά και κουστούμια αλλά και ερμηνείες που σας συνεπαίρνουν, με πρώτη και κύρια αυτή της Αν Χάθαγουει, που μπορεί να «φεύγει» νωρίς από την ιστορία, αφήνει όμως το στίγμα της ανεξίτηλο. Ένα σκοτεινό παραμύθι κοινωνικής αδικίας, έρωτα και πολιτικής, οικογένειας και πολεμικής που θα εντυπωσιάσει άπαντες ειδικώς τους ακραιφνείς λάτρεις των σκληροπυρηνικών μιούζικαλ. Βέβαια, όσοι είχατε την τύχη να δείτε κάποια στιγμή το λονδρέζικο μιούζικαλ θα διαπιστώσετε τρομερές ομοιότητες. Για τους υπολοίπους, στους οποίους συγκαταλέγεται και η αφεντιά μου καθώς γνωρίζετε, θα αντέξετε μετά βίας ένα χορο-τραγουδιστικό κομβόι επιφανών ηθοποιών που δεν θα τους αναγνωρίσετε ερμηνευτικά. Διαφορετικοί και οπερετικά γοητευτικοί.

16 Φεβ 2013

Συνέντευξη των Aida Begic & Stefan Arsenijevic


Στον Νέστορα Πουλάκο

Τα τελευταία χρόνια βλέπουμε όλο και περισσότερες ταινίες να χαρτογραφούν σημαντικές πόλεις ανά τον κόσμο. Από το Παρίσι στη Νέα Υόρκη και την Αβάνα, ήρθε το 2010 η σειρά της Κωνσταντινούπολης, ενώ οσονούπω αναμένεται αντίστοιχο σπονδυλωτό κινηματογραφικό πρότζεκτ και για την Αθήνα. Η “Αξέχαστη Πόλη”, που βγαίνει στις ελληνικές αίθουσες την Πέμπτη 27 Σεπτεμβρίου και απόψε πραγματοποιεί την πανελλήνια πρεμιέρα της στο 18ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Αθήνας – Νύχτες Πρεμιέρας Cosmote (Odeon Όπερα 1, 19.45), είναι μια πολυπολιτισμική χαρτογράφηση της Κωνσταντινούπολης μέσα από τον φακό επτά σκηνοθετών που την έχουν αγαπήσει από χρόνια.
 
Ανάμεσα τους συναντάμε τη 32χρονη Βόσνια Άιντα Μπέγκιτς, που είχε πραγματοποιήσει ένα ώριμο ντεμπούτο το 2008 με την ταινία “Χιόνι” ενώ φέτος κέρδισε βραβείο στην κατηγορία Ένα Κάποιο Βλέμμα του Φεστιβάλ Καννών με τη δεύτερη ταινία της “Τα Παιδιά του Σεράγεβο”. Καθώς και τον 31χρονο Σέρβο Στέφαν Αρσένιεβιτς, ο οποίος το 2008 έκανε το ντεμπούτο του με την ταινία “Αγάπη και άλλα εγκλήματα”, ενώ νωρίτερα -το 2003- με την τότε μικρού μήκους ταινία του είχε κερδίσει τη Χρυσή Αρκούδα στο Βερολίνο και είχε φτάσει μέχρι το Όσκαρ Μικρού Μήκους Ταινίας. Αυτή την περίοδο βρίσκεται στα γυρίσματα της δεύτερης ταινίας του.
 
Οι δυο σκηνοθέτες μίλησαν στο SevenArt για τη συμμετοχή τους στη σπονδυλωτή ταινία “Η Αξέχαστη Πόλη” (Do not Forget me – Istanbul), μια ελληνοτουρκική παραγωγή (των Χουσεΐν Καράμπεϊ και Παναγιώτη Παπαχατζή) που γυρίστηκε στα πλαίσια της “Κωνσταντινούπολης – Πολιτιστική Πρωτεύουσα 2010”, με την επιμέλεια του πρότζεκτ να κρατά ο Έλληνας συγγραφέας Πέτρος Μάρκαρης και τις συμμετοχές του Στέργιου Νιζήρη (με τη μικρού μήκους ιστορία “Half-moon Strangers”) και της Ιωσηφίνας Μαρκαριάν (που δένει με ένα δοκιμιακό ντοκιμαντέρ τις έξι ιστορίες).
 
Η μεν Μπέγκιτς γύρισε την ταινία “Otel(o)”, όπου αποτυπώνει τις ανησυχίες μιας νεαρής ηθοποιού πριν το κάστινγκ της. Η ταινία διαδραματίζεται σε ένα ξενοδοχείο. Ο δε Αρσένιεβιτς γύρισε την ιστορία “Mirko”, στην οποία ένα ζευγάρι από τη Σερβία φτάνει στην Πόλη για αναψυχή. Εκεί όμως η γυναίκα βλέπει στο δρόμο ένα νεαρό που της θυμίζει έντονα τον γιο της, ο οποίος χάθηκε άδοξα στον πόλεμο.
 
Τι σημαίνει για εσάς η Κωνσταντινούπολη;

Stefan Arsenijevic: Πριν γυρίσω αυτή την ταινία, ήταν ένα μέρος που ποτέ δεν είχα επισκεφθεί, αλλά αποτελούσε ένα κομμάτι της πολιτιστικής και ιστορικής παιδείας και κληρονομιάς μου. Τώρα πια είναι μια πόλη που έχω αγαπήσει και έχω κάνει μερικούς καλούς φίλους. Αυτή η εθιστική ατμόσφαιρα της, που την έζησα στους έξι μήνες των γυρισμάτων και της παραγωγής, εξακολουθεί να με συνεπαίρνει. Άσε που όλη εκείνη η διαδικασία ήταν για μένα μια περιπέτεια.
 
Aida Begic: Η Κωνσταντινούπολη είναι η Πόλη. Τεράστια, περίπλοκη, μπερδεμένη: όμορφη και άσχημη, ζεστή και κρύα, φιλική και απρόσιτη. Πιστεύω ότι ποτέ δεν θα καταφέρω να μάθω τόσα γι’ αυτήν ώστε να μπορέσω να καθορίσω τη σχέση μου μαζί της.
 
Για ποιο λόγο δεχτήκατε να συμμετάσχετε σε αυτό το πρότζεκτ;

S.A.: Πρώτα απ’ όλα για τον καλλιτεχνικό διευθυντή του, τον Χουσείν Καράμπεϊ. Είναι επίσης σκηνοθέτης, τον οποίον γνώρισα όταν το 2008 ταξιδεύαμε μαζί στα φεστιβάλ, σε όλο τον κόσμο, με τις πρώτες ταινίες μας: η δική μου ήταν η “Αγάπη και άλλα εγκλήματα” και η δική του “Είσαι ο Μάρλον μου και ο Μπράντο μου”. Τον πρωτοσυνάντησα στο Φεστιβάλ Βαρσοβίας, και αφού είδα την ταινία του, περάσαμε το υπόλοιπο βράδυ μιλώντας για ταινίες και ζωή, πίνοντας κρασί και διασκεδάζοντας μετά στα πάρτι του φεστιβάλ. Με λίγα λόγια, γίναμε αμέσως φίλοι. Ο άλλος λόγος είναι ότι λατρεύω να συμμετάσχω σε σπονδυλωτές ταινίες. Αυτή είναι η τρίτη μου. Ως σκηνοθέτης είσαι πάντοτε μόνος σου. Οι σπονδυλωτές ταινίες σου προσφέρουν την ευκαιρία να συνεργάζεσαι με άλλους σκηνοθέτες για τη δημιουργία τους. Λατρεύω αυτή την εμπειρία. Κάποιες φορές είναι ένα στοίχημα που δεν ξέρεις αν θα πετύχει, κάποιες άλλες σε ανταμείβει όλη αυτή η διαδικασία. Σε κάθε περίπτωση όμως είναι μια εμπειρία. Η οποία πάντοτε καταλήγει με δυνατές φιλίες που δημιουργούνται, στην περίπτωση της “Αξέχαστης Πόλης” είναι ο Στέργιος Νιζήρης, η Ιωσηφίνα Μαρκαριάν και η Άιντα Μπέγκιτς. Εάν δεν δούλευα σε αυτή την ταινία μπορεί να μην τους γνώριζα ποτέ, και ότι έγινε αυτό για εμένα είναι σημαντικό.
 
A.B.: Ο Χουσείν Καράμπεϊ ήταν ο λόγος. Μου άρεσε η ιδέα του πρότζεκτ και το πώς όλο αυτό ξεκίνησε, με την ιστορία των Καράμπεϊ και Μάρκαρη και το κοινό τους σπίτι. Αυτή η ιστορία με έκανε να κλάψω. Ακόμη, ότι ο Καράμπεϊ προσκάλεσε για το πρότζεκτ αξιοσέβαστους σκηνοθέτης, επομένως όλα έμοιαζαν να είναι σοβαρά και επαγγελματικά, κι έτσι θέλησα να λάβω μέρος.
 
Από πού εμπνευστήκατε τη μικρού μήκους ιστορία σας;

S.A.: Βασίστηκα εντελώς στο ένστικτο μου για να κάνω την ταινία αυτή. Πριν δουλέψω για την ταινία, και ενώ δεν είχα επισκεφθεί ποτέ μου την Πόλη, έγραφα μια ιστορία γι’ αυτήν χωρίς καν να την έχω δει! Φανταζόμουν την Πόλη μια μεγάλη, ζωηρή πόλη όπου μπορούν να συμβούν μαγικά πράγματα. Αυτό τελικά αποδείχθηκε αληθές. Επιρροή μου ήταν επίσης ένα μικρό διήγημα του αγαπημένου μου συγγραφέα, του Χούλιο Κορτάσαρ. Υπάρχουν στιγμές όπου στην πραγματικότητα συμβαίνουν πράγματα τόσο διαφορετικά απ’ όσο τα είχαμε φανταστεί. Μαγικά πράγματα που είναι ανεξήγητα. Βέβαια αυτά μας δίνουν μια πιο βαθιά οπτική της πραγματικότητας. Πιστεύω ότι αυτού του είδους η καθημερινή μεταφυσική είναι ένα πολύ βαλκανικό ζήτημα, για την ακρίβεια είναι ο τρόπος με τον οποίο βλέπουν οι Βαλκάνιοι τα πράγματα. Έτσι, θέλησα να παίξω με αυτό το συναίσθημα όταν έγραφα το σενάριο για την Πόλη. Θέλησα να παίξω με τη λεπτή γραμμή μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας, ένα συναίσθημα που πολλές φορές έχω νιώσει στη ζωή μου. Ειλικρινά δεν ξέρω πότε σταματάει η πραγματικότητα και ξεκινάει η φαντασία. Με τα πολλά έφτιαξα έναν κεντρικό χαρακτήρα, συγχυσμένο και απορροφημένο από το πρόβλημα του (όσο μακριά κι αν ταξιδέψεις, ποτέ δεν πρόκειται να ξεφύγεις από το πρόβλημα σου), που όμως καταφέρνει τελικά να συμβιβαστεί μαζί του και να το αντιμετωπίσει στην Πόλη, με έναν πολύ περίεργο τρόπο. Τι σημαίνει όταν βλέπεις κάποιον που έχεις χάσει πολλά χρόνια πριν, στο πρόσωπο ενός εντελώς ξένου σε μια ξένη χώρα;
 
A.B.: Ένιωσα ότι θα είχε ενδιαφέρον να τοποθετήσω την ιστορία μου σε μια μητρόπολη σαν αυτήν, με χαρακτηριστικές σκηνές και πράξεις που θα μπορούσες να βρεις εκεί. Σαν μια διαφορετική ματιά, επέλεξα να ασχοληθώ με αυτό το αόρατο εμπόδιο που διχάζει την Πόλη σε δυο κομμάτια. Αυτό το εμπόδιο είναι τόσο ισχυρό που μου υπενθύμισε το κομμάτι των διαφορετικών αρχών, των διαφορετικών κόσμων αν θες που συνυπάρχουν αλλά ποτέ δεν βγαίνουν εντελώς στην επιφάνεια οι διαφορές τους –κόσμοι αντρών και γυναικών, εκεί που γίνεται η μάχη του ορθολογισμού με τον παραλογισμό, αλλά και που μπλέκεται η φυσική με τη μεταφυσική, η Ανατολή με τη Δύση κλπ… Τέτοιου είδους και ύφους διχασμούς μπορεί να βρει κανείς οπουδήποτε, από το πιο μικρό μέχρι το πιο μεγάλο γεγονός. Ο Οθέλος του Σαίξπηρ είναι ένας από τους πιο καλά δομημένους και παράξενα διχασμένους ήρωες της λογοτεχνίας. Ο Οθέλος λοιπόν στην Πόλη, μέσα από μια -λογικά γυναικεία προσέγγιση- όπως διαμορφώνεται αργά μέσα από την ιστορία μου “Otel(o)”.
 
Διαπιστώσατε αν η θρησκεία έχει σημαντικό ρόλο στην καθημερινή ζωή της Κωνσταντινούπολης;

S.A.: Δεν μου δόθηκε αυτή η εντύπωση, ειδικώς από τους ανθρώπους που γνώρισα αλλά και που έκανα παρέα.
 
A.B.: Η Κωνσταντινούπολη είναι μια τόσο περίπλοκη πόλη, με τόσο διαφορετικούς ανθρώπους να ζουν εκεί, ώστε δεν μπορώ να πω με σιγουριά αν η θρησκεία παίζει έναν κάποιο ρόλο ή όχι στη ζωή τους εκεί. Για κάποιους ανθρώπους προφανώς παίζει, για μερικούς άλλους σίγουρα όχι.
 
Θα χαρακτηρίζατε την Κωνσταντινούπολη μια πολυπολιτισμική πρωτεύουσα; Ακόμη, θα τις προσδίδατε στοιχεία ερωτισμού στην ατμόσφαιρα της;

S.A.: Η Ιστορία της πόλης είναι πολυπολιτισμική και νομίζω ότι αυτή τη διάσταση την πετύχαμε στην ταινία μας. Στις ημέρες μας, νιώθω ότι πρόκειται για ένα μέρος όπου η Ανατολή συναντάει τη Δύση με έναν πολύ συγκεκριμένο και ιδιαίτερο τρόπο. Κι όπως συμβαίνει στη Σερβία, ή οπουδήποτε αλλού στον κόσμο που υπάρχει μια τέτοιου είδους κρίση, λαμβάνει χώρα μια μάχη μεταξύ του εθνικισμού και των ανοιχτών οριζόντων. Λέγοντας την αλήθεια στον εαυτό σου και μένοντας ανοιχτός σε κάθε καινούριο την ίδια στιγμή, βρίσκεσαι σε πολύ δύσκολη θέση την οποία θα πρέπει να διαχειριστείς σωστά. Αυτό ακριβώς το ζήτημα ταλαιπωρεί ολόκληρα έθνη και λαούς. Θέλει προσπάθεια. Και τελικά ναι, είναι πολυπολιτισμική πόλη η Κωνσταντινούπολη. Και ερωτική –σίγουρα! Έχει κάτι το έντονα ερωτικό η ατμόσφαιρα της. Και αυτός είναι ένας από τους βασικούς λόγους που την κάνουν εθιστική.
 
A.B.: Η πολυπολιτισμικότητα μιας πόλης δεν καθορίζεται από τις πόσες εθνικότητες ζουν εκεί αλλά από τις καρδιές και τα μυαλά των ανθρώπων που την κατοικούν. Ο 21ος αιώνας, δυστυχώς, αποτελεί τη χρονική στιγμή όπου η πολυπολιτισμικότητα κλυδωνίζεται σε όλο τον κόσμο. Ζούμε λοιπόν με την ελπίδα να μπορέσουμε να την υπερασπιστούμε, ο καθένας όσο καλύτερα μπορεί. Όσο για τον ερωτισμό που με ρωτάς… Για μένα, περισσότερο ερωτική πόλη είναι η Κωνσταντινούπολη παρά το Παρίσι, ας πούμε, και αυτό ίσως έχει να κάνει με το φαγητό και τη θάλασσα που υπάρχει.

*Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (25-9-13).

15 Φεβ 2013

Συνέντευξη του Νίκου Κούνδουρου


Στον Νέστορα Πουλάκο

"To Πλοίο" είναι η νέα ταινία του σημαντικού Έλληνα σκηνοθέτη Νίκου Κούνδουρου, ο οποίος αποφάσισε να γυρίσει στο σινεμά 14 χρόνια μετά τους "Φωτογράφους", μια ακόμη κινηματογραφική παραβολή του για τα κακώς κείμενα στην παγκόσμια κοινότητα (τότε, ήταν ο εμφύλιος πόλεμος στη Γιουγκοσλαβία).
 
Αυτή τη φορά, ο 86χρονος Κρητικός με την πλούσια φιλμογραφία (μεταξύ άλλων, τον "Δράκο", την καλύτερη ταινία του ελληνικού κινηματογράφου κατά την Πανελλήνια Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου) και το εκρηκτικό ταμπεραμέντο, ασχολείται με την αιώνια διαμάχη Ισραήλ-Παλαιστίνης, και την περυσινή της αναζωπύρωση με τον Στόλο της Ελευθερίας προς στη Γάζα.
 
Βασισμένος σε αληθινό περιστατικό, την προσάραξη ενός πλοίου που ερχόταν από τον Παναμά σ' ένα ακρωτήρι της Πελοποννήσου και το σκοτεινό μυστικό που αυτό κουβαλούσε, ο Νίκος Κούνδουρος κάνει μια ταινία πολιτική και επίκαιρη γι' αυτό το φορτηγό-πλοίο, που είχε εντέλει προορισμό το Ισραήλ, μια και κουβαλούσε στο αμπάρι του όπλα και πολεμικό υλικό (και όχι σιτάρι, όπως ισχυριζόταν), τα οποία επρόκειτο να χρησιμοποιηθούν σε επιθέσεις εναντίων Παλαιστινίων.
 
Ο Νίκος Κούνδουρος μίλησε στο SevenArt για "Το Πλοίο", το οποίο θα πραγματοποιήσει την παγκόσμια πρεμιέρα του στο 7ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Κύπρου, που ξεκινάει από αύριο και θα διαρκέσει μέχρι τις 22 Οκτωβρίου. Στις ελληνικές αίθουσες θα βγει μες στη σεζόν 2012-2013, σε διανομή Feelgood Entertaiment.
 
Πόσο πολιτική και επίκαιρη είναι η νέα ταινία σας "Το Πλοίο";

Είναι και πολιτική και επίκαιρη. Το ένα συμπληρώνει το άλλο. Το Ισραήλ κάνει ό,τι μπορεί για να δηλώνει τη δυναμική παρουσία του στους, έτσι κι αλλιώς, ταραγμένους καιρούς στην ταραγμένη περιοχή της εδώ Ανατολής. Καιροφυλαχτεί για να πάρει μέρος και στην πιο ελάχιστη αναταραχή των γειτόνων του. Πρώτο θύμα η Παλαιστίνη, ανυπεράσπιστη, άοπλη, εγκαταλειμμένη από Eυρωπαίους και Aμερικανούς, στερημένη όχι μόνο υλικής, αλλά και της πιο άμεσης οικονομικής και πρακτικής βοήθειας. Όσο για μένα, ανήμπορος να πάρω μέρος στους εθελοντές με τα ανυπεράσπιστα καΐκια, που πλήρωσαν με αίμα πέρυσι το θάρρος τους να πλησιάσουν από τη θάλασσα και να δώσουν κάποιο χέρι συμπαράστασης και βοήθειας στον Παλαιστινιακό λαό, κινητοποίησα και εκμεταλλεύτηκα τη δύναμη του κινηματογράφου. Απαντώ με τον τρόπο μου και εκπροσωπώ τον χωρίς φωνή λαό, που περιμένει από τις εφημερίδες και τα κανάλια να δηλώσει την αλληλεγγύη του σ’ έναν λαό αδύναμο να υπερασπιστεί την ελευθερία του.  
 
Μιλάτε για μασόνους, για τον διωγμό και τον διεθνή πόλεμο κατά των Παλαιστινίων, για τα κορίτσια από την Ανατολική Ευρώπη που γίνονται πόρνες στην Ελλάδα. Εντέλει το σύστημα είναι στρεβλό ή ο άνθρωπος κακός και παρανοϊκός από τη φύση του;

Είμαι πολύ λίγος για ν' απαντήσω σε μια ερώτηση ύπουλη, στο σημείο που ξέρετε πολύ καλά πως η απάντηση για τη φύση του ανθρώπου μένει αναπάντητη τα τελευταία 10.000 χρόνια. Φυσικά, για το σύστημα –και αυτή η ερώτηση θα μείνει αναπάντητη– μπορείτε να απαντήσετε εσείς ο ίδιος και ίσως να είστε πιο έξυπνος από εμένα, γιατί και εσείς ξέρετε καλά πως ένα σύστημα δεν υπάρχει. Έχω δοκιμάσει στο πετσί μου τη δημοκρατία, τις λογιών-λογιών δημοκρατίες. Έχω δοκιμάσει στα νιάτα μου τη δικτατορία του Μεταξά και λίγο πιο μεγάλος δοκίμασα τη βία των Γερμανών, το δράμα ενός Εμφύλιου Πολέμου, τη δημοκρατία των νικητών, τον φασισμό της χούντας και πάλι τη δημοκρατία κάποιου κατά περίπτωση κοινοβουλευτισμού. Τι μένει; Τώρα περιμένω, αλλά και εσείς περιμένετε, και ο λαός, βέβαια, δέκα εκατομμυρίων Ελλήνων περιμένει. Αλλά και ένα εκατομμύριο Αλβανοί χωρίς πατρίδα περιμένουν και χιλιάδες χιλιάδων πρόσφυγες σπαρμένοι στην Ευρώπη με το όραμα μιας καλύτερης ζωής.

Κάνατε μια ταινία εποχής που μπορεί να μιλήσει τόσο για το παρελθόν όσο και για το παρόν; Κατά τη γνώμη σας, οι παθογένειες που περιγράφετε είναι διαχρονικές και οι ανηθικότητες παντοτινές;

Πιστεύω ότι η ταινία μπορεί να μιλήσει τόσο για το παρελθόν όσο και για το παρόν. Η ανάμιξη μασόνων, ναζί, Εβραίων, Παλαιστινίων και των κοριτσιών από τη Ρουμανία, την Πολωνία, τη Γεωργία, την Αρμενία, την Ουκρανία, ακόμα και από την Γκάνα, δηλώνει μια πανσπερμία λαών και ανθρώπων, που στο μερίδιο που ανήκει στον καθένα, αποτελούν το υλικό της ταινίας. Και για να απαντήσω στην επόμενη ερώτησή σας, καθένας από τους προαναφερθέντες εκπρόσωπους διαφορετικών λαών, διαφορετικής ιδεολογίας, αλλά κοινής αγωνίας, μπορεί να υπαχθεί στον τίτλο "παθογένεια" που μεταχειριστήκατε. Στην ταινία μου δεν υπάρχει ούτε ένα πρόσωπο που θα μπορούσε να ενταχθεί σε κάποια κατηγορία, σε κάποια κοινωνική τάξη, σε κάποια ιδεολογία. Είναι εκπρόσωποι ενός σχιζοφρενικού κόσμου, που μέρος του είστε εσείς κι εγώ.

Γιατί θέλατε να κάνετε μια ταινία τώρα; Τι είναι αυτό που σας ενέπνευσε, σας παρακίνησε να δημιουργήσετε;

Κοιτάω τον εαυτό μου στον καθρέφτη και θυμάμαι τη φράση του ποιητή: "Καθρέφτης μου είσαι κοινωνία και σου μοιάζω". Είμαι και εγώ ένας απ’ τους ήρωες της ταινίας: και Ρουμάνος και Πολωνός και Αλβανός και πρόσφυγας, σε μια απέραντη κοινωνία προσφύγων.
 
Εντέλει, υπάρχει σωτηρία με όλα αυτά που ζούμε, τόσο εγχώρια όσο και διεθνώς;

Σας αντιστρέφω την ερώτηση: Υπάρχει σωτηρία, Νέστορα Πουλάκο;

*Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (10-10-12).

14 Φεβ 2013

Συνέντευξη της Μαρίας Κρόκου


Στην Αλεξία Νταμπίκη

Τι σας ώθησε στη συγγραφή μυθιστορημάτων;

Από πολύ μικρή, από το δημοτικό ακόμη, έγραφα. Συνήθως στίχους, ποιήματα, σκέψεις. Το μυθιστόρημα ήρθε σαν φυσική συνέχεια γύρω στα δεκαοκτώ. Το γράψιμο για εμένα είναι τρόπος ζωής... Mε ισορροπεί, με εκτονώνει...

Υπάρχουν πεζογράφοι από τους οποίους έχετε δεχθεί επιρροές;

Συνειδητά νομίζω πως όχι. Όμως υποπτεύομαι πως βιβλία που κατά καιρούς έχω διαβάσει με έχουν επηρεάσει. Πολύ ή λίγο δεν ξέρω.

Κάποιοι σύγχρονοι πεζογράφοι που κατά τη γνώμη σας ξεχωρίζουν;


Θεωρώ πως σήμερα στην Ελλάδα έχουμε πολλούς και καλούς συγγραφείς οπότε δεν θα ήθελα να πω για κάποιον συγκεκριμένα γιατί πιθανότατα θα αδικήσω κάποιον άλλο. Η ελληνική πεζογραφία όμως, πιστεύω πως έχει πολλά να προσφέρει και οι Έλληνες πεζογράφοι είναι πολύ ικανοί και εκφράζουν την ελληνική πραγματικότητα.

Κατά πόσο σύμφωνα με την άποψη σας απλοί, καθημερινοί άνθρωποι μπορούν να μεταμορφωθούν σε δολοφόνους;

Όλα είναι πιθανά. Ποτέ κανείς δεν ξέρει τι θα του συμβεί και πόσο ή πως θα αντιδράσει. Για να γίνει όμως κανείς δολοφόνος νομίζω πως το ερέθισμα θα πρέπει να είναι πολύ δυνατό.

Κατά πόσο πιστεύετε στη μοίρα; Οι άνθρωποι καθορίζουν τη ζωή τους ή είναι όλα "γραμμένα";

Μάλλον είναι ένας συνδυασμός. Υπάρχουν αυτά που είναι ήδη προκαθορισμένα αλλά η ανθρώπινη βούληση είναι αυτή που τις περισσότερες φορές τα βάζει σε τροχιά. Κάποιες φορές βέβαια δεν μπορούμε να επέμβουμε.

Κατά πόσο μπορούν τα αρνητικά βιώματα της παιδικής ηλικίας να επηρρεάσουν τη ζωή ενός ανθρώπου;

Πιστεύω πως τα παιδικά χρόνια είναι τα σημαντικότερα στη ζωή του ανθρώπου. Εκεί πλάθεται ο χαρακτήρας, εκεί οι αντιδράσεις. Μαθαίνεις ή δεν μαθαίνεις, παθαίνεις ή δεν παθαίνεις. Όμως όλα εκείνα που καταγράφονται κατά την παιδική ηλικία δύσκολα σβήνουν. Δεν είναι τυχαίο πως πολλοί άνθρωποι απευθύνονται σε ψυχολόγους για τωρινά τους προβλήματα και τελικά ανακαλύπτουν πως η πηγή βρίσκεται στο τότε.

Τελικά οι ζωή κατά τη γνώμη σας φέρνει συνήθως "εξάρες" ή "άσο δύο";


Φέρνει και από τα δύο. Νομίζω όμως, πως δυστυχώς τις περισσότερες φορές φέρνει άσο δύο αλλά αυτό μας κάνει να εκτιμούμε καλύτερα τις εξάρες όταν έρχονται!

Υπάρχει στα άμεσα σχέδιά σας η συγγραφή ενός δεύτερου μυθιστορήματος;

Όπως σας είπα, για μένα το γράψιμο είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου. Πάντα γράφω και ναι αυτή τη στιγμή γράφω ένα ακόμη μυθιστόρημα!

Η Μαρία Κρόκου έχει εκδώσει το μυθιστόρημα "Εξάρες" από τις Εκδόσεις NovelBooks (2012). Διαβάστε εδώ την κριτική της Αλεξίας Νταμπίκη.

13 Φεβ 2013

Pass2Day | Ηλεκτρική ή ηλεκτρονική κιθάρα; | #39

Pass2Day. O Διονύσης Κούτρας επιμελείται τη μουσική στήλη του vakxikon.blogspot.com. Kάθε Τετάρτη στο blog γράφει για μουσική. Και κάθε Κυριακή στο Vakxikon Radio, 8-10 το βράδυ, παίζει μουσική και μιλάει γι' αυτήν. 


Eπιμέλεια: Διονύσης Κούτρας 

Στο τεύχος 20 του Περιοδικού Vakxikon.gr υπάρχει η συνέντευξη του κιθαρίστα και τραγουδιστή των Beggar’s Blues Diary. Ρωτήθηκε κάποια στιγμή το είδος της μουσικής που παίζει το συγκρότημα. Αν είναι post rock, indie rock, folk rock κ.ά. Απάντησε μονολεκτικά ότι η μουσική που παίζει το συγκρότημα είναι ροκ. Η άποψη αυτή με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο διότι όλοι αυτοί οι χαρακτηρισμοί είναι η εξέλιξη της ροκ μουσικής. Για να παίξεις ροκ χρειάζονται κιθάρα, τύμπανα, μπάσο και ενίοτε πλήκτρα. Αυτό που αλλάζει είναι το ηχόχρωμα αλλά και η τεχνολογική εξέλιξη της εκάστοτε εποχής. 

Στις δεκαετίες του 1960 και του 1970 ο ήχος της κιθάρας ήταν καθαρά ηλεκτρικός, με απλούς αλλά πολύ καλούς ενισχυτές, ο ήχος όμως που αναδυόταν από την κιθάρα ήταν αποκλειστικά εμπνευσμένος από την δεξιοτεχνία και την δουλειά του εκάστοτε δημιουργού. Δεν είναι τυχαίο πως οι καλύτεροι και πιο καταξιωμένοι κιθαρίστες στον κόσμο είναι βγαλμένοι από τις δεκαετίες αυτές. Jimmy Hendrix, Jimmy Page, Rory Gallagher, Carlos Santana είναι ονόματα που μόνο το άκουσμά τους προκαλεί δέος, αλλά δεν έκαναν τίποτα περισσότερο από το να αξιοποιήσουν στο μέγιστο το ταλέντο που τους δόθηκε, μένοντας αφοσιωμένοι στη δουλειά τους, «ζωγραφίζοντας» παράλληλα την στιγμιαία έμπνευση που είχαν πάνω στην κιθάρα. Περνώντας λοιπόν στις δεκαετίες του 1980 και του 1990 και φτάνοντας μέχρι σήμερα, βλέπουμε ότι η τεχνολογική εξέλιξη έχει βοηθήσει τους καλλιτέχνες στο έργο τους στο μέγιστο βαθμό. Κάθονται μπροστά σε έναν υπολογιστή, έχουν τους καλύτερους ενισχυτές, τα καλύτερα μικρόφωνα, τις καλύτερες πεταλιέρες και γράφουν μουσική. 


Αναρωτιέμαι πολλές φορές γιατί είμαι «κολλημένος» στις δεκαετίες του 1960 και 1970, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν ακούω και δεν ξεχωρίζω κομμάτια και συγκροτήματα του σήμερα, και η απάντηση είναι απλή. Ο σημερινός ήχος στα δικά μου αυτιά είναι περισσότερο ηλεκτρονικός και όχι ηλεκτρικός. Χρησιμοποιώντας την τεχνολογική εξέλιξη της εποχής μας σε συνεργασία με τον υπολογιστή, η μουσική δεν είναι καθαρά δημιούργημα από ανθρώπινο χέρι. Δεν χρειάζεται λοιπόν να απορούμε γιατί η μουσική του σήμερα δεν έχει την ποιότητα και την έμπνευση της μουσικής του πρελθόντος. 

Το ανθρώπινο μυαλό και κατ’ επέκταση το ανθρώπινο χέρι έχουν απεριόριστες δυνατότητες και αυτό το γνώριζαν πολύ καλά τα συγκροτήματα του παρελθόντος. Αυτός είναι και ο λόγος που η ροκ μουσική της εποχής εκείνης (classic rock) είναι τόσο διαδεδομένη σε όλο τον πλανήτη. Οι νότες που βγαίνουν απο τη μουσική αυτή ακουμπούν κάθα χορδή του ανθρωπίνου μυαλού και της καρδιάς. Είναι νότες γνήσιες, αγνές, ανθρώπινες που γεννούν συναισθήματα χαράς, λύπης, μίσους, έρωτα και επανάστασης χωρίς τυμπανοκρουσίες και αντιγραφές. Αυτές οι νότες είμαστε εμείς... 

Εν κατακλείδι, θέλω να προσθέσω ότι η ροκ μουσική ήταν και είναι ο προάγγελος για όλα αυτά τα είδη που αναφέρθηκαν πιο πάνω και όλοι οι χαρακτηρισμοί της ροκ μουσικής είναι απλώς παρακλάδια της. 




Βραβεία Grammy 2013 

Tην Κυριακή που μας πέρασε πραγματοποιήθηκε η 55η τελετη απονομής των μουσικών βραβείων Grammy στο Staples Center στο Λος Άντζελες. Ένας χρόνος πέρασε από τον θάνατο της Whitney Houston που είχε επισκιάσει τα περσινά βραβεία. Τα φετινά βραβεία Grammy όμως είχαν την αίγλη και το κύρος που τους αξίζει και είναι ισάξια με τα κινηματογραφικά βραβεία Όσκαρ. Για ακόμη μια χρονιά τα φαβορί επιβεβεβαιώθηκαν πέρνοντας τα βραβεία στις πιο δημοφιλείς κατηγορίες. Μεγάλοι κερδισμένοι των βραβείων ήταν οι The Black Keys, Gotye και Mumford & Sons. 

Oι νικητές των βασικών κατηγοριών: 

.Tραγούδι της χρονιάς: We Are Young (Fun feat. Janelle Monae) 
.Κομμάτι της χρονιάς: Somebody That I Used To Know (Gotye feat. Kimbra) 
.Άλμπουμ της χρονιάς: Babel (Mumford & Sons) 
.Καλύτερο ροκ τραγούδι: Lonely Boy (The Black Keys) 
.Καλύτερη ροκ εμφάνιση: Lonely Boy (The Black Keys) 
.Καλύτερο ροκ άλμπουμ: El Camino (The Black Keys) 
.Καλύτερος πρωτοεμφανιζόμενος καλλιτέχννς: Fun 
.Καλύτερη σόλο ποπ εμφάνιση: Adele set fire to the rain 
.Καλύτερη εμφάνιση ποπ από συγκρότημα-ντουέτο: Somebody That I Used To Know (Gotye feat. Kimbra) 
.Καλύτερο ποπ instrumental άλμπουμ: Impressions (Chris Botti) 
.Καλύτερο ποπ vocal άλμπουμ: Stronger (Kelly Clarkson) 
.Καλύτερη r&b εμφάνιση: Climax (Usher) 
.Καλύτερη traditinal r&b εμφάνιση: Love on the top (Beyonce) 
.Καλύτερo r&b τραγούδι: Αdorn (Miguel Pimentel) 
.Καλύτερo r&b άλμπουμ: Black Radio (Robert Glasper Experiment) 

12 Φεβ 2013

Αρσενική Πόρνη





Άναψα
Μια μεγάλη φωτιά
Να προσμένω τον ίσκιο σου
Φύσηξες μια ριπή σκοτάδι...
Στα όνειρα τώρα πια
Στο τελευταίο σύνορο
Το απροσπέλαστο

11 Φεβ 2013

Από τη Ρώμη έρχομαι... για μια Αθήνα Ελληνική


Του Νίκου Μπίνου 

Ορισμένες φορές κάθομαι και αναρωτιέμαι πως είναι δυνατόν όλο το βάρος για την κατάσταση που βιώνουμε ως χώρα τα τελευταία χρόνια να πέφτει αποκλειστικά και μόνο στη μεσαία κοινωνική τάξη, στους κατά κόσμον μικρομεσαίους. Και στη συγκεκριμένη τάξη αναπόφευκτα είναι που εντοπίζονται τα μεγαλύτερα ποσοστά νεόπτωχων και ανέργων. Είναι δηλαδή οι συνάνθρωποί μας που αν κάτσεις και το καλοσκεφτείς, πρόκειται να χάσουν ακόμα περισσότερα απ' οτι ήδη έχουν χάσει. Εαν τώρα προσθέσεις σε αυτό που λέγεται κρίση, την όλο και αυξανόμενη εγκληματικότητα αλλά και το φαινόμενο της μετανάστευσης θα βρεις ενδεχομένως τις βασικότερες αιτίες ανόδου της Χρυσής Αυγής. Και πως θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά τα πράγματα όταν κάποιος που δεν έχει πλέον τίποτε άλλο να χάσει εναποθέτει τις τελευταίες του ελπίδες σε αυτή την οργάνωση που στο τρίπτυχο της προπαγάνδας της έχει την πάσης φύσεως βοήθεια προς τους ομοεθνείς μας, το ασταμάτητο «κυνήγι» σε όποιον δεν μοιάζει με Έλληνα, αλλά και η πιστή πολιτική που έχει υιοθετήσει κατά του μνημονίου. 

Αυτό που μου προκαλεί μεγαλύτερη ανησυχία έχει να κάνει με τα αυξανόμενα κρούσματα ακροδεξιών συμπεριφορών σε μικρότερες ηλικίες ακόμα, ακόμα και σε μαθητές σχολείων. Και τι συμπέρασμα βγάζεις απο αυτό φίλε αναγνώστη; Ότι η μνήμη είναι πλέον τόσο ασθενής που δεν χρειάστηκαν παρα λίγες δεκαετίες για να αρχίσει να ξεχνιέται ο ναζισμός και τα συνεπακόλουθά του, αφου αρχίζουν να μειώνονται αισθητά και οι τελευταίοι -εναπομείναντες- μάρτυρες εκείνης της περιόδου. Μ' αυτά και μ' αυτά έχει φτάσει η Χρυσή Αυγή να είναι σταθερά τρίτο κόμμα στις δημοσκοπήσεις. Και όπως φαινεται δε σκοπεύει να σταματήσει έδω. Και εξηγούμε. 

Πως θα σας φαινόταν αλήθεια να έχουμε απο του χρόνου Δήμαρχο της Αθήνας τον βουλευτή της Χ.Α. Ηλία Κασιδιάρη; Ναι, πολύ καλά διαβάσατε! Στις επερχόμενες δημοτικές εκλογές του 2014 φημολογείται ότι θα είναι υποψήφιος για τη θέση του Δημάρχου Αθηνών. Θα είναι άλλη μια μάχη ενάντια στο μνημόνιο απο τη μια, μιας και όπως άλλωστε και τα ίδια τα μέλη της οργάνωσης έχουν δηλώσει η πιο βασική μάχη είναι αυτή του δρόμου, όπως και σαν αιχμή του δόρατος θα έχουν να «καθαρίσουν» την Αθήνα απο τους μετανάστες ακολουθώντας το παράδειγμα της Ρώμης που απο το 2008 στην αντίστοιχη θέση βρίσκεται ο Τζιάνι Αλεμάνο, ο οποίος υπήρξε μέλος του νεοφασιστικού Κοινωνικού Ιταλικού Κινήματος. Όπως τότε ο επίδοξος δήμαρχος της Ρώμης είχε σαν κύριο μότο «να ξαναγίνουμε κύριοι της Ρώμης», έτσι και ομοϊδεάτες τους εξ Αθηνών θα έχουν σαν κεντρικό τους σύνθημα το «Αθήνα Ελληνική». 

Εκτιμώντας την όλη κατάσταση πιστεύω πως εάν οι εκλογές που θα διεξαχθούν του χρόνου βρουν τη χώρα χωρίς πολλές αλλαγές απο την τωρινή κατάσταση (κρίση, πολιτική αστάθεια, εγκληματικότητα κλπ.), να μην αποκλείσουμε κανένα ενδεχόμενο να δουμε τα Χριστούγεννα του 2014 να ανάβει το δέντρο του Συντάγματος ο Ηλίας Κασιδιάρης. 

Άντε και εις ανώτερα! Ζήτω το έθνος!

10 Φεβ 2013

ΨΥΧΩση με τον Χίτσκοκ


Του Νέστορα Πουλάκου 

Αυτή την εβδομάδα κυριαρχεί στις αίθουσες η φιγούρα του θρυλικού σκηνοθέτη Άλφρεντ Χίτσκοκ: όχι, δεν πρόκειται για κάποια επανέκδοση κλασικής ταινίας του, όπως συνηθίζεται κάθε καλοκαίρι, αλλά για μια σύγχρονη βιογραφία του, που μάλιστα επικεντρώνεται, όπως ακριβώς έκανε και ο Σπίλμπεργκ στο «Λίνκολν», σε συγκεκριμένη χρονική περίοδο, εν προκειμένω στη διάρκεια της δημιουργίας του κλασικού πια θρίλερ «Ψυχώ». Ουσιαστικά πρόκειται για μια behind-the-scenes αφήγηση των γεγονότων που οδήγησαν τον Χίτσκοκ στην… ψύχωση του να γυρίσει το «Ψυχώ», αποκαλύπτοντας τον πόλεμο που δεχόταν τότε από ολόκληρο το Χόλιγουντ ο σπουδαίος σκηνοθέτης, εκθέτοντας τις ταραγμένες σχέσεις που είχε με την γυναίκα του, αλλά εντέλει και αναδεικνύοντας το μεγαλείο του και τη θριαμβευτική δικαίωση του. Φυσικά και η ταινία, παρά τις πολλές είναι η αλήθεια σκηνοθετικές ατέλειες της, στηρίζεται εκατό τοις εκατό, από την αρχή μέχρι το τέλος, στην εξαιρετική ερμηνεία του Άντονι Χόπκινς ο οποίος ως άλλος Άλφρεντ Χίτσκοκ σας πείθει και με το παραπάνω. Δίπλα στον Χόπκινς υπάρχει ένα εξαιρετικό καστ ηθοποιών, η Έλεν Μίρεν ως Άλμα Χίτσκοκ, η Σκάρλετ Γιόχανσον ως Τζάνετ Λι (πρωταγωνίστρια του «Ψυχώ»), ο Τζέιμς Ντ’ Άρτσι ως Άντονι Πέρκινς (πρωταγωνιστής του «Ψυχώ»), η Τζέσικα Μπιέλ κ.ά. Πολύ καλή είναι όμως και η σινεφίλ πρόταση της εβδομάδας. Πρόκειται για τα «Μυθικά Πλάσματα του Νότου», μια ανεξάρτητη ταινία που μας έρχεται από τα σπλάχνα των ΗΠΑ και έχει γυρίσει όλο τον κόσμο εντυπωσιάζοντας κοινό και κριτικούς. Από την κορυφή στο Φεστιβάλ Σάντανς βρέθηκε στην αποθέωση και τη βράβευση του στο Φεστιβάλ Καννών ενώ έλαβε τέσσερις υποψηφιότητες σε πολύ σημαντικές κατηγορίες για τα φετινά Όσκαρ. Η ιστορία προσεγγίζει το τέλος του κόσμου μέσα από μια ιδιαίτερη αφήγηση, υπό το πρίσμα ενός μικρού κοριτσιού που ζει σε μια ξεχασμένη από το Θεό, σβησμένη από τον χάρτη επαρχιακή πόλη. Η σχέση της με τη φύση, τον άγριο πατέρα της και τους μεθύστακες γείτονες της θα την σκληρύνουν και θα την οδηγήσουν σε μια πλήρη αναθεώρηση του κόσμου ήδη από την ηλικία των 8 ετών. Βγαίνουν ακόμη τρεις ταινίες: η περιπέτεια «Ο Κυνηγημένος» με τον Άαρον Έκχαρτ σε πολύ κακή φόρμα και την ταινία σε μια από τα ίδια ξαναμανά, παρολαυτά η ένταση και η δράση σας συνεπαίρνουν. Η μεγάλη επιστροφή του Άρνολντ Σβαρτζενέγκερ στον κινηματογράφο, και μάλιστα σε πρωταγωνιστικό ρόλο, στο αστυνομικό θρίλερ «Μη μου χαλά της μέρα». Τέλος, το πολυβραβευμένο -σε διάφορα ελληνικά φεστιβάλ- ντοκιμαντέρ του Βασίλη Λουλέ «Φιλιά εις τα Παιδιά», που αφηγείται την περιπέτεια πέντε Εβραιόπουλων στη Θεσσαλονίκη της ναζιστικής κατοχής και το πώς διασώθηκαν από τα κρεματόρια χάρη σε χριστιανικές οικογένειες που τα έκρυψαν. 

Ο Παπακαλιάτης σάρωσε τα SevenArt Awards 2013 

 Όπως είχαμε ξαναγράψει στο ΧΩΝΙ, τα κινηματογραφικά βραβεία κοινού SevenArt Awards πραγματοποιήθηκαν και φέτος, προσελκύοντας το ενδιαφέρον των σινεφίλ που ψήφισαν τους αγαπημένους τους συντελεστές για το 2012. Περισσότεροι από πέντε χιλιάδες αναγνώστες του σάιτ ψήφισαν, οι οποίοι την ίδια στιγμή μπήκαν στην κλήρωση για να κερδίσουν ένα από τα εκατοντάδες δώρα του διαγωνισμού. Τη Δευτέρα που μας πέρασε πραγματοποιήθηκε η τελετή απονομής των βραβείων στον κινηματογράφο Άστυ, παρουσία ανθρώπων του κινηματογράφου και της δημοσιογραφίας όπως και των βραβευμένων συντελεστών. Στην ελληνική παραγωγή, το «Αν…» του Χριστόφορου Παπακαλιάτη, η εμπορικότερη ταινία της χρονιάς (περισσότερα από 500 χιλιάδες εισιτήρια) κέρδισε τα βραβεία καλύτερης ταινίας, σεναρίου, α’ γυναικείου ρόλου (Μαρίνα Καλογήρου) και φωτογραφίας. Από δυο βραβεία έλαβαν «Ο Θεός Αγαπάει το Χαβιάρι» του Γιάννη Σμαραγδή, εκείνα του α’ ανδρικού ρόλου (Σεμπάστιαν Κοχ) και της μουσικής, και η «Πόλη των Παιδιών» του Γιώργου Γκικαπέππα, εκείνα της σκηνοθεσίας και του β’ γυναικείου ρόλου (Κίκα Γεωργίου). Τέλος, ο Γιάννης Στάνκογλου κέρδισε το βραβείο β’ ανδρικού ρόλου για την ερμηνεία του στην ταινία «Δεσμά Αίματος». Στις ξένες ταινίες τώρα, «Η Ζωή του Πι» του Ανγκ Λι κέρδισε τα βραβεία καλύτερης ταινίας και φωτογραφίας, η «Αγάπη» του Μίκαελ Χάνεκε τα βραβεία καλύτερης σινεφίλ ταινίας και σκηνοθεσίας και η «Εποχή των Παγετώνων 4» το βραβείο καλύτερου κινουμένου σχεδίου. Στις υπόλοιπες κατηγορίες: τα βραβεία ερμηνειών κέρδισαν οι Λεονάρντο ΝτιΚάπριο («J. Edgar»), Ρομπέρτο Μπενίνι και Πενέλοπε Κρουζ («Στη Ρώμη με Αγάπη») και Ρούνι Μάρα («Το Κορίτσι με το Τατουάζ»), το βραβείο σεναρίου η γαλλική ταινία «Οι Άθικτοι» και το βραβείο μουσικής ο νέος Τζέιμς Μποντ («Skyfall»). 

*Η στήλη Στοπ Καρέ δημοσιεύτηκε στην εβδομαδιαία πολιτική εφημερίδα Το Χωνί (φύλλο 46, 10-2-13). 

Οι ταινίες της 7ης Φεβρουαρίου 2013 στο SevenArt.gr 

Χίτσκοκ (6/10) 

Μια ταινία για την οποία άπαντες μιλούσαν και περίμεναν εδώ και ένα χρόνο, είναι μια βιογραφία αλλά «Λίνκολν», αφηγείται δηλαδή μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή στη ζωή του ήρωα που βιογραφείται, χωρίς βέβαια να παραλείπει διαχρονικά στοιχεία του χαρακτήρα του που τον εξύψωσαν στην ανθρώπινη Ιστορία. Εν προκειμένω έχουμε τον Άλφρεντ Χίτσκοκ, τον μετρ του τρόμου και της αγωνίας, τον Εγγλέζο σκηνοθέτη που κυριάρχησε στο Χόλιγουντ για τουλάχιστον σαράντα χρόνια, παράγοντας μερικές από τις καλύτερες ταινίες στην κινηματογραφική ιστορία, χωρίς όμως να βραβευτεί ποτέ με Όσκαρ. Η ταινία του Ζερβάσι επικεντρώνεται στη δημιουργία του κλασικού πια θρίλερ «Ψυχώ» και στη σχέση του Χίτσκοκ με τη γυναίκα του. Η αλήθειες είναι δυο για το συγκεκριμένο biopic: αφενός η ταινία αρχίζει και τελειώνει με τη συγκλονιστική ερμηνεία του Άντονι Χόπκινς, αφετέρου χάνει μεγάλο μέρος της αξίας της από την εντελώς αδιάφορη και ανέμπνευστη σκηνοθεσία του Ζερβάσι. Μολοντούτο, αυτό δεν σημαίνει ότι χάνει και την σπιρτάδα της και ειδικώς για εμάς τους κινηματογραφόφιλους, αυτή η κατάδειξη των ενδότερων της μεγαλύτερης κινηματογραφικής βιομηχανίας, του Χόλιγουντ, καθώς και αυτή η behind-the-scenes αφήγηση της σημαντικής ταινίας «Ψυχώ» μας ιντριγκάρει και μας τσιγκλάει κάπως περισσότερο για να τη δούμε. 

Τα Μυθικά Πλάσματα του Νότου (6/10) 

Είναι η ανεξάρτητη ταινία της χρονιάς που πέρασε, μια και βρέθηκε από την κορυφή του Φεστιβάλ Σάντανς στην αποθέωση της στο Φεστιβάλ Καννών και πλέον στην κούρσα για τα Όσκαρ, με συνολικά τέσσερις υποψηφιότητες σε πολύ σημαντικές κατηγορίες! Η ταινία του Ζάιτλιν εξακολουθεί να ενθουσιάζει αφού πρόκειται για ένα μικρό νατουραλιστικό διαμαντάκι αλά Τέρενς Μάλικ. Το πιο σημαντικό στοιχείο της ταινίας όμως είναι ο τρόπος με τον οποίο χειρίζεται ο Ζάιτλιν την πιτσιρίκα-αποκάλυψη και υποψήφια για Όσκαρ Α’ Γυναικείου Ρόλου, μια και χτίζει το γύρω περιβάλλον της, τη σχέση με τον πατέρα της και τα συναισθήματα της με τους ανθρώπους της μικρής πόλης και τους γείτονες της έτσι ώστε η παιδική ματιά και αντίληψη της να ορίζεται από την ασυνήθιστη τελολογία του θέματος. Ο Ζάιτλιν μιλάει για το τέλος του κόσμου και επικεντρώνεται σε μια περιοχή σβησμένη από το χάρτη. Έχει το βλέμμα του στραμμένο στη φύση και στην αποσύνθεση κάθε αστικού στοιχείου στον πολιτισμό αυτό, η ιδιομορφία όμως είναι ότι στηρίζει την αφήγηση του στο υπέροχο αυτό μικρό κοριτσάκι, εντείνοντας έτσι τα συναισθήματα μας και μαγεύοντας το οπτικό μας πεδίο. Είναι μια σινεφίλ ταινία που σίγουρα δεν μας λέει κάτι το καινούριο, κατά τα λοιπά όμως αυτό το ανεξάρτητο διαμάντι που ξεπήδησε από τα σπλάχνα των ΗΠΑ επιδίδεται στο άθλημα της τελολογίας του σύμπαντος όχι με το συνήθη αστικό μύθο (αλά Τέρενς Μάλικ, τον μνημονεύουμε ξανά) αλλά μέσα από μια παράξενη ιστορία, με παράξενους ήρωες και κυρίως ένα παράξενο κοριτσάκι. 

Φιλιά εις τα Παιδιά (5/10) 

Πολυβραβευμένο ντοκιμαντέρ διετίας σε πολλά ελληνικά φεστιβάλ, κάνει την πρεμιέρα του στις αθηναϊκές αίθουσες, θίγοντας ένα καυτό ζήτημα αλλά και επικεντρώνοντας την αφήγηση του σε μια τρυφερή ιστορία αλληλεγγύης και βοήθειας, από τις τόσες που έχουμε ακούσει, διαβάσει και παρακολουθήσει κατά καιρούς στον ευρωπαϊκό κινηματογράφο. Αν και μεγάλο στη διάρκεια του, μπουκωμένο με πολλές μαρτυρίες, από την άλλη μεριά όμως διανθισμένο με μπόλικα σπάνια ντοκουμέντα που έρχονται για πρώτη φορά στη δημοσιότητα, το ντοκιμαντέρ του Λουλέ επιστρέφει στα χρόνια της κατοχής και μας διηγείται την ιστορία πέντε Εβραιόπουλων που βρήκαν καταφύγιο σε χριστιανικές οικογένειες ώστε να γλυτώσουν τα γερμανικά κρεματόρια (όπως δεν γλύτωσαν χιλιάδες συνομήλικοι τους). Μια πολύ ενδιαφέρουσα καταγραφή, που εντείνει την ιστορική μνήμη και αποκτά διαχρονική αξία, χωρίς να αποφεύγει το τηλεοπτικό του ύφος που στιγμές-στιγμές σας πετάει έξω από τον κινηματογραφικό χωροχρόνο. 

Ο Κυνηγημένος (4/10) 

Προς στιγμή νόμιζα ότι στη θέση του Άαρον Έκχαρτ έβλεπα τον Λίαμ Νίσον ή τον Τζέισον Στέιθαμ. Με πιο απλά λόγια, η συγκεκριμένη «κόπια» εντάσσεται στην τυποποιημένη περιπέτεια που μας έχει «ταΐσει» και «ξαναταΐσει» το Χόλυγουντ, όλα αυτά τα χρόνια. Τίποτε το καινούριο, τίποτε το ασυνήθιστα εντυπωσιακό. Τα ίδια και τα ίδια. Τι κάνει την όποια διαφορά; Πρώτον η δομή της ιστορίας που μέχρι την κορύφωση της σας κρατά τρόπον τινά το ενδιαφέρον. Δεύτερον η ένταση της περιπέτειας που κινείται σε πολύ καλά επίπεδα και ανεβάζει την αδρεναλίνη. Τρίτο και τελευταίο η προσεγμένη παραγωγή που έχει επικεντρωθεί τις λεπτομέρειες και αποδίδει το απόλυτο «χάσιμο» του ήρωα με απόλυτα ρεαλιστικό τρόπο. Κατά τα λοιπά, ταινία straight-to-dvd είναι, με έναν αγνώριστο Άαρον Έκχαρτ σε πολύ κακή φόρμα.